အခန်း ၈၃

အခန်း ၈၃ - ချန်ရှင်းမြက်။

ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လျှင်ပင် ဝေ့ဝူ သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ပိုက်ဆံမပေးဘဲ စားပြီး ထွက်ပြေးခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

'သူတို့ ငါ့ကို မှတ်မိနေလောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။'

လောလောဆယ်တွင် ဝေ့ဝူ၌ ပိုက်ဆံမရှိသဖြင့် ရွှီချင်းချန် ဆီတွင် ပါလာသည့် ပိုက်ဆံကိုသာ သုံးနေရသည်။ ရွှီချင်းချန် တွင်လည်း ပိုက်ဆံအများကြီးမရှိဘဲ ယွမ်အနည်းငယ် ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိသည်။ ပိုက်ဆံပြတ်သွားခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရန် ဝေ့ဝူသည် ခဏနေလျှင် ရွှေကို အရင်သွားရောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို မှတ်မိမနေခဲ့ပေ။

သူသည် ဆိုင်တွင် ပေါက်စီ ဆယ်ပွဲ မှာယူလိုက်သည်။ တစ်ပွဲလျှင် ပေါက်စီ ခုနစ်လုံး ပါဝင်ပြီး တစ်လုံးလျှင် အလေးချိန် ၂၀ ဂရမ်ကျော်ခန့် ရှိသည်။ ဆယ်ပွဲဆိုလျှင် အလုံးရေ ၇၀ ဖြစ်ပြီး အခြားဆိုင်မှ ဝယ်လာသည့် တစ်ပွဲနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက စုစုပေါင်း အလေးချိန် ၃ ပိဿာခန့် ရှိသည်။

ပေါက်စီတစ်လုံးစီသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နယ်ပယ်ကို သုံးဆင့်အခြေခံအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် မွေးကင်းစကလေးငယ်တစ်ဦးပင် ပေါက်စီ အများဆုံး သုံးလုံး စားရုံဖြင့်​ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၉ သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဝေ့မိသားစုဝင် အများစုမှာ ချီသန်စင်ခြင်းအဆင့် ၃ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရန် ပေါက်စီ နှစ်လုံးစီသာ လိုအပ်တော့သည်။

ယခုတစ်ခါတွင် အလုံးရေ ၇၀ ယူဆောင်သွားခြင်းသည် ဆွေမျိုးသားချင်း အားလုံးအတွက် လုံလောက်ချင်မှ လုံလောက်မည် ဖြစ်သော်လည်း လိုအပ်ချက်နှင့်တော့ အတော်လေး နီးစပ်လှသည်။

ဝေ့ဝူသည် အခြားပစ္စည်းများလည်း ဝယ်ယူရန် ရှိသေးသဖြင့် ပေါက်စီအများကြီးကို တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်ရသည်မှာ မလွယ်ကူကြောင်း တွေးမိကာ ဆိုင်ပိတ်မည့်အချိန်ကို မေးမြန်းပြီးမှ ခဏနေမှ ပြန်လာယူမည်ဟု ဆိုင်ရှင်ကို ပြောခဲ့လိုက်သည်။

သူ ဆိုင်ထဲကအထွက်တွင် ရွှီချင်းချန် တစ်ယောက် တံတွေးမြိုချနေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။

"စားချင်လို့လား။"

ရွှီချင်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အင်း။"

"ဒါဆိုလည်း တစ်ပွဲဝယ်စားလေ​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မင်းပိုက်ဆံပဲဥစ္စာ။"

ထိုအခါမှ ရွှီချင်းချန် တစ်ယောက် အမြင်ပွင့်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ သူ့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကြွေးတင်နေတာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးက သူ့ပိုက်ဆံလို့ မဆိုလိုဘူးပဲဟု တွေးကာ သူမသည် ပေါက်စီတစ်ပွဲကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဝယ်စားလေတော့သည်။

"ကဲ သွားစို့​ဆေးဆိုင်ကို။"

"ရှင် နေမကောင်းလို့လား။"

ရွှီချင်းချန်က ပေါက်စီကို တစ်ကိုက် ကိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့။"

ဝေ့ဝူသည် စက်ဘီးပေါ်တက်ကာ စတင်နင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ ငေါက်ငမ်းခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ရွှီချင်းချန်သည် ဝေ့ဝူ့ကို အရင်ကလို အာဏာရှင်ဆန်သည့် စီအီးအိုကြီးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုန်းတက်လမ်းတစ်ခုတွင် ဝေ့ဝူသည် အားစိုက်ပြီး စက်ဘီးနင်းနေရသော်လည်း ရွှီချင်းချန်မှာမူ လျှပ်စစ်စကူတာလေးဖြင့် သူ့ဘေးကနေ သက်တောင့်သက်သာလေး လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ညနေခင်း လေညင်းလေးက တဖြူးဖြူးတိုက်ခတ်နေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ဇိမ်ကျနေပုံရသည်။

ဝေ့ဝူသည် စုတ်တစ်ချက်သတ်ကာ စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်သည်။

"ဆင်းစမ်း လဲစီးမယ်။"

ရွှီချင်းချန်သည် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း အလိုက်တသိဖြင့်ပင် ယာဉ်ချင်း လဲစီးလိုက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဝေ့ဝူ့ကို ပိုက်ဆံအကြွေးတင်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် သူမ၏ ပန်းရောင်ဦးထုပ်လေးကို ချွတ်ပြီး ဝေ့ဝူ့ခေါင်းပေါ် ဆောင်းပေးလိုက်သည်။

"လျှပ်စစ်စကူတာစီးရင် ဦးထုပ်ဆောင်းရတယ်ရှင့်။"

ဝေ့ဝူသည် သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရွှီချင်းချန် သုံးထားသည့် ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဆေးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဝေ့ဝူသည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ အကြောင်းမှာ စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဆေးဝါး သည် ဝယ်ယူရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အနည်းဆုံး ဆရာဝန်လက်မှတ်ဖြင့် ဝယ်ယူ၍ရသော ဆေးညွှန်းပါ ဆေးဝါးများထက်ပင် စည်းကမ်း ပိုမိုတင်းကျပ်လှသည်။

သို့သော် ဝေ့ဝူသည် တိကျသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို မသိချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ထိုနယ်ပယ်တွင် အလုပ်လုပ်ဖူးသည်မဟုတ်သလို တကူးတကလည်း လိုက်မစုံစမ်းခဲ့ဖူးသဖြင့် လောလောဆယ် စမ်းကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဓိကမှာ ဆေးရုံသို့ သွားရသည်မှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်သဖြင့် ဆေးဆိုင်တွင်သာ ကံစမ်းကြည့်ရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ ဆေးဆိုင်ကောင်တာတွင် ဂျာကင်အဖြူဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုသူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူနေသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ အလွန်နုပျိုပြီး အသက် ၃၀ ထက် မပိုနိုင်ချေ။ သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အာရုံစိုက်ပြီး ဖတ်နေသည်။

ဝေ့ဝူသည် ဖျတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရောင်စုံရိုက်နှိပ်ထားသည့် စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်ပြီး သူ ဖတ်နေသည့် စာမျက်နှာတွင် အပင်အမျိုးအစား အချို့၏ ပုံများ ပါရှိသည်။

"မင်္ဂလာပါဗျာ​ဒီမှာ စိတ်ငြိမ်ဆေး ဒါမှမဟုတ် စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဆေးဝါးတွေ ရောင်းပါသလား။"

ထိုလူသည် မကြားလိုက်ပုံရသဖြင့် ဝေ့ဝူသည် အသံကို မြှင့်ကာ ထပ်မံ မေးလိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှ ထိုလူက မော့ကြည့်လာပြီး ဘာပြောလိုက်တာလဲဟု ဆိုသည်။

ဝေ့ဝူသည် ဆွံ့အသွားရပြီး ထပ်မံ၍ မေးလိုက်ရပြန်သည်။

ထိုလူက စာအုပ်ဆီသို့ မျက်လုံးပြန်လွှဲလိုက်ပြီး

"မရှိပါဘူး။ အဲဒီလိုဆေးမျိုးတွေကို ခရိုင်အဆင့်နဲ့ အထက်မှာရှိတဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းတွေမှာပဲ ရနိုင်တာပါ သာမန်ဆေးဆိုင်တွေမှာ ရောင်းချခွင့်မရှိပါဘူး။"

ဝေ့ဝူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်တော့ နည်းလမ်းမရှိတော့ချေ။ သူသည် ကမ္ဘာမြေတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ရာ ဆေးဝါးများရရန်အတွက် ဆေးရုံထဲသို့ ဓားပြတိုက်ရန် ဝင်ရောက်သွား၍ မရပါချေ။ ထိုသို့သော ပုံစံမျိုးက ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ပုံစံသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်အေးစေမည့် အခြားဆေးဝါးများ သို့မဟုတ် အာဟာရဖြည့်စွက်ဆေးများကိုပဲ စမ်းဝယ်ရမလားဟု တွေးတောနေစဉ် စောစောကလူသည် သူ့ကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လာသည်။

ဝေ့ဝူ ထူးဆန်းသလို ခံစားရသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူသည် သူ့အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ထွက်နေသော ချန်ရှင်းမြက်ကို စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်... ဒါက ဘာအပင်မျိုးလဲ။ ငါ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ။"

ကမ္ဘာမြေသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချန်ရှင်းမြက်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းသွားသော်လည်း ၎င်း၏ အရွက်များပေါ်ရှိ အဖြူစက်လေးများမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် လှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါလေးကို ငါ့ကို ပေးကြည့်လို့ ရမလား။"

ထိုလူ့မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုသို့သော အမူအရာနှင့် အကြည့်မျိုးက ဝေ့ဝူ့ကို လျူရှုယွီအား သတိရစေသည်။

သူသည် ခတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ရှင်းမြက် တစ်ပင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ၎င်းကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီး ကောင်တာအောက်မှ စာအုပ်အချို့ကိုပါ ထုတ်ယူကာ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးနေသည်။ ထိုစာအုပ်များမှာ အပင်ဗေဒဆိုင်ရာ အထူးကျမ်းစာအုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် သူသည် သူ့ဖုန်းကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ အသုံးပြုနေသေးသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ဒီစာအုပ်တွေထဲမှာ မရှိဘူး။ ဒါက မျိုးစိတ်အသစ်တစ်ခု တကယ်ပဲလား။ ပြီးတော့ ဒီမြက်က ဘယ်အမျိုးအစား ဘယ်အုပ်စုထဲကလဲဆိုတာ ငါ ခွဲခြားလို့မရဘူး သူ့ရဲ့ မျိုးစိတ်ကိုတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ အကယ်၍ ဒါက အမျိုးအစားအသစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အပင်ဗေဒ သိပ္ပံလောကကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု အသစ်ပဲ။"

ထိုလူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် အပင်များကို သုတေသနပြုလုပ်သူများသည် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အပင်တစ်ပင်နှင့် ရုတ်တရက် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် ၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သည့်မျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။

ထို့ပြင် သူသည် ရှိသမျှ အပင်အားလုံးနီးပါးကို သိထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ချန်ရှင်းမြက် မည်သည့်အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်ကြောင်းကိုပင် မခွဲခြားနိုင် ဖြစ်နေရသည်။

သူသည် ကြည့်ရင်းနှင့် ပို၍ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာသည်။

"မင်္ဂလာပါဗျာ​ဒီအပင်ကို ဘယ်နေရာကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား။"

ထိုလူ ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေ့ဝူသည် တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချန်ရှင်းမြက်ကို ပြန်ယူကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။

"မင်း စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဆေးဝါးတွေကို ရအောင် ယူပေးနိုင်မလား။"

"ယူပေးနိုင်တယ်။"

ထိုလူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးမှ ဝေ့ဝူ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်ကာ

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

ဝေ့ဝူက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီအပင်ကို လိုချင်လား။"

ထိုလူ၏ အကြည့်များမှာ တောက်ပြောင်နေသော်လည်း ဝေ့ဝူ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ ခဏမျှ သူသည် အလွန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီး စကားမပြောဘဲ နေမိသည်။

"မင်း ငါ့ကို စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဆေးဝါးတွေ ရအောင် ကူညီပေးသရွေ့ ငါ ဒီအပင်ကို မင်း သုတေသနလုပ်ဖို့အတွက် ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။"

ဝေ့ဝူသည် တိုက်ရိုက်ပင် လိုရင်းကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူသည် အတော်ကြာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှမေးသည်။

"မင်းက စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ဆေးဝါးတွေကို ဘာအတွက် သုံးမလို့လဲ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်လူသား ဘယ်တိရစ္ဆာန်မှ ဒီဆေးကို နည်းနည်းလေးတောင် စားသုံးမိမှာ မဟုတ်သလို ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုး တစ်ခုခု သက်ရောက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါ့ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ အာမခံပါတယ်။"

ထိုလူသည် ထပ်မံ၍ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှပြောသည်။

"ငါ မင်းကို ယုံပါတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ရိုးသားမှုကို ငါ မြင်နေရလို့ပဲ။ ငါက လူအကဲခတ် တော်တော်တော်ပါတယ်။"

ဝေ့ဝူ စိတ်ထဲတွင်မူ ငါက ရိုးသားတာပေါ့ ဒီဆေးတွေကို ကျင့်ကြံခြင်းလောကကို ယူသွားမှာလေဒီကမ္ဘာမှာ သုံးမှာမှ မဟုတ်တာဟု ကျိတ်တွေးကာ ဆွံ့အသွားမိသည်။ ဆေးဝါးသုတေသနလုပ်ရတာကို သဘောကျတဲ့ လူတွေက ဒီလောက်တောင် အပြစ်ကင်းပြီး ရိုးအကြတာလား။ ပြီးတော့ ငါက လူအကဲခတ် တော်တော်တော်ပါတယ်တဲ့။

သို့သော် သူက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက သာမန်ဆေးဆိုင်လေး ဖွင့်ထားတာကို အဲဒီလိုဆေးမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရနိုင်မှာလဲ။"

"ဪ... မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်။"

ထိုလူသည် ထရပ်ကာ လက်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော်က ဝမ်ဝူ ဂရု ရဲ့ အဓိက သုတေသနပညာရှင် ကျိူးထုံကွမ် ပါ။ ဒီနေ့ အားလပ်ရက်မို့လို့ ညီမလေးရဲ့ ဆေးဆိုင်ကို လာကူစောင့်ပေးနေတာပါ။"

ဝေ့ဝူသည် ဝမ်ဝူဂရု ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းမသိသော်လည်း အတော်လေးတော့ အထင်ကြီးစရာကောင်းပုံရသည်။ သူ့နောက်က ရှိနေသော ရွှီချင်းချန် မှာမူ အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကျိူးထုံကွမ်ကို အကဲခတ်နေတော့သည်။

ဝေ့ဝူလည်း လက်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော့်နာမည်က ဝေ့ဝူ ပါ။ မေးပါရစေဦး အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဗျာ။"

"၂၉ နှစ်ပါ။"

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အောင်မြင်နေသူပင်။

"ဒါနဲ့..."

ဝေ့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိတယ် ဒီအပင်ကို ကျွန်တော် ပေးတယ်ဆိုတာကို တခြားလူတွေကို လုံးဝ မပြောပါနဲ့။"

"စိတ်ချပါ မင်း စိုးရိမ်တာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ပြဿနာတက်မှာ ကြောက်လို့ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီသုတေသန ရလဒ်တွေကို စာတမ်းအဖြစ် ရေးခွင့်တော့ ပြုမယ် မဟုတ်လား။"

"စာတမ်း... ဘာကြီးလဲ။"

သနားစရာကောင်းသော ဝေ့ဝူမှာမူ စောစောစီးစီး ကမ္ဘာဦးကတည်းက ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီး ခုနစ်နှစ်​ ရှစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ သင်ယူခဲ့ဖူးသမျှ အင်္ဂလိပ်စာလုံးများကို မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အတိုချုပ်ရလျှင် နှစ်ဦးသား သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကြပြီး နောက်တစ်နာရီအကြာတွင် ဆေးလာယူရန် ချိန်းဆိုလိုက်ကြသည်။

"မင်း ဘယ်လိုဆေးမျိုး လိုချင်တာလဲ။"

ကျိူးထုံကွမ်က မေးသည်။

"စိတ်ကျန်းမာရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆေးဝါးဆိုရင် ဘယ်လိုဆေးမျိုးမဆို အကုန်လိုချင်ပါတယ်။ စိတ်အာရုံကို ကောင်းမွန်စေမယ့် ဒါမှမဟုတ် အာရုံကြောစနစ်ကို အကျိုးပြုမယ့် ဆေးမျိုးဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ။"

"ကောင်းပြီဒါဆို အဲဒီအချိန်ကျမှ လာယူလိုက်တော့။"

ကျိူးထုံကွမ်က ဆိုသည်။

ဆေးဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဝေ့ဝူသည် ရွှေကို သွားရောင်းရန်အတွက် ပထမဆုံး ရတနာဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေရန်နှင့် ထို့နောက် စူပါမားကတ်သို့ သွားကာ အရုပ်အချို့ကို ဝယ်ယူရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

လီယို ၏ ပြောင်းလဲမှု ပုံစံအရဆိုလျှင် ထိုအရုပ်များသည် ရုပ်သေးရုပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသင့်သည်။

ထို့နောက်တွင် မိသားစုဝင်များအတွက် ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များအဖြစ် ပေးရန်အတွက် ကမ္ဘာမြေမှ တိရစ္ဆာန်အချို့ကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်မလား စမ်းသပ်ကြည့်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် သယ်ဆောင်နိုင်သည့် အလေးချိန် ကျန်ရှိသေးပါက အခြားအရာများ ဖြစ်သော သစ်သီးဝလံများ၊ အပင်များ၊ နေ့စဉ်သုံး ကိရိယာများ၊ အစားအစာများနှင့် စာအုပ်စာတမ်းများ စသည်တို့ကိုပါ လေ့လာကြည့်ရှုသွားမည် ဖြစ်သည်။