အခန်း ၁၂၂

အခန်း (၁၂၂) လူတိုင်း ပေ့ဟူသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်

"ဘာ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ "သတင်းတွေကို မြန်မြန်... မြန်မြန် ပိတ်ထားလိုက်..."

နယ်စပ်သည် လက်ရှိတွင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပေသည်။စစ်သေနာပတိသည် နယ်စပ်တွင် တည်ငြိမ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းနေသင့်သော်လည်း ရုတ်တရက် ပြန်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ လူများ သိသွားပါက ကြီးမားသော ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"စစ်သေနာပတိက ဘယ်မှာလဲ..."

"အပြင်မှာ... အပြင်မှာ..."

ဟွမ်ဇီ က ပင်မဝင်ပေါက်သို့ အလျင်အမြန် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေ၏။

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။တစ်ဖက်လူသည် အနက်ရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကော်လာက သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမသည် အလွန် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အလွန် အေးစက်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေပေ၏။

သူမသည် ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထားပြီး နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသည်။အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီအောက်ခြေက သူမ၏ ဒူးခေါင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဒူးဖုံးဖိနပ်တစ်ရန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပေ၏။

သူမသည် အလွန် မိမိုက်သော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူများကို အနီးသို့ မကပ်နိုင်စေမည့် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါလည်း ရှိနေပေ၏။

အမှန်ပင်…

စစ်သေနာပတိသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။

"သခင်မလေး ရှန်ကွမ်... ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့၏။

၎င်းတို့က တစ်ဖက်လူကို စခန်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားကြပြီးနောက် စစ်သေနာပတိ၏ တည်နေရာကို မည်သူမျှ မပေါက်ကြားစေရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးကျန်း... ပင်ပန်းသွားပြီ... ကျွန်မမရှိတဲ့အချိန် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"အကုန်လုံးက သာမန်ကိစ္စလေးတွေပါ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို လွှဲပြောင်းရယူရန်မှာ သူ၏ တာဝန်ဖြစ်ပေသည်။ စစ်သေနာပတိက နယ်စပ်လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် အဓိကတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေချိန်တွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲရန် သူ၏တာဝန်ပင် ဖြစ်၏။

"သခင်မလေး ရှန်ကွမ်... ခင်ဗျားရဲ့ အမှတ်အသားက တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်... တကယ်လို့ ခင်ဗျား ပြန်လာတာကို ရန်သူတွေ သိသွားရင် ကပ်ဘေးဆိုက်သွားလိမ့်မယ်... ခင်ဗျား မြန်မြန် ပြန်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်..."

"ရပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ အမြဲတမ်း အေးစက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။

"ရှင်တို့ အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာ ကို သုတေသနလုပ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."

"ပြီးပြည့်စုံဖို့ နည်းနည်းတော့ လိုသေးတယ်... လောလောဆယ် အခက်အခဲတချို့နဲ့ ကြုံနေရတယ်..."

ကျန်းထျန်ရှန်း က သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်... သူက လက်ရှိမှာ ပေ့ဟူ မှာနေတာလေ အဲ့ဒါကြောင့် အခုပဲ သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ... အားလုံးသာ အဆင်ပြေရင် မျိုးဆက်သစ် ထုတ်ကုန်တစ်ခုကို သုံးလအတွင်း ငါတို့ ထုတ်လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

"အဲဒါရဲ့ ခိုင်မာမှုက လက်ရှိ ကျည်ကာအင်္ကျီတွေထက် သုံးဆလောက် ပိုကောင်းသင့်ပြီး လုံခြုံရေးကို သိသိသာသာ ပိုမြင့်မားစေလိမ့်မယ်..."

"ချန်ဖုန်း..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ လည်း ဒီအကြောင်းကို ကြားဖူးထားလေ၏။

လွန်ခဲ့သော အတန်ကြာက ကျန်းထျန်ရှန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် လူတစ်ယောက်ကို မျက်စိကျခဲ့ပြီး သူ့ကို နောက်ထပ် စစ်သေနာပတိအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ချင်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ငြင်းဆန်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရပေ၏။

"သွားကြရအောင်... ကျွန်မလည်း ရှင်တို့နဲ့အတူ ပေ့ဟူ ကို လိုက်ခဲ့မယ်... အဲဒီ ချန်ဖုန်း ဆိုတဲ့လူ ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."

"ဒါ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး အနည်းငယ် အခက်တွေ့နေပုံရပေသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ တရုတ်နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ လုံခြုံရေးနှင့် သက်ဆိုင်နေပေ၏။ လုံခြုံရေးပြဿနာ တစ်ခုခုဖြစ်လာပါက နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံး မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ထိုတာဝန်ကို သူ မယူရဲချေ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးကျန်း... ရှင် သိတဲ့အတိုင်း ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေရဖို့နဲ့ စစ်သေနာပတိ ရာထူးကို ရောက်ဖို့အတွက် ငယ်ငယ်ကတည်းက သာမန်ထက်လွန်ကဲတဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ကျွန်မ လုပ်ခဲ့ရတယ်လေ..."

"ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိတာထက် ပိုများနေခဲ့တယ်..."

"ကျွန်မ နှစ်အနည်းငယ်ထက် ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်..."

"ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မ ပြန်လာတာက ပထမအချက်အနေနဲ့ အမှောင်သတ္တု နည်းပညာ သုတေသနက ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပဲ..."

"ဒုတိယအချက်က အဲဒီ အရိုက်အရာခံမယ့်သူက တကယ်ပဲ အရည်အချင်း ပြည့်မီရဲ့လား ဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ပဲ..."

"ရှန်ကွမ်..."

"မပြောပါနဲ့တော့…ဝန်ကြီးကျန်း... ကျွန်မ အဝေးကနေပဲ ကြည့်မှာပါ... ကိုယ့်သရုပ်မှန်ကို မဖော်ထုတ်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောစဉ် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ သည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "ဒီလိုပုံစံမျိုး ဝတ်ထားတာကို ပေ့ဟူ က ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို မှတ်မိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး... သွားကြရအောင်... ကျွန်မမှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး..."

"ကျွန်မရဲ့ အလုပ်တွေ ပြီးတာနဲ့ အဲဒီညမှာပဲ နယ်စပ်ကို ပြန်မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

သူသည်လည်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ အခြေအနေအကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ရာ သိရှိထားပေသည်။ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုများက သူမကို ဒဏ်ရာအချို့နှင့် နာတာရှည် ရောဂါများကို အမှန်တကယ် စုပုံလာစေခဲ့၏။

သူမက အသက်နှစ်ဆယ် အစပိုင်းပဲ ရှိသေးတာလေ...ဒီလို တက်ကြွတဲ့ အရွယ်မျိုးမှာ တခြား မိန်းကလေးတွေ အကုန်လုံး ရည်းစားတွေ ထားနေကြတာ။

ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ စစ်ဝတ်စုံနဲ့ နယ်စပ်ကိုပဲ သွားရတာလေ။

၎င်းမှာ တရုတ်နိုင်ငံတွင် ယောကျ်ားများ မရှိ၍ မဟုတ်ချေ။ယင်းအစား ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ စွမ်းရည်များမှာ တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းလှပြီး စစ်ပွဲအတွက် မွေးဖွားလာသူကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကာ သူမ၏ ခွန်အားမှာ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် စစ်သည်အချို့ထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဟွမ်ဇီ... သွားပြီး အရင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်... ငါတို့ ခဏနေရင် ထွက်မယ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ဟွမ်ဇီ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ကျန်းထျန်ရှန်း က ထပ်မံပြောဆိုလိုက်၏။ "ပေ့ဟူ အနီးနားက အဖွဲ့ဝင်တွေကို ပေ့ဟူ ကို အခုချက်ချင်းသွားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်... သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးက ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ..."

"စစ်သေနာပတိရဲ့ တည်နေရာကိုတော့ မဖော်ထုတ်နဲ့ဦး..."

......

တစ်နာရီ အကြာတွင်။

ပေ့ဟူ လေဆိပ်၌။

အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် လေဆိပ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာကြ၏။၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ သခင်လေးယွီ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ

အရိုက်ခံထားရသည့်အလား နီရဲရောင်ရမ်းနေပြီး ယခင်က သူ၏ ကျက်သရေရှိသော ဟန်ပန်မှာ မရှိတော့ချေ။

အခြားတစ်ယောက်မှာ ဆံပင်တိုတိုနှင့် ဖြစ်၏။သူသည် တက်ကြွပြီး စွမ်းအင်ပြည့်ဝသော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူက သခင်လေးယွီ ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုအချိန်၌။

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေခဲ့သည်။ "ဟောက်ဇီ... မင်းမျက်နှာက ဘာဖြစ်တာလဲ..."

"ချီးပဲ..."

သခင်လေးယွီ က တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ "မနေ့ညက ဟိုတယ်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဖက်အိပ်နေတုန်း အရူးနှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို စရိုက်တာပဲ..."

"တကယ်လို့ လုံခြုံရေးတွေသာ မသိသွားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် သေတဲ့အထိ အရိုက်ခံရမှာ..."

"ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ မင်းကို ထိရဲတဲ့သူ ရှိသေးလို့လား..."

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။

သူသည် တစ်ဖက်လူနှင့် ကလေးဘဝကတည်းက ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ အလွန် ရင်းနှီးကြကာ ခွဲမရလောက်အောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း ကြက်သေသေသွားတာပဲ... စီစီတီဗွီ မှတ်တမ်းတွေကို အကြာကြီး စစ်ကြည့်ပေမဲ့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်အကြောင်း ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ ရှာမရဘူး... အဲဒါက ပေ့ဟူမြို့ က အဲဒီကောင်လေးက လူမိုက်ငှားပြီး လုပ်ခိုင်းတာပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

"ပေ့ဟူမြို့ လား..."

"ချန်ဖုန်း

လို့ခေါ်တဲ့ကောင်တစ်ယောက်လေ... အစ်ကိုထျန်... အဲဒါကြောင့် အစ်ကို့ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်ရတာ... အဲဒီကောင်လေးက တစ်နှစ်ကို ဘီလီယံရာချီ ဝင်ငွေရှိတဲ့ နည်းပညာကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်..."

"မူလက သူ့ရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ကျွန်တော် ဝယ်ချင်တာ... ဒါပေမဲ့ သူက ငြင်းလိုက်တယ်လေ..."

"အပျော့ဆွဲက အလုပ်မဖြစ်မှတော့ အကြမ်းနည်းပဲ သုံးကြတာပေါ့... အမြတ်ငွေကို ငါတို့ ၅၀ စီ ခွဲယူကြမယ်…”

"အင်း..."

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ငါက မကြာသေးခင်ကမှ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် စစ်သူကြီး အဖြစ် ရာထူးတိုးထားပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှာ ဩဇာအာဏာ အတော်လေး ရှိတယ်... သာမန် နည်းပညာကုမ္ပဏီတစ်ခုလောက်ကတော့ ရိုးရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းနည်းနည်းနဲ့တင် အကြီးအကျယ် အားနည်းသွားအောင် လုပ်လို့ရတယ်..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က လိမ္မာပါးမယ်စွာနဲ့ ရှယ်ယာတွေကို လွှဲပြောင်းပေးရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး…”

သခင်လေးယွီ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ "အစ်ကိုထျန်... အစ်ကို ရာထူးတိုးပြန်ပြီလား..."

ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် စစ်သူကြီး သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန တွင် သာမန်အရည်အချင်းသာ ရှိသော်လည်း သူ၏ လက်အောက်တွင် စစ်သားထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသေးပေ၏။ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကြီးမားသော ဩဇာအာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်ဆဲပင်။

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။ "အသံတိုးတိုးလုပ်စမ်းပါ... ငါက တာဝန်တချို့နဲ့ ပေ့ဟူ ကို လာခဲ့တာ... ငါထင်တာမမှားရင် အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် လာလိမ့်မယ်…”

"မင်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်လိုက်... ပြီးတော့ ပြဿနာ အရမ်း မကြီးသွားစေနဲ့..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုထျန်..."

သခင်လေးယွီ က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုထျန် ကို ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ထားရှိမှတော့ ဘာကို ကြောက်စရာ လိုသေးလို့လဲ..."

၎င်းတို့နှစ်ဦး လေဆိပ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ကြ၏။လေဆိပ်အပြင်ဘက်တွင် ဇိမ်ခံကား ရှစ်စီး၊ ကိုးစီးခန့် စောင့်ဆိုင်းနေပြီးဖြစ်ကာ သူဌေးသားတစ်စုက ၎င်းတို့ကို အလျင်အမြန် ဝိုင်းရံလာကြသည်။

"သခင်လေးယွီ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့..."

"ကြိုဆိုပါတယ် သခင်လေးယွီ... တစ်နေရာတည်း ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအတွက် သွားကြရအောင်..."

"ဟာသတွေ လာမပြောနဲ့... အဲဒီ သာမန်ကောင်မလေးတွေက သခင်လေးယွီ ရဲ့ မျက်စိထဲတောင် ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ ကျောင်းသူအလှလေးတွေ ဖြစ်သင့်တယ်လေ..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါ ကျောင်းသူအလှလေး တော်တော်များများကို သိတယ်ကွ..."

လူတစ်စုက သူ့ကို ဝိုင်း၍ မြှောက်ပင့်နေကြလေ၏။

တစ်ဖက်လူ၏ အမှတ်အသားများကို ၎င်းတို့ အတော်လေး ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြပြီး အထူးသဖြင့် ဘေးရှိ ဆံပင်တိုတိုနှင့် အမျိုးသားမှာ လျှို့ဝှက်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ဩဇာအာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားသူဟု ဆိုကြပေသည်။

သခင်လေးယွီ က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ခေါက် ငါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့လာတာ... တခြားအစီအစဉ်တွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး... ငါနဲ့ အစ်ကိုထျန် ကို ဟိုတယ် အရင်ပို့ပေးကြ..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... သခင်လေးယွီ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်..."

လူတိုင်း ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြ၏။ကား အစီးရေများစွာ လေဆိပ်မှ ချက်ချင်း မောင်းထွက်သွားချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော အင်ဂျင်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။