အခန်း (၈၇၉-၈၈၀)

အခန်း(၈၇၉)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဦးခေါင်းကို လှည့်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ အခြားသူများ မဟုတ်ဘဲ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့် အသိဟောင်းများ ဖြစ်ကြသော ပေါ်ဟုန်ရုနှင့် ရှင်းမုန့်ရုံတို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မြင်လိုက်ရသောအခါ ယင်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြပန်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်းရှိ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရဖူးသောကြောင့် ဖြစ်တန်ရာ၏။

“ကျေးဇူးရှင်ကြီး၊ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်” ဟု ပေါ်ဟုန်ရုက ဆိုလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး နေကောင်းထိုင်သာ ရှိပုံရတယ်၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေလည်း အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ” ဟု မိန့်ဆိုလိုက်၏။

“ကျေးဇူးရှင်ကြီးရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မမီနိုင်ပါဘူး” ဟု ပေါ်ဟုန်ရုက ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သို့ကျင့်ကြံသည်ကို ယင်းတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြချေ။

သူ၏ တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်မှာ ပျံသန်းနေသည်ထက်ပင် မြန်ဆန်လှပေရာ ယင်းက ၎င်းတို့အား လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သလို ခံစားရစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်သည် မိမိတို့၏ စိတ်အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။ တစ်တိုက်ကြီးလုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မည်မျှပင် ရှိပါအံ့နည်း။

“ကျေးဇူးရှင်ကြီးက အခုပဲ ထွက်ခွာတော့မလို့လား၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကူညီခဲ့တာတွေကိုတောင် သေသေချာချာ ပြန်မကျေးဇူးရသေးဘူး” ဟု ရှင်းမုန့်ရုံက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ “မလိုပါဘူး၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာ အခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ ဒီမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်တော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခေါက် ကျေးဇူးရှင်ကြီး ကြွလာတဲ့အခါကျရင်တော့ သေသေချာချာ ဧည့်ခံပါရစေ” ဟု ရှင်းမုန့်ရုံက ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း နှလုံးသားထဲ၌မူ ဤနေရာသို့ နောက်နောင် မည်သည့်အခါမျှ မလာရခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပစ်မှတ်သည် ထပ်မံ၍ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ သေသေချာချာ မသိသေးသော နေရာဟူ၍ မြူနှင်းဂိုဏ်းနှင့် ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

မြူနှင်းဂိုဏ်းနှင့် သူသည် ရန်ငြိုးကြီးစွာ ရှိနေကြရာ အကယ်၍ သူက ထိုသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပါက မြူနှင်းဂိုဏ်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဤနေရာ၌ အဆုံးစီရင်ရန် မိမိတို့၏ အင်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယမမင်း ခေါင်းဆောင်ကြီးထံသို့ ပထမဦးစွာ သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ထိုအရှင်သခင်က သူ့အား တွေ့ဆုံခွင့်ပြုမည်လားဟူသည်ကို သိရှိလိုလှသည်။

သုံးရက်လွန်မြောက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယမမင်း ဌာနချုပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ချေသည်။ အရာခပ်သိမ်းမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ နေ့စဉ် တာဝန်များစွာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်လိုသူများမှာ လောကတွင် များပြားလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သူ့ကိုမျှ ရိပ်မိခြင်းမရှိစေဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဓိကခန်းမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်သော နယ်ပယ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဤနေရာသည် ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤကမ္ဘာငယ်လေး၏ အရှင်သခင်မှာ ယမမင်းဘုရင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ထိုနန်းတော်၏ အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။

သူသည် ယမမင်း၏ နောက်ကွယ်မှ အရှင်သခင်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ မည်သို့တွေ့ဆုံရမည်ကိုလည်း မသိရှိချေ။

သို့သော်လည်း ဤနေရာသည် ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် အကယ်၍ သူက တွေ့ဆုံလိုပါက ယမမင်းဘုရင်သည် သူ၏ အသံကို ကြားနိုင်ရမည် မဟုတ်လော။

“စီနီယာ၊ ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ထွက်လာပေးလို့ ရမလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်ပျက်မလာချေ။

ဤနေရာ၏ အရှင်သခင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံကို လုံးဝ မကြားရသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်လျှော့ခြင်းမရှိဘဲ ထိုစကားလုံးများကို ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်နေမိရာ သူ၏အသံသည် နောက်ကွယ်ရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားရပန်သည်။

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်ရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားကာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ချေသည်။

နန်းတော်၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်အရာ ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိဘဲ အလင်းမဲ့နက်မှောင်သော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကဲ့သို့ ရှိနေပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း” ဟု အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်သွားရ၏။ အဆုံး၌မူ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“မင်း ငါ့ဆီက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ” ဟု ထိုအသံက ဆက်လက်မေးမြန်းလာသည်။

“စီနီယာ၊ ကျွန်တော်အတည်ပြုချင်တဲ့ ကိစ္စအချို့ ရှိလို့ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။

ထိုအသံမှာ လွင့်မျောနေပြီး မည်သည့်အရပ်မျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခန့်မှန်းရခက်ခဲလှသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပုန်းကွယ်နေသည်ဟု အမြဲတစေ ခံစားနေရသည်။

ထိုအရာသည် ယမမင်းဘုရင်၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ဖြစ်ရမည်ပင်။

“မင်းမေးမယ့်အရာက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး” ဟု ထိုအသံက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆိုလာချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ စိတ်ပျက်သွားရကာ “ဒါဆိုရင် အဲဒီကိစ္စကို ဘယ်သူလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ စီနီယာ သိလား” ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။

“ဟွန်း၊ အချိန်တန်ရင် မင်း သိလာလိမ့်မယ်” ဟု ထိုအသံက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ယမမင်းဘုရင်သည် ထိုစကားဖြင့် မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါအံ့နည်း။ အချိန်တန်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဟုလား။

ယမမင်းဘုရင်သည် ထိုလူသတ်သမားက မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေ၍လော။

ရုတ်တရက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်မှုတစ်ခုသည် သူ၏အတွင်း၌ ထက်သန်လာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ရှေ့မှောက်ရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်သွားကာ အမှောင်ထုအလွှာလွှာကို ဖြတ်တောက်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ရှေ့သို့ အပြင်းအထန် ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။ ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု အာရုံခံစားမိနေသည်။

သို့သော်လည်း ယမမင်း၏ အရှင်သခင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားကာ “ရပ်လိုက်စမ်း” ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့သာ မဆုတ်မနစ် တိုးဝင်သွားခဲ့ရာ အဆုံး၌မူ အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်း၍ လင်းထိန်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေသည်။

ထိုနေရာသည် လင်းထိန်နေသော အခန်းတစ်ခုနှင့် တူလှပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာ၌ သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုပုံရိပ်သည် အသက်တစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မဟူရာ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားရာ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှတစ်ပါး အခြားအရာများကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရချေ။

ထိုကလေးငယ်သည် သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးနေရာ၌ မဟူရာ အလင်းမဲ့ တွင်းနက်ကြီး နှစ်ခုဖြစ်နေပြီး ထိုတွင်းနက်များထဲမှ နီမြန်းသော အလင်းတန်းနှစ်ခု ဖြာထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ

ပြူးကျယ်သွားရပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် ကြီးမားလှသော အမှောင်ထုကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြင်းထန်လှသော တွန်းထုတ်မှု စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ယမမင်း ဌာနချုပ်၏ အဓိကခန်းမထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“နောက်တစ်ကြိမ်သာ ဒီလိုထပ်လုပ်ရင် မင်း အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်”

ယမမင်းဘုရင်၏ အသံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားထဲ၌ ဟိန်းထွက်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်မိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိသေးချေ။ သူသည် ယခုလေးတင် ထိုကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှ လုံးဝ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်၏။ ထိုအဓိကခန်းမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မှောင်မည်းသော နယ်ပယ်သို့ နောက်နောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာသည် အခြားသူ၏ ကမ္ဘာငယ်လေး ဖြစ်သောကြောင့် အကယ်၍ သူ ဝင်ရောက်သွားပါက မိမိ၏ အသက်ကို သူတစ်ပါးလက်ထဲသို့ အပ်နှံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်လော။

ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသေးငယ်သော ပုံရိပ်သည် ယမမင်းဘုရင်၏ စစ်မှန်သော ရုပ်ကလာပ် ဖြစ်ရမည်ပင်။ ယမမင်းသည် ထိုမျှလောက် သေးငယ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ထိုကလေးငယ်သည် မဟူရာ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် ယောကျာ်းလေးလား မိန်းကလေးလားဟူသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ယမမင်းဘုရင်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြုလုပ်နေပုံရပေရာ သို့မဟုတ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းက အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့လျှင်ပင် အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုနေရာသည် သူ၏ ကမ္ဘာငယ်လေး ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ကူးရုံမျှဖြင့်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နှင်ထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“ရှေးဟောင်းကာလကတည်းက ရှင်သန်လာတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီး ဖြစ်တာနဲ့အညီ တကယ်ကိုပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် ရှိပေတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရေရွတ်ရင်း ဦးခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ကာ ယမမင်း ဌာနချုပ်မှ ခေတ္တ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

အဆုံး၌မူ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးသည် သူ့အား လိမ်ညာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း ယမမင်းဘုရင်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို သိရှိနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပြောပြရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ယမမင်းဘုရင်အပေါ် သံသယများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြူနှင်းဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် ယမမင်းဘုရင်ဆီကနေ ဒီအကြောင်းကို အတည်မပြုနိုင်မှတော့ ငါတို့အနေနဲ့ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေကိုပဲ သွားရောက် နှောင့်ယှက်ရတော့မှာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ဤကိစ္စသည် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများနှင့် သက်ဆိုင်နေရန် ရာခိုင်နှုန်း လွန်စွာ များပြားလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချင်ယွင်တို့သည် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများနှင့် နက်ရှိုင်းလှသော ရန်ငြိုးများ ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြီးမားသော မေးခွန်းမှာ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ မိစ္ဆာများထဲတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် အစွမ်းထက် ပညာရှင်များ ရှိနေသလားဟူသည်ပင် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ရှိနေပါက ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ၏ စွမ်းအားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယမမင်း ဌာနချုပ်မှ ခေတ္တ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ချီဖုန်းချောက်ကမ္ဘာဆီသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းသွားခဲ့တော့ချေသည်။

အခန်း(၈၈၀)

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ရှေးဦးစွာ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာအချို့ကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပြီး ယင်းနောက် ခြေရာခံကာ ၎င်းတို့ ရှိနေမည့်နေရာကို လိုက်လံစုံစမ်းရပေမည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီပင် ယမမင်းခန်းမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မှောင်မည်းပျပျ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

"ဟဲဟဲ၊ ငါတို့တွေ မိတော့မလို့ပဲ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." အမျိုးသမီး အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အစောင့်အရှောက် မိသားစုက ဖြစ်နေလို့ပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်လမ်းလုံး ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ အင်အားစု အများစုကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်ပေရာ ၎င်းအနေဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း သာ ရှာဖွေသွားမည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နန်ယွင်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

၎င်းတို့သည် အဘယ်ကြောင့် နန်ယွင်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားကြသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ယခုတိုင် မသိရသေးချေ။ သို့ကလို ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် ဖြစ်ပါက ၎င်းတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ယခုထက်တိုင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ကြသေးသနည်း။

သို့သော် အကယ်၍ အခြားသော အကြောင်းအရင်းများကြောင့်သာ ဖြစ်ပါက နန်ယွင် ထိခိုက်နာကျင်ရမည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန်စိုးရိမ်မိသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှား စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တိုးပွားလာရသည်။

ကွက်တိပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးထံမှ အနည်းငယ် နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိုကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မိမိအား ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်ရမည်ကို သူ သိရှိလိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ယင်းနောက် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲသို့ တိုးဝင် လှမ်းမျှော် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဆန်းပြားလှသော နတ်နန်းဗိမာန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသည့် ပိုင်ရှန်းနန်းတော် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

"ရှောင်ပိုင်၊ နင် ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပိုင်ရှန်းနန်းတော်သည် သူမ၏ ညဥ့်ကြောင်နက်ကြီးကို ပွေ့ချီမထားချေ။ ထိုကြောင်နက်ကြီးသည် ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာဌက် နှင့်အတူ ရိုမန့်ဆိတ်နေတန်ရာသည်။

"ငါ့ကို ဆရာမပိုင်လို့ ခေါ်စမ်းပါ" ရှောင်ပိုင်က ပြုပြင်ပေးလိုက်ရင်း "ငါ ဒီတစ်ခေါက် လာတာက နင့်ကို ပြောစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။ သူသည် ယခင်က ချင်ယွင်မျှော်စင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် တရားခံကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းပေးရန် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်သော ကျွမ်ယွမ် ထံတွင် အကူအညီတောင်းခံထားခဲ့ဖူးရာ ကျွမ်ယွမ်အနေဖြင့် တမင်သက်သက် အချိန်ဆွဲနေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ တွေးဆထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

"သတင်း ဘာမဆို ရပြီလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျှော်လင့်တကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

ပိုင်ရှန်းနန်းတော်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "မရဘူး၊ အဲဒီလူက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီးတော့ ခြေရာလက်ရာမပျက် ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"အော်၊ ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် "ဒါဆို ဘာသတင်း ထူးလို့လဲ" ဟု ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက နင့်ကို ပြောခိုင်းလိုက်တာ။ ယန်ရုအင်ပါယာ ထဲမှာ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ အမြောက်အမြား စုရုံးနေကြတာကို တွေ့ရတယ်တဲ့၊ သူတို့ တစ်ခုခု ကြံစည်နေပုံရတယ်" ပိုင်ရှန်းနန်းတော်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

"တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာဖွေရန် လမ်းခရီး ထွက်ခွာလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နင်က ချင်ယွင်မျှော်စင် ပျက်စီးသွားတာဟာ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေနဲ့ ပတ်သက်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတာကြောင့် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေရဲ့ သတင်းကို ရရချင်း ငါတို့တွေ ချက်ချင်း အရေးမယူသေးဘဲ နင့်ကို အရင် လာရှာတာပဲ" ပိုင်ရှန်းနန်းတော်က ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လျက် "ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါလည်း သူတို့ကို သွားရှာတော့မလို့ပဲ"

"ဒါက လိပ်စာပဲ" ပိုင်ရှန်းနန်းတော်က တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ ပေါ်ပေါက်ရာ နေရာကို မှတ်သားထားပြီးဖြစ်သည့် မြေပုံတစ်ခုကို ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သွားတဲ့အခါ သူတို့ကို လန့်မသွားစေရဘူး။ ငါ သူတို့နောက်ကိုပဲ အသာလေး လိုက်သွားပြီး ငါးကြီးကြီးတစ်ကောင် မိမလား ကြည့်ရမယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းကျရင်တော့ ကိစ္စအဝဝကို နင်တို့ဆီပဲ လွှဲရလိမ့်မယ် ထင်တယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"စိတ်ချပါ" ပိုင်ရှန်းနန်းတော်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "အချိန်ကျလို့ ငါတို့ကို အသိပေးလိုက်ရုံပဲ။ ဒီမိစ္ဆာတွေက ငါတို့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ပိုင်သည် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့်အလား ပိုမို၍ လူဆန်လာသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

သူသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မြေပုံကို ယူဆောင်ကာ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ယင်းနောက် နေရာပြောင်းအစီအရင် ကို အသုံးပြုကာ ယန်ရုအင်ပါယာ သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သတိကြီးစွာ ထားခဲ့ပြီး ယမမင်း ၏ နေရာပြောင်းအစီအရင်ကို မသုံးစွဲဘဲ မိမိကိုယ်ပိုင် နေရာပြောင်းအစီအရင်ပြားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူ၏ နေရာပြောင်းအစီအရင် အများစု ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အချို့ကို အသစ်လဲလှယ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပိုင်ရှန်းနန်းတော်သည်လည်း ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မြေနက်မြေ ရှိ နေရာပြောင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောကြားခဲ့သည့် စကားများကို ကျောင်းတော်သို့ တဆင့်စကား ပါးလိုက်ချေသည်။

---

မိစ္ဆာများသည် ရုတ်တရက် အတူတကွ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့သည် အလွန် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်ကြသော်လည်း အင်အားစု အများအပြားသည် ၎င်းတို့အား ရိပ်မိတွေ့ရှိသွားကြလိမ့်မည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိနေပေသည်။

ထို့ပြင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုစိုက်ပုံမရဘဲ လုံးဝ အရေးမစိုက်သည့်အလား ပြုမူနေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လေလေ အခြားသော အင်အားစုများ၏ သံသယစိတ်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာလေဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အနေဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာရန် ရဲဝံ့ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ယန်ရုအင်ပါယာ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် ဂီရီလီတာနာ မြစ် နံဘေးတွင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကဲ့သို့ အတူတကွ စုရုံးနေကြသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည့် သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ရှိနေသည်ကိုလည်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုသိုင်းပညာရှင်များအတွက် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားရန်မှာ လွန်စွာ ခဲယဉ်းလှပေသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုမူ မတားဆီးနိုင်ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခဲဖျက်ဖြင့် ပွတ်ဖျက်လိုက်သည့်အလား ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လေထုထဲသို့ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ဤသည်ကား ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် ၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ အရိပ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ခြင်း နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤပညာရပ်သည် ပိုမိုဘေးကင်းပြီး မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ ကျန်ရှိမနေစေချေ။

သို့သော် ဤအရာသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထောက်လှမ်းခြင်းကိုမူ မပိတ်ဆို့နိုင်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ပေရာ ထိုပြဿနာကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် နွားနှင့် သိုးများကို ကျောင်းဆွဲလျက် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကဲ့သို့ ပြုမူနေကြပြီး အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်ကို သတိမပြုမိကြသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် တစ်စုံတစ်ခုသော မကောင်းသည့်ကိစ္စရပ်ကြီး ရောက်ရှိတော့မည့်အလား အလွန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ရိပ်မိနိုင်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ အခုပဲ ထွက်သွားကြမလား" မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် တဲအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

တဲအိမ်အတွင်း၌ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များ ရှိသော်လည်း အလွန် ပညာရှိပုံရသည့် အသက်ကြီးရင့်သော တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာအိုကြီး တစ်ကောင် ထိုင်နေချေသည်။

"စိတ်မလောပါနဲ့ဦး။ ညီအစ်ကိုတွေကို သဘာဝကျကျပဲ ပြုမူခိုင်းလိုက်ပါ။ ငါတို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ထပ်ဆွဲဖို့ လိုအပ်တယ်" မိစ္ဆာအိုကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ငါတို့အားလုံး သေကြရမှာလား" ဟု ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာက ဆက်လက်မေးမြန်းပြန်သည်။

"အနတ္တတွေ။ ဒါဟာ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအတွက် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ ငါတို့ထဲက လူအနည်းငယ် သေဆုံးရတာ ဘာအရေးလဲ" မိစ္ဆာအိုကြီးက ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲ၌ များစွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤမိစ္ဆာများ ဤနေရာတွင် စုရုံးနေကြခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ ၎င်းတို့သည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး ပေါ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ အဖော်များကို ကာကွယ်ပေးရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း သာ ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် ယခုပင် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားပြီး ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ သို့ သွားရောက်ကာ ၎င်းတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်ရန်အတွက် ဤအကြောင်းကို ပြောပြချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာအိုကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် တဲအိမ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဖြည်း ဖြည်းချင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လက်ဖြင့် ကျင်းတစ်ခုတူးလျက် အဝတ်စတစ်ခုကို မြှုပ်နှံလိုက်ချေသည်။

ယင်းနောက် မိစ္ဆာအိုကြီး၏ လက်မှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး အဝတ်စ မြှုပ်နှံထားသည့် နေရာမှ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှပစွာ ပေါက်ရောက်လာတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သက်ကြီးရင့်သော မိစ္ဆာအိုကြီးသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မိမိ၏ ထိုင်ခုံနေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားရသည်။ ဤမိစ္ဆာများ၏ အစီအစဉ်သည် ယခုထက်တိုင် မစတင်ရသေးပုံ ရပေသည်။

နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထိုမိစ္ဆာများသည် ၎င်းတို့၏ နွားနှင့် သိုးများကို မောင်းနှင်ကာ စစ်မှန်သော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့အား စောင့်ကြည့်နေကြသည့် သိုင်းပညာရှင်များသည်လည်း မိစ္ဆာများနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြပြီး တဲအိမ်ရှိခဲ့သည့် နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေသည့် ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ခြေဖဝါးအနီးတွင်မူ ဝါကျင်ကျင် ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်သည် လေပြည်ထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့လျက် လှပစွာ ဖူးပွင့်နေချေတော့သည်။