အခန်း ၂၈၇

အခန်း (၂၈၇) အတွေ့အကြုံ

စုဖူချန်သည် အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး စုယွဲ့နှင့် သူမ၏အဘိုးတို့ ရောက်လာပြီဟု ခန့်မှန်းမိသဖြင့် တံခါးဖွင့်ရန် အလျင်အမြန် သွားလိုက်ပေ၏။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျုံးရှန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလွန်သပ်ရပ်သော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၊ စုယွဲ့နှင့် အသက်သုံးဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးတို့ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဦးလေးစု... အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

စုယွဲ့က သူမ၏ လက်ထဲမှ လက်ဆောင်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... ရပါတယ်... ရပါတယ်... ဒါက အဘိုးစုဖြစ်မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ထိုင်ပါ... ဝင်ထိုင်ပါ..."

စုဖူချန်က အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

အဘိုးစုသည် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်နေပြီး အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ချန်ချွေ့ဖန်နှင့် ပိုင်ချန်တို့သည်လည်း ပြုံးကာ အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပေသည်။

"ဦးလေးစု... ဒါတွေက အဘိုးယူလာတဲ့ လက်ဆောင်လေးတွေပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ..."

ကျောက်ထျန်းက လက်ဆောင်များကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အို... ငါကသာ အဘိုးကို သွားကန်တော့ရမှာ... ဘာလို့ လက်ဆောင်တွေ ယူလာရတာလဲ..."

စုဖူချန်က လက်ဆောင်များကို လှမ်းယူရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒါလေးတွေက အသေးအမွှားလေးတွေပါ..."

ကျောက်ထျန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အားလုံး နေရာယူလိုက်ကြလေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ... တော်တော်လေး ရုပ်ဆင်တယ် မဟုတ်လား..."

စုယွဲ့က အဘိုးစုကို ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် စုဖူချန်သည်လည်း အဘိုးစုအား အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေ၏။

"တော်တော်လေးကို ဆင်တာပဲ..."

အဘိုးစုသည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။ အမှန်တကယ်ပင် လုံးလုံးလျားလျား တူညီလွန်းလှပေ၏။

သူသည် အခြားသားနှစ်ယောက်ထက်ပင် မိမိနှင့် ပို၍တူနေချေသည်။

"ရှောင်စု... ငါတို့က တကယ်ကို ရေစက်ပါတာပဲ... မင်းကို မြင်မြင်ချင်း မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်..."

အဘိုးစုက ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူတို့သည် မိသားစုတစ်ခုတည်း ဖြစ်လာရန် ဖန်တီးခံထားရခြင်းပင်။

"ဟုတ်တယ်... ဘာလို့မှန်းတော့ မသိဘူး... အဘိုးကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုး ရခဲ့တယ်..."

"အဲဒါက ဘယ်လိုလဲဆိုတော့..."

"ကျွန်တော် တကယ်ကို ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး..."

စုဖူချန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"အို... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ယောက်ျားအချင်းချင်းပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရပါတယ်..."

အဘိုးစုသည် အလွန် မျှော်လင့်နေခဲ့၏။

အားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် စုဖူချန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုဖူချန်က ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါက... ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ သွေးသားတော်စပ်မှု ရှိနေသလိုမျိုးပဲ..."

"အဘိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖေလိုတောင် နည်းနည်း ခံစားရတယ်..."

စုဖူချန်သည် သူ၏ ဖခင်သာ ကွယ်လွန်မသွားခဲ့ပါက သူလည်း သံသယဝင်မိမည်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရင်း သူ၏ သံသယများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ မျက်ခုံးများသည် အဘိုးစုနှင့် အလွန်ဆင်တူနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် အတိအကျ ကူးယူထားသည့်အလားပင်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးစုသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားရတော့၏။

အမှန်တကယ်ပင် သွေးသားသံယောဇဉ်ဆိုသည်မှာ စကားသက်သက်မျှ မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ တကယ်ကိုပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။

"ဟားဟား... ဦးလေးစု... ဦးလေးနဲ့ အဘိုးစုက မျိုးရိုးနာမည်လည်း တူတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာလောက်ကတည်းက မိသားစုတစ်ခုတည်း ဖြစ်ခဲ့တာ နေမှာပါ..."

"တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ ဇစ်မြစ်ကို သေချာ ပြန်ခြေရာခံကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ဘိုးဘေးတစ်ယောက်တည်းက ဆင်းသက်လာကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကျောက်ထျန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတစ်ခုတည်းပဲ..."

အဘိုးစုက နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟားဟားဟား... ဒီလို ဖြစ်နေတာကိုး..."

စုဖူချန်သည် အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

အငယ်ဆုံးသား၏ မိသားစုကို မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော်လည်း အသိအမှတ်မပြုနိုင်သည့် အခြေအနေကြောင့် အဘိုးစု၏ စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုက တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။

"ရှောင်စု... ဘဝက ဘယ်လိုနေလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

အဘိုးစုသည် စုဖူချန်၏ အကြောင်းကို သိရှိလိုခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်...

ဘဝက အရင်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ...

အရင်ကလို အခြေအနေတွေ မဟုတ်တော့ဘူး...

ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းကဆို တစ်နှစ်လုံးမှာ အသားကို တစ်ခါ၊ နှစ်ခါလောက်ပဲ စားခွင့်ရခဲ့တာ...

တစ်ခါတုန်းက အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကျွန်တော် တောထဲမှာ ကြွက်တစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့တယ်...

အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့အတွက် တကယ့်ပွဲတော်ကြီးလိုပဲ...ကင်စားပြီးတဲ့နောက် ပါးစပ်ထဲက အသားနံ့ကို လူတွေ သတိထားမိမှာစိုးလို့ အမြန် ပလုတ်ကျင်းခဲ့ရသေးတယ်...”

စုဖူချန်က အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြောပြလိုက်၏။

"အခုခေတ်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... ဘယ်သူက ကြွက်ကို စားတော့မှာလဲ..."

"အဲဒီတုန်းက စားစရာ ဘာမှမရှိလို့လေ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကလည်း တော်တော်လေး ရဲတင်းခဲ့တာကိုး..."

"အခု ကျင်းတူးက နာမည်ကြီး ခရီးသွားနေရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဝမ်းရေးအတွက် ပူစရာ မလိုတော့ဘူးလေ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တိုလေးတုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော်က ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုမှာ မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာ... ပိုက်ဆံရှာဖို့ သိပ်အများကြီးတောင် မတွေးနိုင်ခဲ့ဘူး..."

"သားဖြစ်သူက ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော်တို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်သွားပြီ..."

ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အရာများစွာကို နားလည်သဘောပေါက်နေပြီဖြစ်သော စုဖူချန်က အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးစုသည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။

"မလွယ်ကူခဲ့ဘူးပဲ... လုံးလုံးလျားလျား မလွယ်ကူခဲ့ဘူးပဲ..."

အဘိုးစုက ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုအချိန်က ထိုကလေးကို မပျောက်ဆုံးခဲ့ပါက လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း ဤမျှလောက်အထိ ဒုက္ခခံစားခဲ့ရမည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ မိမိသာလျှင် သူ့အပေါ် အကြွေးတင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ မိဘတွေ သက်ရှိထင်ရှား ရှိသေးရဲ့လား... ငါတို့ မိသားစုနှစ်ခုက အချိန်ရရင် မကြာခဏ ဆုံကြတာပေါ့..."

အဘိုးစုက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် မိဘတွေ ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာလှပါပြီ... ဟူး... သူတို့အကြောင်း တွေးမိတိုင်း ကျွန်တော် တော်တော်လေး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်..."

"ကျွန်တော့် မိသားစုမှာက ကလေးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာလေ... သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အရိုးကြေကြေ အရေခမ်းခမ်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတော့ ရောဂါမျိုးစုံ စွဲကပ်သွားခဲ့တယ်... ကျွန်တော်က သားတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းမှ မရှိခဲ့တာ..."

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

စုဖူချန်သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားလေ၏။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးစုသည် လုံးလုံးလျားလျား သက်သောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်သွားရသည်။

ထိုခေတ်အခါက အစားအသောက်မှာ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက် လျော့နည်းသွားပါက ဘဝသည် များစွာ ရိုးရှင်းသွားမည် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုဇနီးမောင်နှံသည်လည်း ထိုမျှအထိ ပင်ပန်းခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေအားလုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ... အခု ကျွန်တော့်သားက အောင်မြင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ... သူက ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ရှာနိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်... ကျွန်တော်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ သူက အများကြီး ပိုအဆင်ပြေပါတယ်..."

စုဖူချန်က စုယွမ်အား ထပ်မံချီးမွမ်းလိုက်ပြန်သည်။

"ဟုတ်တယ်...ဟုတ်တယ်... လိမ္မာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရှိတာက တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုကောင်းပါတယ်..."

"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့သားက ဒီနေ့ မလာဘူးလား..."

အဘိုးစုသည် မြေးဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုသောကြောင့် မေးလိုက်၏။

"သူ မလာဘူး..."

"သူက စီမံကိန်းတွေ ဆွေးနွေးဖို့ ကျင်းတူးကို ရောက်နေတာ..."

"ဝယ်ယူပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့ ဆောက်လက်စအဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောတာပဲ... ဒါပေမဲ့..."

စုဖူချန်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ စကားလွန်သွားကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော မိသားစုအတွင်းရေး ကိစ္စများကို ပြောဆိုရန် မသင့်တော်ချေ။

သားဖြစ်သူမှာ မိမိအပေါ် သတိထားကာ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးစုသည် အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်သွားရလေ၏။

သို့သော် မိမိက သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား မပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သောကြောင့် ဤသည်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးကို အပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင် မိမိ၏ အမှားသာ ဖြစ်ချေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မြေးဖြစ်သူသည် ဆောက်လက်စအဆောက်အအုံများကို ဝယ်ယူရန် ကျင်းတူးသို့ အထူးတလည် လာရောက်ခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရခြင်းက အဘိုးစု၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နိုးဆွပေးလိုက်၏။

လက်ရှိတွင် သူ ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ မြေးဖြစ်သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်သော စီးပွားရေးအမြင် ရှိသူဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဆောက်လက်စအဆောက်အအုံများကို ဝယ်ယူခြင်းကရော မည်သို့နည်း။

ဤသည်က အဘိုးစုကို ခဏတာ တွေးဝေသွားစေခဲ့သည်။

သေချာပေါက် ဤသည်မှာ လူငယ်များ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိ၏ မြေးများဖြစ်ကြသော်လည်း စုယွမ်သည် သူ၏ အကြီးဆုံးမြေးထက် များစွာ သာလွန်နေချေသည်။

"အဘိုး... စားကြတော့မလား... ကျွန်မ အရမ်း ဗိုက်ဆာနေပြီ..."

စုယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် စုဖူချန်ကလည်း စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အို... အို..."

"စားကြမယ်... စားကြမယ်... အားလုံး မြန်မြန် စားကြရအောင်..."

"သူ့ကို ဗိုက်ဆာမခံစေနဲ့..."

အဘိုးစုက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

စားသောက်နေရင်းဖြင့် သူတို့အဖွဲ့သည် ထပ်မံ၍ စကားပြောဆိုကြပြန်လေသည်။