အခန်း ၉၉၈

အခန်း (၉၉၈) ဝိညာဉ်စစ်အောင်လံနှင့် သားရဲစစ်ငါးမျိုး။ (၂)

"ကျန်းမိသားစုက ဒီနယ်မြေကို အမှန်တကယ် အုပ်စိုးဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို အလွယ်တကူ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်။"

လွင်းမျောတိမ်တိုက် ဂူဗိမာန်အတွင်း စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စစ်အောင်လံကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။ အခြားဂိုဏ်းများအတွက်ဆိုလျှင် စူးချန်ခုန်း လိုအပ်သော တိရစ္ဆာန်ငါးမျိုး၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစများကို စုဆောင်းရန်မှာ လွယ်ကူမည်မဟုတ်သော်လည်း ကျန်းမိသားစုအတွက်မူ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ငါးမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်လေ့ကျင့်ရတာက ငါရဲ့ ဝူချင်းရှီကျင့်စဉ်ကို နောက်တစ်ဆင့် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မှာ သေချာတယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်အားထက်သန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝိညာဉ်စစ်အောင်လံ၏ အတွင်းပိုင်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။ ဝိညာဉ်စစ်အောင်လံအတွင်း၌ စူးချန်ခုန်းသည် သားရဲအစစ်လေးကောင်၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ လေးခုကို မြင်တွေ့ရပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ အရွယ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန် ကွဲပြားခြားနားကြသည်။

တစ်ခုမှာ ရောင်စုံ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်ဖြင့် ဝန်းရံထားသော နတ်ဘုရား သမင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ တောင်ကြီးများထက် ကြီးမားကာ ကြံ့ခိုင်သော အားမာန်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် အညိုရောင် အမွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရာမ ဝက်ဝံဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာ ဒူးဆစ်အထိ ရှည်လျားသော လက်များပါရှိသည့် အနက်ရောင်အမွေးများဖြင့် လက်ရှည် မျောက်ဝံ နတ်ဆိုးဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာမူ ခြေထောက်မပါဘဲ တောင်ပံတစ်ဖက်တည်းသာရှိကာ ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် ပျံသန်းသော နတ်ဘုရား ငှက်ဖြစ်သည်။

"ခုနစ်ရောင်ခြယ် နတ်သမင်၊ မြေငလျင်ဝက်ဝံ၊ လက်မောင်းရှည်မျောက်ဝံနတ်ဆိုး၊ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နေသော နတ်ဘုရားငှက်…"

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သူတို့၏ ယခင်ဘဝမှ ထိုတိရစ္ဆာန်လေးမျိုးအကြောင်း အချက်အလက်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုတိရစ္ဆာန်လေးမျိုးမှာ ယခင်က အလွန်စွမ်းအားကြီးမားခဲ့သော်လည်း လူသား သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်များ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး တိရစ္ဆာန်တစ်သောင်းဂိုဏ်း၏ ပထမဆုံး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို စုဆောင်းကာ နတ်ဘုရားရတနာ ဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်စစ်အောင်လံကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး ထာဝရ မတည်မြဲနိုင်ပေ။ တိရစ္ဆာန်များမှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ယခုလက်ရှိ တိုးတက်နေသော ရှေးဟောင်း မြင့်မြတ်သော နိုင်ငံတော်သည်လည်း ရှေးယခင် တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဘေးဒုက္ခမျိုး ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အချိန်၏ ဒဏ်ကို မခံရစေရန် မိမိကိုယ်ကို အမြဲတစေ အားကောင်းအောင် လေ့ကျင့်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူကတွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အရာခပ်သိမ်းမှန်ကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်စစ်အောင်လံထဲမှ တိရစ္ဆာန်လေးမျိုး၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အရာအားလုံး၏ မှန်ပေါ်တွင် ပုံဖော်စေလိုက်သည်။

လေကို ခွဲထွက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ တိရစ္ဆာန်များ၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစများကို စုပ်ယူပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အရာအားလုံး၏ မှန်မှာ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားမှ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်သည့်အထိ ကြီးမားလာသည်။ မှန်ပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်အမွေးများဖြင့် လက်ရှည် မျောက်ဝံ နတ်ဆိုး၏ ပုံရိပ်မှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရာခပ်သိမ်းမှန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စစ်မှန်သော သားရဲ၏ အရှိန်အဝါမှာ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။ သာမန်လူများသာ ဤအရှိန်အဝါကို ခံစားရပါက ခန္ဓာကိုယ်များ ပျက်စီးသွားနိုင်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ သာမန် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များထက် များစွာ သာလွန်သည်။ တိရစ္ဆာန်များမှာ သဘာဝအတိုင်း ထူးခြားပြီး သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိကာ အားကောင်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ရာပေါင်းများစွာသော မီတာအမြင့်ရှိ ဤလက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုးမှာ သူ၏ သွေးရောင် မျက်လုံးများဖြင့် စူးချန်ခုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လူသားများ၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည့်အတွက် လူသားများကို အလွန်မုန်းတီးပြီး ယခုအခါတွင်လည်း စူးချန်ခုန်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် အရာခပ်သိမ်းမှန်၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် စူးချန်ခုန်းကို တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေ။

"လာခဲ့လေ...မင်း ငါ့ကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို သက်သေပြနိုင်မှာပဲ။"

စူးချန်ခုန်းသည် ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

သားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ စူးချန်ခုန်း ပေးလိုက်သော ကန့်သတ်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လက်ရှည် မျောက်နတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုစိတ်များ တောက်လောင်လာကာ ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ဟ၍ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုးသည် စူးချန်ခုန်းထံသို့ ၎င်း၏ ကြီးမားသော လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုး၏ လက်ဝါးမှာ စူးချန်ခုန်းကို မထိမိဘဲ အနီးနားရှိ မြေပြင်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ရုပ်ပုံလွှာမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားသည်။ ပစ်မှတ်ကို မထိမိသဖြင့် လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုး၏ ဒေါသမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ၎င်း၏ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ စူးချန်ခုန်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤဖမ်းဆုပ်မှုမှာ စူးချန်ခုန်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။ သူသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုထားသော်လည်း မျောက်ဝံ၏ လက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ငါးချောင်းပါ လက်ချောင်းများမှာ စူးချန်ခုန်းကို အမိဖမ်းလိုက်သည်။

"ဒါက လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပဲ။"

စူးချန်ခုန်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကြယ်နှင့် လကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်သော စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက တူညီသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် မတုံ့ပြန်နိုင်ပါက ဖမ်းဆုပ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ငရဲကျားဟိန်းသံဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း။

စူးချန်ခုန်းသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူ၏ ဆန်းကြယ်လိပ် ရွှေအမြုတေကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ငရဲဝိညာဉ်ကျား၏ စွမ်းရည်များနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ကျားဟိန်းသံနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုးမှာ ခေတ္တမျှ တုန်လှုပ်သွားကာ စူးချန်ခုန်းမှာလည်း ထိုဖမ်းဆုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ ဒေါသထွက်နေသော လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုးမှာ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော လက်များဖြင့် စူးချန်ခုန်းကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ဆန်းကြယ်လိပ် ရွှေအမြုတေကို အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားကာ ငရဲကျားဟိန်းသံဖြင့် တုံ့ပြန်နေသည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း စူးချန်ခုန်းသည် လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။ နာရီအတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုး၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်ကာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်သီးချက်တွင် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုး၏ ပုံရိပ်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖော်ဆောင်ကာ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သုံးလကြာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း၏ ဝူချင်းရှီမှာ တိုးတက်လာလေ၏။

စူးချန်ခုန်းသည် ထိုင်နေရာမှ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လေကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဆယ်မိုင်အကွာရှိ တောင်တန်းကြီးမှာ သူ၏ ဖမ်းဆုပ်မှုကြောင့် မြေပြင်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် တောင်တန်းကြီးမှာ လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းအရွယ်အစားအထိ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ မျောက်ဝံနတ်ဆိုးက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖမ်းဆုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ဝူချင်းရှီကျင့်စဉ်မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်။ ဤနည်းလမ်းကို မျောက်ဝံနတ်ဆိုးလေဟာပြင်ဖမ်းဆုပ်ခြင်းနှင့် လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုး၏ နတ်ဘုရားရဲ့စွမ်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် လက်ရှည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ တောင်တန်းများကိုပင် ရွေ့လျားစေနိုင်ပြီး ရန်သူကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်သည်။ ပြိုင်ဘက်မှာ အလွန်မြန်ဆန်ပါကလည်း ဤနည်းလမ်းမှ ရှောင်တိမ်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ တိုးတက်မှုကို ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပညာရပ်မှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။