အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) အနီရောင်စာအုပ်လေး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရခြင်း

ချန်ဖုန်း ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လူတစ်စုသည် ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ ၏ ဝင်ပေါက်၌ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌချန်..."

ရှန်ကျွင်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာပြီး ဤလူများ၏ အမှတ်အသားများကို တိတ်တဆိတ် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“သူတို့ အားလုံးက ပြဿနာလာရှာတဲ့ သူတွေချည်းပဲ… သူတို့က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး... သူတို့ရဲ့ အမှတ်အသားတွေ ဒါမှမဟုတ် နာမည်တွေကို ကျွန်တော်တို့ သိစရာ မလိုဘူးလေ… “

"မင်းက ချန်ဖုန်း လား..."

သခင်လေးယွီ က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ မောက်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အတိုချုပ်ပြောရရင်... တကယ်လို့ မင်းက မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီကို ဆက်ပြီး လည်ပတ်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ရှယ်ယာ တစ်ဝက်ကို ငါ့ဆီ ရောင်းလိုက်... ရှယ်ယာ ၅၀% ကို ယွမ် ဘီလီယံ ၁ နဲ့လေ...မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့ကို ယုံလိုက်ပါ... မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီကို မနက်ဖြန်ကျရင် ဒေဝါလီခံရအောင် ငါ လုပ်နိုင်တယ်…”

အိမ်မက်မက်နေလိုက်လေ…

ဤမျှ မောက်မာသော လူတစ်ယောက်ကို ချန်ဖုန်း ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သူက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောဆိုလိုက်၏။ "သခင်လေးယွီ... မနေ့ညက အရိုက်ခံရတာ မဝသေးဘူးလား... ဒီည နောက်ထပ် သေချာ အရိုက်ခံရအောင် လူတစ်ယောက် ရှာပေးရမလား..."

"ချီးပဲ... အဲဒါ မင်း တကယ် လုပ်ခဲ့တာပဲ..."

သခင်လေးယွီ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

သူက လက်စွပ်များကို ခေါက်တင်ကာ ချန်ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် ကန်လိုက်၏။

ချီးပဲ...လုံခြုံရေးတွေက အချိန်မီ မတွေ့ခဲ့ရင် မနေ့က သူ သေတဲ့အထိ အရိုက်ခံရမှာ။ဒီစော်ကားမှုကို သူ မျိုသိပ်မထားနိုင်ဘူး...

သို့သော်လည်း သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ချန်ဖုန်းကလည်း ပြန်ကန်လိုက်ပေ၏။ ဘေးရှိ စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ပင်လျှင် တစ်ဖက်လူ မည်သို့ လှုပ်ရှားသွားကြောင်း မမြင်လိုက်ရချေ။ သခင်လေးယွီ မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချခံလိုက်ရလေသည်။

"ချီးပဲ... အစ်ကိုထျန်... သူ့ကို သတ်လိုက်..."

သခင်လေးယွီ သည် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံကာ မြေပြင်မှ ထလာခဲ့၏။

ငါ့အဆုတ်တွေတောင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို ဒေါသထွက်နေပြီ…

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ၏ အကြည့်များမှာ ဓားတစ်လက်အလား ထက်မြက်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ဖော်ပြနေပေသည်။ "ကောင်လေး... မင်းက ငါ့ညီကိုများ လက်ပါရဲတယ်ပေါ့... မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား... ဒီနေ့ လိမ္မာပါးမယ်စွာနဲ့ မင်းရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရင် အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်..."

“မဟုတ်ရင်တော့... ဟွန့်…”

"သခင်လေးယွီ... နားလည်မှုလွဲနေတာပါ... အားလုံးက နားလည်မှုလွဲနေတာပါ..."

ရှန်ကျွင်းမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် အလျင်အမြန် ဝင်ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ဟာသတွေ ပြောနေတာလား…

တစ်ဖက်လူသည် ကြီးမားသော ဩဇာအာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားသည့် တရုတ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှ ဖြစ်ပေသည်။ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်တောင် မပြောနဲ့တော့။

သူတို့လို စီးပွားရေးသမားတွေက အာဏာရှိတဲ့သူတွေကို စော်ကားရမှာကို အကြောက်ဆုံးပဲ။

ချန်ဖုန်းကို အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ မူလက သူ စဉ်းစားထားခဲ့တာ...သူ ရောက်ရောက်ချင်းပဲ စရိုက်ကြလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး... လူငယ်တွေက တကယ်ပဲ ဒေါသကြီးကြတာပဲ…

"ဥက္ကဋ္ဌချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ထပ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့တော့... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို မစော်ကားရဲဘူးဗျ..."

"စိတ်အေးအေးထားပါ..."

ချန်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ဌာနမှူးချန် နှင့် သူ၏အဖွဲ့ထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းတို့... ဒီမှာ ဆက်နေချင်တာ သေချာရဲ့လား... ဒီ စစ်ဆေးမှု ဆိုတာက အကြောင်းပြချက် သက်သက်ပဲလေ...တကယ်လို့ ဒီတိုင်း ဆက်သွားပြီး ကိစ္စတွေ ကြီးထွားလာရင် ခင်ဗျားတို့ တာဝန်ယူနိုင်မှာ သေချာရဲ့လား…”

လူတစ်စု တုံ့ဆိုင်းသွားကြ၏။

၎င်းတို့က မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှင်းနေတာပဲလေ…စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် က အမိန့်မပေးသရွေ့ သူတို့က ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

"မစ္စတာချန်... ကျွန်တော်တို့က ပုံမှန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် စစ်ဆေးမှုတစ်ခု လုပ်နေတာပါ... တစ်ယောက်ယောက်က တိုင်ကြားထားတော့ ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရမှာပဲလေ..."

"ပုံမှန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် စစ်ဆေးမှု ဟုတ်လား..."

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။

အဆက်အသွယ်တွေက အရေးပါတဲ့ ခေတ်တစ်ခုပဲ။ တကယ်လို့ မင်းမှာ အဆက်အသွယ် ဒါမှမဟုတ် နောက်ခံ မရှိဘူးဆိုရင် ဒီလူတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးတာကို တကယ်ခံရနိုင်တယ်။

သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ အနီရောင် စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီအရာက အာဏာအချို့ကို ကျင့်သုံးနိုင်တယ်လို့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးတယ်... အဲဒါတွေက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ အခွင့်အရေးတွေလည်း ဖြစ်တယ်...ကျွန်တော့်ရဲ့ အခွင့်အရေးတွေက သူ့ထက် ပိုကြီးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ် မဟုတ်လား…”

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

၎င်းတွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ တံဆိပ်တုံး ပါရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ဘုရားရေ…

‘သူက လူသစ်တစ်ယောက်လို့ ငါတို့ ထင်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူက ပရိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ…’

ဌာနမှူးချန် နှင့် အခြားသူများ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားကြလေ၏။

သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှာ အဆက်အသွယ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ…

ဒီအနီရောင် စာအုပ်လေးကို ရအောင် ယူနိုင်ခဲ့တဲ့သူက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးလေ…

ထွက်သွားရမလား၊ မထွက်သွားရဘူးလား။

၎င်းတို့က စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် အား အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ... ငါ့ကို ပေးကြည့်စမ်း..."

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချန်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ အနီရောင် စာအုပ်ငယ်လေးကို ဆွဲယူကာ အကြမ်းဖျင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေ၏။

ဟုတ်ပါတယ်။

ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီ။

"မင်းလို ကောင်လေးက... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန က ဒီလိုမျိုး ထုတ်ပေးတယ်ဆိုတာကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... မင်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ တံဆိပ်တုံးကိုတောင် အတုလုပ်ရဲတယ်ပေါ့... မင်းတော့ ပြီးသွားပြီ..."

"အခုတော့ ကောင်းကင်မင်းကြီးတောင် မင်းကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး..."

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

ခုနက တစ်စက္ကန့်လေးအတွင်းမှာ သူ အဲဒါကို တကယ် ယုံသွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့…

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန က ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထုတ်ပေးနိုင်မှာလဲ။ ဒါ့အပြင် အဲဒီအပေါ်က ရက်စွဲက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ် နှစ်ပတ်လောက်ကဟာဖြစ်ပြီး သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ဘူးလေ။

ဒီကောင်လေးက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် အတုလုပ်ရဲတယ်...

ဘေးတွင်ရပ်နေသော သခင်လေးယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း လှောင်ပြောင်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပေ၏။

"ငါ သိသားပဲ... ဒီကောင်လေးက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန က ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ... သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို စော်ကားလိုက်ပြီဆိုတော့ အဖမ်းခံရဖို့ပဲ စောင့်နေတော့... ငါက မူလက သူ့ရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ယွမ် ဘီလီယံ ၁ နဲ့ ဝယ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှတောင် သုံးစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် မဟုတ်လား... မင်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် စစ်သူကြီး လို့ ကြားတယ်..."

"အယ့်တော့ ဘာဖြစ်လဲ..."

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် တွင် မောက်မာသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပေ၏။

ချန်ဖုန်း တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့သည်။

ကျန်းထျန်ရှန်း ဆီက ဖုန်းလာခြင်း ဖြစ်၏။

"ရှောင်ချန်... ငါတို့ ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် ကို ရောက်နေပြီ... မင်း ဘယ်မှာလဲ... ငါတို့ မင်းနဲ့ စကားပြောစရာလေး ရှိလို့..."

"ကျွန်တော် ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ငါတို့ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ဖုန်းချသွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ကမူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ "ဘာလဲ... စစ်ကူခေါ်နေတာလား... မင်းကို ငါ ပြောမယ်... ဒီနေ့ ဘယ်သူလာလာ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ မင်း ပြီးဆုံးသွားရုံသာမက မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီလည်း ပြီးသွားပြီ..."

“ဌာနမှူးချန်... အဲဒီမှာ ရပ်မနေနဲ့... အခုချက်ချင်း စုံစမ်းစစ်ဆေး... တစ်ခုခု အမှားအယွင်း ရှိတာကို မင်း ရှာတွေ့ရမယ်…”

"ဒါ..."

ဌာနမှူးချန် နှင့် အခြားသူများမှာလည်း အလွန် အခက်တွေ့နေကြပေ၏။

ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ချန်ဖုန်း၏ အစစ်အမှန် အမှတ်အသားကို မသေချာတော့သလို ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သက်သေခံစာရွက်စာတမ်းက အစစ်အမှန် ဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုလည်း ပို၍ပင် မသေချာတော့ချေ။

"ဘာလဲ... ငါ့စကားတွေတောင် အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးလား..."

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်ဖုန်းက အခု ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး… ငါတို့က သူ့ကုမ္ပဏီအတွက် ပြဿနာတချို့ ဖန်တီးလိုက်ရင် ရှယ်ယာတွေကို အလကား ရနိုင်လောက်တယ်…”

ထိုအခါမှသာ လူတစ်စုသည် ၎င်းတို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို စတင်ခဲ့ကြလေသည်။

အချို့က တံဆိပ်တုံးများ ကပ်နေကြပြီး အချို့က စာရင်းများကို စစ်ဆေးနေကြ၏။

ချန်ဖုန်းက လက်ပိုက်ကာ ဘေးတွင်ရပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှန်ကျွင်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေခဲ့၏။ အခြေအနေများမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်သည်။ ချန်ဖုန်းသည် ထောင်ဒဏ်ကျခံရမည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရရုံသာမက ကုမ္ပဏီမှာလည်း အကျပ်အတည်း ကြုံတွေ့နေရပေ၏။

ဆယ်မိနစ်အကြာ။

ဂျစ်ကား ငါးစီး၊ ခြောက်စီးခန့် မောင်းနှင်လာပြီး ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျန်းထျန်ရှန်း၊ ဟွမ်ဇီ နှင့် အခြားသူများ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြ၏။

၎င်းတို့သည် မူလက ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် သို့ ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ချန်ဖုန်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဂျစ်ကားအနည်းငယ်ကို ယာယီ စီစဉ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာလဲ... စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီလား... ဒီနေ့ ဘယ်သူလာလာ ဘာမှ ကွာခြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျန်း... ဝန်ကြီးကျန်း..."

"ဟင်..."

ထိုအခါမှ ကျန်းထျန်ရှန်း သည် ဘေးတွင်ရပ်နေသော စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ကို သတိပြုမိသွားလေ၏။

ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် စစ်သူကြီး အဖြစ် ယခုလေးတင် ရာထူးတိုးထားသော ဤအဖွဲ့ဝင်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

သူ၏ မျက်မှောင်များ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့၏။ "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... တာဝန်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီကတည်းက တင်ထားတာလေ... ဘာလို့ ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် ကို သွားပြီး သတင်းမပို့ရတာလဲ... ဟမ်..."

"ကျွန်တော်..."

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်ရီသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချီးပဲ…

သူ့ဝမ်းကွဲကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေရင်းနဲ့ အချိန်တွေကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့တာ။

သူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင်

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ချန်ဖုန်းက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဝန်ကြီးကျန်း... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ခင်ဗျားပေးခဲ့တဲ့ အနီရောင်စာအုပ်လေး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီ... အဲဒါက အတုလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင်…

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပြင်းအထန် တုန်ရီသွားခဲ့ပေ၏။

ဘုရားရေ…

တစ်ဖက်လူက ဝန်ကြီးကျန်း ကို သိနေတာလား...

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လေသံအရ အဲဒီ အနီရောင်စာအုပ်လေးက ဝန်ကြီးကျန်း ပေးခဲ့တာလား...

ဝန်ကြီးကျန်း ပေးတဲ့ဟာက အတုဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တဝီဝီမြည်နေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားခဲ့လေ၏။

ပြီးသွားပြီ...

---