အခန်း ၂၈၄

အခန်း (၂၈၄) ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုမှ ရွှီလီ

"ဘယ်လိုလဲ..." စုယွဲ့က မောက်မာစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

ဤလူနှစ်ဦးသည် စောစောက အနည်းငယ် သံသယဝင်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အံ့အားသင့်မသွားကြဘူးလော။

ကျောက်ထျန်းသည် အဘိုးစုကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။ ဤအချိန်တွင် ဤကိစ္စ ဖြစ်ပွားလာခြင်းမှာ တကယ့်ကို...

ဤအချိန်၌ အဘိုးစုသည် မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ချိန်လုံးစာအတွက် သူ၏ ခံစားချက်များကို အလျင်အမြန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပေသည်။

သို့သော် စုယွဲ့က သတိပြုမိသွားဆဲပင်။

"အဘိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... အဘိုး ငိုတော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်နော်..." စုယွဲ့သည် အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားရလေသည်။

"အိုး... အဘိုးစုက သူ့ကိုယ်သူနဲ့ အရမ်းတူတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့အခန်းထဲမှာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရတဲ့ ကာလတွေကို ပြန်သတိရသွားလို့ အနည်းငယ် ခံစားလွယ်သွားတာပါ..." ကျောက်ထျန်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ရှောင်ကျောက် ပြောတာ မှန်တယ်..." အဘိုးစုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး..."

“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်...

အဘိုးနဲ့ ဒီလောက်တောင် ရုပ်ချင်းဆင်တူတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရတာ တကယ်ကို ရှားပါးပါတယ်...

ပြီးတော့...

သူ့မျိုးရိုးနာမည်ကလည်း စု ပဲ...

သူတို့လည်း လာမယ့် ရက်ပိုင်းတွင်း ကျင်းတူးမြို့မှာ ရှိနေကြဦးမယ်ထင်တယ်...တကယ်လို့ အဘိုး တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်...သမီး စီစဉ်ပေးလို့ ရပါတယ်နော်...”

စုယွဲ့သည် စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်၍ သမ်းဝေလိုက်လေ၏။

"သမီး အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ... ပြန်အိပ်လိုက်ဦးမယ်..."

စုယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ လူနှစ်ဦးသည် နက်ရှိုင်းသော အတွေးများထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကြတော့သည်။

"အဘိုးစု... ဒါက သူတို့ပြောတဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ဖြစ်လောက်တယ်..."

"သူတို့ တကယ်ပဲ ကျင်းတူးမြို့ကို ရောက်နေကြပြီပဲ..." ကျောက်ထျန်းက ခံစားချက်ပြင်းပြစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ကံကြမ္မာ၏ ဖန်တီးမှုအရ အဘိုးစု ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးချိန်မှာပင် အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ...

"ဘာလို့လဲ..."

"ဒါက ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါ ကြုံတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် အဖြစ်ရဆုံး ကိစ္စပဲ..."

ခဏတာမျှ အဘိုးစု၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။

"ရှောင်ကျောက်... မနက်ဖြန် အချိန်ရရင် သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်..." အဘိုးစုက တည်ငြိမ်စွာ မပြောဆိုမီ အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းလိုက်လေသည်။

ဟန်ထိုက် အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းစု။

"သူဌေး... အခြေအနေက ဒီလိုပါ..."

"ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အမြင်အရတော့ အဲဒီမှာ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ပါတယ်..."မန်နေဂျာနှင့်တူသော အမျိုးသားတစ်ဦးက PowerPoint ဖြင့် တင်ပြမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်လေ၏။

"အင်း... ငါ နားလည်ပါပြီ..." ဥက္ကဋ္ဌ ရွှီလီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

သူက သစ်သားစားပွဲမျက်နှာပြင်ကို သူ၏ လက်ညိုးဆစ်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်လိုက်ပေ၏။

"လောင်လီ... အဲဒီ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အဆောက်အအုံမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်နော်..." ရွှီလီသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရုံးခန်းထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေလေသည်။

"သူဌေး... အဲဒါက မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အဆောက်အအုံ တစ်ခုသက်သက်ပါပဲ... အများဆုံး ကုန်ကျစရိတ် ယွမ် သန်း ၃၀ လောက် ရှိမယ်... အဲဒါကို ဝယ်ပြီးရင် ငါတို့ ပိုက်ဆံတွေ ထပ်သုံးရဦးမှာ... ပြီးတော့ တကယ်လို့ ရောင်းမထွက်ခဲ့ရင် ငါတို့ ငွေအများကြီး ရှုံးလိမ့်မယ်..." မန်နေဂျာလီက ပြောလိုက်၏။

ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုတွင် မပြီးပြတ်သေးသော အဆောက်အအုံများစွာ ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ဤအတိုင်း ဆက်သွား၍ မရနိုင်ချေ။ အကယ်၍ အခြေအနေများ ဤအတိုင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပါက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုသည် ကိစ္စရပ်များကို ပိုမို ဆိုးရွားသွားစေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

"အင်း..."

"ဒါက မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆိုပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းကို ငါ ဆက်တွေးနေမိတုန်းပဲ... ပြီးတော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်... အဲဒါက ပင်ကိုယ်အသိစိတ် တစ်မျိုးပဲ..."

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

"ယွမ် သန်းသုံးဆယ်... အဲဒါက ဈေးနှုန်းပဲ... သွားပြီး ဈေးဆစ်လို့ရမရ ကြည့်လိုက်ဦး..." ရွှီလီက ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“ဒါက...

သူဌေး...

ယွမ်သန်းသုံးဆယ်ဆိုတာ ပမာဏနည်းနည်းလေး မဟုတ်ပါဘူး...

နောက်ပိုင်း ဖွံ့ဖြိုးရေးနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ကုန်ကျစရိတ်က အရမ်းကြီးသွားမှာ...

စွန့်စားရမှုလည်း မြင့်လွန်းပါတယ်...”

မန်နေဂျာလီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။

သူဌေး၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးဆက်ကို ခံရမည့်သူများမှာ ဝန်ထမ်းများသာ ဖြစ်သည်။

စွန့်စားရမှုက အလွန်ကြီးမားပြီး အဆုံးသတ်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအားလုံးကို သူတို့သာ ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်လေ၏။

“ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးစရာ မလိုတော့ဘူး...ဒါပဲ...ယွမ်သန်းသုံးဆယ်...တစ်ပြားတောင် ထပ်မပေးနိုင်တော့ဘူး...”

ရွှီလီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ကို အသာ ဖိငြှိမ်းလိုက်သည်။

“ပက်ဆင်လုပ်ငန်းစုက အခု အရှုံးတွေကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ရယူချင်နေတာ...အဲဒီ မပြီးစီးသေးတဲ့ အဆောက်အအုံက ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိရှိ သူတို့အတွက်တော့ အမှိုက်ပုံတစ်ပုံနဲ့ မခြားဘူး...တကယ်လို့ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတချို့ကို ပြန်လည်ကာမိအောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်...ဒီကမ်းလှမ်းချက်ကို သူတို့ ငြင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး...”

"ကောင်းပါပြီ သူဌေး... မနက်ဖြန် သူတို့နဲ့ အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်..." မန်နေဂျာလီက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူသည် ရွှီလီ၏ နောက်လိုက်ဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်လေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုသည် အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး တောက်ပသော အနာဂတ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ပေ၏။

သို့သော် ယခုကော မည်သို့နည်း။ ရွှီလီသည် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ကံဆိုးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ကဏ္ဍအသီးသီးတွင် ဆုတ်ယုတ်မှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံပေါ်လေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ကုမ္ပဏီသည် ယခုအခါ အပြင်ပန်းတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ အခွံလွတ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဟု ထင်ရသော နံရံများပင်လျှင် ဆက်စပ်ထားသော ဖော့ပြား အပိုင်းအစများ ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကြည့်ကောင်းနေသော်လည်း လေပြင်းတိုက်ခတ်ချိန်တိုင်းတွင် အန္တရာယ်ရှိစွာ ယိမ်းယိုင်နေတတ်ပေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အောက်မှနေ၍ တွန်းလိုက်ပါက ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ပြိုကျသွားပေလိမ့်မည်။

မန်နေဂျာလီသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဤအရာများအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ချေ။

မနက်ဖြန် ညှိနှိုင်းမှုတွေကိုပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့...

.........

စုယွမ်နှင့် သူ၏ မိသားစုသည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဟိုတယ်၌ အနားယူခဲ့ကြပြီး အပြင်သို့ လည်ပတ်ရန် မထွက်ခဲ့ကြချေ။

ထိုညတွင် ဟိုတယ်၌ အစားအသောက် မှာယူခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စတင်စားသောက်လိုက်ကြလေ၏။

“ဟူး...

ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာပါလိမ့်...

ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက ကျည်ဆန်ရထားပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက ငါ့တူမလေး ဖြစ်နေမယ်လို့တောင် အိပ်မက်မက်နေမိသေးတယ်...”

စုဖူချန်က မိမိ၏ ခေါင်းကို အသာထုရင်း ခါးသက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဟမ့်...ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ...ရှင်က တစ်နေ့တစ်နေ့ အတွေးတွေချည်း လျှောက်တွေးနေတာပဲ...ရှင့်ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ်ကို နားမလည်တော့ဘူး...”သူ၏ ဇနီးက မျက်လုံးလှန်၍ မကျေမနပ် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက ရှင့်နဲ့ နည်းနည်းလေး တူရုံပဲရှိသေးတယ်... ရှင်က သူတို့ကို မိသားစုဝင်တွေလို သဘောထားနေပြီ..."

"ဒါ ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား..." ချန်ချွေ့ဖန်က နောက်ပြောင်လျက် ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... ငါ အလွန်အကျွံ တွေးနေမိတာပါ... ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲလေ..."

"သူ့အကြောင်း မေ့လိုက်ပါတော့... သူ့အကြောင်း ဆက်မပြောကြတော့ဘူး... မနက်ဖြန် အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ကြတာပေါ့... ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ..." စုဖူချန်က ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း... ကျွန်မလည်း မသိဘူး... ကျွန်မလည်း အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ ဖုန်းသုံးတာတောင် သိပ်မကျွမ်းကျင်တော့ဘူး..." ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးနဲ့ အန်တီ... စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးပါပြီ... မနက်ဖြန် အစီအစဉ်အတိုင်း သွားကြမယ်... အားလုံး ပျော်ရမယ်လို့ သမီး အာမခံပါတယ်..." ပိုင်ချန်က ပြောလိုက်လေသည်။

"အိုက်ရာ... ချန်ချန်က အရမ်း စဉ်းစားဉာဏ် ရှိတာပဲ..."

"သမီး ပြင်ဆင်ထားလိမ့်မယ်လို့ အန်တီ မထင်ထားဘူး... အန်တီက သမီးအတွက်တောင် စိုးရိမ်နေတာ..."

"အခု အန်တီ စဉ်းစားနေတာက သမီး အန်တီ့ကို ခေါ်တဲ့ အခေါ်အဝေါ်လေး ဘယ်တော့လောက်များ ပြောင်းမလဲဆိုတာပဲ..."

"အဲဒါဆို သမီးက ရှောင်ယွန်းနဲ့ လက်ထပ်ပြီး သမီးလေး တစ်ယောက်မွေးမယ်... ပြီးတော့ သားလေး တစ်ယောက် မွေးမယ်..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ မိသားစု တစ်ခုလုံး အရမ်း စည်ကားနေတော့မှာပဲ..." ချန်ချွေ့ဖန်က ပိုင်ချန်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ပိုင်ချန်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ စုယွမ်၏ မိသားစုက သူမကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် ဟိုးအရင်ကတည်းက လက်ခံထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ထိုအပြုအမူက သက်သေပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးကြောင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးကြည်နူးမှုများ အလိုလို ပြည့်နှက်လာတော့၏။

သို့သော် သူမ အလွန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့လေသည်။

"အမေကလည်း... ဘာလို့ ဒီကိစ္စကိုချည်းပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေရတာလဲ..."

"ကျွန်တော့် မိန်းမက ထွက်ပြေးသွားမယ်လို့ အမေ တကယ် ထင်နေတာလား..."

"ဟုတ်တယ်မလား မိန်းမ..." စုယွမ်က ပိုင်ချန်အား နောက်ပြောင်ကာ မေးလိုက်၏။

"ရှင် မထွက်ပြေးသရွေ့ပေါ့..." ပိုင်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောသံများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။