အခန်း ၁၂၉
Vol. 13 Ch. 129
အခန်း (၁၂၉) ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ် (Quetzalcoatlus)
အနီးတွင် ရပ်နေသော ယွင်ထင်က ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ပက်တာရိုဆောတွေက မျိုးသုဉ်းသွားတာ ကြာလှပြီလေ... ဘယ်လိုလုပ် အခုချိန်ထိ ရှိနေနိုင်မှာလဲ... ချန်ဖုန်း... နင် ဒီဥကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ..."
"ငါ ကောက်ရခဲ့တာ..."
ချန်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်၏။ ၎င်းကို စနစ်မှတစ်ဆင့် လဲလှယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ ပြောပြရမည်လော။
ဤစနစ်သည် တကယ်ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ သူက လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းပေါင်း ၆၅ သန်းက အရာတစ်ခုကိုပင် လက်လှမ်းမီနိုင်သည်ဆိုလျှင် နဂါးမိခင်ကြီး ဥအုလိုက်ချိန်တွင် စနစ်က အတိတ်သို့ အချိန်ခရီးသွားပြီး ၎င်းကို ခိုးယူလာခဲ့ခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။
ကောင်းပြီလေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ယုတ္တိမတန်ဘူး။
ရှန်ယန်းယန်းက မျက်လုံးလှန်လိုက်လေ၏။
"ဘယ်သူကမှ နင့်ကို မယုံဘူး... လမ်းပေါ်မှာ တစ်ဥလောက် သွားကောက်ကြည့်ပါလား ဘာဖြစ်မလဲလို့..."
"နင့် ပရော်ဖက်ဆာပဲ အမှားလုပ်မိတာ ဖြစ်မှာပါ..."ချန်ဖုန်းသည် အကောင်ပေါက်လေး၏ အမြီးမှနေ၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
"ကြည့်... ဒီကောင်လေးမှာ တောင်ပံတွေ ရှိနေသေးတယ်... နည်းနည်း ရုပ်ဆိုးတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."
"ဂူ ဂူ..."
အကောင်ပေါက်လေးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ ၎င်းက ချန်ဖုန်း၏ စကားများကို ချေပနေသည့်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း ချန်ဖုန်းက ၎င်း၏ အမြီးမှ ဆွဲကိုင်ထားသဖြင့် သက်တောင့်သက်သာမရှိ ဖြစ်နေပုံလည်း ရပေသည်။
"ပရော်ဖက်ဆာကို သွားရှာပြီး သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် အကဲဖြတ်ခိုင်းရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."ရှန်ယန်းယန်းမှာ ပြောနေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချန်ဖုန်းအား အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။
"သွားကြရအောင်... ဒါက ဘယ်လို တိရစ္ဆာန်မျိုးလဲဆိုတာ ငါလည်း သိချင်တယ်... ငါတို့ကျောင်းက ပရော်ဖက်ဆာက ဗဟုသုတ အရမ်းကြွယ်ဝတာမို့ ဒါကို သေချာပေါက် သိမှာပဲ..."
"အစ်မယွင်... လာ... အတူတူ သွားကြမယ်..."
"နင်တို့ပဲ သွားကြပါ... ငါ မလိုက်တော့ဘူး..."
ယွင်ထင်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီတွင်လည်း ဖြေရှင်းရန် ကိစ္စများစွာ ရှိနေသေးသဖြင့် သူမ အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်ရှုပ်နေရဦးမည် ဖြစ်ပေ၏။
…….
မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။တကယ်တော့ ချန်ဖုန်းသည်လည်း ထိုအကောင်ပေါက်လေးမှာ ပက်တာရိုဆော ဟုတ်မဟုတ် သိချင်နေခဲ့၏။ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ပေါ်လာသော မျိုးသုဉ်းပြီး သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် သုတေသနအတွက် ကြီးမားသော တန်ဖိုးရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ပေ့ဟူတက္ကသိုလ်မှ ဇီဝဗေဒ ပရော်ဖက်ဆာမှာ ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန် ဖြစ်ပေသည်။ ပရော်ဖက်ဆာကျုံးသည် အတန်းချိန် အတော်လေး နည်းပါးပြီး တစ်ပတ်လျှင် ရှစ်ချိန်ခန့်သာ သင်ကြားရလေ၏။
သူသည် အတန်းမရှိချိန်၌ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် သုတေသနလုပ်နေခြင်း သို့မဟုတ် တက္ကသိုလ်မှ သူ့အတွက် စီစဉ်ပေးထားသော တိုက်ခန်းငယ်လေးထဲတွင် နေထိုင်ခြင်းများသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဤအဆင့်ရှိ ပရော်ဖက်ဆာများကို တက္ကသိုလ်မှ တိုက်ခန်းများ စီစဉ်ပေးထားလေ့ ရှိပေ၏။
အကျယ်အဝန်းမှာလည်း သိပ်မကြီးမားဘဲ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းတို့ ပါဝင်လေသည်။ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပေသည်။
"ငါ ပရော်ဖက်ဆာကျုံးကို အခုလေးတင် မေးကြည့်တာ သူ တိုက်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်တဲ့..."
ရှန်ယန်းယန်းသည် ချန်ဖုန်းအား ပရော်ဖက်ဆာကျုံး၏ တိုက်ခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးမှာ အသက် ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး မျက်မှန်တပ်ထားပေသည်။ ချန်ဖုန်း သယ်ဆောင်လာသော အကောင်ပေါက်လေးကို မြင်ချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
"ရှန်ယန်းယန်း... ဒါက ဟိုနေ့က မင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ထားတဲ့ အကောင်ပေါက်လေးလား..."
"ဟုတ်တယ် ပရော်ဖက်ဆာကျုံး... ဒါက ဘယ်လို တိရစ္ဆာန်မျိုးလဲဆိုတာ ပရော်ဖက်ဆာ ပြောပြနိုင်မလား..."
ရှန်ယန်းယန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန်မှာလည်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။
"မင်း ဓာတ်ပုံကို အွန်လိုင်းကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ... ဓာတ်ပုံရဲ့ ယေဘုယျ အသွင်အပြင်တွေအပေါ် အခြေခံပြီး မင်းအတွက် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုတောင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သေးတယ်..."
"အဲဒါက တကယ့် ပက်တာရိုဆော ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ မသေချာဘူး... သေချာ ကြည့်ပါရစေဦး..."
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပက်တာရိုဆောများသည် မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့က မည်သို့ ပြန်လည်ပေါ်လာနိုင်မည်နည်း။ ၎င်းမှာ အခြား မျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော မျိုးစိတ်တစ်ခုခုသာ ဖြစ်ရပေမည်။သူသည် အကောင်ပေါက်လေးကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။
ထိုအချိန်၌ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော အခြား ဆရာ၊ ဆရာမများကလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ဟေး... ပရော်ဖက်ဆာကျုံး... ဒါက ဘယ်လိုငှက်မျိုးလဲ... ရုပ်က တော်တော် ထူးဆန်းတယ်နော်..."
"ဒါက မျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေတဲ့ မျိုးစိတ်တစ်ခုလား... ပရော်ဖက်ဆာကျုံး... ခင်ဗျား ထူးဆန်းတဲ့ သုတေသနတစ်ခုခု ထပ်လုပ်နေပြန်ပြီလား..."
"ဒါက ဒိုင်နိုဆောနဲ့ နည်းနည်း တူနေသလိုပဲ..."
"ကဲပါ ဆရာဝမ်ရယ်... ဒိုင်နိုဆောတွေက မျိုးသုဉ်းသွားတာ ကြာလှပြီ... တကယ်လို့ ဒါသာ ဒိုင်နိုဆောဆိုရင် ဒီည ငါ ခေါင်းအောက်စိုက်ပြီး ခေါင်းလျှော်ပြမယ်..."
လူတစ်စုက ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးနေကြလေ၏။
၎င်းတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာများတွင် ပါဝင်လေ့ရှိကြပြီး အထူးသဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာကျုံးသည် သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို များစွာ ဆွဲဆောင်နိုင်သော ထူးဆန်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရာများကို မကြာခဏ ဖန်တီးလေ့ရှိသောကြောင့် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့၏။
"မငြင်းကြနဲ့တော့... ငါ ဒါကို သေချာ အကဲခတ်ပါရစေဦး..."
ဆရာများသည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန်သည် သူ၏လက်များဖြင့် အကောင်ပေါက်လေး၏ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖွင့်ကာ ၎င်း၏ တောင်ပံများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမှနေ၍ တဖြည်းဖြည်း အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။
"ကြည့်... သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ အမောက်ပါသလို တောင်ပံတွေနဲ့ လည်ပင်းလည်း ပါတယ်... ဒီလက္ခဏာတွေက ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ် နဲ့ တကယ်ကို ကိုက်ညီနေတာပဲ..."
"ဒါပေမဲ့ ငါနားမလည်နိုင်တဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိနေတယ်..."
"မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ် တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သန်းပေါင်း ၆၀ ကနေ ၇၀ ကြားလောက်မှာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ကြတာလေ..."
"ဒီအကောင်ပေါက်လေးကို သေချာ ပြန်ကြည့်ပါဦး... သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို နှစ်ပတ်တောင် မပြည့်သေးဘူး..."
"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."
စောင့်ကြည့်နေကြသော ဆရာအချို့မှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် စုပ်သပ်လိုက်ကြ၏။
"ပရော်ဖက်ဆာကျုံး... ဒါက ပက်တာရိုဆော ဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."
"ပက်တာရိုဆောတွေက မျိုးသုဉ်းသွားတဲ့ သတ္တဝါတွေလေ ပရော်ဖက်ဆာကျုံးရယ်... သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ ပေါ်လာနိုင်မှာလဲ..."
"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... သေချာ ပြန်ကြည့်ပါဦး... ထူးဆန်းတဲ့ ငှက်တစ်မျိုးမျိုးများ ဖြစ်နေမလားလို့..."
"..."
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။တကယ်တော့ သူသည် အခြားသူများထက် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
သူ ဇီဝဗေဒကို ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် လေ့လာခဲ့ပြီး သူ၏ အချက်အလက်များနှင့် အတွေ့အကြုံများ အားလုံးက မျိုးသုဉ်းသွားသော မျိုးစိတ်များသည် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ပေါ်လာ၍မရနိုင်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းများ အလွန်ရှားပါးလှသော ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ် ကဲ့သို့ မျိုးစိတ်များအတွက် ပို၍ပင် မှန်ကန်လှပေ၏။
ဒါပေမဲ့…သူ့ရှေ့ရှိ အကောင်ပေါက်လေးကမူ မျိုးသုဉ်းသွားသော သတ္တဝါများ တကယ်ပင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီဆိုသည့် အမှန်တရားကို သူ့အား ပြောပြနေခဲ့လေသည်။
"ဒီအကောင်ပေါက်လေးက ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ် ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ၇၀ သေချာတယ်..."
ဤအဖြေကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ထပ်မံ၍ တုန်လှုပ်သွားကြပြန်၏။
အို ဘုရားရေ… ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ်… ၎င်းမှာ သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သတ္တဝါတစ်ကောင်ပင်။
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန်သည် သူ၏ အံ့အားသင့်မှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အကောင်ပေါက်လေးကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။အကောင်ပေါက်လေးမှာ လူအများအပြား၏ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုခံနေရခြင်းကို မနှစ်မြို့ပုံရသဖြင့် တောင်ပံများကို ခတ်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားလေ၏။
၎င်းမှာ ယခုမှ မွေးကာစဖြစ်ပြီး ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
သုံးလေးကြိမ်ခန့် စမ်းသပ်ပျံသန်းပြီးနောက် ၎င်းသည် ချန်ဖုန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ပျံသန်းသွားကာ တည်ငြိမ်စွာ နားခိုလိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်မှသာ ပက်တာရိုဆောပေါက်လေး၏ ပိုင်ရှင်မှာ ချန်ဖုန်းဖြစ်ကြောင်း ပရော်ဖက်ဆာကျုံး သတိရသွားတော့၏။ သူ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
"ဟေး လူငယ်လေး... မင်း ဒီအကောင်ပေါက်လေးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."
"ဥကနေ အကောင်ပေါက်လာတာလေ..."
ချန်ဖုန်းက ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဥကြီးတစ်လုံးကို မတော်တဆ ရခဲ့တာ... အဲဒီနောက် သားဖောက်စက် တစ်လုံး ဝယ်လိုက်တော့ ဆယ်ရက်ကျော်လောက် ကြာတဲ့အခါ အကောင်ပေါက်လာတာပဲ..."
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားလေ၏။ ဒီကောင်လေး
လျှောက်ပြောနေတာပဲ တကယ်ပဲ ဥကနေ ပေါက်လာတယ်ဆိုရင်တောင်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက်က ပက်တာရိုဆောဥ တစ်လုံးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပက်တာရိုဆောအဖြစ် ပေါက်လာနိုင်ဦးမှာလဲ အဲဒါက ပျက်စီးသွားတာ ကြာလောက်ပြီလေ။
ဘေးနားရှိ ဆရာတစ်ဦးကမူ အတည်ပေါက် ထင်မှတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်၏။
"မင်းဆီမှာ အဲဒီလို ဥမျိုး ထပ်ရှိသေးလား... ငါလည်း နည်းနည်းလောက် လိုချင်လို့..."
"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ငါ့ကိုလည်း နှစ်ဥလောက် ပေးပါဦး..."
"..."
ချန်ဖုန်းက သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဆရာတို့ရယ်... ကျွန်တော်က နောက်နေတာပါ... တကယ်လို့ ဒီလောကကြီးမှာ ပက်တာရိုဆောဥတွေ တကယ် ရှိနေခဲ့ရင်တောင် ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းတွေ ဖြစ်သွားတာ ကြာလှပါပြီ..."
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်၏။သူ၏ အကြည့်များသည် ပက်တာရိုဆောပေါ်တွင် စူးစိုက်နေဆဲပင်၊ အကယ်၍ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ် ဖြစ်နေပါက ဇီဝဗေဒအသိုင်းအဝိုင်းအတွက် ကြီးမားသော တွေ့ရှိမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သုတေသနလုပ်သူတိုင်း ဤအချက်ကို သိရှိကြပေသည်။ ဤမျိုးစိတ်၏ အရိုးများသည် အလွန် ပေါ့ပါးလှသဖြင့် ယနေ့အထိ မည်သူကမျှ ပြည့်စုံသော ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အသက်ရှင်နေသော မျိုးစိတ်တစ်ခုက မိမိရှေ့တွင် ရှိနေလေပြီ။ ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းများကို ဘာအတွက် လိုအပ်တော့မည်နည်း။ သက်ရှိသတ္တဝါတွေကို တိုက်ရိုက် သုတေသနလုပ်ရုံပဲပေါ့။
ပရော်ဖက်ဆာကျုံးချန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ သူက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"လူငယ်လေး... ဒါက ကက်ဇယ်ကိုအက်တလပ်စ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ မသေချာသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှေးဟောင်း သတ္တဗေဒ ပညာရှင်တချို့ကိုတော့ ငါ သိတယ်..."
"သူတို့က ငါ့ထက် ဗဟုသုတ နည်းနည်း ပိုများတယ်... မင်းက သဘောမတူတာ မရှိဘူးဆိုရင် သူတို့ အကုန်လုံးကို ငါ လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်..."
"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ အတူတူ ကြည့်ကြတာပေါ့... ဒီအကောင်ပေါက်လေးရဲ့ မျိုးစိတ်ကို ငါတို့ သေချာပေါက် အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."
---