အခန်း ၂၂၀
Vol. 21 Ch. 220
အခန်း ၂၂၀ - ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနှင့်သူတော်စင်မိန်းမပျို
[သက်စောင့်အား +၂၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား +၂၊ ရေဓာတ်ခံ ဝိညာဉ်မြစ်ဖျား အရည်အချင်း +၂]
ချန်အန်သည် မြက်တောထဲတွင် ကျိုကျိနှင့် တစ်ကြိမ်ထပ်မံ ချစ်တင်းနှောင်ဖွဲ့ခဲ့ပြီး ဇနီးမောင်နှံ သံယောဇဉ် ကြယ် ၂ ပွင့်အဆင့်၏ ထူးခြားသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို သေသေချာချာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးကာ မြက်တောထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ကျိယန်သည် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်အန်ကို ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် လှမ်း၍ ဆူပူလိုက်တော့သည်။
“လူယုတ်မာကြီး... ရှင်ကတော့ နေ့တိုင်း ဇနီးတွေကို နှိပ်စက်ဖို့ပဲ သိတယ်မလား။”
ချန်အန်က ကျိုကျိကို မြက်တောထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ်က ဘာပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို သူမ ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ပျိုးထောင်လာခဲ့ရသော သူမ၏ ရှေးရိုးစွဲဆန်သည့် စရိုက်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ကွင်းပြင်တွင် ပြုလုပ်သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို သူမအနေဖြင့် လုံးဝ လက်မခံနိုင်သေးချေ။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူမ၏ ဘေးနားရှိ ရှန်းချင်းယီကမူ သူမထက် ပိုမိုပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိလှသည်။ သူမကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိတို့ ပြုလုပ်လိုသောအရာကို အချိန်နှင့် နေရာ ရွေးမနေဘဲ စိတ်အလိုအတိုင်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ပြုလုပ်သင့်သည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လောကဓံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးလူလူ နေထိုင်လိုသူ ဖြစ်သည်။
အမြဲတစေ အရှက်မရှိတတ်သော ချန်အန်ကမူ သူ၏ မာနခဲမယားငယ်လေး၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အရေးမစိုက်ဘဲ နေလိုက်သည်။
သူသည် ကျိုကျိကို ကျင့်ကြံခြင်းလိုဏ်ဂူ၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် သူ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ ဇနီးသည်များနှင့် သမီးများကို လှမ်း၍ အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံး ဒီဘက်ကို လာကြဦးဟေ့။ ကိုယ် ကြေညာစရာ ဝမ်းသာစရာသတင်းတစ်ခု ရှိတယ်။”
ဆောင်ဟွာယင်းသည် အလွန်ပင် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေသူ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ သူမသည် သစ်သားဓာတ်မြေလျှိုးအတတ် ကို အသုံးပြုကာ ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မေးမြန်းတော့သည်။
သူမ၏ သမီးငယ်လေးသည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး - “ဖေဖေ... ဝမ်းသာစရာသတင်းကို မြန်မြန်ပြောပြပါဦး!” ဟု မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပူဆာတော့သည်။
မိခင်နှင့် သမီးနှစ်ဦးစလုံးက အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း ချန်အန်ကမူ ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ အချိန်ဆွဲနေခဲ့သည်။
အခြားသော ဇနီးသည်များနှင့် သမီးများ အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရောက်ရှိလာကြပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် ကျိုကျိကို မိမိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်ဖြင့် ကြေညာလိုက်တော့သည်။
“ဝမ်းသာစရာ သတင်းကတော့... ကျိုကျိမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။
ထို့နောက်တွင် အရှေ့ဆုံး၌ ရပ်နေသော ဆောင်ဟွာယင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် - “ကျိုကျိ... ဒါ တကယ်ပဲလားဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး အကြောင်းစုံကို မသိရှိသောသူများသာ မြင်တွေ့ပါက သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်မှားလောက်စရာ ဖြစ်နေသည်။
ကျိုကျိက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး - “ဟုတ်ကဲ့... အမှန်ပါပဲ အမဆောင်” ဟု ဆိုသည်။
ထိုအဖြေကို ကြားရပြီးနောက် ကျန်ရှိသော ဇနီးသည်လေးဦးစလုံးကလည်း သူမအား ဝိုင်းဝန်းကာ ဂုဏ်ပြုစကားများ ဆိုကြတော့သည်။
ဂူရှင်းယွဲ့က - “ဂုဏ်ယူပါတယ် ညီမလေးကျိုကျိ” ဟု ဆိုသည်။
ဆောင်ဟွာယင်းက - “ကျိုကျိလည်း မကြာခင်မှာ အမေတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ကျိယန်ကမူ - “ကျိုကျိ... မင်း ဗိုက်ထဲက ကလေးကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ နောက်ဆယ်လကြာရင် အမဝမ်က မင်းကို ကလေးမွေးဖွားရလွယ်အောင် ကူညီပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းချင်းယီကလည်း - “ကျိုကျိရဲ့ သွေးသားက အလွန်ပဲ အစွမ်းထက်တာဆိုတော့ သူမ မွေးဖွားလာမယ့် ကလေးကလည်း ပါရမီထူးချွန်တဲ့ကလေး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဂုဏ်ပြုစကားများက တဖွဲဖွဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သဖြင့် ကျိုကျိကို အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။
လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရခြင်းထက် သူမအနေဖြင့် လူသူဝေးရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ရခြင်းကို ပိုမိုနှစ်သက်သည်။ ထိုသို့နေထိုင်ရခြင်းက သူမအား ပိုမို၍ စိတ်သက်သာရာရစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ကျိုကျိ... မင်းရဲ့ အမဝမ်နဲ့ ငါကတော့ သမီးလေးတွေပဲ မွေးထားတာဆိုတော့ မင်းကပဲ ခင်ပွန်းအတွက် ဝတုတ်တုတ် သားလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးပြီး အိမ်က အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပါဦး။”
ဆောင်ဟွာယင်းက သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများကို ကွေးညွတ်လိုက်ရင်း နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုက်သည်။
ချန်အန်သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး -
“အိမ်က အခြေအနေက ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“မင်း ဒီအိမ်ကို လက်ထပ်ဝင်လာကတည်းက ကိုယ့်ဆီကနေ အသနားခံ ညှာတာမှု မတောင်းခံရတဲ့ ညမျိုး ရှိခဲ့ဖူးလို့လား။”
“မယားငါးယောက် မကလို့ နောက်ထပ် ငါးယောက် ထပ်တိုးလာရင်တောင် ကိုယ်က နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသေးတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ယန်စွမ်းအင်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်းတို့အားလုံးရဲ့ ယင်စွမ်းအင်တွေကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်တယ်”
ဆောင်ဟွာယင်းသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ သွားပြီဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် မတော်တဆဖြင့် မိမိခင်ပွန်း၏ ယောက်ျားသား မာနကို သွားရောက်ဆွမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့ညတွင် သူမအနေဖြင့် သူ၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုအောက်၌ အသက်ပျောက်လုနီးပါး ခံရတော့မည်မှာ သေချာလှသည်။
သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော သနားစဖွယ် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ဘေးနားရှိ ရှန်းချင်းယီကလည်း ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ် သဘောကျကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဝင်ရောက်နောက်ပြောင်လိုက်သည် -
“ဟွာယင်း... ဒီနေ့ညအတွက် မင်းဘာသာမင်းပဲ ဘုရားတဆုတောင်းထားလိုက်တော့။”
“အမရှန်းနော်”
ဆောင်ဟွာယင်းသည် ခြေဆောင့်ကာ စိတ်ကောက်ပြလိုက်ပြီး ညုတုတုလေသံဖြင့် - “အမကလည်း ကျွန်မကို လာပြီး နောက်ပြောင်နေသေးတယ်! မရဘူး! ဒီနေ့ည အမလည်း ကျွန်မနဲ့အတူတူ ဒုက္ခခံရမယ်! မဟုတ်ရင် ကျွန်မ အမနဲ့ တစ်ရက်တိတိ အပေါင်းအသင်း ဖြတ်ပစ်မယ်”
“ဒါဆိုလည်း ဖြတ်လိုက်လေ။ မနက်ဖြန် ဒီအချိန်ကျရင် တို့တွေ ပြန်ပြီး ညီအစ်မတွေ ဖြစ်ကြတာပေါ့။” ရှန်းချင်းယီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ကျိယန်က ချန်အန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး - “ရှင်ကတော့ တကယ့်လူပဲ။ ဟွာယင်းက အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမက အိမ်မှာ မိန်းမတွေများပြီး ယောက်ျားလေး နည်းနေတာကြောင့် သားလေးတစ်ယောက် လိုချင်ရုံသက်သက် ပြောတာကို ရှင်က ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။”
“မင်းက ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး စကားနာထိုးနေတာပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
ချန်အန်သည် သူ၏ မာနခဲမယားငယ်လေးကို အလိုမလိုက်ပါချေ။ သူသည် သူမ၏ လေသံကို အတုခိုးကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် - “ကျိယန်... မင်းလည်း စောင့်နေလိုက်ဦး။ ဒီနေ့ည မင်းကို ငိုယိုပြီး အသနားခံလာအောင် ကိုယ် မလုပ်နိုင်ရင် ကြည့်ဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စကားဆက်မပြောချင်တော့ဘူး!”
ဝမ်ကျိယန်သည် စကားနိုင်မလုတော့ဘဲ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှ ထင်ရှားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ချန်အန်ဘက်မှ လွှဲကာ ကျောခိုင်းလိုက်တော့သည်။ သူမအနေဖြင့် ဇနီးသည်များအပေါ် အလျှော့ပေးရမှန်းမသိသော ဤယောက်ျားဝါဒီ ခင်ပွန်းကြီးနှင့် စကားဆက်မပြောလိုတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် သမီးကြီးဖြစ်သူ ချန်ယွဲကျန့်က အနားသို့ တိုးလာပြီး ကျိုကျိကို လှမ်းပြောလိုက်သည် - “မေမေကျို... သမီး မောင်လေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်၊ သမီးကို မောင်လေးတစ်ယောက် မွေးပေးလို့ ရမလားဟင်။”
“သမီးလည်း မောင်လေး လိုချင်တယ်!”
အတန်ငယ် အူတူတူနိုင်လှသော သမီးလတ် ချန်ယီခဲ့ကလည်း ဘေးမှ ဝင်ရောက်ထောက်ခံလေသည်။
ကျိုကျိက သက်ပြင်းချလျက် မတတ်နိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် - “အင်း... မေမေ လူတိုင်းကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိတော့မယ် ထင်တယ်။ မြေခွေးမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက မိန်းကလေးတွေပဲ မွေးဖွားလေ့ရှိပြီး ယောက်ျားလေး မွေးဖွားလေ့မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် မေမေ ယောက်ျားလေး မွေးပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးကွယ်” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အော်... ဒါဆို မောင်လေး မရတော့ဘူးပေါ့။”
ချန်ယွဲကျန့်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။
ချန်ယီခဲ့ကမူ ဘာမှမခံစားရဘဲ စကားလုံးကို ချက်ချင်းပြောင်းကာ - “ဒါဆိုရင် သမီး ညီမလေးပဲ လိုချင်တယ်၊ ညီမလေး” ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။
ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားဟန်ဖြင့် ရုတ်တရက် သွားရည်များ ကျလာခဲ့ပြီး လောဘတကြီး အမူအရာဖြင့် - “ဖေဖေ... မေမေကျိုမှာ ကလေးရှိနေပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ည အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ စားစရာ အကောင်းစားတွေ အများကြီး အများကြီး ပြင်ဆင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်အန်သည် သူ၏ အူတူတူသမီးငယ်လေး၏ လုံးဝန်းသော ပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်ဖြင့် - “ကောင်းပါပြီဗျာ... ဖေဖေ ဒီနေ့ည မင်းရဲ့ မေမေဂူကို စားစရာ အကောင်းစားတွေ အပုံလိုက်ကြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းပြီး အောင်ပွဲခံခိုင်းပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟေး... ပျော်စရာကြီး”
ချန်ယီခဲ့သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကခုန်တော့သည်။
သူမ၏ အမူအရာကြောင့် ဘေးပတ်လည်ရှိ မိခင်များအားလုံးမှာလည်း သဘောကျကာ ရယ်မောမိကြပြီး ဤသမီးငယ်လေးမှာ တကယ့်ကို အစားပုတ်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးမိကြတော့သည်။
............................................................