အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) ယွင်ထင် ခံစားချက်ထိမိသွားခြင်း

ဂျစ်ကားထဲတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် သူမလက်ထဲရှိ အနက်ရောင် ဓားမြှောင်ကို ကစားနေခဲ့၏။ သူမ အခုလေးတင် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးသွားရာ ထိုဓားမြှောင်က ငါးစင်တီမီတာအထူရှိသော သံမဏိပြားကိုပင် ထိုးဖောက်နိုင်လောက်အောင် တကယ်ကို ထက်မြက်လွန်းလှပေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

သူမက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ဓားမြှောင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

တစ်နေ့နေ့ကျလျှင် ဤဓားမြှောင်က သူမ၏အသက်ကို တကယ်ပဲ ကယ်တင်နိုင်ကောင်း ကယ်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဝန်ကြီးကျန်း... ပရော်ဖက်ဆာချင်တို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..."

"အကုန်လုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ပရော်ဖက်ဆာချင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာကို မည်သို့ တီထွင်ရမည်ကို ယခု သိရှိသွားကြပြီဖြစ်ရာ ယခု ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ အမြန်ဆုံးပြန်သွားပြီး အမြောက်အမြား စတင်ထုတ်လုပ်ရန်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များအတွက် ဤထုတ်ကုန်ကို အမြန်ဆုံး ရရှိနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

"ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့... ကျိုတိုကို ပြန်မယ်..."

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယာဉ်တန်းသည် ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ အပေါ်ထပ်တွင် ရပ်နေသော ချန်ဖုန်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး..."

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ အကြီးအကဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း စာရွက်စာတမ်းပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော အမျိုးသမီး၏ သင်းပျံ့သည့်ရနံ့နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ အသံတို့ကြောင့် ဤအချက်မှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပေသည်။

"ဦးလေးရှန်... ကျွန်တော်ပြန်တော့မယ်..."

ရှန်ကျွင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချန်ဖုန်းသည် ဗီလာသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့လေ၏။

ပြဿနာ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်နေမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

---

ယွင်ထင်နှင့် ရှန်ယန်းယန်းတို့သည်လည်း ဈေးဝယ်ထွက်ရာမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ထိုအချိန်၌ ယွင်ထင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

သခင်လေးယွီအကြောင်းကို သူမ အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိပေသည်။

သခင်လေးယွီက သူမအား လိုက်နေစဉ်က သူမကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ လှည့်ကွက်များ အသုံးပြုလာမည်ကို သူမ အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေခဲ့ရသည်။ သခင်လေးယွီကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားရင်းဖြင့် သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာများပင် ရရှိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရလေ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် ပေ့ဟူမြို့သို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွင်ထင်သည် သတင်းဆောင်းပါးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“သခင်လေးယွီ အဖမ်းခံရတယ်…”

သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားတော့၏။သတင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ယွင်ထင်မှာ ပို၍ပို၍ အံ့အားသင့်လာရလေသည်။

သခင်လေးယွီသည် ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာရှင်တစ်ဦးကို စော်ကားမိသွားသောကြောင့် ထိုရှယ်ယာရှင်၏ လက်စားချေမှုကို ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း အွန်လိုင်းတွင် လူအချို့က ပြောဆိုနေကြပေ၏။

တစ်နာရီတည်းနှင့်ပင် ဘီလီယံချီ ချမ်းသာသော သခင်လေးယွီသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ လျှောကျသွားခဲ့ရသည်။

ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများ ဖော်ထုတ်ခံရခြင်း၊ ကုမ္ပဏီ စစ်ဆေးခံရခြင်းနှင့် စတော့ရှယ်ယာများ ထိုးကျသွားခြင်း အစရှိသည့် အရာအားလုံးက ထိုရှယ်ယာရှင်၏ နောက်ခံသည် မည်မျှ အင်အားကြီးမားပြီး သူ၏ စွမ်းအားက မည်မျှ ကြီးစိုးကြောင်းကို သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပေသည်။

"အဲဒါ ချန်ဖုန်း များလား..."

ယွင်ထင် လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့၏။

ချန်ဖုန်းတွင် ဤမျှလောက် နောက်ခံမျိုး ရှိနေမည်ဟု သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။ သခင်လေးယွီက မည်သူနည်း။ သူက သာမန် သူဌေးသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ပြီး ကြီးမားလှသော အာဏာကို ကိုင်စွဲထားရာ လူအများစုက သူ့ကို မစော်ကားရဲကြချေ။

ထိုကဲ့သို့သော နောက်ခံမျိုးဖြင့် သခင်လေးယွီသည် သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ၌မူ တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ချန်ဖုန်းသည် ဤတောင်တန်းကြီးကို လုံးဝ ဖြိုချပစ်လိုက်လေပြီ။

ယွင်ထင်ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေခဲ့သောအရာမှာ ယမန်နေ့က ဤကိစ္စကို ချန်ဖုန်း သိရှိသွားချိန်တွင် အပြင်ပန်း၌ ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း သူ တကယ်ပဲ ရင်ထဲမှတ်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

ယနေ့တွင် သူသည် လက်တွေ့ကျသော လုပ်ရပ်များဖြင့် အတိုတောင်းဆုံး အချိန်အတွင်း သူမ၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့လေသည်။ တကယ်ကို ခံစားချက်ထိမိစေလွန်းလှ၏။

ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဆိုဖာပေါ်၌ တီဗီထိုင်ကြည့်နေသော ချန်ဖုန်းကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွင်ထင်သည် ဒုတိယအကြိမ် တွေးတောမနေဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားရင်း သူ့ကို သူမ ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

"ချန်ဖုန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ဟင်..."

ချန်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

"ဟေး... ယွင်ထင်... အရင်လွှတ်ပါဦး... မင်းက ဘာကို ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ..."

"နင် ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုပါဘူး... ငါ အကုန်လုံး သိပြီးသွားပြီ... ငါ့အတွက် နင် လုပ်ပေးခဲ့သမျှ အကုန်လုံးကို ငါ သိတယ်... ပြည်နယ်မြို့တော်က သခင်လေးယွီရဲ့ ကုမ္ပဏီ ပိတ်သိမ်းခံလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ မည်းညစ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ အကုန်လုံးလည်း ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီလေ..."

"အခု သူ အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ကျနေပြီ... ဒါတွေ အကုန်လုံး နင်လုပ်ခဲ့တာဆိုတာ ငါသိတယ်..."

ယွင်ထင် တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား ခံစားနေရပေသည်။ သခင်လေးယွီ၏ ကိစ္စသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဆူးငြောင့်ခလုတ်တစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့ရာ ချန်ဖုန်းက ဤဆူးငြောင့်ကို ရှင်းထုတ်ပေးခဲ့သဖြင့် သူမသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် ကျေးဇူးဆပ်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"အဲဒါက..."

ယွင်ထင် ပြောပြသည့်အချိန်ရောက်မှသာ သခင်လေးယွီ၏ အခြေအနေကို ချန်ဖုန်း သိရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရန် သေချာသလောက်ရှိပြီး ထိုစစ်သေနာပတိ၏ အမိန့်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပြားလှ၏။

"အိုကေ... အဲဒါ ငါလုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် မလုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် ငါ့ကို အရင်လွှတ်ပေးလို့ ရမလား..."

မတတ်နိုင်တော့ချေ။ တစ်ဖက်လူ၏ 32D ဆိုဒ်ကြောင့် သူ အသက်ရှူရပင် ကျပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

"အာ..."

ယွင်ထင်သည် သူမ၏ ဟန်ပန်ပျက်ယွင်းသွားမှုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး ချန်ဖုန်းအား အလျင်အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။ အထူးသဖြင့် ရှန်ယန်းယန်း၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့၏။

ရှန်ယန်းယန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကဲ... အစ်မယွင်... အခု အရာအားလုံး ပြေလည်သွားပြီဆိုတော့ အစ်မ မျက်နှာ မှုန်ကုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

"ငါ မမှုန်ကုပ်ပါဘူး..."ယွင်ထင်သည် ချန်ဖုန်းအား ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။"ဗိုက်ဆာနေပြီလား... ငါ သွားဟင်းချက်လိုက်မယ်..."

ချန်ဖုန်းကမူ "တော်ပါပြီ... ငါပဲ ချက်လိုက်ပါ့မယ်..."

တစ်ဖက်လူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ ရှန်ယန်းယန်းကဲ့သို့ပင် သာမန်မျှသာရှိကြောင်း ချန်ဖုန်း သိထားပေသည်။ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးကို သူ ဟင်းချက်ခိုင်းရန် မဝံ့ရဲချေ။ အချိန်မရွေး မီးဖိုချောင်ကို မီးလောင်အောင် လုပ်ပစ်နိုင်ကြလေသည်။

"ဘာလဲ... နင်က ငါ့ကိုအထင်သေးတာလား..."

ယွင်ထင်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး နှာမှုတ်လိုက်၏။

သူမ ယနေ့ ဟင်းချက်မည်သာ ဖြစ်သည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ချန်ဖုန်း၏ အကူအညီအတွက် သူမ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြရန်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ ကျန်ရှိနေသေးရာ သူမ ထပ်မံချက်ပြုတ်ရန်အတွက် လုံလောက်နေပေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင်။

ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်ယန်းယန်းတို့က လောင်းကြေးထပ်နေကြလေ၏။

"သူ ဘယ်နှစ်မိနစ်လောက် ခံနိုင်မယ်လို့ နင် ထင်လဲ..."(ဟင်းချက်တာပြောတာနော်)

"အစ်မယွင်က တစ်ခါနှစ်ခါ ချက်ဖူးတယ်ဆိုတော့ အနည်းဆုံး ဆယ်မိနစ်လောက်တော့ ခံနိုင်မယ် ထင်တာပဲ..."

"ငါကတော့ ငါးမိနစ်ပဲ..."

အမှန်တကယ်ပင်… ငါးမိနစ်အကြာတွင်။

မီးဖိုချောင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခြား စူးရှသောအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"အား... မီးလောင်နေပြီ... မီးလောင်နေပြီ..."

"ချန်ဖုန်း... မြန်မြန်လာမီးငြှိမ်းပေးပါဦး..."

ချန်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကဲ့သို့ပင် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီးလောင်တော့သည်သာ ဖြစ်၏။

သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ အိုးအဖုံးကို အုပ်လိုက်ပြီး ဂက်စ်ကို ပိတ်လိုက်ရာ မီးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသွားတော့သည်။

"အိုကေ... ငါပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

"အမ်..."

ယွင်ထင်မှာလည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့၏။ သူမ တကယ်ပဲ ဟင်းချက်မသင်နိုင်ဘူး ထင်သည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်။

ချန်ဖုန်းက မွှေးကြိုင်လှသော ဟင်းလျာများကို စားပွဲအပြည့် ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်လိုက်ရာ ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ယွင်ထင်တို့မှာ သွားရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားကြပေ၏။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် အရသာရှိသော အစားအစာများ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြပုံ ရလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးတည်း မဟုတ်ချေ။ အကောင်ပေါက်လေးပင်လျှင် အစားအစာ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာကာ အစားတောင်းသည့်အလား ချန်ဖုန်း၏ ခြေထောက်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်ယန်းယန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"ဒါနဲ့... ငါ့ကျောင်းက ဇီဝဗေဒ ပရော်ဖက်ဆာက ငါ့ဆီ အချက်အလက်တချို့ ပို့လိုက်တယ်... အဲဒါက ဒီအကောင်ပေါက်လေးအကြောင်း ဖြစ်ပုံရတယ်... ပြီးတော့ ငါ့ ဓာတ်ပုံကို အင်တာနက်ကနေ ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲထားတာလားလို့တောင် သူက မေးသေးတယ်..."

သူမသည် သတင်းအချက်အလက်များကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်လေ၏။ အလွန် သေချာစွာ ဖတ်ရှုကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူမ၏ ပါးစပ်မှာ အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတော့၏။ သူမ၏ အကြည့်များသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အကောင်ပေါက်လေးအပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားလေသည်။

"ဒီအကောင်ပေါက်လေးရဲ့ ထူးခြားချက်တွေက ပါးစပ်ရှည်ရှည်နဲ့ သွားမပါတာလို့ အချက်အလက်တွေထဲမှာ ဖော်ပြထားတယ်..."

၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းပေါင်း ၆၅ သန်းခန့်က အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော ပက်တာရိုဆော မျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံ၏ ဘုရင်ဟု လူသိများသော ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဖူး..."

ချန်ဖုန်း သောက်နေသော ရေများပင် သီးထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။

နောက်နေတာလား…စနစ်က သူ့အတွက် ပက်တာရိုဆော ဥကို လဲလှယ်ပေးခဲ့တာလား။ ပြီးတော့ အဲဒီဥကို သူက အောင်မြင်စွာ အကောင်ပေါက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။

---