အခန်း ၇၁

အခန်း ၇၁ - လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်း။

"ဒီဘက်မှာ။"

ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီသည် ပြိုင်ဘက်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကွေးညွတ်နေသော ဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၈ ရှိသော လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အရိုးနှုတ်သီးလင်းယုန်နက်သည် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဆိတ်သတ်လိုက်သဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းမှာ ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။

ထိုနှစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ထိပ်ပြောင်ပြောင်အဘိုးအိုနှင့် အခြားချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူတို့မှာ ဆက်လက်မခုခံနိုင်တော့ဘဲ ထင်းခြောက်များကဲ့သို့ ခုတ်ပိုင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။"

ထူလီ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"ပြန်လာခဲ့ကြစမ်း။"

ထူလီသည် ဝေ့ကျွင်းချန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်မရှိတော့ဘဲ သူ၏ အလောင်းရုပ်သေးသုံးခုကို မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီသည် ဝေ့ကျွင်းချန်၏အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဝေ့ကျွင်းချန် လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ လူးလိမ့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွင်းချန် မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

ယခုအချိန်တွင် ထူလီသည် လက်သီးစုကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဟွန့် ဒီတစ်ခါတော့ ငါအရှုံးပေးတယ်ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဝေ့မိသားစု ကတော့ ကပ်ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဦးမှာပဲ။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီသည် သူ့ကို တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိချေ။

ယခုအချိန်တွင် အမျှော်အမြင်အရှိဆုံးအလုပ်မှာ ဝေ့ကျွင်းချန်နှင့် ဝေ့ယွမ်တို့ကို ဒဏ်ရာကုသရန် ပြန်ခေါ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီက အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွင်းချန် ငါတို့ နိုင်ပြီ။ အခု ရပ်လိုက်တော့။"

သို့သော်လည်း ဝေ့ကျွင်းချန်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေကာ အလွန်အမင်း နာကျင်လှသောအသံဖြင့် စကားလုံးနှစ်လုံးကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

"လိုက်။"

"သတ်။"

ငါ့ဝေ့မိသားစုကို ကျူးကျော်တဲ့သူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ။

ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်ပင်လယ်ပေါက်ကွဲသွားပါစေဦးတော့ ဒီလူကို ငါ အပြတ်သတ်ရမယ်။

"ဝူးးးး"

အရိုးနှုတ်သီးလင်းယုန်နက်သည် အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ထူလီထံသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားရန် ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

တောင်စောင့်မိစ္ဆာ၏အရှိန်မှာလည်း နှေးကွေးခြင်းမရှိချေ။

ထို့နောက်တွင် မှင်တောင်ပံပိုးကောင်က ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ဝေ့ကျွင်းချန်၏ လူသားနှင့်မတူတော့သော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ထူလီကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ခွေးသူခိုး မင်းရဲ့ အလောင်းကောင်တွေကို ချန်ထားခဲ့စမ်း။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် မိမိ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိတ်လန့်ဖွယ် အငွေ့အသက်များဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။

ထူလီသည် သူ ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏နောက်ကွယ်မှ လှုပ်ခတ်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် သူ၏ အလောင်းရုပ်သေးသုံးခုကို လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အလောင်းတွေကို ချန်ခဲ့ရမယ် ဟုတ်လား။ မင်းက ဒီအရာသုံးခုနဲ့ စွပ်ပြုတ်လုပ်သောက်မလို့လား။"

စကားလုံးများမှာ ရယ်စရာကောင်းသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာမူ ထူးခြားစွာ တည်ကြည်နေခဲ့သည်။

"သွားကြစမ်း။"

သူသည် ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် အလောင်းရုပ်သေးသုံးခုကို မောင်းနှင်လိုက်သည်။

အရိုးနှုတ်သီးလင်းယုန်နက်၊ မှင်တောင်ပံပိုးကောင်၊ တောင်စောင့်မိစ္ဆာနှင့် ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီတို့ အားလုံးမှာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်မီသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိကြတော့သည်။

အလောင်းရုပ်သေးသုံးခုစလုံးမှာ ချီးသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ မျှသာ ရှိပြီး တောင်စောင့်မိစ္ဆာမှာမူ မန်ရှင်းအဆင့် ၁ တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ထူလီသည် ခုခံရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ပိတ်ဆို့ရန် အလောင်းရုပ်သေးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲတစေ အသုံးချနေခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်သော်လည်း မအောင်မြင်သဖြင့် ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီသည် မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်မိသည်။

"ဒီအလောင်းရုပ်သေးတွေရဲ့ ခုခံမှုက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ဖို့ကောင်းလှချည်လား။"

ထူလီ၏ အလောင်းရုပ်သေးသုံးခု၏ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားမှာ မမြင့်မားသော်လည်း သူတို့၏ ခုခံမှုမှာမူ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် လွန်ကဲလှသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သံနက်တုံးကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မန်ရှင်းအဆင့် ၁ ရှိသော တောင်စောင့်မိစ္ဆာ၏ တိုက်ခိုက်မှုများပင် ၎င်းတို့ကို မလှုပ်ရှားစေနိုင်ချေ။

"ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကျွင်းချန် တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ထူလီလည်း လွတ်သွားလိမ့်မယ်။"

ထိုအချိန်မှာပင် အရိုးနှုတ်သီးလင်းယုန်နက်သည် အလောင်းရုပ်သေးတစ်ကောင်၏ မည်သည့်နေရာကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်မသိရဘဲ ရုပ်သေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားကာ ဦးခေါင်းကွဲအက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်လျက် အောက်သို့ လွင့်စင်ကျသွားခဲ့သည်။

"တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား။"

ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီသည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသလို ထူးဆန်းလည်း ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

သူသည် ၎င်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်အလွယ်တကူ အသတ်ခံလိုက်ရတာလဲ။"

သူ နားမလည်နိုင်ချေ။

ရှေ့တွင်မူ ထူလီသည် ရေခဲဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူတို့တွေ မတော်တဆ အသက်ချက် ကို ထိမှန်သွားပြီး တစ်ကောင်ကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာလား။"

"ဒီလိုအရာမျိုး ရှိတယ် ဟုတ်လား။"

သူ၏ ထူမိသားစု၏ အလောင်းရုပ်သေးများတွင် အသက်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ အလောင်းရုပ်သေးအတတ်ပညာကို အဝါရောင်အဆင့်မြင့် အဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော အင်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ၎င်းကို အနက်ရောင်အဆင့် လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာဟု အပြည့်အဝ ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ဤအသက်ချက်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မသိချေ။ ဤကူယွန်းတောင်တန်း အတွင်း၌ မည်သူမျှ ပို၍ပင် သိစရာအကြောင်းမရှိချေ။

ထိုအရိုးနှုတ်သီးလင်းယုန်နက်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသော အခွင့်အရေးဖြင့် မတော်တဆ တိုက်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

သူသည် ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ဝေ့ယီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝေ့မိသားစုဝင်များမှာ အသက်ချက် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို သတိပြုမိပုံမရသဖြင့် သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း အဝေးတွင် ဝေ့ကျွင်းချန်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

ချန်ချွမ်တောင်။

ဝေ့မိသားစု ပင်မခန်းမဆောင်။

ဝေ့ကျင်းပေါ်သည် ဗဟိုဌာနချုပ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကိုယ်တိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိသော်လည်းသူ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။

အရပ်ရပ်မှ သတင်းစကားများသည် အသံလွှင့်ကျောက်တုံးများ သို့မဟုတ် အသံလွှင့်ကျောက်စိမ်းပြားများမှတစ်ဆင့် ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝေ့မိသားစုသည် ခေါက်ဆွဲအစပ်များ၊ နို့သကြားလုံးများ၊ ရတနာများနှင့် အင်းစာရွက်များကို အားကိုးခြင်းဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ပြိုင်ဘက်က ရုတ်တရက် အလောင်းရုပ်သေး အမြောက်အမြားကို ထုတ်သုံးလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားပါမည်နည်း။

ထိုအလောင်းရုပ်သေးများမှာ အလွန်အမင်း မာကျောလှသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဒဏ်ရာရအောင် သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ သူတို့အတွက် မလိုလားအပ်သော လမ်းကြောင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ကူးပြောင်းသွားခဲ့တော့သည်။

ကျူးမိသားစု ဘက်တွင်မူ တိုက်ပွဲစတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျူးမေသည် ဗဟိုဌာနချုပ်ကို စွန့်ခွာရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ လျူမိသားစုထံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ကျူးမိသားစုမှာ ဝေ့မိသားစုနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ချေ။

သူတို့တွင် လက်ရှိ၌ မန်ရှင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှ မရှိသဖြင့် အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ရန် အရင်းအနှီးပင် မရှိချေ။

လျူမိသားစုရှိ တိုက်ပွဲမှာလည်း အလွန်အမင်း ခက်ခဲလှသည်။

လျူမိသားစုသည် ဆေးဝါးဖော်စပ်ခြင်းမိသားစုဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားမှာ မသန်မာချေ။

ထို့ကြောင့် ဘိုးဘေးအို လျူကျိရှီက လုပ်ငန်းအားလုံးကို စွန့်ခွာကာ ဗဟိုဌာနချုပ်သို့ ဆုတ်ခွာခုခံရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းသည့်အချက်မှာ လျူမိသားစုသည် မိမိတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား အားနည်းကြောင်း အမြဲသိရှိထားသော်လည်း ဆေးဝါးဖော်စပ်သည့် မိသားစုပီပီ ပိုင်ဆိုင်မှု အမြောက်အမြားရှိသဖြင့် အလွန်အမင်း စွမ်းအားထက်မြက်သော ကာကွယ်ရေးအစီအမံတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း သူတို့သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးး အချို့ကိုလည်း စုဆောင်းထားခဲ့သဖြင့် စွမ်းအားကြီးသော အစီအမံ လုံလောက်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ဆေးလုံးစသည့် ပစ္စည်းများဖြင့် စည်းရုံးထားသော အနီးနားရှိ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူအချို့၏ အကူအညီကြောင့် လျူမိသားစုသည် တိုက်ခိုက်မှုကို အမှန်တကယ် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သည်။

လျိူမိသားစုနှင့် ချင်းမင်ဂိုဏ်း တို့မှာမူ သနားစရာကောင်းလှသည်။

ရန်သူသည် ထိုနေရာနှစ်ခုကို အလွန်အမင်း အရေးစိုက်ကာ အလွန်အင်အားတောင့်တင်းသော စစ်ကြောင်းကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခံစားခဲ့ရသည်။

မရေတွက်နိုင်သော မိသားစုဝင်များနှင့် တပည့်များ သေဆုံး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ နယ်မြေများမှာ ပျက်စီးရှုပ်ပွသွားကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယခင်က ဝေ့ကျင်းပေါ်သည် အကယ်၍ မတိုက်ခိုက်နိုင်ပါက ဝေ့မိသားစုထံသို့ လာရောက်ခိုလှုံနိုင်ကြောင်း အရပ်ရပ်သို့ အကြောင်းကြားထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လျိူမိသားစုနှင့် ချင်းမင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ပြေးလာကြသူများ အားလုံးမှာ ချန်ချွမ်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် တောင်စောင်းရှိ အဆောက်အအုံအချို့တွင် အခြေချခဲ့ကြသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကပ်ဘေးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြပြီး ညည်းတွားသံများမှာ အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

...

အရပ်ရပ်မှ အခြေအနေများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဝေ့ကျင်းပေါ်မှာမူ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နိုင်ပြီး မိမိ၏ မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ သွားရောက်မတိုက်ခိုက်နိုင်သဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲတွင် မွန်းကြပ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

လက်ရှိ သတင်းများအရ ဝေ့မိသားစုဝင် အမြောက်အမြား ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြပြီး အချို့မှာမူ တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ကြချေပြီ။

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် ထူးခြားသော သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဟင် မိုဘိုင်းဖုန်းကနေ လာတာလား။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီ တိုက်ရိုက်ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျမဟုတ်ဘူးပဲ။"

မိုဘိုင်းဖုန်းမှတစ်ဆင့် ပုံရိပ်များနှင့် ဗီဒီယိုများကဲ့သို့သော အချက်အလက်များကို ပကတိပလက်ဖောင်း တစ်ခုသို့ ပေးပို့နိုင်ပြီး ၎င်းကို ဝေ့ကျင်းပေါ်၊ ဝေ့ဝူ နှင့် ဝေ့ကျွင်းချန်တို့သည် ယခင်က အသုံးနည်းခဲ့ကြသည်။

သူ ပလက်ဖောင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။