အခန်း ၂၈၂

အခန်း (၂၈၂) ခင်ဗျားက လူကြီးပိုင်းကို စော်ကားမိသွားပြီ

"ဟယ်လို ယောကျ်ား... အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပေးပါဦး... ကျင်းတူး ကျည်ဆန်ရထား ဘူတာရုံမှာ ကျွန်မ အတိုက်ခိုက်ခံနေရတယ်..." အမျိုးသမီးက မတရားခံရသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ... ငါ့မိန်းမကို ဘယ်သူကများ ရိုက်ရဲတာလဲ... ငါ ရဲစခန်းမှူးအဖြစ် အခုလေးတင် ရာထူးတိုးထားတာကို သူ မသိဘူးလား..."

"မင်း အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေ... သူတို့ကို ထွက်မပြေးစေနဲ့... ငါ အခုချက်ချင်း လူလွှတ်လိုက်မယ်..." အမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဝမ်ကန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဟက်... ကြားတယ် မဟုတ်လား... ငါ့ရဲ့ အာဏာကို နင်တို့က ထိပါးလို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး..." အမျိုးသမီးက ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် မောက်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အိုး..."

"ရှင်က အကူအညီတောင်းဖို့ ဖုန်းခေါ်ပြီးမှတော့ ကျွန်မလည်း ဖုန်းတစ်ကောလောက် ခေါ်လို့ ရတယ် မဟုတ်လား..." စုယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းတစ်ကော ခေါ်ဆိုလိုက်လေ၏။

သူမက စကားအနည်းငယ်ကို အကျဉ်းချုံး ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။

"ဟက်... ဟန်ဆောင်နေတာပဲ..."

"ဒီကောင်မစုတ်လေး... နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ... နင်က ငါ့ကို စော်ကားထားပေမဲ့ ငါ့လောက် အာဏာမရှိဘူးလေ... မကြာခင် နင် အဲဒီအထဲ ရောက်သွားတော့မှာ..." အမျိုးသမီးက ထပ်မံ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြန်၏။

"ဟီးဟီး... မကြာခင် ဘယ်သူက အဲဒီထဲ ရောက်မလဲဆိုတာ ငါတို့ သိရမှာပေါ့..." စုယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ်က စုယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ ပြောခဲ့သည်များကို ကြားပြီးနောက် ဤမိန်းကလေးငယ်၏ နောက်ခံမှာ ရိုးရှင်းလှသည် မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် အနီးရှိ ရဲစခန်းမှ ဝမ်ကန်းသည် သူ၏ လူများကို စုစည်းရန် ပြင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ဖုန်းတစ်ကော ဝင်လာခဲ့ပေသည်။ "ဝမ်ကန်း... မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ကန်း လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်သွားတော့၏။

ကျင်းတူး ဒေသ၏ အမြင့်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ကြီးပင်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာမှ လုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး..." ခေါင်းဆောင်ကြီးက သာမန်လူတစ်ယောက်ကို အဘယ်ကြောင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်ဘဲ ဝမ်ကန်း ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။

"ဟွန့်... မင်းကို ငါက သတိပေးရဦးမလား... ကျင်းတူး ကျည်ဆန်ရထား ဘူတာရုံလေ... ငါ ပြောပြမယ်... မင်း လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်တာက ပြင်းထန်တဲ့ ဥပဒေချိုးဖောက်မှုပဲ..."

"မင်း တာဝန်ကနေ ဆိုင်းငံ့ခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို ငါ အသိပေးလိုက်တယ်... စုံစမ်းစစ်ဆေးခံရဖို့အတွက် ပြင်ထားလိုက်တော့..."

တီ... တီ... တီ...

ဝမ်ကန်းသည် ပြတ်တောက်သွားသော ဖုန်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။

“ငါ အရေးယူဖို့တောင် မစရသေးဘူး...ဒီကိစ္စက ဒီအဆင့်အထိ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားပြီလား...”ဝမ်ကန်းက စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်စွာ တွေးလိုက်မိ၏။

ကျင်းတူးရဲဌာနရဲ့ အမြင့်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဒီကိစ္စကိုတောင် သိသွားပြီး...

ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်လာတယ်တဲ့လား...

ငါ့မိန်းမက ဘယ်လို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကောင်းကင်ကိုတောင် အန်တုနိုင်တဲ့ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်ကို သွားစော်ကားမိတာလဲ...

ဝမ်ကန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျည်ဆန်ရထား ဘူတာရုံ၌ အမျိုးသမီးမှာ မောက်မာစွာဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

"ဘာလို့ မရောက်လာကြသေးတာလဲ..." ရဲစခန်းမှာ အလွန် နီးကပ်လှပြီး အကယ်၍ သူတို့သာ ထွက်ခွာလာပါက ယခုအချိန်ဆိုလျှင် ရဲကားဥဩသံများကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့် မကြားရသေးသနည်း။

ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးသည် မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခုကို ရရှိသွားတော့၏။

"ဟယ်လို ယောကျ်ား... ရှင်တို့ ဘာလို့ မရောက်သေးတာလဲ..."

"အမြန်လာပြီး ဒီအကောင်တွေ အကုန်လုံးကို ဖမ်းလိုက်စမ်းပါ..." အမျိုးသမီးက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း... သွားသေလိုက်ပါလား..." ဝမ်ကန်းသည် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

"ဘာ... ရှင် ဘယ်လို သတ္တိနဲ့... ကျွန်မကို ဘယ်လိုများ ဒီလို ပြောရဲတာလဲ... အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပေးစမ်း... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို ကျွန်မ ကွာရှင်းမယ်..." အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်... မင်းက လူကြီးပိုင်းတစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားမိသွားပြီ... ငါလည်း အခု စုံစမ်းစစ်ဆေးခံရဖို့ တာဝန်ကနေ ဆိုင်းငံ့ခံထားရပြီ..."

"မင်းက ကွာရှင်းချင်တယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား... အဲဒါဆိုရင်လည်း အမြန် ကွာရှင်းကြတာပေါ့..."

"ငါက ရဲစခန်းမှူး မဟုတ်တော့ဘူးကွ... အကုန်လုံးက မင်းကြောင့်ပဲ..." ဝမ်ကန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချသွားလေသည်။

"ဒါက..." ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

"ငါက ဒီကောင်မလေးကို တားဆီးရုံပဲ လုပ်ခဲ့တာလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာရတာလဲ..." သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ဘာကြောင့်လဲ...

သူမ၏ ကြီးမြတ်မှုဟူသော ခံစားချက်များအားလုံးမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရာထူးမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ယခု သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ ရာထူးပြုတ်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ နေ့ရက်ကောင်းများလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

"ဘာလဲ... နင်ခေါ်ထားတဲ့လူ ဘာလို့ မရောက်လာသေးတာလဲ..." စုယွဲ့၏ လေသံမှာ အေးစက်နေပေသည်။

"ငါ..." အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်..."

"ကျွန်မက အရှက်မရှိတဲ့သူပါ... ကျွန်မက အရှက်မရှိတဲ့သူပါ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဖုန်းတစ်ကောလောက် ခေါ်ပေးပါ... ကျွန်မ ယောကျ်ားကို သာမန်လူတစ်ယောက် မဖြစ်သွားစေပါနဲ့..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဖုန်းတစ်ကောလောက် ခေါ်ပေးပါ... ကျွန်မ ယောကျ်ားကို အပြစ်မပေးပါနဲ့နော်..." အမျိုးသမီးက အကျယ်ကြီး ငိုကြွေးကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါက ရှင်ကိုယ်တိုင် ရှာတဲ့ ပြဿနာပဲလေ..."

"ငါနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား သက်ဆိုင်မှု မရှိဘူး..." စုယွဲ့က မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ မရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲ... ငါ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ... ဘာလို့လဲ... နင် ဘာလို့ ငါ့ကို အလွတ်မပေးရတာလဲ..."

"အား..." အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကျောက်ခဲတစ်လုံး ကိုင်ဆောင်လျက် အရူးမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စုယွဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဝုန်း...

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီဟူက သူမကို ရိုးရှင်းစွာပင် ကန်ကျောက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူမအား မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေတော့၏။

မကြာမီမှာပင် တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာပြီး သူမအား ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်..."

"ရှင့်ရဲ့ သက်တော်စောင့်က အရည်အချင်း တကယ်ကောင်းတာပဲ..." စုယွဲ့က စုယွမ်အား ကျေးဇူးတင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ်... ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ..." စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ရှင်ရော အလုပ်ရှင် ပြောင်းချင်လား... ငါ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်မလား..." စုယွဲ့က လီဟူကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အခု မင်းရဲ့ လစာက ဘယ်လောက်လဲ... ငါက သူ့ထက် ပိုပေးနိုင်တယ်နော်..." စုယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လား..." လီဟူက သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "မလိုပါဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ လစာနဲ့ ခံစားခွင့်တွေက တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ..."

လီဟူ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် စုယွမ်က အလွန် ကျေနပ်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အဖြေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေ၏။ အကယ်၍ သူက စုယွဲ့၏ တောင်းဆိုမှုကို အမှန်တကယ် သဘောတူလိုက်ပါက စုယွဲ့က သူ့အား အလုပ်ခန့်မည် မဟုတ်ချေ။

သက်တော်စောင့် တစ်ဦးကို ရှာဖွေရာတွင် သစ္စာရှိမှုနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုသည် အရေးကြီးဆုံး အချက်များပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဟားဟား... ငါ့ရှေ့မှာတင် ငါ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်ကို လုယူတာက ကောင်းတဲ့ အကြံတော့ မဟုတ်ဘူးနော်..." စုယွမ်က နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"ဟီးဟီး... ငါက ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ... ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ သက်တော်စောင့်က တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်..." စုယွဲ့က ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးစု အန်တီချန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်... သမီး သွားတော့မယ်..." စုယွဲ့က လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင် Audi A6 ကားတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာခဲ့ပေ၏။

စုယွဲ့က ကားထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်..."

"ဒီမိန်းကလေးက သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး... ဖုန်းတစ်ကောလေးနဲ့တင် ရဲစခန်းမှူးကို ရာထူးကနေ ပြုတ်ကျသွားအောင် လုပ်နိုင်တာကိုး..." စုဖူချန်က မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

"ဒီလို စကားရှိတယ် မဟုတ်လား... ကျင်းတူးမြို့မှာ ကောင်းကင်ကနေ အုတ်ခဲတစ်လုံး ပြုတ်ကျလာရင် အလယ်အလတ်အဆင့် အရာရှိ တစ်စုလုံးကို ထိခိုက်သွားစေနိုင်တယ် ဆိုတာလေ..." စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဝမ်ကန်း ဆိုတဲ့လူက ကျင်းတူးမြို့မှာ ဒီလောက်တောင် မောက်မာရဲတာကိုး... ဒါက အကျိုးဆက်ပဲပေါ့..."

သူတို့ စကားပြောဆိုပြီးသွားချိန်တွင် အငှားကားတစ်စီး ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ စုယွမ်နှင့် အခြားသူများ ကားပေါ်တက်ကာ ကျင်းတူးမြို့ရှိ ကြယ်ငါးပွင့် ဟိုတယ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။