အခန်း ၁၂၃
Vol. 13 Ch. 123
🍄 Chapter 123
အပြင်တွင် လေပြင်းများတိုက်ခတ်နေကာ အေးစက်လှပေသည်။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဆရာဟွမ်နှင့် သူ့ဇနီးတို့သာ ရှိနေပြီး မြင်ကွင်းမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် ကောင်းလှသည်။
အခြားသူများမှာမူ ကံဆိုးမှုများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် တံခါးဝမှနေ၍ စက္ကူအနည်းငယ်ကိုသာ မီးရှို့နေကြပြီး မည်သူကမျှ ရှေ့သို့ထွက်ကာ ဝင်ရောက်ကူညီပေးခြင်းမရှိကြပေ။
အမှုပေါ်ပေါက်သွားခြင်းက ယောင်းမဟွမ်အတွက် ဖြေသိမ့်မှုတစ်ခုဖြစ်စေမည်ကို ချန်မေ့လန် သိရှိထားသော်ငြား ရဲတပ်ဖွဲ့က အချိန်အခါမရွေးချယ်တတ်ဟု သူမ ခံစားမိလေသည်။
ယောင်းမဟွမ်မှာ ကိုယ်ဝန်သုံးလပင် မပြည့်သေးပေ။ အကယ်၍ ထိတ်လန့်သွားမှုကြောင့် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။
ဆရာဟွမ် ကိုယ်တိုင်လည်း ယိမ်းယိုင်နေကာ ဇနီးဖြစ်သူအား သေချာဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ယောင်းမဟွမ်မှာ လဲကျတော့မည့်ပုံ ရှိနေလေသည်။
“ယောင်းမ... လမ်းလျှောက်တာ သတိထားဦး”
ချန်မေ့လန်က ယောင်းမဟွမ်အား ကူညီဖေးမပေးရန် အရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
ယောင်းမဟွမ်က မေ့လန်အား ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီကိစ္စက ကံဆိုးစေတယ်၊ တခြားလူတွေ ဝင်မပါသင့်ဘူး၊ နင့်အိမ်ကိုသာ မြန်မြန်ပြန်သွားပါ”
“ရှောင်ရှန်လေးက ငါတို့ရဲ့ကလေးတစ်ယောက်ပဲဟာ၊ ငါတို့အတွက်တော့ ဘာကံဆိုးစရာရှိလို့လဲ”
ချန်မေ့လန်သည် ယောင်းမဟွမ်ကို အိမ်ထဲသို့ တွဲခေါ်သွား၏။ ခေတ္တမျှစဉ်းစားပြီးနောက် သူမကို ဒူးထောက်ခိုင်းခြင်းမပြုတော့ပေ။
သူမကိုယ်တိုင် ဆရာဟွမ်နှင့်အတူ ဒူးထောက်ကာ၊ အရိုအသေပေးလျက် ကလေး၏ဝိညာဉ်အား စကားပြောဆိုပေးခဲ့လေသည်။
ယောင်းမဟွမ်သည် ကုတင်စွန်းတွင်ထိုင်လျက်၊ သူမ၏ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
သူမ၏ဆန္ဒများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယောင်းမဟွမ် အိမ်မှထွက်လာသောအခါ ချန်မေ့လန်သည် ယန်စန်းယဲ့နှင့် ဆုံတွေ့လေ၏။
သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး အဘိုးအိုအား အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန်ပင် ကူညီပေးခဲ့သေး၏။ သူမက တွေးလိုက်မိသည်။
ယန်စန်းယဲ့သည် ငယ်စဉ်က ယန်ရှီရှန်း၏ဆရာဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး မုဆိုးမများ၏ တံခါးရှေ့တွင် ဆီးသွားခြင်း၊ ဘိုးဘေးများ၏ သင်္ချိုင်းဂူများပေါ်တွင် အညစ်အကြေး စွန့်ခြင်းစသည့် မကောင်းမှုဒုစရိုက်မျိုးစုံကို ကျူးလွန်ခဲ့သူအဖြစ် နာမည်ကြီးခဲ့သူဖြစ်သည်။
မကြာသေးမီက သူသည် အကျင့်ဆိုးများကို ပြင်ဆင်ကာ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပုံရ၏။
‘သူက ဆရာဟွမ်ကို လာရောက်နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်လား'
သို့သော် ထိုအဘိုးအိုက သူမအား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေရသနည်း။
ယွမ်ယွမ်မှာ ပထမတန်းကျောင်းသူလေးသာ ဖြစ်ပြီး အခြေခံအက္ခရာများကိုသာ သင်ယူနေရသေးသည်။ သူမ၌ အိမ်စာအနည်းငယ်သာရှိပြီး အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြီးစီးသွားလေသည်။
ရှောင်ဝမ်တွင်မူ အိမ်စာ အနည်းငယ်ပိုများကာ သူသည် အလွန်နှေးကွေးစွာ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။
သူသည် သင်္ချာတွက်ရာတွင် လျင်မြန်သော်လည်း စာလုံးများကို ရေးသားရာတွင်မူ ပုံနှိပ်စာလုံးများကဲ့သို့ သေချာရေးသားလေ့ရှိသဖြင့် အလွန်အမင်း နှေးကွေးလွန်းလှပေသည်။
အလွန်နှေးကွေးလွန်းလှသဖြင့် ယန်ကျောက်သည် သူ၏နာရီကို အကြိမ်ကြိမ်ကြည့်ကာ၊ နာရီများ ပျက်နေပြီး မြန်နေသလားဟုပင် သံသယဝင်မိလေ၏။
နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ဝမ် အိမ်စာလုပ်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျောက်သည် သူ၏စာအုပ်ကို ခွပ်ခနဲပိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာသစ်ကာ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ရန် ထသွားလေသည်။
“စောစော အိပ်တော့”
ရှောင်ဝမ်က ဖခင်ဖြစ်သူ တစ်ခုခုထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
“ဖေဖေ၊ ညကြီးမိုးချုပ်မှ ဘာလို့ မုတ်ဆိတ်တွေသွားရိတ်နေတာလဲ”
ယန်ကျောက်က မုတ်ဆိတ်ရိတ်ပြီးနောက် သူ၏ကတုံးဆံပင်များကို စတင်ဖြီးသင်နေလေသည်။
“ကလေးတွေက လူကြီးတွေရဲ့ကိစ္စကို မမေးရဘူး”
“မရပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်အမေက ညဘက် မျက်နှာသစ်ပြီး ဆံပင်ဖြီးပြီဆိုရင် အဲဒါ အပြင်ထွက်တော့မယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ အခု ဖေဖေက သူ့ကို အတုခိုးနေတာလား၊ အဲဒါ မကောင်းဘူးနော်”
ရှောင်ဝမ်က လေးနက်စွာ အကြံပေးလိုက်လေသည်။
“ဖေဖေ ကုတင်ပေါ်မတက်ရင် ကျွန်တော်လည်း မတက်ဘူး၊ ငါတို့အတူတူ မအိပ်ဘဲနေကြတာပေါ့”
သို့သော် ယန်ကျောက်၏ စူးရဲသောအကြည့်များအောက်တွင် သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လိမ္မာစွာတက်သွားကာ စောင်ထဲသို့ဝင်သွားတော့၏။
“မအိပ်သေးဘူးလား”
ယန်ကျောက်က နောက်သို့လှည့်ကြည့်ကာ ပြတင်းပေါက်ကိုခေါက်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။
ချန်မေ့လန်က ပြန်ပြောလိုက်၏။
“တံခါး လော့မချထားဘူး၊ ဝင်လာခဲ့လေ”
ယန်ကျောက် ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ ချွတ်ချလိုက်ပြီး နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။ လက်မြှောက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ခါးတစ်ပိုင်းမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။
ကလေးနှစ်ဦးကို ချန်မေ့လန်က အုတ်ကုတင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကလေးများမှာ အိပ်မောကျနေကြကာ အသက်ရှူသံများမှာလည်း မှန်မှန်လေးဖြစ်နေ၏။
အကယ်၍ သူက အမှန်တကယ် တစ်ခုခုလုပ်လိုပါက စပရိန်မွေ့ရာရှိရာဘက်သို့ သွားနိုင်လေသည်။
သူက အုတ်ကုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်လာတော့မည်လော။
အတိတ်ဘဝက လူယုတ်မာနှစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်ငြား ဤမျှလောက် တည့်တိုးဆန်သူမျိုးနှင့်တော့ တစ်ခါမျှ မဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။
သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ကျယ်လွန်းလှရာ အကြောများဆွဲသွားမည်ကို သူ မစိုးရိမ်ခြင်းလော။
“ကိုယ့်ကျောဘက်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သေချာ ကြည့်ပေးပါဦး”
အဖြစ်မှန်မှာ သူ၏ကျောပြင်တွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာအချို့ ရှိနေပြီး လတ်တလောကမှ ရရှိထားခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။
ထိုခဏတွင် ချန်မေ့လန်၏ရင်တွင်း၌ အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
‘အသားအရေက ဖြူဖွေးပြီး တင်းရင်းနေလိုက်တာ'
ဤအမျိုးသားသည် ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံ ကောင်းမွန်ရုံသာမက အသားအရေမှာ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံထက် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်သေးသည်။
သူက လက်မောင်းများကို ကွေးလိုက်သောအခါ၊ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားလိုင်းများကြောင့် ချန်မေ့လန်မှာ အံ့မခန်းဖြစ်သွားရလေသည်။
အနောက်တိုင်းသားများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှသော ကြွက်သားအဖုအထစ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အနည်းငယ်သွယ်လျကာ အချိုးအစား ပြေပြစ်လွန်းလှပေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင် အလွန်ပိန်ပါးသယောင် ထင်ရခြင်းဖြစ်ပေမည်။
သူ၏ကျောပြင်တွင် အနီစက်ငယ်လေးများ အနည်းငယ်ရှိနေလေသည်။ ချန်မေ့လန်က အယောင်ဆုံးနေရာတစ်ခုကို ညင်သာစွာ ဖိကြည့်လိုက်၏။
“ဒီနေရာလား”
နာကျင်မှုနှင့်အတူ ထူးဆန်းသောခံစားချက်တစ်ခု ရောယှက်နေလျက် ပြည်များ ထွက်ကျလာခဲ့သည်။
ယန်ကျောက်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။
“ဖောက်ထုတ်ကြည့်လိုက်ပါလား”
အပေါ်ယံအရေပြားမှာ ဖြူဖျော့နေကာ ပိုးဝင်နေသော မီးလောင်ဒဏ်ရာတစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။
ချန်မေ့လန်က မကိုင်တွယ်ရဲပေ။ သူမက ညင်သာစွာဖိကြည့်ရာ ပြည်များ ဆက်လက်ထွက်ကျလာသည်ကို မြင်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“ဆေးရုံသွားကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အနီးအနားက ဆေးခန်းတစ်ခုခုမှာ သွားပြကြမလား”
“အားရပါးရကုတ်ပြီး ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်ပါ၊ အထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေလောက်တယ်”
ယန်ကျောက်က ပိုမိုတိုးကပ်လာ၏။ ပိုးဝင်ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသောယားယံမှုမှာ နာကျင်မှုထက်ပင် ပို၍ သည်းခံရခက်လှပေသည်။ သူက သူမ၏လက်ကိုဆွဲယူကာ ဖောက်ထုတ်ခိုင်းလိုနေသည်။
သေးငယ်သောဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြား ပိုးဝင်နေပြီဖြစ်သည်။
ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်ရုံဖြင့် အမှန်တကယ် ကျက်သွားမည်ဟု သူ သေချာသည်လော။
သို့သော် ချန်မေ့လန်၏အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားကာ ပိုးဝင်နေသောနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ခု တောက်ပနေသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။
သူမက ထပ်မံ၍ စမ်းသပ်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်လေသည်။ ပြည်များအတွင်း၌ လက်သည်းခွံအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကွေးညွှတ်နေသည့် မှန်စလေးတစ်ခုရှိနေပြီး၊ ၎င်း၏ဘေးပတ်လည်တွင် ပြည်များ ပြည့်နှက်နေလေ၏။
၎င်းမှာ မီးသီးမှ ကွဲထွက်လာသော မှန်စတစ်ခုဖြစ်ကာ လွင့်စင်လာပြီး စူးဝင်သွားခြင်းဖြစ်ပေမည်။
မည်မျှအထိ နာကျင်လိုက်မည်နည်း။
ထိုမှန်စကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည့် ခဏတွင်ပင် ယန်ကျောက်၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားကာ သူ၏ ကြွက်သားများမှာ အေးစက်သောသံမဏိများပမာ မာကျောသွားတော့၏။
သူက ညည်းတွားသံတစ်ချက်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ထုတ်ဖော်လိုက်မိသည်။
အိမ်တွင် အရက်ပြန်၊ ဂွမ်းနှင့် ဆေးဘက်သုံးပတ်တီးများ ရှိလေ၏။
ချန်မေ့လန်က ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ သွားယူပြီးနောက် ယန်ကျောက်၏ဒဏ်ရာကို အရက်ပြန်ဆွတ်ထားသောဂွမ်းဖြင့် ပိုးသတ်ပေးကာ ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်လေသည်။
အကယ်၍ သူသာ မြင်တွေ့နိုင်ပါက သူမသည် ပတ်တီးကို လိပ်ပြာပုံစံငယ်လေးဖြစ်အောင် ဖြတ်တောက်၍ စည်းပေးထားကြောင်းကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။
“အားလုံး ပြီးသွားပြီ”
ချန်မေ့လန်က ဂွမ်းတံများကို သိမ်းဆည်းရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
ယုယကြင်နာစွာ ထိတွေ့ခံရမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက်များမှာ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယန်ကျောက်က ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်၏။
“ရှီရှန်း မကြာခင်လွတ်လာလောက်တယ်”
ချန်မေ့လန်က သိရှိကြောင်း အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။
ဤအမျိုးသားက သူမ ယန်ရှီရှန်းအကြောင်း တွေးတောနေဆဲဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းလော။
သေချာသည်မှာ ယန်ရှီရှန်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ဖေးရှန်ငယ်လေးတစ်ဦးပမာ ဖြစ်ပြီး ပြည့်တန်ဆာများထံ သွားရောက်ပါက ငွေပေးစရာ မလိုလောက်အောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။
သို့သော် ယန်ကျောက်က ယန်ရှီရှန်းအပေါ် သဝန်တိုနေခြင်းမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသည်မဟုတ်လော။
သူမက ယန်ရှီရှန်းအား လူတစ်ယောက်အဖြစ် မည်သည့်အချိန်က သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးသနည်း။
ယနေ့ည ယန်ကျောက်သည် စပရိန်မွေ့ရာပေါ်တွင် အိပ်စက်မည်ဖြစ်ရာ ချန်မေ့လန်က စောင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
‘အရိပ်အမြွက်ပြတာ လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား'
‘အနည်းဆုံးတော့ သူ ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ယူလာပြီး ငါ့ဆီ ခိုးဝင်လာသင့်တာပေါ့၊ အဲဒါက ပိုပြီးသင့်တော်မယ်လေ၊ ငါက ခေါင်းအုံးတစ်လုံးယူပြီး သူ့ဆီသွားလို့မှမရတာ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား'
ယန်ကျောက်သည် ချန်မေ့လန်က စောင်ကိုစိုက်ကြည့်နေကာ သူမ၏မျက်လုံးများက တိတ်တဆိတ် ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ လက်ဆန့်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ယန်စန်းယဲ့၏အသံနှင့် တူလေသည်။
ယန်ကျောက်ကမူ ငြိမ်သက်နေလေသည်။ ချန်မေ့လန်က သူ့အားကြည့်ကာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး မည်သည့်စကားမျှမဆိုခဲ့ပေ။
ယန်စန်းယဲ့က တံခါးကို အဆက်မပြတ်ခေါက်ကာ အော်ဟစ်လေနေသည်။
“ယန်ကျောက်... သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်... မင်း မအိပ်သေးဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်နော်၊ အခုချက်ချင်းတံခါးဖွင့်စမ်း”