အခန်း ၂၁၁
Vol. 21 Ch. 211
အခန်း ၂၁၁ - ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်အမြုတေကို စုစည်းခြင်း
ဆောင်ဟွာယင်းသည် ကျိုကျိနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကျိုကျိအား ချန်အန်က မည်မျှအထိ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဇနီးသည်တိုင်း၏ လိုအပ်ချက်များကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည့် တာဝန်သိတတ်သော ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရော သွယ်ဝိုက်၍ပါ အဖန်ဖန် ပြောပြနေခဲ့သည်။ သူမသည် ချန်အန်၏ ကောင်းကွက်များကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေတော့သည်။
ကျိုကျိသည်လည်း ချန်အန်အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိလိုသဖြင့် ဆောင်ဟွာယင်း၏ စကားများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် နားထောင်နေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဆောင်ဟွာယင်းသည် တစ်ညလုံး ကျိုကျိ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
သူမတို့နှစ်ဦးသည် မိုးလင်းသည်အထိ စကားကောင်းနေခဲ့ကြသည်။
အိပ်ချင်စိတ် အနည်းငယ်ရှိလာသောအခါမှသာ ကျိုကျိ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ မှေးစက်လိုက်ကြတော့သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ဆောင်ဟွာယင်းသည် သာမန်လူသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီမဟုတ်ပါလား။
တစ်ညတာ အိပ်ရေးပျက်ခြင်း သို့မဟုတ် ခဏတာ မှေးစက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူမ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ပေ။
မိနစ်ដប់ငါးမိနစ်ခန့် အိပ်စက်ပြီးနောက် ဆောင်ဟွာယင်းသည် ကျိုကျိ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ကျိုကျိအား မည်သို့ ပြင်ဆင်ပေးရမည်နှင့် မင်္ဂလာခန်းမကို မည်သို့ အလှဆင်ရမည်ကို တိုင်ပင်ရန်အတွက် အခြားသော ညီအစ်မသုံးယောက်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
သူမတို့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးမကြာမီ ဝမ်ကျိယန်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ချန်အန်ကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လေတော့သည်။
သူမတို့ မင်္ဂလာခန်းမကို အလှဆင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမက ပြောသည်။
ထို့ကြောင့် သူ့ကို နေစရာ အခြားနေရာတစ်ခု အမြန်ရှာရန် ပြောလေသည်။
ချန်အန်သည် ဤမာနခဲ မယားငယ်လေးက ကျိုကျိ၏ မင်္ဂလာပွဲ ပြင်ဆင်မှုတွင် ပါဝင်ရန် ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း မင်္ဂလာခန်းမ အလှဆင်ရာတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိပေ။ ရှန်းချင်းယီက သူမကို တစ်ခုခု ပြောပြပြီး နားချထား၍ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
သူ့တွင် လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် စာကြည့်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ချန်အန်သည် စာဖတ်ရန် ထိုင်လိုက်သော်လည်း စာထဲသို့ စိတ်က လုံးဝမရောက်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။
ဤအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ယနေ့ည ကျိုကျိနှင့် လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲ ပြီးမြောက် အောင်မြင်မည့် အရေးကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။
ထိုအကြောင်းမှတစ်ပါး အခြားအရာများကို လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ကို မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ပေ။
“အစ်မ... အစ်မ... ညီမလေး နတ်သမီးလေး လုပ်လို့ရမလား”
“နင်က ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မုန့်တွေကို ခဏခဏ ခိုးစားနေတာ။ နင့်ကို နတ်သမီးလုပ်ဖို့ မသင်ပေးနိုင်ပါဘူး”
“နောက်ဆို မခိုးစားတော့ပါဘူးနော်”
တံခါးအပြင်ဘက်မှ သမီးငယ်နှစ်ယောက်၏ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအသံများသည် ပိုမိုနီးကပ်လာကာ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်လာနေသည်။
စာကြည့်ခန်း တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ သမီးငယ်နှစ်ယောက်သည် ယှဉ်တွဲ၍ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။
စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။
“ဖေဖေ။”
“ဖေဖေ။”
သမီးနှစ်ယောက်လုံးက ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ထိုသို့ အော်ဟစ်ရင်း ချန်အန်ထံသို့ ပြေးလာကြတော့သည်။
သူမတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အလွန်ပင် တွယ်တာကြသည်။
ချန်အန်သည် လက်ကိုဆန့်ကာ သမီးနှစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း “သမီးတို့ ကျင့်ကြံခြင်းအလုပ် ပြီးကြပြီလား” ဟု ကြင်နာစွာ မေးလိုက်သည်။
“ပြီးပါပြီ ဖေဖေ။”
“လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးတွေပဲ။”
“ဖေဖေ... သမီးကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြပါဦး။”
“သမီးလည်း နားထောင်ချင်တယ်”
“လာ... သမီးတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာထိုင်။ ဖေဖေက ပုံပြင်ပြောပြမယ်။”
ချန်အန်သည် သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်အား သူ၏ လွန်ခဲ့သော ဘဝက ဒဿနပုံပြင်များစွာကို ပြောပြခဲ့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် ‘ကျီးကန်းနှင့် ရေအိုး’၊ ‘ရဟန်းသုံးပါးနှင့် ရေ’၊ ‘နွားကျောင်းသားနှင့် ဝံပုလွေ’ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
သူ၏ သမီးငယ်နှစ်ဦးမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။
[သင်သည် သင်၏သမီးများဖြစ်သော ချန်ယုကျန်းနှင့် ချန်ယီခဲ့တို့အား ဒဿနပုံပြင်များစွာ ပြောပြပြီး ၎င်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည့် လူ့လောက၏ ကျင့်ဝတ်နီတိများကို သွန်သင်ပေးခဲ့သည်။ သင်သည် ဆုလာဘ်အဖြစ် ကျင့်ကြံခြင်း သက်တမ်း ၁၅ နှစ် ရရှိပါသည်။]
ဤကဲ့သို့အရာမျိုးကပင် ဆုလာဘ် ရနိုင်ပါသလော။
ချန်အန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလွန် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။
ဤစနစ်သည် သူ၏ သမီးများကို အမှန်တကယ်ပင် အလိုလိုက်လွန်းလှသည်။
သူသည် ဇနီးသည်များထံမှ ဆုလာဘ်များ ရရှိတတ်သော်လည်း သမီးများထံမှ ရရှိသည့် ဆုလာဘ်များက ပိုမို များပြားထူးကဲလှသည်။
သူ စိတ်ကို အနည်းငယ် တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။
ချန်အန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်၏ ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ပဉ္စမအဆင့်၏ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။
“လာ... လာ... လာ... ဖေဖေက သမီးတို့ကို ပုံပြင်တွေ ဆက်ပြောပြမယ်။”
“ပုံပြင်နားထောင်ချင်တာအပြင် ဖေဖေ့ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်သေးလဲ ပြောကြဦး။”
“ဖေဖေ လုပ်ပေးလို့ရမယ့်အရာဆိုရင် သမီးတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။”
“ဖေဖေ... သမီး ဝိညာဉ်မုန့် စားချင်တယ်။”
“ဖေဖေ... သမီး သံလျက်စီးပြီး ပျံသန်းတာကို သင်ချင်တယ်”
“ရတာပေါ့... ဖေဖေ သမီးတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်။”
ထို့နောက်တွင် ချန်အန်သည် ဦးစွာ ဈေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး သမီးငယ်နှစ်ယောက် စားရန်အတွက် ဝိညာဉ်မုန့် အမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် ခန်းမသို့သွားကာ သမီးကြီးအား သံလျက်စီး၍ ပျံသန်းနည်းကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း မိုးချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည့်တိုင်အောင် သူသည် စနစ်၏ ဆုလာဘ်ကို မရရှိသေးပေ။
စနစ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အလွန်ပင် မှန်းဆရ ခက်ခဲလှသည်။
ချန်အန်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။
သို့သော်လည်း အကျိုးအမြတ် လုံးဝမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့အကြားက ဖခင်နှင့် သမီး သံယောဇဉ်ကို ပိုမို တိုးပွားစေခဲ့သည်။
ဆောင်ဟွာယင်းသည် မင်္ဂလာခန်းဆောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး -
“သမီးလေး ယုကျန်း... သမီးလေး ယီခဲ့... ဖေဖေ့ကို မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့တော့နော်။ ဖေဖေက ဒီည မေမေကျိုနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ရမှာ။ မေမေက ဖေဖေ့ကို ဝတ်စုံလဲပေးဖို့ လာခေါ်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သမီးနှစ်ယောက်မှာ အလွန်ပင် လိမ္မာကြသည်။ ဆောင်ဟွာယင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆက်၍ မပူဆာတော့ဘဲ စာကြည့်ခန်းသို့ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ပြန်သွားပြီး စာဖတ်နေကြတော့သည်။
စာဖတ်ပြီးနောက် ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့၏ အခန်းသို့ ပြန်ကာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည်။
“ယောက်ျား... အချိန်နီးနေပြီ ယောက်ျားလည်း ကျွန်မနဲ့အတူ သတို့သားဝတ်စုံ အမြန် သွားလဲလိုက်ပါဦး။ အစ်မကျိုကျိကို စောင့်မနေစေနဲ့။”
“အင်း... ကိုယ် သိပါပြီ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အခန်းသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး ဆောင်ဟွာယင်းက ချန်အန်အား သတို့သားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် သူမသည် ချန်အန်ကို ခန်းမသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှန်းချင်းယီနှင့် ဂူရှင်းယွဲ့တို့က ကျိုကျိအား မင်္ဂလာခန်းဆောင်ထဲမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မင်္ဂလာပွဲ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ရိုးရှင်းစွာပင် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက်တွင် ကျိုကျိအား မင်္ဂလာခန်းဆောင်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ချန်အန် လာရောက်ကာ နောက်ဆုံး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဖြစ်သော မင်္ဂလာဦးညကို ဆင်နွှဲရန် စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။
“ယောက်ျား... ခေတ္တနေလို့ မင်္ဂလာဦးည ဆင်နွှဲတဲ့အခါ အစ်မကျိုကျိအပေါ် အသာအယာ ဆက်ဆံပေးပါနော်။ ကျွန်မတို့ကို လုပ်သလိုမျိုး ညှာတာမှုမရှိဘဲ သေလုမတတ် မနှိပ်စက်ပါနဲ့နဲ့ဦး။”
ယခင်က ဤအတွေ့အကြုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ဆောင်ဟွာယင်းက အကြံပြုစကား ဆိုလာသည်။
သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ကျော် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် မင်္ဂလာဦးညကို အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် ထိုညက အမှန်တကယ်ပင် လူသားမဆန်လွန်းလှသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်မိနေစေရန် ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ဂူရှင်းယွဲ့၊ ဝမ်ကျိယန်နှင့် ရှန်းချင်းယီတို့နှင့်ပင် ၎င်းတို့၏ မင်္ဂလာဦးည အတွေ့အကြုံများအကြောင်းကို စကားစမြည် ပြောဆိုဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည်။
...............................................................