အခန်း ၁၂၁

အခန်း (၁၂၁) စစ်သေနာပတိ ပြန်လာခြင်း

ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်။

ချန်ဖုန်းသည် ကျားနက်နှင့် အခြားသူများကို ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်၏။ သူဌေးပေါင် က နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဗီလာကို စောင့်ကြည့်ရန် လူအနည်းငယ် ထားခဲ့ရန် ကျားနက်က မူလကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ချန်ဖုန်းက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

သူဌေးပေါင်က သူ့ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း သူ သိနိုင်လေ၏။

အထူးသဖြင့် ကျားနက် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူဌေးပေါင်အား နောက်ဆုံးပြောခဲ့သော စကားကြောင့်ပင်။

"စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ အနာဂတ် စစ်သေနာပတိကို ဘယ်သူကများ စော်ကားရဲမှာလဲ..."

များသောအားဖြင့် သင်က မည်မျှ သန်မာကြောင်း ကိုယ်တိုင်ပြောလျှင် လူများက ယုံကြည်မည် မဟုတ်သော်လည်း အခြားလူတစ်ယောက်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်မူ သက်ရောက်မှုမှာ သေချာပေါက် ကွာခြားသွားပေလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ ဤအရာကို ချန်ဖုန်းက အလွန် ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေ၏။

သူဌေးပေါင် တစ်ယောက်တည်းက ဘာမှမဟုတ်ချေ။

ယနေ့တွင် သူဌေးပေါင်ကို ဖြုတ်ချနိုင်လျှင်ပင် မနက်ဖြန်တွင် ဒုတိယ သူဌေးပေါင် ပေါ်လာနိုင်သေးသည်။

အရေးအကြီးဆုံးသူမှာ သခင်လေးယွီ ပင် ဖြစ်၏။ သခင်လေးယွီ ကို အမှန်တကယ် နာကျင်စေခြင်းဖြင့်သာ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ထပ်မံရန်စရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ ၏ ရှယ်ယာများကို ထပ်ယူရန် ၎င်းတို့ တွေးတောင် တွေးရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"မလောပါဘူး..."

"ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကြတာပေါ့..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူက ပိုလည်လဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင်။

ရှန်ယန်းယန်းသည် အကောင်လေးနှင့် ကစားနေစဉ် ချန်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။

"နင်နဲ့ ကျားနက် တို့ ခုနက ဘယ်သွားကြတာလဲ..."

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ညလယ်စာ သွားစားတာပါ..."

ချန်ဖုန်းက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ယနေ့ည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တစ်ဖက်လူအား အသိပေးရန် မလိုအပ်ချေ။

သူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အကောင်လေးကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်၏။ "နင် ဇီဝဗေဒ ပရော်ဖက်ဆာဆီ ဓာတ်ပုံတွေ ပို့လိုက်တယ် မဟုတ်လား... သူ ဘာပြောလဲ..."

"ပရော်ဖက်ဆာက စာမပြန်သေးဘူး..."

ရှန်ယန်းယန်းက အကောင်လေးနှင့် ဆက်ကစားရင်း ၎င်း၏ ဗိုက်ကို ကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့အမြင်တော့ ဒိုင်နိုဆောနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်... ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဒိုင်နိုဆောပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်မယွင် ကတော့ ဒိုင်နိုဆောတွေ မျိုးသုဉ်းသွားတာ ကြာပြီမို့လို့ ဒိုင်နိုဆောဥ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်..."

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ..."

အကောင်လေးက သူ၏ ခြေရင်းသို့ တွားသွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖုန်းက ညင်သာစွာ ကန်ထုတ်လိုက်၏။

အကောင်လေး ထပ်မံ တွားသွားလာပြန်ရာ သူက ထပ်၍ ကန်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"နင် သူ့ကို အနိုင်မကျင့်နဲ့လေ..."

ရှန်ယန်းယန်းက အကောင်လေးကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ကောက်ပွေ့လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရ၏။

"ငါ့အိပ်ခန်းက မီးချောင်း ပျက်နေလို့... နင် လဲပေးလို့ ရမလား..."

"အစ်မယွင် က အိပ်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ..."

"ယွင်ထင်..."

ချန်ဖုန်းက ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း သူ စိတ်အခြေအနေ သိပ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... နင် သူနဲ့ အချိန်ပိုပေးသင့်တယ်..."

"အိုကေ..."

ယနေ့ ပြန်လာချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက စိတ်လေနေပုံရကြောင်း ရှန်ယန်းယန်းလည်း ခံစားမိခဲ့ပေ၏။မေးကြည့်ပြီးမှသာ ကိစ္စနှစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့ရသည်။

ပထမတစ်ခုက တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူမအဖေ၏ ကုမ္ပဏီမှ ရှယ်ယာများကို ဝယ်ယူလိုနေခြင်း ဖြစ်၏။

အခြားတစ်ခုမှာ ယွင်ထင်ကို ယခင်က လိုက်ခဲ့ဖူးသူက ပြန်လည်နှောင့်ယှက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူတွင် အစွမ်းထက်သော နောက်ခံရှိနေပုံရပေသည်။

ရှန်ယန်းယန်း၏ အိပ်ခန်းမှာ ဒုတိယထပ်တွင်ရှိပြီး ယွင်ထင်၏ အိပ်ခန်းနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်၏။

ထိုအခန်းနှစ်ခန်းကို ၎င်းတို့အား ပေးပြီးကတည်းက ချန်ဖုန်းသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။အဓိက ပြဿနာမှာ မိန်းကလေးများ၏ အခန်းများသို့ ဝင်ရန် အဆင်မပြေသောကြောင့်ပင်။

အခန်းအရောင်မှာ ရိုးရှင်းပြီး ရှန်ယန်းယန်းက ပန်းရောင်ဖြင့် အလှဆင်ထားကာ အတွင်း၌ သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကဲ့သို့ပင် သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ချန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ပင် ဖြစ်မိသွား၏။

‘ကျောင်းရဲ့အလှလေးတွေရဲ့ အခန်းက မွှေးရုံတင်မကဘူး... သူတို့လေလည်ရင်တောင် မွှေးနေတာများလား…’

‘ကောင်းပါပြီ…’

‘ငါ လျှောက်တွေးနေတာပါ…’

ရှန်ယန်းယန်း၏ အိပ်ခန်းတွင် တီထွင်ဖန်တီးမှုရှိသော မျက်နှာကြက်မီးလုံး အမျိုးအစားကို အသုံးပြုထားပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိမ်တွင် အပိုမီးသီးများ ရှိနေပေ၏။

ချန်ဖုန်းသည် ထိုင်ခုံတစ်လုံးနှင့် ကိရိယာများကို ယူဆောင်လာကာ မီးသီးလဲရန် အပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်ယန်းယန်းက အောက်မှနေ၍ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို လင်းနေအောင် ထိုးပေးထားသည်။

ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် လဲလှယ်မှု အောင်မြင်သွားခဲ့၏။

"အဆင်ပြေသွားပြီ..."

ချန်ဖုန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ချိန်မှာပင်…

ရှန်ယန်းယန်း၏ လည်ပင်းအောက်ရှိ နှင်းပွင့်အလား ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် သူမက အနက်ရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းအင်္ကျီ ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူ၏နှလုံးသားကို ပို၍ လျင်မြန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"အင်း... ရေရှိလား... ငါ့ကို ရေတစ်ခွက်လောက် ငှဲ့ပေးလို့ ရမလား…”

"အင်း... ရှိတယ်..."

ရှန်ယန်းယန်းက သူမ၏ ရေခွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကမ်းပေးလိုက်၏။

လေထုမှာ အနည်းငယ် မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။အထူးသဖြင့် ချန်ဖုန်းက သူမ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း မပြောဘဲ နေလိုက်ပုံရပေ၏။

တကယ်တော့ မိန်းကလေးများသည် အများအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုင်ခြင်းကို သဘောမကျကြဘဲ အထူးသဖြင့် ယောကျ်ားလေးဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ရှန်ယန်းယန်းက ဤအချိန်တွင် သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ချေ။

ဤသည်က ချန်ဖုန်း၏ လုပ်ရပ်ကို သူမ မရွံရှာကြောင်းနှင့် သူ့ကို သူမ၏ လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပင် သတ်မှတ်ထားကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်နေပေ၏။

ထိုအချိန်၌ ချန်ဖုန်းသည် အမှိုက်ပုံးထဲရှိ Durex ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နေ့လယ်ပိုင်းက ရှန်ယန်းယန်းသည် သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ၎င်းကို ပူဖောင်းပီကေဟု တမင်တကာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ပင် ထည့်ကာ ပူဖောင်းမှုတ်ပြခဲ့ကြောင်း သူ သတိရသွားလေ၏။

သူ ရယ်မောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဒီပူဖောင်းပီကေက... အရသာရှိရဲ့လား..."

"ဟင်..."

သူ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ယန်းယန်းသည် Durex ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားခဲ့ပေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပုံရသည်။

‘သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…’

‘သူက သူမရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး မထွက်သွားတဲ့အပြင် အမှိုက်ပုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အရသာရှိရဲ့လားလို့တောင် မေးနေသေးတယ်…’

‘ဘုရားရေ…’

‘ဒါက အရိပ်အမြွက်ပြနေတာများလား…’

ရှန်ယန်းယန်း၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် လျင်မြန်စွာ ခုန်ပေါက်လာပြီး အထူးသဖြင့် သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကြိုးတစ်ချောင်း ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း သတိရသွားချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ၍ နီရဲလာခဲ့လေ၏။

‘ဒုက္ခပါပဲ…’

‘တကယ်လို့ သူက အခုအချိန်မှာ အဲဒီစိတ်ကူးကို ထုတ်ပြောလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…’

‘အမေပေးခဲ့တဲ့ Durex ကလည်း မရှိတော့ဘူး... ပြီးတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒါကို သုံးဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးလေ…’

‘ဘာလုပ်ရမလဲ... ဘာလုပ်ရမလဲ…’

‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်လူက သန်စွမ်းတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငါနဲ့ အစ်မယွင် ကလည်း အရမ်းလှတဲ့ သူတွေလေ…သူ့ရှေ့မှာ အမြဲတမ်း သွားလာနေမယ်ဆိုရင် သူက ဒီလိုမျိုး တွေးမိမှာ သေချာတယ်…’

‘တကယ်လို့ ငါက ငြင်းလိုက်ရင် ချန်ဖုန်းက အစ်မယွင် ကို အဲဒီလို တောင်းဆိုသွားလိမ့်မယ်…အဲဒီလိုဆို ငါ အကြီးအကျယ် ရှုံးသွားမှာပေါ့…

မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ဘူး…အစ်မယွင် ကို အောင်မြင်ခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး…’

ရှန်ယန်းယန်း အံကိုကြိတ်ကာ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အကောင်လေးက ထပ်မံ ပြေးဝင်လာပြီး ချန်ဖုန်း၏ ခြေထောက်များကို လာပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေလေ၏။

ချန်ဖုန်းက"သူ ဗိုက်ဆာနေတာလား..."

ရှန်ယန်းယန်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဤမျှ နီးကပ်စွာ ထိတွေ့နေရသဖြင့် ချန်ဖုန်းသည် လည်ပင်းအောက်ရှိ နှင်းပွင့်အလား ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် ရနံ့တစ်ခုက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရာ သူ့ကို ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ ယားယံလာစေခဲ့ပေ၏။

‘ဒီကောင်မလေးကတော့…

တမင်သက်သက်များ လုပ်နေတာလား…’

"အင်း... သူ့အတွက် စားစရာ အရင်သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

သူ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားကာ ရှန်ယန်းယန်းနှင့် အိပ်မိသွားမည်ကို ချန်ဖုန်း စိုးရိမ်သဖြင့် အကောင်လေးကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့၏။

"ခစ်ခစ်..."

ရှန်ယန်းယန်းက သူ၏နောက်တွင် တခစ်ခစ် ရယ်မောနေခဲ့သည်။

......

နောက်တစ်နေ့။

ကျိုတို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန။

ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်း မှာ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေခဲ့၏။ သူက ရှေ့ရှိ ပရော်ဖက်ဆာများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ပရော်ဖက်ဆာချင်... အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ..."

"ဟူး..."

ပရော်ဖက်ဆာချင် သည် တစ်ပတ်လုံး နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရာ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အချိန်အကြာကြီး ဂရုမစိုက်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

"သီအိုရီ အသိပညာတွေကတော့ တော်တော်လေး ပြည့်စုံနေပါပြီ... ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့လုပ်ဖို့က အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး... ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းသွားခဲ့တယ်..."

"ပထမမျိုးဆက် ထုတ်ကုန်ကိုတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား..."

ကျန်းထျန်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။

ချန်ဖုန်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့သော နည်းပညာမှာ လက်ရှိနည်းပညာထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာချင် နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို အပြစ်တင်၍ မရကြောင်း သူ နားလည်ထားပေသည်။အခက်အခဲတွေ တော်တော်လေး ရှိနေဆဲပဲလေ…

ပရော်ဖက်ဆာချင် က သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်တော့ ယူရလိမ့်မယ်... ဝန်ကြီးကျန်း... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ လအနည်းငယ်လောက် အချိန်ပေးနိုင်ရင် ပထမမျိုးဆက် ထုတ်ကုန်ကို လုပ်နိုင်ပါသေးတယ်..."

"နောက်ကျလွန်းနေပြီ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း ခေါင်းခါလိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန် လေးနက်နေခဲ့သည်။ "နယ်စပ်မှာ မကြာခဏ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပွားနေတယ်... တကယ်လို့ ငါတို့က ပထမမျိုးဆက် ထုတ်ကုန်ကို စောစော ဖန်တီးနိုင်မယ်ဆိုရင် ရှေ့တန်းက ငါတို့စစ်သည်တွေ သေဆုံးဒဏ်ရာရမှု နည်းပါးသွားလိမ့်မယ်..."

ပရော်ဖက်ဆာချင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ "ဝန်ကြီးကျန်း... ပရော်ဖက်ဆာ ချန်ဖုန်း ဆီမှာ ဖြေရှင်းနည်း ရှိလောက်တယ်... တကယ်လို့ သူသာ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် မျိုးဆက်သစ် ထုတ်ကုန်တစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ထုတ်လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်..."

"ချန်ဖုန်း..."

ကျန်းထျန်ရှန်း ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားခဲ့၏။

ဟုတ်သားပဲ…

ဒီကောင်လေးဆီမှာ ဖြေရှင်းနည်း ရှိလောက်တယ်…

"ပရော်ဖက်ဆာချင်... ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန်သိမ်းလိုက်... အဓိက စက်ကိရိယာတွေ အကုန်လုံးကို ယူခဲ့... ငါတို့ ပေ့ဟူ ကို သွားကြမယ်..."

"ဟင်... အခုချက်ချင်းလား..."

"ဟုတ်တယ်... အခုချက်ချင်း..."

အချိန်က အရေးကြီးပြီး ၎င်းတို့အနေဖြင့် နောက်ထပ် အချိန်မဆွဲနိုင်တော့သဖြင့် ကျန်းထျန်ရှန်း က အလျင်အမြန် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးလိုက်လေ၏။

လူတစ်စုသည် စက်ကိရိယာများနှင့် တန်ဆာပလာများကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

တကယ်တော့ အများသုံး တန်ဆာပလာများကို အခြားနေရာများတွင် ရှာတွေ့နိုင်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ အထူးပြု စက်ကိရိယာများပင် ဖြစ်၏။

ကျန်းထျန်ရှန်း သည် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူလိုက်ပြီး အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်မှာပင် ဟွမ်ဇီ က အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဝန်ကြီး... ဝန်ကြီး... စစ်သေနာပတိ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

---