အခန်း ၂၃၃

အခန်း (၂၃၃) တောတောင်ရှာဖွေမည့် နေရာသစ်... မထင်မှတ်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသော ပန်ဒါဝက်ဝံကြီး

ရွှီယန်က ဟက်စကီခွေးလေးကို ခေါ်ကာ လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဒီဟက်စကီလေးက တကယ့်မျိုးသန့်လေးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက သံလှောင်အိမ်ကို ပါးစပ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ကိုက်ဖြဲနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သံကြိုးများပေါ်တွင်ပင် သွားရာများ ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။

ရွှီယန် လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ကားကို သေချာစွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းများက စုရုံးကာ မှန်လုံအိမ်ထဲရှိ စိုက်ပျိုးရေးသီးနှံများအတွက် ပေါင်းမြက်များ နှုတ်ပေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။

ပေါင်းနှုတ်ခြင်းက ခွန်အားသုံးရသော အလုပ်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင်ပန်းသော်လည်း မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ပေါင်းသတ်ဆေး အသုံးပြု၍ ရနိုင်သော်လည်း သီးနှံများ၏ အရည်အသွေးကို ထိခိုက်စေနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ပိုးမွှားများ နှိမ်နင်းရန်အတွက် ပိုးသတ်ဆေး ဖြန်းထားပြီးဖြစ်ရာ ပေါင်းနှုတ်ရာတွင်တော့ လက်ဖြင့် နှုတ်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်၏။ တစ်ယောက်လျှင် မှန်လုံအိမ် တစ်လုံးစီ ခွဲဝေယူထားကြပြီး အားလုံးက ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်နေကြသည်။

ရွှီယန်က လှောင်အိမ်ကို ယူချလိုက်ပြီး ဟက်စကီလေးကို အပြင်သို့ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ဤကောင်လေးက မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ကြောင်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သိချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် အကဲခတ်နေတော့၏။ ဒီဟက်စကီလေးက အလွန် သွက်လက်ပြီး ရွှီယန်ကလည်း ၎င်း၏ ဉာဏ်ကောင်းပြီး သွက်လက်သော ပုံစံလေးကို သဘောကျနေပေသည်။

ခွေးများ ဤနေရာသို့ စတင်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ယေဘုယျအားဖြင့် အိမ်ကို မှတ်မိစေရန် ရက်အနည်းငယ်ခန့် ချည်နှောင်ထားရလေ့ရှိသည်။

ရွှီယန်က ၎င်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ အရင်ဆုံး တစ်ပတ်ခန့် လျှောက်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။ ဤဟက်စကီလေးက ခြံဝင်းထဲရှိ တံမြက်စည်းနှင့် တံမြက်ရိုးများဆီသို့ သိချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီယန်က အမြန်ပင် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဟား... ရှောင်ဟား..."

ရွှီယန်၏ စကားသံ အဆုံးတွင်တော့ ဟက်စကီက အတော်လေး စကားနားထောင်ရှာသည်။

ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရွှီယန် ရှိရာဘက်သို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ပြေးလာခဲ့၏။ ဟက်စကီများ၏ ဉာဏ်ရည်က တော်တော်လေး မြင့်မားသော်လည်း တစ်ခါတရံတွင်တော့ အလွန် တုံးအအဖြစ်နေတတ်ပေသည်။

"လာ... မင်းကို အိမ်မှတ်မိအောင် လိုက်ပြမယ်"

ရွှီယန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရွှီယန်က ရှေ့မှ လျှောက်သွားရာ ဤကောင်လေးက ဉာဏ်ကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။ ရွှီယန် ဘာဆိုလိုသည်ကို နားလည်သဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် အနောက်မှ လိုက်ပါလာတော့သည်။

မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ကြောင်ဖြင့် သွက်လက်သော ဟန်ပန်လေး ရှိနေ၏။ လောလောဆယ် ကြည့်ရသလောက်တော့ ဤကဲ့သို့သော အားမာန်မျိုးက အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြောင်းလဲသွားမလား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိနိုင်သေးချေ။

ရွှီယန်က အရင်ဆုံး လူနေဆောင် ဧရိယာတွင် တစ်ပတ်ခန့် လျှောက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟက်စကီခွေးလေးက ဘယ်ညာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး အကြည့်များက နေရာအနှံ့သို့ ရောက်ရှိနေ၏။ ၎င်းက အရာအားလုံးကို သိချင်နေပုံရသည်။

ရှောင်ဟေးနှင့် ယွမ်ပေါင် တို့ကတော့ ရှိမနေကြချေ။ ရွာထဲသို့သွားကာ ရိုးရာတောခွေး ဂိုဏ်းများနှင့်အတူ သွားရောက် ဆော့ကစားနေကြခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။

ယွမ်ပေါင်မှာ ရှောင်ဟေး၏ အကျင့်ဆိုးများ ကူးစက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အရင်ကဆိုလျှင် ရွှီယန်နောက်ကိုသာ တကောက်ကောက် လိုက်တတ်သော်လည်း ယခုအခါ တစ်နေကုန် နေမှသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

သို့သော် ယွမ်ပေါင်က အမိန့်ကိုတော့ နာခံဆဲပင် ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတရံ ရွှီယန် ရွာထဲပြန်သွား၍ မြင်တွေ့ရပါက ယွမ်ပေါင်က ချက်ချင်း ပြေးလာကာ နှုတ်ဆက်တတ်သည်။ ရှောင်ဟေးကတော့ ဟန်လုပ်ပြီးမှသာ ပြေးလာတတ်၏။

ဟက်စကီကတော့ အုပ်စုဖွဲ့တတ်သော စရိုက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းတွင် မည်သို့သော စရိုက်ရှိသလဲ ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ အခြားခွေးများ အားလုံးလည်း ၎င်းကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှီယန်က ဟက်စကီလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်နေပြီး မှန်လုံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မာဝန်က လယ်ကွက်ထဲတွင် ပေါင်းနှုတ်နေ၏။

"သူဌေး... ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလား"

မာဝန်က ရွှီယန်ကို မြင်သောအခါ အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အင်း... ရေခဲမုန့်တွေ ရောင်းရတာ တော်တော်မြန်တယ်... ခဏလေးနဲ့ ကုန်သွားတာပဲ"

ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မာဝန်က ရွှီယန်၏ ခြေရင်းရှိ ဟက်စကီလေးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

သူက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"သူဌေး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဟက်စကီလေး တစ်ကောင် ခေါ်လာရတာလဲ... ဒီကောင်လေးတွေက အိမ်ဖျက်တဲ့ကောင်တွေနော်"

ရွှီယန်ကလည်း ပြုံးရင်း

"ခြံဝင်းက အကျယ်ကြီးပဲလေ... သူ သောင်းကျန်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... ပြီးတော့ ငါလည်း သူ့ကို အိမ်ထဲ ပေးမဝင်ဘူးလေ... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီလိုအကောင်မျိုးလေး မွေးထားရတာ ပိုစည်ကားတာပေါ့"

သူတို့နှစ်ယောက် စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုနေကြသည်။

မာဝန်က ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေပြီး ရွှီယန်ကတော့ အခြား မှန်လုံအိမ်များသို့ တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

လယ်ယာခြံဝင်းရှိ အလုပ်များက အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသော်လည်း အားလုံးက စကားနားထောင်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် မာဝန်နှင့် လီဆန်း တို့ နှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ပထမလူက အလုပ်များကို စည်းရုံး စီမံခန့်ခွဲတတ်ပြီး ဒုတိယလူကတော့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အလုပ်များစွာကို ကိုယ်တိုင် တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိသည်။

ဝမ်ဝူနှင့် ကျန်းရှန်ချန် တို့ကတော့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကိုယ်ကျေပွန်ကြပြီး ခိုင်းသည့် အလုပ်မှန်သမျှကို အားလုံး အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ကြ၏။ ယခုအခါ လူအတော်များများက သက်သောင့်သက်သာ နေချင်ကြသည်ဟု ပြောဆိုနေကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်တော့ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြသူများက ပို၍ များပြားလှပေသည်။

ရွှီယန်ကလည်း တစ်ခါတရံ ဝင်ရောက် ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် ဝန်ထမ်းများ အားလုံးက ရွှီယန် အလုပ်များကြောင်းကို သိရှိထားကြ၏။ လိုက်ဖ်လွှင့်ရသလို ဖောက်သည်များကိုလည်း ဆက်သွယ်ရသေးသည်။

အားလုံးက သူ့ကို တော်တော်လေး လေးစားကြသဖြင့် ရွှီယန်ကို ဘာမှမလုပ်ခိုင်းကြချေ။ ဟက်စကီလေးကတော့ လယ်ယာခြံဝင်းသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက် အခြေချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ဟေးနှင့် ယွမ်ပေါင် တို့ လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ကောင်လေး နှစ်ကောင်က ဟက်စကီလေးကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြ၏။

ရှောင်ဟေး၏ စရိုက်က အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူငယ်ချင်း ဖွဲ့ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ သူတို့က အမြီးများကို ခါယမ်းကာ ဟက်စကီလေး၏ ဘေးတွင် ပတ်ချာလှည့်ကာ အနံ့ခံနေကြတော့သည်။

ဟက်စကီလေးက အာဝူး... အာဝူး ဟု အော်နေပြီး မြင်ကွင်းက အလွန် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေပုံရသည်။

ရွှီယန်က ဘေးမှနေ၍ ဗီဒီယို ရိုက်ကူးနေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေပေသည်။

နေ့ရက်များက တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အကြိမ်အရေအတွက်များလည်း ထပ်မံ စုဆောင်းမိလာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က ရတနာရှာဖွေရန် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်နည်းဟု စတင် တွက်ချက်နေတော့၏။

နောက်ဘက်တောင်ကိုတော့ သူ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျားသစ်များ... ဝက်ဝံမည်းများ... ရှဉ့်များနှင့် ဒရယ်ပြောက်များ ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေသလဲ ဆိုသည်ကို သူ အတိအကျ သိရှိနေပေသည်။

ထိုမှ ပိုဝေးသော နေရာများဆိုလျှင်တော့ ရှုခင်းသာ ဧရိယာ... အမျိုးသား သစ်တောပန်းခြံ နှင့် တောင်စောင့်နတ်ငယ်လေး၏ နယ်မြေများ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာ အားလုံးကိုလည်း သူ ရောက်ဖူးပြီးပြီ ဖြစ်၏။

'အဝေးကို နည်းနည်း ထွက်သွားကြည့်ရင် ကောင်းမလား... တာ့ရှင်းအန်းလင်း တောင်တန်း ဘက်ကို သွားလို့ရတယ်... အဲဒီဘက်က ဆိုက်ဘေးရီးယားနဲ့ နီးတော့ ကျားတွေ တောဝက်တွေ တော်တော်များတယ်လေ... ပြီးတော့ မြက်ခင်းပြင်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတော့ ဝံပုလွေတွေလည်း အများကြီး ရှိနိုင်တယ်'

ရွှီယန်က နောက်ထပ် သွားမည့် နေရာကို စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေလိုက်သည်။

သူက တရုတ်နိုင်ငံ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ မိခင်နိုင်ငံ၏ လှပသော တောင်တန်းမြစ်ချောင်းများကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

တရုတ်နိုင်ငံတွင် တောင်တန်းများစွာ ရှိပြီး သဘာဝ သယံဇာတများ ကြွယ်ဝကာ နေရာတိုင်းက ရတနာမြေများပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်၏ အကြည့်များက မြေပုံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ချင်လင် တောင်တန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့၏။ ဤသည်က တရုတ်နိုင်ငံ၏ နာမည်ကြီး နဂါးကြော တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

မိုင်ရှစ်ရာ ရှည်လျားသော ချင်ချွမ်း တောင်တန်းအောက်တွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းဂူများ မြုပ်နှံထားသည်ဖြစ်ရာ ဤနေရာက မည်မျှ စည်ကားမည်နည်း ဆိုသည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ပန်ဒါဝက်ဝံ... ဂျပန်ကြိုးကြာ နှင့် တောဆိတ် ကဲ့သို့သော နိုင်ငံတော်ရတနာ တိရစ္ဆာန်များလည်း ရှိသေး၏။ ရွှီယန်က တွေးလေလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေပင်။

'ချင်လင်ဘက်ကို သွားကြည့်ရမယ်... အဲဒီနေရာမှာ သင်္ချိုင်းဂူတွေ များတယ်... ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် ရှိနေတော့ ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းဂူ တချို့ကိုတောင် ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်... ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ ဒီလိုအရာတွေက အရမ်း အကဲဆတ်လွန်းပြီး ရှေးဟောင်းဂူတွေ တူးတာက တရားမဝင်ဘူး... ဒါပေမယ့် ပန်ဒါဝက်ဝံ အချို့ကို တွေ့ရရင်လည်း မဆိုးပါဘူးလေ'

ရွှီယန်က ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တော့ အဝေးကို သွားမည်ဖြစ်ပြီး ချင်လင်သို့ သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူက ယခုအခါ ပြည်တွင်းရှိ နာမည်ကြီး တောတောင်ရှာဖွေသူ လိုက်ဖ်လွှင့်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တောတောင်ရှာဖွေသည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် အားကောင်းနေပေသည်။

အမြဲတမ်း ချန်ပိုင်တောင်တန်းတွင်သာ နေနေ၍မရဘဲ အပြင်သို့ ထွက်ကာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသင့်သည်သာ ဖြစ်၏။

လယ်ယာခြံဝင်းဘက်ကိုတော့ ရွှီဟုန်ရှန်းက စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်ပေသည်။ တာဝန်ယူပေးမည့်သူ ရှိနေသဖြင့် ဝန်ထမ်းများလည်း စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ခရီးစဉ်ကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် ရွှီယန်က ဝန်ထမ်းများကို ခေါ်ယူကာ အစည်းအဝေး အသေးစားလေး တစ်ခု လုပ်လိုက်ပြီး သူ့ဖခင်ကို လယ်ယာခြံဝင်းသို့ လာကြည့်ပေးရန် ခေါ်လိုက်တော့သည်။

ရွှီဟုန်ရှန်းက အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်သွားမလို့လဲ... ချန်ပိုင်တောင်တန်းက မင်း လျှောက်လည်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးလား"

ရွှီဟုန်ရှန်းက ရွှီယန်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး သူ အပြင်ထွက်ကာ တောင်များကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်းကို သိထားပေသည်။

"ချင်လင်ကို သွားပြီး ပန်ဒါဝက်ဝံ သွားကြည့်မလို့... ကျွန်တော် အခုထိ ပန်ဒါကို မမြင်ဖူးသေးဘူးလေ"

ရွှီယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ပန်ဒါဝက်ဝံ ပါသည်ဟု ကြားသောအခါ ရွှီဟုန်ရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ပန်ဒါကို ပြန်ခေါ်လာပြီး မွေးလို့ ရမလား... အခု အရှေ့မြောက်ကျား ကိုတောင် မွေးတဲ့သူတွေ ရှိနေပြီပဲ"

ရွှီယန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မတူဘူးလေ... အခုမွေးမြူထားတဲ့ ကျားတွေက တော်တော်များနေပြီ... တိရစ္ဆာန်ရုံတွေမှာတောင် မရှားတော့ဘူး... ပန်ဒါကတော့ တကယ်ကို နိုင်ငံခြားကနေတောင် လုပြီး လိုချင်နေကြတာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီဟုန်ရှန်းမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချနိုင်တော့သည်။

ကိစ္စများ အားလုံး အတည်ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရွှီယန်က နောက်ဘက်တောင်ပေါ်သို့ သွားကာ ရှောင်ဟွာကို သွားကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟွာက ယခုအထိ လူးနားနှင့် အချစ်များနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေးက အလွန် ကောင်းမွန်နေပေသည်။

၎င်းက ရွှီယန်၏ အရှေ့တွင်တော့ ယခင်အတိုင်း ဖြူစင်ရိုးသားသော ပုံစံလေးသာ ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများက ကြည်လင်ကာ အပြစ်ကင်းစင်နေ၏။

လယ်ယာခြံဝင်း၏ ဘဝက ယခင်အတိုင်းပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှီယန်က ရှေးဟောင်းမြို့တော် ဖြစ်သော ချန်အန်းမြို့ သို့ ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်ခြေရှိ တည်းခိုခန်း တစ်ခုကို ရှာကာ တစ်ရက်ခန့် အနားယူလိုက်သည်။

ဒုတိယနေ့ နံနက်စောစောတွင် ရွှီယန်က လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ချင်လင် တောင်တန်းထဲသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ဤလမ်းတစ်လျှောက် တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နံနက် ကိုးနာရီခန့် ရောက်သောအခါ ရွှီယန်က လိုက်ဖ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လိုက်ဖ်လွှင့်ခြင်း၏ ခေါင်းစဉ်မှာ 'တောနက်ကြီးထဲက လိုက်ဖ်... ချန်ပိုင်တောင်တန်းတော့ မဟုတ်ဘူး' ဟု ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က ယနေ့ လိုက်ဖ်လွှင့်မည့် အကြောင်းကို ကြိုတင် ကြေညာထားခဲ့သော်လည်း ဘယ်သွားမည် ဆိုသည်ကိုတော့ မပြောထားခဲ့ချေ။

မကြာခင်မှာပင် လိုက်ဖ်ထဲသို့ လူများ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

[ငါ့ရဲ့ ရတနာ အစီအစဉ်ကြီး ပြန်စပြီဟေ့]

[ဘာလို့ နေ့တိုင်း လိုက်ဖ်မလွှင့်တာလဲ... လောင်ရွှီ... မင်း တောင်ထဲမှာပဲ သွားနေလိုက်တော့လေ]

[ဒါ ဘယ်နေရာကြီးလဲ... ချန်ပိုင်တောင်တန်း မဟုတ်ဘူးလား]

[ပတ်ဝန်းကျင်က သိပ်မတူတော့သလိုပဲနော်]

အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက ဝင်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။

မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက သစ်ပင်များကြား အကွာအဝေးက အလွန် ကျဉ်းမြောင်းပြီး မြက်ပင်များက မမြင့်မားသော်လည်း ထူထပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

တောင်ပေါ်လမ်းက အတော်လေး ကြမ်းတမ်းပြီး အပေါ်သို့ တက်ရန် အလွန် ခွန်အားစိုက်ထုတ်ရ၏။

သို့သော် အမြင့်ပိုင်းသို့ ရောက်သွားသောအခါ တောင်ပေါ်လမ်းက အနည်းငယ် ညီညာသွားတော့သည်။

ရွှီယန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားနေလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက အချိန်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းတွင် အသစ်အဆန်းများ ဖြစ်နေစေသည်။ သူက မြက်တောထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အဆိပ်ရှိသည့် မြွေများကို ကာကွယ်ရန် အာရုံစူးစိုက်ထား၏။

"အားလုံးပဲ ကျွန်တော် အခု ဘယ်တောင်ထဲ ရောက်နေလဲ ဆိုတာကို ခန့်မှန်းကြည့်ကြပါဦး... ဒီနေရာက အားလုံးနဲ့ သေချာပေါက် စိမ်းနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရွှီယန်က ပြုံးရင်း လိုက်ဖ်ထဲရှိ ကြည့်ရှုသူများကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

ဘယ်တောင်ပါလိမ့်။

ဤတောင်များထဲရှိ ရှုခင်းများက အားလုံး အတူတူလောက်သာ ဖြစ်ပြီး တောင်တန်း တစ်ခုစီက ဘယ်လို ပုံစံရှိသလဲ ဆိုသည်ကိုပင် မသိကြရာ ဘယ်တောင်လဲ ဆိုသည်ကို ခွဲခြားနိုင်ရန်ကတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

[တာ့ရှင်းအန်းလင်း တောင်တန်း လား]

[ဟွမ်ဆန်း တောင်များ ဖြစ်နေမလား]

[ဟွာဆန်း တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်]

[အော်မေ တောင် ဖြစ်ရမယ်]

ရွှီယန်က ကွန်မန့်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အားလုံးက ခန့်မှန်း၍ မရဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူကတော့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

လူတိုင်းကို လှည့်စားထားရသည့် ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်၏။

ရွှီယန်က အဖြေကို ကြေညာရန်လည်း အလောတကြီး မဖြစ်နေချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် 'ရှဲ' ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပေါ်မှနေ၍ တစ်စုံတစ်ခုက လိမ့်ကျလာသည့်အလား သစ်ရွက်ခြောက်များစွာလည်း ပါလာခဲ့သည်။ ရွှီယန်က ချက်ချင်းပင် ထိုအသံဆီသို့ အာရုံစိုက်သွားတော့၏။

သူက အမြင့်ပိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တောရိုင်း ပန်ဒါဝက်ဝံ တစ်ကောင်က တောင်စောင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျလာပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များကိုပါ သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပန်ဒါဝက်ဝံကို မြင်သောအခါ ရွှီယန် ချက်ချင်းပင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့၏။

သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ ပန်ဒါဝက်ဝံ လာကြည့်ရန် ဖြစ်ပြီး မူလက လှပသော မြင်ကွင်းလေး တစ်ခု ဖြစ်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ခေါင်းတစ်ချက် လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပန်ဒါဝက်ဝံက သူ့အရှေ့သို့ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ပန်ဒါဝက်ဝံ ကလည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

၎င်းက ရွှီယန်ကို မြင်သောအခါ နားမလည်နိုင်သည့် မျက်နှာဖြင့် 'ဒီနေရာမှာ ခြေနှစ်ချောင်း သတ္တဝါ တစ်ကောင် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေတာလဲ' ဟု တွေးနေပုံရ၏။

ထို့နောက် ၎င်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ထရပ်လိုက်ပြီး ဟန်ပန်က အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေကာ 'ဘယ်လိုလဲ... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဒီပွဲထွက်ပုံက တကယ် မိုက်တယ် မဟုတ်လား' ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

လိုက်ဖ်ထဲက ကြည့်ရှုသူတွေကတော့ လိုက်ဖ်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩမှင်တက် သွားကြတော့သည်။

လခွမ်း... ဒါ ဘာကြီးလဲ... ပန်ဒါ လား... မျက်စိများ မှားနေတာလား။

အားလုံးက သေချာစွာ ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်ကြ၏။ တကယ်ကြီး ပန်ဒါဝက်ဝံ ဖြစ်နေသည်။

တချို့လူများဆိုလျှင် ရေသောက်ရင်း လိုက်ဖ်ကြည့်နေကြရာ ပန်ဒါကို မြင်ပြီးနောက် ရေများ သီးသွားပြီး ဖုန်းပေါ်သို့ပါ ပက်ဖျန်းမိသွားကြသည်အထိပင်။

[လခွမ်း... ဒါ နိုင်ငံတော်ရတနာ လား]

[လောင်ရွှီက ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ]

[ချင်လင် ဘက်လား... ဘယ်လိုလုပ် တောရိုင်း ပန်ဒါ တစ်ကောင်က လိမ့်ကျလာရတာလဲ]

[အခုမှ ရောက်လာလို့... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ငါပဲ မျက်စိမှားတာလား ဒါမှမဟုတ် ချန်ပိုင်တောင်တန်းမှာပဲ ပန်ဒါတွေ ရှိနေတာလား]

မြင်ကွင်းက အထူးပင် စည်ကားနေတော့သည်။

ပန်ဒါဝက်ဝံ၏ နာမည်ထဲတွင် 'ဝက်ဝံ' ဆိုသည့် စကားလုံး ပါနေသည်ဖြစ်ရာ တကယ်တော့ ဤကောင်လေး၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက အလွန် ပြင်းထန်လှပေသည်။

မွေးမြူထားသော ပန်ဒါဝက်ဝံများက ငယ်စဉ်ကတည်းက တိရစ္ဆာန်ထိန်းများ၏ ယုယကြင်နာစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် မည်သည့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မျှ မရှိကြချေ။

သို့သော် တောရိုင်း ပန်ဒါဝက်ဝံများကတော့ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

ပန်ဒါဝက်ဝံက နေရာတွင်ပင် ရပ်ကာ ရွှီယန်ကို အကဲခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရွှီယန်ကလည်း ၎င်းကို အကဲခတ်နေလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... ငါက အခြားဒေသကနေ လာလည်တာပါ"

ရွှီယန်က ပန်ဒါဝက်ဝံကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပန်ဒါဝက်ဝံက သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ်ခန့် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ခြေလေးဖက်ဖြင့် ထောက်၍ တင်ပါးကို လှုပ်ခါကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဤပန်ဒါဝက်ဝံက ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလှသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ ချစ်စရာ ကောင်းနေဆဲပင်။

အမည်းနှင့် အဖြူစပ်ထားသော တိရစ္ဆာန်များ အားလုံးက ချစ်စရာ ကောင်းကြပေသည်။ ရွှီယန်က ၎င်း ပြေးသွားသည့် ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်သွားကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

[နိုင်ငံတော်ရတနာ... မပြေးပါနဲ့ကွာ]

[ဘယ်တော့များမှ တစ်ယောက် တစ်ကောင် မွေးခွင့်ရမှာလဲ]

[ဒီကောင်လေးတွေက ငါတို့နိုင်ငံအတွက် လေယာဉ်တင်သင်္ဘော တစ်စင်းတောင် ပြန်ရှာပေးထားတယ်လို့ ကြားတယ်]

[ချစ်စရာလေး... မွေးချင်လိုက်တာကွာ]

ယနေ့ လိုက်ဖ်လွှင့်မှုက စတင်လိုက်သည်နှင့် အလွန် စည်ကားနေခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိကာ တောနက်ထဲတွင်လည်း ဖြစ်နေသဖြင့် လိုက်ဖ်လွှင့်မည့် အကြောင်းအရာများက သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေတော့မည် ဖြစ်၏။