အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆) လက်ဆောင်ကြီး ပေးပို့ခြင်း

မသက်ဆိုင်သူများအားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းထျန်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာရာရသွားခဲ့ပေ၏။

ချန်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ချန်... ငါ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ငါတို့ပြန်ရောက်တာနဲ့ စစ်သူကြီးယွီပါထျန်ကို သေချာပေါက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးမှာပါ..."

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနဆိုသည်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ မျက်နှာစာပင် ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ စည်းကမ်းမဲ့သော သူမျိုးကို လုံးဝ လက်ခံထားမည် မဟုတ်ချေ။

အမှန်တကယ်ပင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနတွင် မည်မျှပင် အာဏာရှိစေကာမူ စည်းကမ်းကိုတော့ လိုက်နာရမည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

"ရပါတယ်... ဝန်ကြီးကျန်းက အချိန်မီ ရောက်လာတာဆိုတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ဘာပြဿနာမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး... အဓိကပြဿနာက ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်သေခံကတ်ပြား ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရတာပါပဲ..."

ချန်ဖုန်းက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက စာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ဆုတ်ဖြဲပစ်လောက်အောင် မိုက်မဲလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"နောက်မှ မင်းအတွက် စာရွက်စာတမ်းအသစ် ပြန်လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှောင်ချန်... အဓိကကိစ္စကို အရင်ပြောကြတာပေါ့... အခုတစ်ခေါက် ငါ ဒီကိုလာရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မင်းပေးခဲ့တဲ့ အရာကြောင့်ပဲ..."

စကားပြောနေရင်းဖြင့် ကျန်းထျန်ရှန်းသည် ရှန်ကျွင်းအား ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာကိစ္စလေးတွေ ရှိနေသေးလို့... မစ္စတာချန်နဲ့ ဝန်ကြီးကျန်းတို့ပဲ အရင် ဆွေးနွေးကြပါ..."

ရှန်ကျွင်းမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။

၎င်းတို့၏ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့ ဆွေးနွေးမည့်အရာမှာ လျှို့ဝှက်ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး ထိုနေရာတွင် ဆက်နေရန် မသင့်တော်ကြောင်း သူ သိရှိထားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေခဲ့၏။

ချန်ဖုန်း၏ ကျောထောက်နောက်ခံမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ဤသည်က ယွီပါထျန်၏ ကျောထောက်နောက်ခံနှင့် မတူညီပေ။

ယွီပါထျန်သည် ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် စစ်သည်ဆိုသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို အားကိုးနေခြင်းဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်း၏ လက်ရှိ ကျောထောက်နောက်ခံမှာမူ ပို၍ အထင်ကြီးစရာကောင်းသော နောက်ခံရှိသည့် ဝန်ကြီးတစ်ပါးပင် ဖြစ်လေသည်။

အထူးသဖြင့် ချန်ဖုန်းအပေါ် ထားရှိသော ကျန်းထျန်ရှန်း၏ အလွန် ယဉ်ကျေးသည့် သဘောထားကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ အံ့အားသင့်မှုမှာ စကားလုံးများဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်၌ ကျန်းထျန်ရှန်းက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့အဖွဲ့က ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မင်းပေးခဲ့တဲ့ အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာခဲ့ပြီး စမ်းသပ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အကုန်လုံး ကျရှုံးခဲ့တယ်..."

"ငါတို့ မလုပ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး... အချိန်က အရမ်း ကပ်လွန်းနေလို့ပါ... ငါတို့ ဒီကိုလာတာက မင်း ငါတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာပြီး ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံးမျိုးဆက် ထုတ်ကုန်ကို အမြန်ဆုံး တီထွင်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ပါ... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက လူတွေက နယ်စပ်လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ရှိနေတာမို့ သူတို့အတွက် ဒါတွေက အရမ်းကို လိုအပ်နေပါတယ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ချန်ဖုန်းက ဤလူများကို အလွန် လေးစားမိပေ၏။

လက်ရှိ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း၌ အရာအားလုံး တည်ငြိမ်နေပေသည်။ ဤငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်များသည် နယ်စပ်ရှိ စစ်သည်များ၏ အသက်များဖြင့် ရင်းနှီးဝယ်ယူထားခြင်းပင်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ သူ တာဝန်ကျေသင့်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ စတင်ကြမလား... လိုအပ်တဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကိရိယာတွေကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ဥက္ကဋ္ဌရှန်ကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါ့မယ်..."

ချန်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ငါတို့ အကုန်လုံး ယူလာပါတယ်... မင်းရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းကို သုံးဖို့ပဲ လိုတာပါ..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက နောက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

ထို့နောက် ပရော်ဖက်ဆာချင်နှင့် အခြားသူများသည် ဂျစ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ပရော်ဖက်ဆာချန်... နောက်ဆုံးတော့လည်း ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ရပြီပဲ..."

"ပရော်ဖက်ဆာချန်က တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလိုနည်းပညာမျိုးကို တီထွင်နိုင်ခဲ့တာ..."

"လူငယ်မျိုးဆက်တွေက လူကြီးမျိုးဆက်တွေကို ကျော်တက်သွားကြပြီပဲ... ငါတို့တွေ အကုန်လုံး အိုမင်းကုန်ကြပြီ..."

"ပရော်ဖက်ဆာချန်... ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ သုတေသနအဖွဲ့များတွင် အစွမ်းရည်ဆုံးနှင့် ဝါရင့်ပရော်ဖက်ဆာကြီးများထဲတွင် ပါဝင်ကြလေ၏။

၎င်းတို့သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနအတွက် သုတေသန ပရောဂျက်များနှင့် စက်ပစ္စည်းများစွာကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြသည်။ ချန်ဖုန်းက ၎င်းတို့၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာသည် ဤလူကြီးများကို အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

"ခင်ဗျားတို့က အရမ်း ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ စတင်ကြတာပေါ့..."

ချန်ဖုန်းက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်၏။

သူသည် အလွန် နှိမ့်ချလွန်းလှသည်။ စနစ်သာ မရှိခဲ့ပါက အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာကို သူ မည်သို့ ရရှိနိုင်မည်နည်း။ ကျန်းထျန်ရှန်းကဲ့သို့သော သူမျိုးနှင့် ဆက်သွယ်ရန်ဆိုသည်မှာ သာ၍ပင် ဝေးသေး၏။

"ကောင်းပြီ... စတင်ကြတာပေါ့..."

ပရော်ဖက်ဆာချင်၏ မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူ ဖြေရှင်း၍မရခဲ့သော ပြဿနာကို တစ်ဖက်လူက မည်သို့ဖြေရှင်းမည်ကို မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့ပေ၏။

ထို့နောက်တွင် ကျန်းထျန်ရှန်းသည် သူယူဆောင်လာသော စက်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် သူ၏လူများကို ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီသည် အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ ဝန်ထမ်းများက အပြင်ဘက်နှင့် လျှို့ဝှက်နေရာများတွင်ပါ အစောင့်ချထားပေသည်။

အများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန်အတွက် ၎င်းတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ဓာတ်ခွဲခန်းပတ်လည် ဧရိယာအတွင်းသို့ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ခွာခြင်း မပြုရန် တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားလေ၏။

ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ အပြင်ဘက် လဟာပြင်တွင် ဂျစ်ကားအချို့ ရပ်နားထားဆဲ ဖြစ်သည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ ဝန်ထမ်းဆယ့်ငါးဦးက ပတ်ပတ်လည်တွင် အစောင့်အဖြစ် ရပ်နေကြပေ၏။ ၎င်းတို့အနက် အနည်းဆုံး ငါးဦးမှာ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် စစ်သည်များဖြစ်ပြီး ကျန်သူများမှာ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် စစ်သည်များ ဖြစ်ကြလေသည်။ စစ်သေနာပတိ၏ လုံခြုံရေးအတွက် ၎င်းတို့ အလွန် စိုးရိမ်နေကြကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ထိုအချိန်၌ ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ကျန်းထျန်ရှန်းသည် ဂျစ်ကားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှန်ကွမ်ယွဲ့... အခု ချန်ဖုန်းကို မြင်ပြီးပြီဆိုတော့ နယ်စပ်ကို မြန်မြန် ပြန်သွားပါတော့..."

သူတို့၏ သုတေသနနှင့် တီထွင်မှုက ချက်ချင်း ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"မလောပါနဲ့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သက်သေခံကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန် ရှိပေ၏။

"သူ့ရဲ့ သက်သေခံကတ်ပြား ပျောက်သွားပြီ မဟုတ်လား... သူ့ကို ဒါလေး ပေးလိုက်ပါ... စည်းမျဉ်းတွေအတွင်းမှာ သူ လိုသလို သုံးလို့ရပါတယ်..."

"ဒါက..."

ကျန်းထျန်ရှန်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ရှန်ကွမ်ယွဲ့... ဒါက မင်းရဲ့ ပစ္စည်းလေ... အဲဒါက စစ်သေနာပတိရဲ့ အမှတ်အသားကို ကိုယ်စားပြုတာနော်... မင်း အဲဒါကို လုံးဝ ပေးလို့မရဘူး... ချန်ဖုန်းက ငါတို့ မျက်စိကျထားတဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း...သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်တောင် မဟုတ်ဘူးလေ... သူ့မှာ ဒီလို တံဆိပ်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ…”

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ပန်းတစ်ရာ ပွင့်လန်းသွားသည့်အလား လှပလွန်းလှပေသည်။

"ဦးလေးကျန်း... ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မ နယ်စပ်ကို သွားရင် ဘယ်တော့ ပြန်လာဖြစ်မလဲ မသိဘူး... ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဦးလေး သိတာပဲ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောစမ်းနဲ့..."

ကျန်းထျန်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားလေ၏။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဦးလေးကျန်းဟု မခေါ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး လက်ရှိစကားပြောဆိုမှုက နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် ပိုတူနေခဲ့ပေသည်။

"ဦးလေးကျန်း... ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း ကျွန်မ သိပါတယ်... အဲဒီလောက် အမြန်ကြီးတော့ လဲကျသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီသက်သေခံကတ်ပြားကို ကျွန်မ သိပ်မလိုအပ်တော့ပါဘူး... သူ့ကို ပေးလိုက်တာက သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို စမ်းသပ်ဖို့ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုပါပဲ..."

စည်းမျဉ်းများအတွင်း ဤသက်သေခံကတ်ပြားသည် အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေမှုများစွာကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်ပေ၏။ သို့သော် သူက ၎င်းကို တရားမဝင်သော ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် အသုံးပြုမည်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ခံသူမျိုး မရှိခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ဘာလို့လဲကွာ..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက အထပ်ထပ်အခါခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ချန်ဖုန်းက... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို ဝင်ဖို့ ငါပြောတုန်းက သူ ငြင်းခဲ့တယ်လေ... ရှန်ကွမ်ယွဲ့... တကယ်လို့ မင်းတစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင်တောင် သူက ဆန္ဒရှိချင်မှ ရှိမှာ..."

"အချိန်တန်ရင်တော့ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... တရုတ်နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့က လူတိုင်းရဲ့ တာဝန်ပဲလေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က စာရွက်စာတမ်းများကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ထပ်မံပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အပြီးသတ်ဖို့ သူ့ကို နောက်ထပ် လက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု ပေးလိုက်ဦးမယ်... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ကျွန်မ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် သူ ဒီကျေးဇူးကို မှတ်မိနေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"မင်း ဆိုလိုတာက..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် မနီးမဝေးတွင် တဖြည်းဖြည်း သတိရလာသော ယွီပါထျန်အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ပြည်နယ်မြို့တော်က ယွီဝမ်ကျိုးလေ... သခင်လေးယွီနဲ့ သူ့အဖေက ဒီနှစ်တွေထဲမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို သုံးပြီး ကိစ္စတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ကြတာ... အရင်က ကျွန်မမှာ ဒါတွေကို စီမံဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး... အခု သိနေပြီဆိုတော့ ဒီတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မရတော့ဘူး..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာများကို သိမ်းပိုက်လိုသော သခင်လေးယွီအား ပြဿနာရှာရန် အဓိက ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤသည်က စောင့်ကြည့်နေသော လူအချို့ကိုလည်း နားလည်သွားစေလိမ့်မည်။ ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီကို လုံးဝ ထိပါး၍မရချေ။ ချန်ဖုန်းနှင့် ပတ်သက်သမျှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိပါးသင့်ပေ။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းထျန်ရှန်းသည် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ သက်သေခံကတ်ပြားကို ယူဆောင်သွားကာ ချန်ဖုန်းထံ ကမ်းပေးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ချန်... ဒီသက်သေခံကတ်ပြားကို ယူပြီး သေချာသိမ်းထား... မပျောက်စေနဲ့နော်..."

"အော်..."

ချန်ဖုန်းက စာရွက်စာတမ်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ခံရယူလိုက်၏။

သူသည် အထဲတွင် ပါဝင်သောအရာများကို မကြည့်ခဲ့သော်လည်း စာရွက်စာတမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူ ခဏတာ ဆွံ့အသွားလေ၏။

'ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝရနံ့မျိုး ထွက်နေရတာလဲ...'

---