အခန်း ၂၈၃

အခန်း (၂၈၃) စုမိသားစု ခြံဝင်း

စုမိသားစု ခြံဝင်း။

မြို့လယ်ခေါင်တွင် မရှိသော်လည်း ၎င်းသည် မြို့ပြ၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများမှ ကင်းလွတ်ကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းလှပေ၏။

Audi A6 ကားတစ်စီးသည် စုမိသားစု ခြံဝင်းရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စုယွဲ့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"အစ်ကိုကျောက်... စောင့်နေတာ ကြာပြီလား..." စုယွဲ့က တံခါးဝရှိ ရှောင်ကျောက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား သခင်မလေးစု အိမ်ပြန်လာတာဆိုတော့ ကြိုစောင့်နေရမှာပေါ့..." ရှောင်ကျောက်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်.. အရင်က အစ်ကို ထွက်လာတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူးနော်..."

"ဒါနဲ့... အဘိုး ဘာလုပ်နေလဲ... သူ့ကို ပြောစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့..." စုယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဘိုးစု အထဲမှာ ရှိပါတယ်... မင်းလို ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဘာအရေးကြီးကိစ္စများ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့လဲ..." ရှောင်ကျောက်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

"ဟီးဟီး... ကျွန်မပြောပြလိုက်ရင် အစ်ကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူးလေ"

စုယွဲ့သည် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေ၏။

ရှောင်ကျောက်သည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် အဘိုးအိုသည် မိဘများနှင့် ကွဲကွာနေသော သူ၏ ကလေးများအကြောင်းကို တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤမျှ အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေချိန်တွင် သူမကဲ့သို့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်၏ အရေးအရာများကို သူက အဘယ်ကြောင့် ဂရုစိုက်နေမည်နည်း။

ထို့နောက် ရှောင်ကျောက်သည်လည်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စုယွဲ့သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အဘိုးစု၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

"အဘိုး... သမီး ပြန်ရောက်ပြီ..." စုယွဲ့က သူမ၏ အိတ်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်သည်။

"ဒီကလေးမလေး... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် လုပ်နေရတာလဲ..." အဘိုးစုက သူ၏ လက်ထဲမှ ဓာတ်ပုံကို ချထားလိုက်ပြီး စုယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"စောစောက သမီး တံခါးခေါက်သေးတယ်... အဘိုး မကြားလိုက်တာပါ..." စုယွဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမ၏ အဘိုးမှာ အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကြားအာရုံမှာ အလွန် ကောင်းမွန်နေဆဲပင်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ကိုယ်တိုင် တံခါးခေါက်ခဲ့သော်လည်း သူ ဝင်လာသည်ကို အဘိုး မကြားခဲ့ချေ။

"ဟူး... ငါလည်း အသက်ကြီးလာပြီ... အသက်ကြီးလာပြီပဲ... ဒီဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ရတာ အလုပ်များနေလို့ အာရုံလွင့်သွားတာ နေမှာပါ..." အဘိုးစုက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ရှောင်ကျောက်... ငါ့ကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်း တစ်ခွက်လောက် ဖျော်ပေးပါဦး..." အဘိုးစုက အပြင်ဘက်ရှိ ရှောင်ကျောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘိုးစု... အခုပဲ ဖျော်လိုက်ပါ့မယ်..."

ရှောင်ကျောက် ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ လက်ဖက်ခြောက်များ စိမ်ထားသဖြင့် ဝါကြင့်ကြင့် ဖြစ်နေသော အဘိုးစု၏ ကြွေခွက်ကို သူက အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာ ယူလိုက်ပြီး လက်ဖက်ခြောက် အနည်းငယ် ထည့်ကာ ရေနွေး လောင်းထည့်လိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် ကြွေခွက်ထဲမှ ရေနွေးငွေ့ဖြူများ ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော စာတန်းများနှင့် ပုံစံများကို ပိုမို ထင်ရှားသွားစေတော့သည်။

"အိုး..."

"အဘိုး... သမီးကို ဖျော်ခိုင်းလိုက်ပါလား... ဘာလို့ အစ်ကိုကျောက်ကို ခိုင်းနေရတာလဲ..."

"အစ်ကိုကျောက်က ဟိုဟာဒီဟာတွေနဲ့ အမြဲတမ်း အလုပ်များနေတာ... သူက အဘိုးရဲ့ ကလေးထိန်းကြီးလို ဖြစ်နေပြီ..."

"ပြီးတော့ ဒီခွက်က အထဲမှာ အကုန် ဝါနေပြီ... အဘိုးအတွက် အသစ်တစ်လုံး လဲပေးမလို့ စဉ်းစားနေတာ..." စုယွဲ့က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟားဟား..."

" ကလေးဆိုးလေး"

"မင်း ဖျော်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို ငါ မကြိုက်ပါဘူး..."

"ရှောင်ကျောက်က ငါ့အတွက် ဒါတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖျော်ပေးနေတာ... ငါ အသားကျနေပြီ..."

"ငါ အလုပ်စဝင်တုန်းက ဒီကြွေခွက်ကို ရခဲ့တာ... ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး သုံးလာခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်သွားသွား ဒါကို ယူသွားတာပဲ..."

"အဲဒါကို အကျင့်လို့ ခေါ်တယ်..."

အဘိုးစု စကားပြောနေချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဓာတ်ပုံများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပေ၏။ ၎င်းတို့မှာ သူ ငယ်စဉ်က ရိုက်ကူးခဲ့သော ဓာတ်ပုံဟောင်းများဖြစ်ပြီး ဝါကြင့်ကြင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ၎င်းပေါ်တွင် သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အမြဲတစေ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရချေသည်။

"အင်း..."

"အဘိုး ပြောတာ အကုန် မှန်ပါတယ်..."

"အစ်ကိုကျောက်... သမီးကိုလည်း တစ်ခွက်လောက် ဖျော်ပေးပါဦး... အပြင်ကို အကြာကြီး ရောက်နေခဲ့ပေမဲ့ အိမ် လက်ဖက်ရည်က အကောင်းဆုံးပဲလို့ ထင်နေတုန်းပဲ..."

"ဒါလည်း အကျင့်တစ်ခုပဲ ဖြစ်မယ်..." စုယွဲ့က ပြောလိုက်၏။

"မိုက်မဲတဲ့ ကလေးမလေး... စောစောကတင် ငါက ရှောင်ကျောက်ကို အချိန်ပြည့် ခိုင်းစားနေတယ်လို့ ပြောနေပြီး အခုကျတော့ မင်းကိုယ်တိုင် ခိုင်းနေပြီပေါ့..." အဘိုးစုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး... လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ဖျော်ရုံလေးပါ... တကယ်လို့ သခင်မလေးက အပြင်ကို မကြာခဏ မထွက်ဘဲ အဘိုးစုနဲ့ အချိန်ပိုဖြုန်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို လုပ်ရမှာတောင် မဟုတ်ဘူး..." ရှောင်ကျောက်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဟီးဟီး... အစ်ကို ပြောတာကလည်း... ကျွန်မလည်း ပိုက်ဆံရှာဖို့ လိုတယ်လေ..."

"အိုး... မှတ်မိပြီ... အရေးကြီးကိစ္စကို မေ့တော့မလို့..."

"အဘိုး... အဘိုးကို သတင်းပို့စရာ အရေးကြီးကိစ္စ တစ်ခုရှိတယ်..." စုယွဲ့က အလေးအနက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟင်... မင်းမှာ ဘာအရေးကြီးကိစ္စများ ရှိနိုင်လို့လဲ..."

အဘိုးစုသည် စုယွဲ့၏ အနီးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီးနောက် ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပေ၏။

“ဟားဟား...အဘိုးစု...သူက ဒီကိစ္စကို ကိစ္စကြီးတစ်ခုလို့တောင် ပြောနေမှတော့...ကျွန်တော်လည်း ဘာများလဲဆိုတာ နားထောင်ချင်လာပြီ...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရှောင်ကျောက်သည် မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

"ဒါက အဘိုးတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမှာ မဟုတ်တဲ့ ကိစ္စပဲ..."

စုယွဲ့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်တော့၏။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ရှောင်ကျောက်က သူ့ကိုယ်သူ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်လေသည်။

"ငါတို့ကို တန်းလန်းမထားနဲ့တော့... ငါနဲ့ ရှောင်ကျောက် ဘယ်လောက် သိချင်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ဦး..." အဘိုးစုက သူမအား တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အမြန်ပြောပြစမ်းပြ..." ရှောင်ကျောက်က သူ၏ ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရေသောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... သမီး ပြောသားပဲ... ဒါကို အဘိုးတို့ လုံးဝ ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့..."

"ဒီနေ့ ဒီကိုအလာ ကျည်ဆန်ရထားပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်..."

"မဟုတ်ဘူး... တိတိကျကျ ပြောရရင် မိသားစု တစ်စုလုံးကို တွေ့ခဲ့တာ..." စုယွဲ့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟားဟား... ဒါပဲလား..."

"အလေးအနက် ကိစ္စတစ်ခုခုလို့တောင် ထင်လိုက်တာ.."

"မင်းကတော့လေ ငါ့ကို ထပ်လှည့်စားပြန်ပြီ..."

အဘိုးစုက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့လိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး... သမီး ပြောလို့ မပြီးသေးဘူးလေ..."

"မိသားစု တစ်စုနဲ့ ဆုံတာက မထူးဆန်းပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ သမီး တွေ့ခဲ့တဲ့ လူက အဘိုးနဲ့ အရမ်းတူတယ်... လုံးဝကို တစ်ထပ်တည်းကျသလောက်ပဲဆိုတာတော့ ပြောရလိမ့်မယ်..." စုယွဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်၏။

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဘိုးစုနှင့် ရှောင်ကျောက်တို့၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်များသည် အလိုအလျောက် တုန်ခါသွားကာ လက်ဖက်ရည်အချို့ ဖိတ်ကျပြီး စားပွဲပေါ်သို့ စင်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အလွန် အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် စုယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

"ယွဲ့ယွဲ့... မင်း အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောလို့ မရဘူးလေ..."

"အမြွှာတွေကလွဲရင် ဘယ်သူမှ တစ်ပုံစံတည်း မတူနိုင်ဘူး..."

အဘိုးစုသည် စုယွဲ့ကို စုရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေချေပြီ။

ဒါများ ဖြစ်နိုင်မလား...

မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး...

ဘယ်လို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးလဲ...

နှစ်ဖက်မိသားစု၏ ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝများကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထိုမိသားစုကို အသိအမှတ်မပြုရန် မနေ့ညကတင် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားခဲ့သည်။

သို့သော်...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေအားလုံးက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်မလေးရယ်... အဘိုးစုနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ..."

"သခင်မလေးရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဖေတောင် အဲဒီလောက် မတူကြပါဘူး..." ရှောင်ကျောက်က အလျင်အမြန် ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... အစ်ကို အဲဒီလို မပြောသင့်ဘူး... တကယ်လို့ အဘိုးမှာ ကလေးသုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ သမီးသာ မသိထားရင် သူ့ကို သမီးရဲ့ ဦးလေးတွေထဲက တစ်ယောက်လို့ တကယ် ထင်မိမှာပဲ..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သမီးရဲ့ အဖေရော ဒုတိယဦးလေးရော သူ့လောက် အဘိုးနဲ့ မတူကြဘူး..." စုယွဲ့က အဘိုးစုအား အလေးအနက် ပြောလိုက်လေ၏။

ဤအချိန်တွင် အဘိုးစုနှင့် ရှောင်ကျောက်တို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး နောက်ထပ် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ချထားလိုက်ကြသည်။

"သမီး ရှာကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

စုယွဲ့က ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ဟောင်းများကို လှန်လှောရှာဖွေလေသည်။ မကြာမီမှာပင် အဘိုးစု လူလတ်ပိုင်းအရွယ်က ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့ရှိသွားသဖြင့် ၎င်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမသည် ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျည်ဆန်ရထားပေါ်တွင် စုဖူချန်နှင့်အတူ ရိုက်ကူးထားသော ဓာတ်ပုံကို ရှာဖွေထုတ်လိုက်လေသည်။

နှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့သည် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြလေ၏။

"အရမ်းတူတာပဲ... သူတို့က မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို တူတာပဲ..."

"ကြည့်ကြည့်..."

ထို့နောက် သူမသည် လူတိုင်းကို ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံ ပြသလိုက်တော့၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အဘိုးစု၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးအိုများထဲတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်းပင် ပြည့်လျှံလာတော့သည်။