အခန်း ၂၉၀
Vol. 25 Ch. 290
အခန်း (၂၉၀) မြေအောက်လောကလက်ဝှေ့သမား ရွှမ်ဇီ
"အို…"
"မင်းက ငါ့ကို ဒီလမ်းထဲကနေ ထွက်မသွားနိုင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်…" စုယွမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်းကတော့ သေချင်နေတာလား…" သခင်လေးရွှီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တပည့် ငါးယောက် ခြောက်ယောက်ခန့်အား အမိန့်ပေးရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
"ချစမ်း…"
"သူ့ကို အသေမသတ်နဲ့… ငါ သူ့ကို အရှက်ခွဲချင်တယ်…"
"သူ့ရှေ့မှာတင် သူ့ကို အရှက်ကွဲအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်…" သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
အသံကျယ်လောင်လွန်းလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စားသောက်နေသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အားလုံးက ဤဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြပေ၏။
"ကျွတ်ကျွတ်… သူတို့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စချနေကြတာလဲ…"
"ဒါက…"
"အဲဒါ ကျင်းတူးက နာမည်ကြီး သခင်လေးရွှီ မဟုတ်ဘူးလား… သူက အရမ်းအင်အားကြီးတဲ့ နောက်ခံရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်…"
"ဟုတ်တယ်… သခင်လေးရွှီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ…"
"ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ… သူက သခင်လေးရွှီကိုတောင် ရန်စရဲတယ်ပေါ့… ဒီလူငယ်လေးတော့ သွားပြီပဲ…"
"အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားတာလား…"
"ဟက်… မင်းတို့ နားမလည်ပါဘူး… သခင်လေးရွှီရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေအားလုံးက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူမိုက်တွေချည်းပဲ… သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ငါတို့လို သာမန်လူဆယ်ယောက်လောက်ကို အေးဆေး ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်…"
ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းက စုယွမ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ကာ သနားမိသွားကြလေသည်။
ဤလူငယ်လေးမှာ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းလှရာ အကယ်၍ သူသာ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားပါက အလွန် နှမြောစရာကောင်းလှပေမည်။
သခင်လေးရွှီသည် အလွန် ခိုင်မာသော နောက်ခံရှိသည့် အလွန် အင်အားကြီးမားသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။
ဤလူငယ်လေးသည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ဘဝတစ်သက်တာလုံး ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ချေရှိသည်။
"မင်း သေတော့မယ့်ဟာကို မောက်မာရဲသေးတယ်ပေါ့…" စုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သခင်လေးရွှီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
အကယ်၍ သူသာ နောက်ဆုတ်ကာ နေရာမှာတင် ဒူးထောက်လိုက်မည်ဆိုပါက သူက အနည်းငယ် ညှာတာပေးနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့…
"ဟားဟား…"
ထို့နောက် သူ၏ တပည့်အချို့သည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကာ စုယွမ်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာကြလေသည်။
ဘန်း… ဘန်း… ဘန်း…
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သုံးစက္ကန့်ပင် မပြည့်မီ စုယွမ်၏ အရှေ့ တစ်မီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသော တပည့်သုံးဦးသည် ကန်ကျောက်ခံလိုက်ရပြီး အနောက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားကြတော့၏။
"အား…"
အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသုံးဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်များကို ဖက်ကာ ပိုးကောင်များကဲ့သို့ လူးလှိမ့်ရင်း တောင်းပန်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။
"ဘာ…" ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သခင်လေးရွှီမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရလေ၏။
သူ၏ တပည့်သုံးဦးမှာ ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး အရှေ့သို့ မတက်ရဲကြတော့ချေ။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံး မျက်လုံးပြူးသွားကြကာ သူတို့၏ အသားကင်များပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။
"ဒါက…"
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…"
"သခင်လေးရွှီရဲ့ တပည့်တွေအားလုံးက အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေချည်းပဲကို…"
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်အထိ ကန်လွှင့်ခံလိုက်ရတာလဲ…"
"တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာ ခွန်အားပဲ…" လူများက ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
ဤသည်မှာ တကယ်ကိုပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
ထိုလူငယ်လေး၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားက မည်သူနည်း။
ဤလူငယ်လေးတွင် ဤမျှများပြားသော သက်တော်စောင့်များ ရှိနေသည်ဆိုလျှင် သူက မည်သူနည်း။
သူတို့ ကြည့်ရှုနေရင်းဖြင့် လူတိုင်း၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ပျံလာကြလေ၏။
အခြေအနေများ မကောင်းတော့ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သခင်လေးရွှီသည် တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ နောက်ဆုတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။
"ချစမ်း…"
"မင်းတို့အားလုံး ဒီကို ဘာကြည့်နေကြတာလဲ…"
"ဘာကို ကြောက်နေကြတာလဲ…"
"အခု ချက်ချင်း သွားချစမ်း…" ဟု သခင်လေးရွှီက သူ၏ တပည့်သုံးဦးအား ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
သူတို့အားလုံး လေ့ကျင့်ထားကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျွမ်းကျင်သူများမှန်း သိသာလှချေ၏။
ဤသုံးဦးသည် လီဟူက သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှန်း သဘာဝကျစွာပင် သိရှိထားကြသော်လည်း သခင်လေးရွှီတွင် ပိုမိုခိုင်မာသော နောက်ခံရှိပြီး သူ့အား မနာခံပါက ပိုမိုဆိုးရွားသော ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။
သွားကြိတ်ကာ တပည့်သုံးဦးသည် လီဟူရှိရာဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။
ဒိုင်း… ဒိုင်း… ဒိုင်း…
နောက်ထပ် ကန်ချက်သုံးချက် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသုံးဦး၏ မျက်နှာများသည် ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားကာ သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ပြင်းထန်စုရှသော နာကျင်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြီးအကျယ် ပြုတ်ကျသွားကြလေ၏။
"အား…" သူတို့အရှေ့မှ သုံးဦးကဲ့သို့ပင် ထိုသုံးဦးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေကြရပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လီဟူက လူမိုက်ခြောက်ဦးအား ကန်ချက်ခြောက်ချက်ဖြင့် အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် တက်ရောက်လာသူ အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပေ၏။
လီဟူ၏ စွမ်းရည်များသည် အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးလေးစားဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။
သို့သော် ဤကဲ့သို့သော သက်တော်စောင့်မျိုး ရှိနေသည့် ဤလူငယ်လေးက အတိအကျ မည်သူနည်း။
ထို့အပြင် ဤမျှ အင်အားကြီးမားသော နောက်ခံရှိသည့် သခင်လေးရွှီအား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲသည် ဆိုလျှင်...
ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သခင်လေးရွှီက ပြောလိုက်၏။
"ဟေ့ကောင်… မင်း တော်တော် စွမ်းတာပဲ…"
"မင်းက တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တော်စောင့် လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလား…"
“ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ...
ငါ့ရဲ့ လူဖြစ်ပေး...
ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးနိုင်တယ်...
မင်း ဘာလိုချင်လိုချင် ငါ အကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”
သခင်လေးရွှီက လီဟူကို အလျင်အမြန် စည်းရုံးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
“ဟွန့်...”
လီဟူက နှာခေါင်းရှုံ့၍ အထင်သေးစွာ ရယ်လိုက်သည်။
သူ့ဘဝတွင် အာဏာနှင့် ငွေကြေးကို အားကိုးကာ အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျတတ်သော လူမျိုးများကို အမုန်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
“ဘာလဲ...
ငါပေးတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က မလောက်သေးဘူးလား...”
"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်… မင်းက တိုက်ခိုက်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်သေးဘူးကွ…"
“မင်းက ငါ့ရဲ့ နောက်ခံကို မသိသေးဘူးပဲ..
ဒီနေ့သာ မင်း တကယ် ငါ့ကို လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်...
မင်းကို သေချာပေါက် သေချင်စရာထက်တောင် ပိုဆိုးအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်...”
လီဟူကို သိမ်းသွင်းရန် ကြိုးပမ်းမှု မအောင်မြင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သခင်လေးရွှီသည် ခြိမ်းခြောက်သည့် နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲ အသုံးပြုလိုက်၏။
“ဟင်း...ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ရေးထားတာ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ...မင်းလို ဦးနှောက်မရှိတဲ့ လူဆိုးတွေက...လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်ရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ...”လီဟူက လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။
"ငါ ပြောပြမယ်… တကယ်လို့ ဒီနေ့ မင်း လူပုံအလယ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး မတောင်းပန်ဘူးဆိုရင် ဒီလမ်းထဲကနေ မင်း အသက်ရှင်လျက် ထွက်မသွားနိုင်အောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်ပြမယ်…"
စုယွမ်သည် သခင်လေးရွှီ၏ စကားများကို ပြန်လည်အသုံးပြုကာ တုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။
"မင်း… မင်းက ငါ့ကို တကယ်ကြီး ကူးချတာပဲ…"
"မင်းက သေချင်နေတာပဲ…" သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
ယခုအချိန်တွင် လီဟူသည် အရှေ့သို့ တက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သခင်လေးရွှီအား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။
"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး…" ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ဦးသည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်ဖြင့် သခင်လေးရွှီ၏ အရှေ့သို့ ဝင်ရောက်ရပ်တန့်လိုက်ပေ၏။
"ဟင်…" လီဟူသည် သူ၏အရှေ့ရှိ ထိုလူအား စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။
လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးတွင် သခင်လေးရွှီ ခံစားခဲ့ရသော အကြောက်တရားများသည် သူ၏အရှေ့ရှိ ထိုလူအား မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားပုံ ရပေ၏။
"ဟားဟားဟား… ဟားဟားဟား…"
"တောက်… ငါ မေ့သွားတာ…"
"ဒီမှာ ရွှမ်ဇီ ရှိနေမှတော့ ငါက ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ…" သခင်လေးရွှီက ရွှမ်ဇီ၏ ပခုံးကို အားပါးတရ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ရွှမ်ဇီ… သူတို့အားလုံးကို အလဲထိုးလိုက်စမ်း… မင်းကို ယွမ် တစ်သန်း ပေးမယ်…" သခင်လေးရွှီ၏ မျက်လုံးများမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေခဲ့၏။
ရွှမ်ဇီသည် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူ မတိုက်ခိုက်ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ဒီနေ့တော့ သူ၏ စွမ်းရည်များကို နောက်ဆုံးတွင် အသုံးချနိုင်တော့မည် ဖြစ်ပေ၏။
ထိုသို့မှ မဟုတ်ပါက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူမသိသူမသိ ဖြစ်နေတော့မည်ပင်။
ရွှမ်ဇီ အရှေ့သို့ ထွက်လာသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။
"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ… သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းနေရတာလဲ…"
လီဟူ၏ စွမ်းပကားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ထားပြီးဖြစ်ရာ ဤရွှမ်ဇီဆိုသူက လီဟူကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ မယုံကြည်ခဲ့ကြချေ။
"ဘုရားရေ… သူက… သူက ရွှမ်ဇီပဲ…" တစ်စုံတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။
"ဘယ်သူလဲ… ဘယ်သူလဲ… ရွှမ်ဇီဆိုတာ ဘယ်သူလဲ…" လူအများစုမှာ တွေဝေသွားကြသည်။
လူတစ်ဦးက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ထိုလူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။
"မြေအောက်လောက လက်ဝှေ့ကွင်းတွေ အကြောင်းကို မင်းတို့ ကြားဖူးလား…"
"အဲဒါက မင်းရဲ့ အသက်ကို စတေးရတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ… တကယ်လို့ မင်း နိုင်ရင် ပိုက်ဆံရမယ်…"
"ရှုံးသွားရင်တော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရတာတွေ ဒုက္ခိတဖြစ်တာကနေ သေဆုံးတာအထိ အရာအားလုံး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်…"
"အဲဒီက လက်ဝှေ့သမားတွေအားလုံးက အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေချည်းပဲ…"
"ပြီးတော့ ရွှမ်ဇီက… အဲဒီ ဥပဒေမဲ့ လူဆိုးတွေကြားထဲက ဘုရင်တစ်ပါးပဲ…"
"ဒါကြောင့်… ဒီလူငယ်လေးနဲ့ သူ့ရဲ့ သက်တော်စောင့် သုံးယောက်ကတော့… ဇာတ်သိမ်းသွားပြီပဲ…"
ထိုလူငယ်က သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်လေသည်။