အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂) ငယ်ငယ်ကတည်းက အစာအိမ် အားနည်းသူ။

ကျူးမင်လန်သည် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန်အတွက် အကယ်ဒမီသို့ ပြန်သွားမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ့တွင် သိမ်းဆည်းစရာ ပစ္စည်းများစွာ မရှိသည် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သွားမည်းကြီး၏ ကျက်စားရာ နယ်မြေအတွင်းမှ အစာစားခွင့် လက်မှတ်မှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်နှင့် နွေဦးတစ်ဝက် အထိ အစာများစွာ စားသုံးခဲ့ပြီးနောက်တွင် ကျူးမင်လန်သည် သူ၏ အကယ်ဒမီ ခရစ်ဒက် အမှတ်များဖြင့် နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင် ကျွေးမွေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မိုးပြာနဂါးနက်မှာ ဤမျှလောက်ပင် အစာစားရန် လောဘ ကြီးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျူးမင်လန်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရရှိနေသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော အစားအစာများကြောင့် သွားမည်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လွှသွားပုံစံ အတောင်ပံများ ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဤလွှသွားပုံစံ အတောင်ပံများမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး အနီးကပ် တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင် ကြီးမားသော သတ္တဝါများ၏ အကြေးခွံနှင့် အရေခွံများ ကို အလွယ်တကူ လှီးဖြတ်နိုင်ကာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည့် ဒဏ်ရာများကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။

ကျူးမင်လန်သည် ၎င်း၏ စွမ်းရည်ကို ဝိညာဉ်သတ္တဝါငယ် တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ သော တောဝက်နက်ကြီးတစ်ကောင်ပေါ်တွင် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုလွှသွားပုံစံ အတောင်ပံများဖြင့် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေလိုက်သည်နှင့် လက်ချောင်းထိပ်မျှသာ ရှိသော ဒဏ်ရာသေးသေးလေး ဖြစ်သော်လည်း၊ တောဝက်နက်ကြီးမှာ တစ်နာရီအတွင်း အသက်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် သေစေနိုင်သော သဘာဝလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြ လိုက်သည်။ ထို့အပြင် သွားမည်းကြီး၏ ထက်မြက်သော သွားများမှာလည်း ဒဏ်ရာများကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသည်။

အနာဂတ်တွင် ခက်ခဲသော ရန်သူမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံပါက ဦးစွာ ဒဏ်ရာရအောင် တိုက်ခိုက်ပြီး နောက် အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ တဖက်ရန်သူ၏ ဒဏ်ရာများ ဆိုးရွားလာ သည်ကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းဖြင့် အမဲလိုက်ခြင်းရာတွင် အလွန်လုံခြုံသော နည်းလမ်းဖြင့် အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရား သူတော်စင်နဂါးစိမ်းမှာလည်း မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိဘဲ ပျံသန်းခြင်း၊ မောင်းနှင်ခြင်းနည်းလမ်းများကို လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု မြှင့်တင်ခြင်းတို့ကို မရပ်မနား လုပ်ဆောင်နေသည်။ ၎င်းမှာ အဖြူလေးထက် အရွယ်အစား အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားပြီး ကျူးမင်လန်ကို တင်ဆောင်ကာ အကယ်ဒမီအထက်တွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဒဏ်ရာများကြောင့် သူ့စွမ်းရည်အသစ်များကို မနှိုးထနိုင်သေးဘဲ နဂါး တစ်ပိုင်းငှက်ပျံ အရွယ်အစားတွင်သာ ရပ်တန့်နေပုံရသည်။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် သူသည် ပို၍ပင် ကြီးမားစွာ ကြီးထွားလာနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တောင်ပံများမှာ ခိုင်ခံ့သော သံမဏိရွက်စိမ်း အမွေးအတောင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အချို့သော သံချပ်ကာများထက်ပင် ပိုမိုခိုင်မာသည်။ သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေပြီး ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အားနည်းကာ အားနည်းချက်က အရေးကြီး သော အချက်အချာ နေရာများစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျူးမင်လန်သည် ဤအားနည်းချက်များကို ပြုပြင်ပေးရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သို့သော် မသန်မစွမ်းနဂါးတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ကန့်သတ်ချက်များအပြင်၊ နတ်ဘုရား သစ်သားများ ရှားပါးမှုကြောင့် သူ့ကြီးထွားမှုတွင် အားနည်းချက်များစွာ ရှိနေနိုင်သည်။

ယခုလောလောဆယ်တွင် သူတို့တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားသူတော်စင်နဂါးစိမ်း၏ ကြီးထွားမှု ခရီးစဉ်မှာ ပို၍ခက်ခဲပြီး ပို၍ ကြိုးစားအားထုတ်မှု လိုအပ်ကြောင်း ကျူးမင်လန် သိရှိထားသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ နတ်ဘုရားသူတော်စင်နဂါးစိမ်းမှာ အလွန်ကြိုးစားပြီး လုံ့လရှိသည်။ အခက်အခဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူပီပီ လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုတစ်လေ သို့မဟုတ် လက်တွေ့ တိုက်ပွဲများကို မည်သည့်အခါမျှ ပစ်ပယ်လေ့မရှိပေ။ ကျူးမင်လန်သည် တစ်နေ့နေ့တွင် သူ၏ မွေးရာပါ ထိခိုက်မှုများကို ကျော်လွှားပြီး ထူးခြားသည့် အောင်မြင်မှုများကို ရရှိလိမ့် မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

အဖြူလေး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပို၍ရိုးရှင်းသည်။ သူသည် ရေခဲပိုးကောင်ဘဝမှ ငွေနှင်းအရုဏ် ဦးနဂါးဖြူအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးဖြစ်သဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ကြီးထွားရန်သာ လိုအပ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ၎င်း၏ကြီးထွားနှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ နွေရာသီမတိုင်မီပင် အရွယ်ရောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ် နယ်မြေသစ်သီးကို စားသုံးခြင်းနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်။

"နဂါးမွေးခြင်းက ရွှေငွေကုန်ကျတဲ့အလုပ်ပဲ" ဟူသော စကားမှာ လုံးဝ မမှားပေ။ ကျူးမင်လန်သည် အခက်အခဲများကြားမှ ငွေကြေးစုဆောင်းခဲ့ရပြီး နွေဦးကာလတွင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ရာသီတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွား သည့်အခါတွင်မူ သူစုဆောင်းထားသည့် ငွေကြေးများမှာ ကုန်ခါနီး ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဓိကပြဿနာမှာ အဖြူလေး၏ ကြီးထွားမှုအတွက် လိုအပ်သည့် အရင်းအမြစ်များမှာ အလွန်စျေးကြီးခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုးပြာနဂါးသွေးမျိုးဆက်၊ ကြယ်လေပြေရေခဲ ဆန်းကြယ် မှော်ပညာရပ်နှင့် မိုးပြာနဂါးဆန်းကြယ်မှော်ပညာရပ်များအတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ မှာ ရှားပါးပြီး စျေးကြီးသည်။ ကျူးမင်လန်အနေဖြင့် အရင်းအမြစ်များအတွက် စည်းစိမ် ဥစ္စာများကို ပေးဆပ်ရန်ပင် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်ပါက ထိုပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းမှာ တန်ဖိုးရှိပေသည်။ လက်ရှိ အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် အဖြူလေး၏ တိုးတက်မှုမှာ သူနှင့် လီယွင်ဇီတို့အတွက် လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အကယ်၍ အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေပါက လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။ အရွယ်ရောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက နောက်ထပ် အသွင်ပြောင်း လဲမှုတစ်ခု ရှိသေးသည်။

၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအဆင့်မှာ လွယ်ကူမည် မဟုတ် ပေ။

နဂါးငယ်အဆင့်၊ ကြီးထွားမှုအဆင့်နှင့် အရွယ်ရောက်အဆင့်တို့မှာ နဂါးအိမ်မွေး တိရစ္ဆာန် များအတွက် သဘာဝကြီးထွားမှုအဆင့်များ ဖြစ်သည်။ ထူးခြားသော ကောင်းကင်ရတနာ များ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ အကူအညီမပါဘဲပင် အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

သို့သော် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်မှာ ခန့်မှန်းရခက်၏။ ဝိညာဉ်သတ္တဝါအများစုမှာ သူတို့၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသည့်တိုင် ဤအဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။ မသန်မစွမ်းနဂါး တစ်ကောင် အနေဖြင့် နတ်ဘုရားသူတော်စင်နဂါးစိမ်းမှာ ဤစတုတ္ထမြောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"ကျူးမင်လန်၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်နေတော့မလို့လား။ ဟူး... ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက နိမ့်ကျလွန်းနေတော့ ငါတို့နဲ့ အတူနေတာက မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို လျော့နည်းစေပါတယ်လေ" ချန်ပိုင်က သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ဟောက်နှင့် လီရှောင်ရင်တို့မှာ ကျူးမင်လန် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အခန်းထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာကြသည်။

"အစ်ကိုကျူး၊ ကျွန်တော့်မှာ အကယ်ဒမီထဲက အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတွက် အိမ်ကြီးတစ်လုံး စီစဉ်ပေးမယ်တဲ့။ အစစ်အမှန်နဂါးရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့တွေ အတူ နေပြီး အိမ်နီးချင်းအဖြစ် ဆက်နေကြတာပေါ့" ဟုန်ဟောက်က ရက်ရောစွာ ကမ်းလှမ်း သည်။

"ငါ့မှာတော့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး" လီရှောင်ရင်က မျက်နှာပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မဟူရာမြွေနဂါးမှာ ချမ်းသာသူများအတွက်ပင် အဖိုးတန်အစားအစာဖြစ်သော ရွှေဖားပြုတ် များကို စားသုံးဖို့လိုသည်။ ထိုဖားပြုတ်များကို ဖမ်းဆီးရောင်းချသည့် လယ်သမားများထံ အလွန်စျေးကြီးပေးရသည်။

လီရှောင်ရင်မှာ နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေရသဖြင့် ကျောင်းသားချင်း ရန်ဖြစ်ရန်ပင် အချိန်မရှိ တော့ပေ။ နဂါးထိန်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းမှာ သူထင်ထားသလောက် အခွင့်အရေးများ ရှိမနေဘဲ၊ နဂါးကျွန်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့ မဟူရာမြွေနဂါးက ကျားတစ်ကောင်လို ရဲရင့်တယ်။ နောက်မှ အတူ တူ တာဝန်တစ်ခုခု ထမ်းဆောင်ကြတာပေါ့။ အမြတ်ကို ငါးဆယ်-ငါးဆယ် ခွဲယူရင် အိမ်လခအတွက် ရမှာပဲလေ" ဟုန်ဟောက်က ပြောသည်။

"အိမ်လခလား…" လီရှောင်ရင်က မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်၏။ အခြား နဂါးထိန်းများ မှာ စံအိမ်ကြီးများ ဝယ်နေကြစဉ် သူက ဘာကြောင့် အိမ်လခပေးပြီး နေရမှာလဲ...။

မေ့လိုက်ပါတော့။ မဟူရာမြွေနဂါးကို ကျွေးမွေးဖို့ပင် အဆင်မပြေဖြစ်နေရာ အနည်းငယ် ရိုးရှင်းစွာ နေထိုင်ရုံနှင့် ဘာမျှမဖြစ်ပေ။

"ငါက လီနန်းတော်ကို ပြောင်းနေမှာ။ အိမ်ကိစ္စကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းတို့တွေ ငါ့အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ချန်ထားပေးပါ။ ငါ အိမ်လခပေးပါ့မယ်" ကျူးမင်လန်က ပြောသည်။

"ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ….။ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံလေးက ငါ ဟုန်ဟောက်အနေနဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အတွက် ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟုန်ဟောက်က ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ဟောက်သည် ထိုကျေးဇူးကို ဘယ်သောအခါမျှ မေ့မည်မဟုတ်ပေ။ ကျူးမင်လန်သည် တစ်ချိန်က သူ့အား ဝိညာဉ်ပုလဲတစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးပြီး ထိုပုလဲသာမရှိပါက ဟုန်ဟောက်၏ ဝံပုလွေဝိညာဉ်မှာ နဂါးအဖြစ်သို့ ဤမျှချောမွေ့စွာ ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟုန်ဟောက်၊ ကျူးမင်လန် ခုနက ပြောသွားတဲ့ အဓိကအချက်ကို မင်း မကြားလိုက်ဘူး လား" ထိုအချိန်တွင် ချန်ပိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာအဓိကအချက်လဲ….." ဟုန်ဟောက်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။

"သူက လီနန်းတော်ကို ပြောင်းနေတော့မယ်တဲ့။ အဲဒီနေရာက ဧကရီဘုရင်မ လီယွင်ဇီ နေထိုင်တဲ့ နေရာလေ..." ချန်ပိုင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟုန်ဟောက်၏ ပါးစပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဟသွားပြီး ပြန်မပိတ်နိုင်တော့သလို ဖြစ်သွားသည်။

"ငါက အိမ်စောင့်အနေနဲ့ ခြံဝင်းကိုပဲ စောင့်ရှောက်ပေးရမှာပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးပဲ ဂရုစိုက်ကြပါ။ မမျှော်လင့်တာတွေ မဖြစ်လာဘူးဆိုရင် ငါပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ ငါ့ဇနီးက စစ်တိုက်ထွက်လေ့ရှိပြီး တစ်ခါသွားရင် လချီကြာတတ်လို့ ငါပြန်လာပြီး မင်းတို့နဲ့အတူ နဂါးထိန်းကျောင်းတာတွေကို ဆက်လေ့လာနိုင်မှာပါ" ကျူးမင်လန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက် သည်။ အကယ်ဒမီ၏ စိတ်အေးလက်အေး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောမိသော် လည်း ယခုတစ်ခါမှာ လီယွင်ဇီ၏ လုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်နေသည့်အတွက် သူ တာဝန်မဲ့၍ မရပေ။

"ကျူးမင်လန်၊ ငါ့အမေကလည်း ငါ့ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အစာအိမ် အားနည်းတယ်၊ မာတဲ့အစားအစာတွေ စားလို့မရဘူးလို့ အမြဲပြောနေကျပဲ။ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေ ဆို တော့ ဒီလိုအဆင်ပြေချောမွေ့တဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ဘယ်လို ရောက်အောင် လုပ်ရမလဲဆို တာ သင်ပေးပါဦးလား" ချန်ပိုင်က တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုသည်။

ကျူးမင်လန်မှာ ထိုအချဉ်ပေါက်နေသူနှင့် စကားများနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် အခြား လူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မြို့တော်ထဲသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာပြီး ကျောက်ဖြူတံတားကို ဖြတ်ကျော်လာစဉ် ကျူးမင်လန်သည် မက်မွန်သီးရောင်းသူ မိန်းကလေး ဖန်နန်နန်ကို နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာ ဖြင့် သူမကို မတွေ့ရပေ။ သူမ၏ မက်မွန်သီးဆိုင်နေရာတွင် ထင်းရှူးသီးရောင်းသူတစ်ဦး ရောက်နေသည်။

"နန်နန် ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ကျူးမင်လန်က မေးသည်။

"သူမမိသားစုက သူမကို လက်ထပ်ခိုင်းနေတာလေ။ အပျော်ပါးလှေတွေပေါ်မှာပဲ နေတတ် တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က သူမကို သဘောကျနေတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်မလေးက သူမ အတွက် အကောင်းစီစဉ်ပေးတာကို မသိတတ်ဘူး၊ အဲဒီလို လူလိမ်လူကောက်မျိုးကို မုန်းတယ်ဆိုပြီး မြို့ထဲကို ပြေးပုန်းသွားလေရဲ့။ အခုတော့ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့ ဘူး... ငါ့သမီးသာ ဒီလိုကံကောင်းမူမျိုးကြုံရင် ငါကိုယ်တိုင် ကြိုးနဲ့တုပ်ပြီး သူ့အိမ်ကို ပို့လိုက်မှာ။ ဒီလိုမျိုး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်စားနေတာထက်တော့ မယားငယ်အဖြစ် နေရတာ ပိုကောင်းပါတယ်" ထင်းရှူးသီးရောင်းသူက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချသည်။

ကျူးမင်လန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ဤမျှကြီးမားသော ကိစ္စကို သူမအနေဖြင့် ဘာကြောင့် သူ့ကို မပြောပြရသနည်း။

သူ၏နဂါးသုံးကောင်အတွက် လိုအပ်သော အစားအစာ အများစုမှာ သူမ၏ ကြိုးစားအား ထုတ်မှုဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပါးစပ်သရမ်းသော်လည်း လုပ်ငန်းကိစ္စများတွင် မူ ယုံကြည်စိတ်ချရသူ ဖြစ်သည်။

ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမတစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေအောင် စီမံနိုင်ပါ့မလဲ။ သူမသည် သူလို ထူးချွန်သည့် နဂါးထိန်းတစ်ဦးဆီမှ အကူအညီတောင်းသင့်ပါလျက် သူ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ်ပင် မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။

ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျူးမင်လန် တခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဖန်နန်နန်ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် မြစ်ကမ်းနားလမ်းဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမသည် နွေဦးလယ်တွင် ကျင်းပ သော မြစ်ကမ်းမီးအိမ်ပွဲတော်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြဖူးသဖြင့် သူမ ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည်ဟု ကျူးမင်လန် ယုံကြည်နေသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူအများအပြား ရှိနေပြီး မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော်လည်း မြို့သူများမှာ ယွင်ဇီ၏ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ မီးအိမ်များကြားတွင် လှည့်လည်နေကြသည်။

ကျူးမင်လန်က ထီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ထိုမိန်းကလေးကို လိုက်ရှာနေသည်။

"သွားစမ်း၊ သွားစမ်း။ အောက်ခြေလူတန်းစား ကောင်မလေးက ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အမြင် မရှုပ်စေနဲ့။ ဒီည နန်မျိုးနွယ်စုက မမလေးက မီးအိမ်ပွဲတော်ကြည့်ဖို့ ရောက်လာမှာမို့ လမ်း ကို သန့်ရှင်းအောင် ထားရမယ်။ မင်းလို အနံ့အသက်ဆိုးလူမျိုးကို ဝင်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး" လမ်းထိန်းအစောင့်တစ်ဦးက ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်ပြီး သူမကို တားဆီးနေသည်။

ကျူးမင်လန် လိုက်ရှာနေစဉ်မှာပင် သူမသည် ပွဲတော်ကို ဝင်ကြည့်ရန် ကြိုးစားရင်း အတား အဆီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖန်နန်နန်၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှု၊ ဒေါသနှင့်အတူ နီရဲနေ၏။ သူမသည် ဖီးနစ်တာရိုးမြို့ငယ်လေးမှ ဖြစ်သည့်အတွက် ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်၏ နေရာအများစုတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ရှိသော်လည်း၊ အလျင်စလို ထွက်ပြေးလာခဲ့ရသဖြင့် အဝတ်အစားများ မပါလာသလို ငွေကြေးလည်း မပါပေ။

ကျူးမင်လန်က ရှေ့သို့တိုးထွက်လာကာ ထိုရိုင်းစိုင်းသော အစောင့်ကို ဟန့်တားလိုက်၏။

ကျူးမင်လန်၏ နဂါးထိန်းအကယ်ဒမီ တံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အစောင့်မှာ အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံရဲတော့ပေ။

"သွားကြစို့၊ မင်းအတွက် အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပေးမယ်၊ ပြီးရင် အနီးနားက တည်းခိုခန်း မှာ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ဦး။ မင်းပြောဖူးသလိုပဲ လည်ပတ်မယ်ဆိုရင်လဲ လှလှပပနဲ့ လည်ပတ်မှပေါ့" ကျူးမင်လန်က လမ်းဘေးမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကြောင်ပေါက်စလေးကို ကောက်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်၊ ငါက အဝတ်အစားလဲဖို့တောင် အချိန်မရလို့ အလျင်စလို ထွက်လာခဲ့မိတာပါ" ဖန်နန်နန်က စိတ်ကောက်သံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ခေါင်းမာတာ ရပ်လိုက်ပါတော့။ မင်းအခြေအနေကို တခြားလူတွေဆီကနေ ငါ ကြားပြီးပြီ" ကျူးမင်လန်က ပြောလိုက်သည်။

တခဏအတွင်းမှာပင် သူတောင်းစားမလေး ဖြစ်သွားရသော်လည်း ဖန်နန်နန်ကမူ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မစွန့်လွှတ်သေးပေ။

အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ဆံပင် တွင် လှပသော ဖဲကြိုးများ ချည်နှောင်ရန် အချိန်မရှိခဲ့သော်လည်း ဖန်နန်နန်၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ အထင်းသားပေါ်နေသည်။

သူမ မြစ်ကမ်းနားလမ်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ လမ်းထိန်းအစောင့်မှာ ဖန်နန်နန်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။ သို့သော် ကျူးမင်လန်ကိုမူ မှတ်မိသွားပြီး သူ့အား နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"လူကိုများ အသွင်အပြင်နဲ့ ကြည့်ပြီး အထင်သေးလွန်းတယ်၊ ဟွန့်" ဖန်နန်နန်က သူမ ရှိခဲ့ဖူးသော မောက်မာမှုကို ပြန်လည်ရရှိ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

လမ်းထိန်းအစောင့်မှာ အံ့ဩသွားပြီးမှ ရှေ့တွင်ရှိသော တောက်ပပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွ နေသည့် မိန်းကလေးမှာ ယခင်က သူအထင်သေးခဲ့သော ဆင်းရဲသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အဆင်မပြေဖြစ်သွားပြီး အဆူခံလိုက် ရသည့်တိုင် ပြန်လည်၍ မတုံ့ပြန်ရဲတော့ပေ။

"ငါ လီနန်းတော်ကို ပြောင်းသွားတော့မှာ။ သူတို့က ငါ့အတွက် အစေခံတစ်ယောက် စီစဉ် ပေးလိမ့်မယ်။ ငါက လူစိမ်းတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ သိပ်မကြိုက်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့လို အပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အစားအစာတွေကိုလည်း ရှာပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း အိမ်ပြန် မသွားချင်ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ နဂါးထိန်း အိမ်တွင်းရေး စီမံခန့်ခွဲသူလေးအဖြစ် နေပေးမလား" ကျူးမင်လန်က မေးလိုက်သည်။

လီနန်းတော်မှ စီစဉ်ပေးသော အစေခံများမှာ စောင့်ကြည့်ခံရရန် အခွင့်အရေး အလွန်များ သည်။ ဧကရီဘုရင်မ လီယွင်ဇီ ကိုယ်တိုင်ပင် သူမခြံဝင်းအတွင်း၌ ဖရော့စ်ဟူသော အစေခံ တစ်ယောက်သာ ထားရှိပြီး အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ကျူးမင်လန်အနေဖြင့် လီယွင်ဇီထံတွင် အစေခံများ ထပ်မံစီစဉ်ပေးရန် တောင်းဆိုရန်လည်း မသင့်တော်ပေ။