အခန်း ၄၅၁

အခန်း။ ၄၅၁

ချန်ကျောက်ရှင်းကို ချန်ထျန်ယွမ်ကပဲ ဖယ်ထုတ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။

သူဆိုတာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လာပိုင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုမဆို ဝါးမြိုပစ်နိုင်တဲ့အထိ ရက်စက်တဲ့သူမျိုး….

လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက တောင်ပိုင်းတောရိုင်းဒေသမှာ ချန်ကျီရှင်းနဲ့ ချန်ထျန်ကျောင်းတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြချိန်မှာတောင် ဒီချန်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက ဘေးကနေ ရပ်ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ သူ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် ကြည့်နေခဲ့တာ

"မင်းနိုင်သည်ဖြစ်စေ ကျောက်ရှင်းနိုင်သည်ဖြစ်စေ အိမ်ပြန်ရောက်လာမယ့်သူက ချန်ကျီရှင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဒါဆို စတုတ္ထဦးလေးရော အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်သာ ဝင်မပါခဲ့ရင် အဘိုးက သူ့ကို ကယ်တင်မှာလား"

"ထျန်ချန်းက ကလေးကောင်းလေးပါ"

"ဒါဆို..."

"သူက သန့်စင်လွန်းအားကြီးတော့ ဒီလောကနဲ့ မတန်ဘူး။ စောစောသေတာကပဲ သူ နောက်ဘဝအတွက် ပိုကောင်းပါတယ်"

"..."

"ငါတို့ မြေးမြစ်တွေကို အေးစက်လွန်းတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံးက ချန်မိသားစုရဲ့ သွေးသားတွေပဲလေ။ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အသက်ကယ်နိုင်စွမ်း ရှိပါလျက်နဲ့ ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့တာပေါ့"

"..."

"ဟားဟား... လူ့လောကဆိုတာ ထောင်ချောက်တစ်ခုပါပဲ။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာတောင် တစ္ဆေတွေက လှည့်လည်ကျက်စားနေကြတာ။ မင်းရဲ့ အဘိုးအို ဘိုးဘေးကြီးက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ သတ်ဖြတ်ပွဲကို ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ ရက်စက်တဲ့ တစ္ဆေကြီးတစ်ကောင်မှန်း မင်း ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ"

"ဘိုးဘေး... မကြာခင် ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရယူလိုက်ပါ။ အဘိုးသာ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရရင် ကျွန်တော်တို့ ချန်မိသားစုလည်း ဒီသတ်ဖြတ်ခြင်း ငရဲခန်းကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာပါ"

...

"မင်းရဲ့ အဘိုးက အသက်ရှင်လျက် ရှိပါသေးတယ်။ သူက လွင့်မျောနေသောတောင်တစ်ခုက မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့အတူ နေဖို့ ငါ စီစဉ်ပေးထားတယ်။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ငါးရာတစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကတည်းက ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရသွားခဲ့တာ။ သူ့မိသားစုကို ခေါ်ပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြားကို ထွက်သွားလိုက်တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာအတွင်း ကန်းရွှမ်မြေကို တစ်လှမ်းမှ ပြန်မနင်းတော့ဘူး"

"အဘိုးအခု ဘယ်လိုနေလဲ"

"သူကတော့ တရားကျင့်ကြံနေတုန်းပဲ။ ထိပ်သီးအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ကောင်လေး... စိတ်ထဲရှိတာ ပြောလိုက်စမ်းပါ"

"ဒါဆို... ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရလိုက်ရင်တောင် လွတ်လပ်ခွင့် မရှိဘူးပေါ့နော်"

"ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အဆင့်ဆိုတာ အဆင့်တစ်ခုပါပဲ။ မင်းကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒီပုလင်းထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ကောင်း လွတ်မြောက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကစားသမား ဖြစ်လာချင်

တယ်ဆိုရင်တော့... မင်းထင်သလိုပဲ။ ငါတို့လို လူငယ်ကျင့်ကြံသူတွေက ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ထက် စောပြီး ကျင့်ကြံလာတဲ့ ပိုပြီး ပါရမီထက်မြက်

တဲ့ ငါတို့ထက် အရင် ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရပြီး အာဏာစက်တွေ နေရာယူထားကြတဲ့၊မဟာမိတ်တွေ ဖွဲ့ထားကြတဲ့ ရှေးလူကြီးတွေက ငါတို့ကို ဘာလို့ အရိုအသေပေးပြီး ဦးညွတ်လာကြမှာလဲ"

"..."

...

"ကျီရှင်း... နားထောင်ပြီး အေးခဲနေတဲ့ ကုန်းပြင်မြင့်ကို သွားပါ။ အဲဒီမှာ ခေါင်းတလား တစ်လုံးရှိတယ်။ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အဆင့်ရှိသူ ဘယ်သူမှ အဲဒီနားကို မကပ်ရဲကြဘူး။ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အဆင့်အောက်က ဘယ်သူမဆိုလည်း နှင်းမိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ နယ်မြေကို မကျော်ဖြတ်ရဲကြဘူး"

"ကျွန်တော်သာ သွားရင် မိသားစုက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"မင်းရှိနေရင် ချန်မိသားစု ရှိနေမယ်။ ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ လက်ရှိ ချန်မိသားစုက ပုပ်သိုးနေပြီ။ မင်း ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ ချန်မိသားစုသစ်ကို ပြန်တည်ဆောက်လို့ ရပါတယ်"

"..."

"ဘာလို့ တိတ်ဆိတ်နေတာလဲ"

"ဘိုးဘေး... အဘိုး ခုဏက ပြောခဲ့တဲ့ ပင်လယ်ရပ်ခြားက ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အဆင့်ရှိတဲ့ မိတ်ဆွေအကြောင်းလေ။ သူက ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲမှာ သူ့မွေးရပ်မြေက သတ်ဖြတ်ခြင်း ငရဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်ပြီး လန့်နိုးနေရတာမျိုး မရှိဘူးလား"

"..."

"..."

"သူက အိပ်ပျော်နေတာ ကြာလှပါပြီ"

...

"ဘိုးဘေး... ဒီတစ်ခါ နဂါးလိပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အောင်မြင်နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

"အဆိုးဆုံးအနေနဲ့တော့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်"

"အကောင်းဆုံးအနေနဲ့ရော"

"အသက်နဲ့ရင်းရတဲ့ တိုက်ပွဲတွေဆိုတာကတော့ အမြဲတမ်း သေခြင်းမဟုတ်ရင် အနိုင်ပဲဆိုတဲ့ သဘောမျိုးလေ"

"ဒါဆို... သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတာပေါ့နော်"

"အောင်မြင်နိုင်ခြေ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိဘဲနဲ့ အဲဒီ နဂါးလိပ်ကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့လေ"

"လမ်းကြောင်းဆိုတာ ရှိပြီးသား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိရင်တောင် တိုက်ကို တိုက်ရမှာပဲ"

"၁၀ ရာခိုင်နှုန်းထက်တော့ မနည်းလောက်ပါဘူးနော်..."

"ထွက်သွားစမ်း"

...

"ဘိုးဘေး... အရှေ့ပင်လယ်မှာ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အဆင့်ရှိတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို အကူအညီ မတောင်းတာလဲ။ ထာဝရအသက်ရှည်သူ တစ်ယောက်နဲ့ ဘိုးဘေးတို့လို ထိပ်သီးအဆင့်တွေ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ယုံကြည်မှု ပိုမရှိနိုင်ဘူးလား"

"သူက ဒီကစားပွဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အတော်လေး ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ။ သူက ဘာလို့ ပြန်လာချင်ပါ့မလဲ"

"ဘိုးဘေး... လောကမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုး လုံလောက်ရဲ့လားဆိုတာပဲ ရှိတာပါ"

"ဟဲဟဲ... ကျီရှင်း ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း အဆင့်ရှိသူ တစ်ယောက်ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး လောင်းကစားခိုင်းဖို့ ဘယ်လောက်တန်ဖိုး ပေးရမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ သူက တကယ်ပဲ သဘောတူခဲ့ရင်တောင် ရလာတဲ့ ရတနာတွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေကြမှာလဲ။ ဒါက မသေမျိုး ရွှေရောင်သဘာဝလေ။ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဝေမျှပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ရှစ်ရာကျော် ထိပ်သီးအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးတဲ့ ငါ့လိုလူကို လှည့်ပြီး သုတ်သင်ပစ်မလား"

"..."

"နောက်ဆုံးအချက်တစ်ခု သင်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေလိုပဲ ကံဆိုးတဲ့ အဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံလာရရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့။ မင်းနဲ့ မင်းသူငယ်ချင်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရင်းနှီးပါစေ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းရဲ့ မိသားစုကိုပဲ ယုံကြည်ရလိမ့်မယ်"

"ဘိုးဘေး..."

"မိသားစုက မင်းကို သစ္စာမဖောက်ဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မိသားစုကပဲ ကိုယ့်ကို ထိုးစိုက်သွားရင်တော့ လက်ခံရတာ ပိုလွယ်ပြီး မသေခင်မှာ နောင်တ ပိုနည်းလိမ့်မယ်။ စိတ်အေးချမ်းသာနဲ့ သေနိုင်တာပေါ့"

"...မှတ်သားထားပါ့မယ်"

...

"ကျီရှင်း... ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြစို့။ ငါ အသက်ရှင်ခဲ့ရင် ချန်မိသားစုဆီ တစ်ခုခုတော့ သယ်လာခဲ့ပေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ မင်းနဲ့ငါ မြေးအဘိုးနှစ်ယောက် ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရဖို့ မျှော်လင့်နိုင်မှာပေါ့"

"အကယ်၍ အဘိုး ပြန်မလာခဲ့ရင်ရော"

"တခြားတစ်ယောက်ယောက်က မင်းဆီ ရောက်လာလိမ့်မယ်"

"ဘယ်သူမှ ပြန်မလာခဲ့ရင်ရော"

"..."

"အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်တော် ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရတဲ့နေ့မှာပဲ မြောက်ပင်လယ်ကို သွားပြီး အဘိုးတို့ရဲ့ ရုပ်ကလာပ်တွေကို ပြန်ယူလာပေးမယ်"

"ကောင်းပြီ"

"..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျီရှင်း"

"ဘိုးဘေး... အဘိုး ချန်မိသားစုဆီ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာရမယ်။ နဂါးလိပ်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားရင်တော့ ကျွန်တော် အဘိုးကို လေးစားမှု လျော့သွားမှာ စိုးလို့ပါ"

"ဟားဟားဟား... မင်းလို မြစ်မျိုး ရှိနေမှတော့ ငါ ဘာများ ထပ်တောင်းဆိုစရာ ရှိဦးမှာလဲ ဟားဟားဟား..."

...

မြောက်ပင်လယ် ကမ်းစပ်တွင် ရယ်မောရင်း လျှောက်သွားနေသော ချန်ထျန်ယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျီရှင်းက သူ ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်... သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိပါလျက်နဲ့ အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် အိမ်စောင့်ခွေးအိုကြီးလို နေခဲ့ရတာ... ဒီလိုမျိုး ရှင်သန်နေရတာက သူ့အတွက်တော့ သေခြင်းထက် ပိုနာကျင်နေမှာပဲ"

…..

"သွားကြစို့ ချင်းကျီ။ အရင်ဆုံး အဲဒီ ထင်းရှူးပင်ကို သွားတွေ့မယ်။ ပြီးရင် အေးခဲတဲ့ ကုန်းပြင်မြင့်ကို သွားမယ်။ ပြီးမှ အိမ်ပြန်ကြမယ်"

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ထက်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

လမ်းခရီးတွင်

"ဆရာ... ချင်းကျီ ခံစားမိတာတော့ ဆရာ သိပ်ပြီး ဝမ်းနည်းနေပုံ မပေါ်ဘူးနော်"

"သူက သေသေးတာမှ မဟုတ်တာ"

"..."

"ဟင် အခု ပြောမှပဲ... တကယ်ပဲ နှလုံးသားထဲမှာ ဗလာဖြစ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ဘိုးဘေးသာ မရှိတော့ရင် အိမ်မှာ ထိပ်သီးအဆင့်ရှိတဲ့ မဏ္ဍိုင်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ချန်မိသားစုက နောက်ဆုံးတော့ ပြိုလဲသွားမှာပဲ"

"ဒါဆို ဆရာကရော ထိပ်သီးအဆင့်ကို ရောက်အောင် ကြိုးစားမှာလား"

"ထိပ်သီးအဆင့် ဟားဟား မင်းရဲ့ ဆရာမှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းအစ မရှိပါဘူး"