အခန်း ၁၂၈

🍄 Chapter 128

ချန်မေ့လန်အား ပေးအပ်ထားသော ယွမ် တစ်သိန်းမှာ သူ သေဆုံးသွားပါက ကျောင်းတိထံသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခု သူ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာပြီဖြစ်ရာ ထိုငွေများကို သူ့အတွက် သေချာပေါက် ပြန်လည်ရယူမည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်မီးသွေးတွင်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ သဘောတူစာချုပ် ရေးထိုးခဲ့သော်ငြား ကျောက်မီးသွေး သယံဇာတဗျူရိုနှင့် မြေစာရင်းဗျူရိုတို့တွင် သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်အမည်ပြောင်းလဲခြင်း မပြုသရွေ့ ထိုစာရွက်ပေါ်ရှိ သဘောတူညီချက်မှာ အသက်ဝင်မည်မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ သူသည် ဟူရှောင်မေအတွက် ပစ္စည်းများဝယ်ရန် ငွေအချို့ကို ဦးစွာထုတ်ယူကာ သူမအား အံ့အားသင့်စေမည်ဖြစ်သည်။

ယွမ် ၃၈၀ တန် ယူရှီးအလှပြင်ပစ္စည်း အစုံလိုက်နှင့်၊ နိုင်ငံပိုင်ကုန်တိုက်ကြီးတွင် မကြာသေးမီကမှ မွန်တာဂတ်အရောင်းကောင်တာ ဖွင့်လှစ်ထားသဖြင့် ဇာပန်းများပါသော အတွင်းခံတစ်စုံကိုလည်း ဝယ်ယူရပေမည်။

သူ အိမ်သို့ရောက်ရှိချိန်တွင် ည ၁၀ နာရီ ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်တွင် မီးမှောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ ချန်မေ့လန် ကျောင်းတိကို ကိုယ်ဝန်စရှိစဉ်က အမြဲတမ်း အိပ်ချင်နေကာ တစ်နေ့လုံး အိပ်နေတတ်ကြောင်းကို သတိရသွားမိသည်။

ကိုယ်ဝန်သုံးလရှိနေသော ဟူရှောင်မေမှာလည်း စောစောအိပ်ရာဝင်သွားပြီ ဖြစ်ပေမည်။

သူ၏ရင်တွင်း၌ နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

ရိတ်ထားသော ခေါင်းနှင့်အတူ ချန်မေ့လန် ပို့ပေးခဲ့သော အဝတ်အစားဟောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့်၊ ထောင်ထဲမဝင်မီက ခန့်ညားထည်ဝါခဲ့သော သူ၏ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေလေသည်။

အိတ်ကြီးကို သယ်ဆောင်ကာ လှေကားပေါ်သို့ တက်လာပြီး သော့ကို ကိုင်လိုက်ချိန်တွင်၊ ကျင်းရှီးမှ ကန်ထရိုက်တာငယ် တစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်တင့်အန်းဆိုသူက သူ့တံခါးတွင် နားကပ်ကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နားထောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ယန်ရှီရှန်းမှာ လူအ မဟုတ်ပေ။ သူက တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားကာ ထိုသူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

“အစ်ကို... ဘာတွေနားထောင်နေတာလဲ”

ဝမ်တင့်အန်းနှင့် ယန်ရှီရှန်းတို့မှာ အကြိမ်အနည်းငယ်သာ ဆုံတွေ့ဖူးသော အရက်သောက်ဖော်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

ထို့အပြင် ယန်ရှီရှန်းမှာ ခေါင်းတုံးတုံးထားသဖြင့် မမှတ်မိရာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်တင့်အန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟူရှောင်မေ အိမ်မှာရှိနေတာ သေချာတယ်၊ ဒီနေ့ ငါတံခါးလာခေါက်တာ သူ မဖွင့်ပေးဘူး၊ သောက်ကျိုးနည်း... သူ့အကြိုက်ဆုံး ချန်ဖျင်ကလည်း သေဒဏ်ပေးခံလိုက်ရပြီ၊

ကျိုးဖူလုံက ဒီနေ့ လစ်တဲလ်ဟောင်ကောင်မှာ၊ စွင်းမောက်ချိုက် က ဒရင်းမ်ပဲရစ်မှာ၊ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေ အကုန်လုံး အပြင်ရောက်နေကြတာ၊

ဒါပေမယ့် သူက ငါ့အသံကို ကြားပြီး တမင်တံခါးမဖွင့်ပေးဘူး၊ သူ့မှာ သူငယ်ချင်းအသစ် ရှိနေလောက်ပြီ”

ဤမျှ ကြီးမားလှသော သတင်းအချက်အလက်များက ယန်ရှီရှန်း၏ခေါင်းပြောင်ကြီးပေါ်သို့ ခွေးသေးပုံးကြီးတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေတော့၏။

ဝမ်တင့်အန်း၏ ဝဖြိုးကာ ဆံပင်အနည်းငယ်ပါးနေသော မျက်နှာက ရှီရှန်းအနီးသို့ တိုးကပ်လာလေသည်။

“မင်းလည်း သူ့ကို လာကြူတာမဟုတ်လား၊ ငါတို့ အတူတူ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဒီည သူ ဘယ်သူ့ကို ဧည့်ခံနေလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”

ရုတ်တရက် ယန်ရှီရှန်း၏ ရင်းနှီးနေသော နှာတံစင်းစင်း၊ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများနှင့် သွယ်လျသော မျက်နှာလေးကို မှတ်မိသွားသောအခါ သူက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“...ရှီ... ရှီရှန်းလား”

ရှီရှန်းက အံကြိတ်လျက် ပြုံးလိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲတွင် အသက်ကို နှုတ်ယူတော့မည့် ပြုံးနေသော ယမမင်းကြီး တစ်ပါးနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူနေတော့၏။

သူက ဝမ်တင့်အန်း၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ တိတ်တဆိတ်ထွက်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး၊ သော့ကိုထုတ်ယူကာ တံခါးအား အတတ်နိုင်ဆုံး အသံမထွက်အောင် ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ရင်းနှီးနေသော ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ချန်မေ့လန်ဝယ်ရန် ငွေစုနေသော်လည်း မဝယ်ရက်ခဲ့သော သားရေစစ်စစ် ဆိုဖာကြီးနှင့် သူ အခက်အခဲများစွာဖြင့် လက်မှတ်ရယူကာ အိမ်သို့ ပြန်သယ်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း ဟူရှောင်မေက သူ့မျက်နှာကို နမ်းရှုံ့ကာ သားတစ်ယောက် မွေးပေးမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူဌေးလေးတစ်ဦးပမာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ်ကတိပေးခဲ့သဖြင့် သူကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသော ကာလာတီဗီကြီးတို့ ရှိနေလေသည်။

ဧည့်ခန်းမီးမှာ ပိတ်ထားသည်။ ယန်ရှီရှန်း တိတ်တဆိတ် နားစွင့်ကြည့်ရာ ထမင်းစားခန်းဘက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

“မနက်ဖြန် အကျဉ်းထောင်ကိုသွားပြီး ထပ်ငိုပြလိုက်ဦး၊ ရှီရှန်း မင်းကို မြန်မြန်လက်ထပ်အောင် လုပ်လိုက်၊ မင်းတို့ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် ကျန်တဲ့ မိုင်းတွင်းကြီးငါးခုရဲ့ တူးဖော်ခွင့်ပါမစ်ရအောင် ငါ လူရှာပေးမယ်၊

မိုင်းတွင်းကြီး ခုနစ်ခုလုံးကို ကျောက်မီးသွေးတူးဖော်ဖို့ ဖွင့်လိုက်ပြီဆိုရင် ငါတို့က ရှီးဖျင်မြို့တော်ရဲ့ ပထမဆုံးသန်းကြွယ်သူဌေးတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ”

‘ဒါဆို ငါ့ခေါင်းပေါ်မှာ ဦးချိုတွေ ထွက်နေရုံတင်မကဘူး၊ အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး တောက်ပနေသေးတယ်ပေါ့လေ'

ခေတ္တမျှ နားထောင်ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ရှီရှန်းသည် ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဖန်ကျန်းဟွာ၏ညီ၊ ဟူရှောင်မေ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ဖန်ကျိန်းတုန်းဖြစ်မှန်း သိရှိသွားတော့သည်။

သူသည် တရားစီရင်ရေးဗျူရိုတွင် ရာထူးငယ်လေးတစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေသူ ဖြစ်၏။

သူသည် အမှန်တကယ်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သော်ငြား ဖန်ရှန်၏ အဆက်အသွယ်များကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့သော နေရာကောင်းများ ရရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

မူလက ဖန်ညီအစ်ကိုတို့သည် ဟူရှောင်မေနှင့် ချီတုန်မိန် မိခင်နှင့်သမီးတို့အပေါ် လုံးဝ စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိခဲ့ကြပေ။

ဖန်ကျန်းဟွာ၏ ဇနီးမှာ ဟူရှောင်မေအား အထူးသတိထားလေ့ရှိကာ ဖန်ရှန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဖန်ကျိန်းတုန်းအား ဟူရှောင်မေနှင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးမှုမပြုရန် တားမြစ်ထားခဲ့ဖူးသည်။

ယန်ရှီရှန်းကလည်း သူတို့အကြား သပ်လျှိုရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးပြီး၊ ချီတုန်မိန်ပင်လျှင် ဖန်ရှန်အား အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် ထမင်းစားပွဲတွင် မိသားစုဝင်များပမာ ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြကာ သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများ မည်သို့ ခွဲဝေမည်ကို တိုင်ပင်နေကြလေပြီ။

“ချန်မေ့လန်ကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဟူရှောင်မေက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

ဖန်ကျိန်းတုန်းက ပြန်ဖြေလေသည်။

“သူ ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် နည်းနည်းလောက်ပေးပြီး ချော့လိုက်ပေါ့၊ အရေးကြီးဆုံးက ကျောက်မီးသွေးတွင်း ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ၊ နင်က အခု သားတစ်ယောက်ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီပဲ၊ အဲဒီအဘွားကြီးကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ”

“ငါ့ပိုက်ဆံတွေကိုလား... ငါ ချန်မေ့လန်ကို ပေးမယ့်အစား ခွေးကိုပဲ ကျွေးလိုက်မယ်”

ဟူရှောင်မေက မထီတရီ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ချန်မေ့လန်မှာ သာမန်အဘွားကြီးတစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်ဘဲ ယန်ရှီရှန်း၏ရင်ထဲတွင် မည်သူမျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော နေရာတစ်ခုကို ရယူထားသူဖြစ်သည်။

သူမ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဟူရှောင်မေမှာ ယန်ရှီရှန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မယားငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ ထာဝရ ကျန်ရှိနေပေလိမ့်မည်။

“ရှီရှန်းလား”

ဖန်ကျိန်းတုန်းက ရုတ်တရက် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ဟူရှောင်မေမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ခွက်ကို မှောက်လျက်သားဖြစ်သွားစေပြီး ကုလားထိုင်မှပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။

အလင်းရောင်မရှိသော ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ယန်ရှီရှန်းတစ်ယောက် အပြာနှင့် အနီရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေလေသည်။ သူသည် ထောင်မကျမီကထက်ပင် ပိုမို ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းနေဟန် ရှိ၏။

ထူထဲသော မျက်ခုံးများ၊ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများ၊ မြင့်မားသော နှာတံနှင့် ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ အမျိုးသားတို့၏ တက်ကြွမှုနှင့် ခွန်အားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသနေလေသည်။

ဖန်ကျိန်းတုန်းမှာလည်း အလွန် ထိတ်လန့်သွားသော်ငြား အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

“ငါတို့ မင်းအကြောင်း ပြောနေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ ထောင်က ပြန်လွတ်လာတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ၊ ရှောင်မေကလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ၊ မင်း မရှိတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကို ငါ လာစောင့်ရှောက်ပေးနေတာပါ”

စားပွဲပေါ်တွင် ဟူရှောင်မေပြင်ဆင်ထားသော အစားအသောက်များ ရှိနေသည်။

မုန်လာဥနီ၊ ကြာဆံသုပ်၊ မြေပဲလှော်၊ ဝက်ခေါင်းသားနှင့် ယန်ရှီရှန်း၏ အဖိုးတန် ဟောင်ကောင်မှ ယူလာသော XO cognac အရက်ပုလင်းတစ်လုံးတို့ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအဖိုးတန်အရက်မှာ တစ်ဝက်ခန့်လျော့နည်းနေပြီဖြစ်ပြီး ဝက်ခေါင်းသားနှင့် မြေပဲတို့ဖြင့် တွဲဖက်စားသောက်ထားကြလေသည်။

ကျောက်မီးသွေးတွင်း လုပ်ငန်းမှာ သဘာဝအရပင် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှကာ လူသတ်ခြင်း၊ မီးရှို့ခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့် နိယာမမျှမရှိပေ။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အေးစက်စက် ရေခဲအိမ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ရင်ထဲ၌ အေးစက်သွားရတော့၏။

ချန်မေ့လန်မှာ ဒေါသကြီးသော်ငြား သူမ အကျဉ်းထောင်သို့ လာရောက်လည်ပတ်စဉ်တိုင်း ကြက်ပေါင် ကူပွန်များနှင့် စီးကရက်များကို အမြဲတစေ ယူဆောင်လာတတ်သည်။

ယွမ်ယွမ်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေးများကို ရယူထားသော်ငြား အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်မီးသွေးတွင်းများကို သူကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲနေဆဲဖြစ်ကာ ငွေကြေးများလည်း သူ၏လက်ဝယ်တွင် ရှိနေသေးသည်မဟုတ်လော။

ဟူရှောင်မေတစ်ယောက် သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မည်မျှလောက်အထိ လိမ်ညာပေါင်းသင်းကာ သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သနည်း။

သူသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ ရောထွေးနေတော့သည်။

ဤနေရာတွင် သူ တစ်ခုခု ပြောဆိုနိုင်သော်ငြား၊ သူသည် ဟူရှောင်မေအား “မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ သုံးလ ရှိပြီဆိုတာ တကယ်လား” ဟုသာ မေးလိုက်၏။

ဟူရှောင်မေမှာ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြေဆိုလေသည်။

“ရှင် ထောင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်း ချန်မေ့လန်က ကျွန်မရဲ့ကားကို အတင်းလာယူသွားတာ၊ ရှင်သာ အဲဒီကားကို ပြန်မတောင်းရင်၊ ကျွန်မ ဒီကလေးကို ဖျက်ချလိုက်တော့မှာ၊ မေ့လန်က ကျွန်မကို တော်တော်လေး နှိပ်စက်နေတာ”

“ငါ အကုန်လုံး ပြန်ယူပေးမယ်၊ အကုန်လုံး”

ယန်ရှီရှန်းက သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလေသည်။ ဟူရှောင်မေက သူ့ကို အလွယ်တကူ လှည့်စားနေခြင်းသာ။

ကျောက်မီးသွေးတွင်း ပိုင်ဆိုင်မှုကို သူမ၏နာမည်အောက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ အိမ်ပြင်သို့ခြေချသည်နှင့် ကားတိုက်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော် သူသည် အဖြစ်မှန်ကို သိရှိနေပါလျက်နှင့်ပင် မသိဟန်ဆောင်နေရန် လိုအပ်လေသည်။ သူ ဟူရှောင်မေကို ယန်ကွမ်းရွာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် လိုအပ်လေ၏။