အခန်း ၂၈၉

အခန်း (၂၈၉) သခင်လေးရွှီ

"ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပါရစေ… ငါက အရမ်းအဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ… မင်းနဲ့ ရင်းနှီးချင်လို့ လာခဲ့တာ…"

ဤသည်ကို သူမအနေဖြင့် ဂုဏ်ယူသင့်ပေ၏။

"ဒါပေါ့… သူခုနကပြောတဲ့ ဈေးက နည်းလွန်းတယ်လို့ မင်းထင်ရင် ငါ့ဆီမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်…" သခင်လေးရွှီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ မိန်းကလေး… ကျင်းတူးက မိန်းမပေါင်းများစွာက ငါတို့သခင်လေးရွှီနဲ့ ခင်မင်ချင်နေကြတာ… ဒီနေ့ မင်းကံကောင်းနေတာမလို့ မြန်မြန်လေး သဘောတူလိုက်စမ်းပါ…"

ရွှမ်ဇီကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ပိုင်ချန်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး ဤနေရာတွင် ဤသို့သောကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာမည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ… ငါ့ရည်းစား မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ… တကယ်လို့ သူရောက်လာရင် ရှင်တို့ ပြဿနာအကြီးကြီး တက်သွားလိမ့်မယ်…" ပိုင်ချန်က မာထန်စွာ ပြောလိုက်၏။

"တောက်… မင်းက သေချင်နေတာပဲ…" ရွှမ်ဇီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီး ပိုင်ချန်အား ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း…" သခင်လေးရွှီက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ရွှမ်ဇီမှာ လုံးလုံးလျားလျား ကြောင်အမ်းသွားရတော့၏။

"ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးချောလေးကို မင်းကများ လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲတယ်ပေါ့… ဘယ်သူက မင်းကို အဲဒီလောက် သတ္တိတွေ ပေးထားတာလဲ…"

"ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး မင်းပါးမင်း ပြန်ရိုက်စမ်း…"

သခင်လေးရွှီသည် ရွှမ်ဇီအား ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်… ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့ပါ…"

"သခင်မလေး… ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်… တောင်းပန်ပါတယ်…" ရွှမ်ဇီသည် သူ၏ ပါးပြင်ကို အလျင်အမြန်ပင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရိုက်နေတော့သည်။

"တော်တော့… ထွက်သွားစမ်း…" သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ရွှမ်ဇီသည် မဆန့်ကျင်ရဲဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားပေသည်။

"ချောလေး… ငါ့လူတွေက ကြမ်းတမ်းတဲ့သူတွေမလို့ သိပ်ပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့… အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူတို့ကို သေချာဆုံးမပေးပါ့မယ်…"

"ဒါနဲ့… အခု ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုပေးနိုင်ပြီလား…"ဒေါသထွက်နေသော ပိုင်ချန်ကို ကြည့်ရင်း သခင်လေးရွှီမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤသို့သော အလှတရားပိုင်ရှင်လေးကို သူသာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပါက ကြွားဝါစရာတစ်ခု ရရှိသွားမည် ဖြစ်ပေ၏။

"ဟွန့်…" ပိုင်ချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သခင်လေးရွှီကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုကာ မျက်နှာလွှဲထားလိုက်သည်။

"ဟင်…" သခင်လေးရွှီက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ရဲသော ဤသို့သောအမျိုးသမီးမျိုးမှာ ယခုခေတ်တွင် ရှားပါးလှချေသည်။

အထူးကောင်းမွန်လှပေသည်။ တကယ်ကို အထူးကောင်းမွန်လှပေသည်။

"မင်းမှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်… ဟုတ်လား…"

"ဟင်…" သခင်လေးရွှီက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်၏။

"အဲဒါကို သိနေမှတော့ ရှင် ဘာလို့ ထွက်မသွားသေးတာလဲ…" ပိုင်ချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား… မင်းက ငါ့ကို ရယ်ချင်လာအောင် အောင်မြင်စွာ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ…"

"မင်းမှာ ရည်းစားရှိရုံနဲ့ ငါ ရူးသွားမယ်လို့ မင်း မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား…"

"အဲဒါကပဲ မင်းကို ပိုပြီး ထင်ပေါ်စေတာလေ… မင်းက ငါ့ရဲ့ သိမ်းပိုက်ချင်စိတ်ကို အောင်မြင်စွာ မီးမွှေးပေးလိုက်တာပဲ…"

"ခုနလေးတင် မင်းရည်းစား ရောက်လာတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား…"

"ဒါဆိုရင် ပိုပြီး လွယ်ကူသွားတာပေါ့…"

"အာဏာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ခဏနေရင် ငါပြမယ်… စကားလုံးအနည်းငယ်လေးနဲ့ မင်းရည်းစားက မင်းကို ငါ့ဆီ အပ်သွားအောင် လုပ်ပြနိုင်တယ်… ယုံလား…"

သခင်လေးရွှီသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို တရစပ် ပြောဆိုနေသော်လည်း ပိုင်ချန်ကမူ အခြားတစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲထားကာ သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုထားလေ၏။

"အရမ်းကောင်းတယ်…"

"ဒါဆို ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်…"

"မင်းရည်းစား ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေမယ်…"

"အချိန်တန်ရင် မင်းကို လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ရင်ဆိုင်ရအောင် လုပ်ပေးမယ်…"

"အရူးမလေး… မင်းက ပိုက်ဆံရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို တကယ်ကို မသိတာပဲ…" သခင်လေးရွှီက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ စီးကရက်သောက်ရင်း ပိုင်ချန်အား အလွန်အမင်း သဘောကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တပည့်များကို တန်းစီရန် အချက်ပြလိုက်ပေ၏။

"ချောလေး… မင်း မြင်လား… သူတို့တွေက ဒီနေ့ ငါခေါ်လာတဲ့ လူတွေပဲ…"

"သူတို့အားလုံးက ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေချည်းပဲ… လက်နက်မပါဘဲ ဆယ်ယောက်လောက်ကို အေးဆေး ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်…"

"မင်းကြောင့် မင်းရဲ့ရည်းစား ဒီလိုမလိုအပ်တဲ့ ဘေးဒုက္ခမျိုး ကြုံရတာကို မင်း မလိုလားဘူး မဟုတ်လား…"

"ဟင်…" သခင်လေးရွှီက ဆက်လက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ အခြားအမျိုးသမီးများသည် မည်မျှပင် လှပနေစေကာမူ သို့မဟုတ် အေးစက်စက်နှင့် အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ရှိနေစေကာမူ သူက စကားတစ်ခွန်းဖြင့် အလွယ်တကူ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနိုင်ခဲ့ပေ၏။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးမှာမူ ကွဲပြားခြားနားနေချေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား အသစ်အဆန်းဖြစ်သော အတွေ့အကြုံနှင့် ခံစားချက်ပင်။

"ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားတုန်းပဲလား… စိတ်မပူပါနဲ့… မင်းကို အော်ဟစ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်…"

"ဟားဟားဟား… ဟားဟားဟား…" သခင်လေးရွှီသည် အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ပိုင်ချန်သည် ဤမျှ အရှက်မရှိသော လူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် လက်များ တုန်ရီလာသည်အထိ ဒေါသထွက်နေခဲ့ပေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ကားတစ်စီးသည် လမ်းဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုးရပ်လာပြီး စုယွမ်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ချန်၏ နှလုံးသားထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်များ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

"စုယွမ်… စုယွမ်…" ပိုင်ချန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

စုယွမ်ကလည်း ထိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သခင်လေးရွှီနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။

သခင်လေးရွှီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသော စုယွမ်ကို အထင်သေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေ၏။

"ဟီးဟီး…"

"ရုပ်ဖြောင့်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါပဲ…" သခင်လေးရွှီက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မီးလောင်နေသော စီးကရက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

စုယွမ် အနားသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သခင်လေးရွှီသည် အနည်းငယ် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ စုယွမ်အား အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ငါ့ကို အစ်ကိုရွှီလို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ…"

"ငါပြောတာ နားထောင်… မင်း အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ…"

"မင်းရဲ့ ရည်းစားကို ငါ သဘောကျသွားပြီ…"

"ဒါပေါ့… အစ်ကိုရွှီက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လုပ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး… ဒီမှာ ယွမ် တစ်သိန်း… ငါ့ရှေ့ကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်စမ်း…"

"ရွှမ်ဇီ… ပိုက်ဆံပေးလိုက်…" သခင်လေးရွှီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ရွှမ်ဇီသည် သူ၏ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ကာ စုယွမ်အား အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့ရဲ့ သခင်လေးရွှီလို ငွေကြေးနတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ ဆုံတွေ့ရတာကို မင်း တိတ်တိတ်လေး ဝမ်းသာနေသင့်တယ်…"

"မင်းလို အမှိုက်ကောင်တစ်ကောင်အတွက် ယွမ် တစ်သိန်းဆိုတာ အများကြီး စုဆောင်းရမယ့် ငွေပမာဏပဲ…"

"မြန်မြန် မင်းဖုန်းကို ထုတ်လိုက်စမ်း…" ဟု ရွှမ်ဇီက အလျင်စလို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ချန်သည် စုယွမ်၏ နောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သခင်လေးရွှီ၏ တပည့်များကို သတိထားကာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

"ဟမ့်…" စုယွမ်သည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ရွှမ်ဇီ၏ ဖုန်းကို ပုတ်ချလိုက်ပြီး သခင်လေးရွှီကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ…"

ထိုစကားတစ်ခွန်းက လေထုကို ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားစေခဲ့လေသည်။

"ဟေ့ကောင်… ငါတို့ သူဌေးကို မင်းကများ ဘယ်လိုစကားမျိုး ပြောရဲတာလဲ…"

"ဟေ့ကောင်… မင်းက သေချင်နေတာလား…"

"တောက်… ဒီတစ်ဝိုက်မှာ သခင်လေးရွှီကို ဘယ်သူက မလေးမစား လုပ်ရဲလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ…"

တပည့်တစ်စုမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားကြပေ၏။

သခင်လေးရွှီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပေါ်လွင်နေချေသည်။

"ဟားဟားဟား…"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ…"

"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်…"

"ဟေ့ကောင်… ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား…"

"ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောရဲတယ်ပေါ့… မင်း တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ…" သခင်လေးရွှီက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟက်… ဒါဆို မင်းက သတ္တိမရှိတဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား…"

"မင်းကိုယ်မင်း သခင်လေးရွှီလို့ မခေါ်ပါနဲ့… မင်းပုံစံကို ကြည့်ရတာ ငါက မင်းကို သခင်လေးရွှီလို့ပဲ ခေါ်ရတော့မယ်" ဟု စုယွမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"မင်း…" ဤစကားများသည် သခင်လေးရွှီ၏ အားနည်းချက်ကို ထိရှသွားစေခဲ့ပြီး သူ့အား ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့လေသည်။

"ငါ မင်းကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခါ ထပ်ပေးမယ်…"

"ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံ ယွမ် နှစ်သိန်းအထိ ထပ်ပေးမယ်… ငါလိုချင်တာက မင်းရဲ့ရည်းစား ငါ့ကို အဖော်ပြုပေးဖို့ပဲ…"

"တကယ်လို့ မင်း သဘောမတူရင် ဒီလမ်းထဲကနေ မင်း ထွက်မသွားနိုင်အောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်ပစ်မယ်…" သခင်လေးရွှီက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် စုယွမ်အား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

ဤမျှ အောက်တန်းကျသော လူများက မိမိအား ဤသို့ စကားပြောဆိုရဲသည်လော။ သူတို့က အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းလွန်းလှပေသည်။

ဖြန်း…

သခင်လေးရွှီသည် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။

သခင်လေးရွှီသည် ဤလူ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို အမှန်တကယ်ပင် ခံလိုက်ရချေပြီ။

ရုတ်တရက် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

သခင်လေးရွှီသည် ရိုက်ခံလိုက်ရသော သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို အုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့လေသည်။

"ဟေ့ကောင်… ငါ မင်းကို ပြောပြီးသားနော်…"

"ဒီနေ့ မင်း ဒီလမ်းထဲကနေ ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူး…" ဟု သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပေ၏။