အခန်း ၁၅၆

အခန်း (၁၅၆) - ရည်ရွယ်ချက်

ကျူးလင်က သူ့ထံ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီးနောက် ရှို့ဝူက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းပြောနေတဲ့ အမျိုးသားက ဘယ်သူလဲ..."

ကျူးလင်သည် ရှို့ဝူကို မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသလို လိမ်ညာပြောဆို၍လည်း မရချေ။ ထို့ကြောင့် သူမက အမှန်အတိုင်းသာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"သူပြောနေတဲ့သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားပဲ... လောကဘုံ‌ခြောက်ပါးထဲက တစ်ဦးတည်းသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားပေါ့... သူက ကျွန်မနဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို့ ပြောရမယ်..."

သူမ၏ အဖြေကို ကြားရပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် အတွေးနက်သွားလေသည်။ အတော်ကြာပြီးမှ သူသည် ဦးနှောက်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအသံကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

“ဟေး... မင်းက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ အသိစိတ်အစအနလို့ ပြောခဲ့တယ်မလား... ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာရတာလဲ...”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအသံက ဒေါသတကြီး ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

“ဒီလောက် သိသာနေတာကို ငါ့ကို ထပ်မမေးနဲ့တော့... မင်း အဲဒီနဂါးစုတ်ကို မြန်မြန် ကန်ထုတ်လိုက်... မဟုတ်လို့ သူက လင်အာကို ပြန်ပေးဆွဲသွားရင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်...”

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအသံက လီချိုးကို တကယ်ပင် မုန်းတီးနေကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် မျက်လုံးများကို ပင့်တင်ကာ လီချိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

အကယ်၍ ကျူးလင်နှင့် လီချိုးတို့ ပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအသံ ပြောသည်မှာလည်း လိမ်ညာမှု မဟုတ်နိုင်ချေ။

ရှို့ဝူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ချကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးတောလိုက်သည်။

'ဒါဆို ငါက တကယ်ပဲ အဲဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားလား... ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... ဒါပေမဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ စွမ်းရည်တွေတောင် တကယ်ရှိနေတာပဲ... လူဝင်စားတာနဲ့ နတ်ဘုရားတွေလည်း ရှိနိုင်တာပေါ့...'

သူမ၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်သည် သူ အချက်အလက်များကို စဉ်းစားနိုင်ရန် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပေးလိုက်၏။ ခေတ္တမျှကြာသော် ရှို့ဝူက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း နေ့လယ်စာ မစားရသေးဘူးမလား... ဒီမှာ ခဏစောင့်နေ... ကိုယ် သွားပြင်ဆင်ပေးမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထွက်သွားလေသည်။ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသော သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးလင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ဤသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးဖြင့် ရှို့ဝူသည် သူမထံမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင်။

ရှို့ဝူ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ချက်ပြုတ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ကျူးလင်သည် ဧည့်ခန်းထဲ၌ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ထိုင်နေ၏။ အခြားဆိုဖာတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လီချိုးက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားမ ကျူးလင်... မင်းက ဘာလို့ ဒီကမ္ဘာမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ အတူရှိနေရတာလဲ..."

ကျူးလင်သည် အတွေးများထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပင့်တင်ကာ လီချိုးကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံခဲ့ကြတာပဲ... ပြီး‌တော့ သူက အခုအချိန်မှာ တကယ့်မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မဟုတ်သေးဘူး...”

“အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား လီချိုး... နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူဝင်စားပြီးတဲ့နောက်မှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆုံးရှုံးပြီး သာမန်လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတယ်ဆိုတာ ရှင် သိမှာပါ...”

“လူဝင်စားတဲ့ နတ်ဘုရားရဲ့ မူလအမှတ်အသားကို ထုတ်ဖော်မပြောရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းကိုလည်း ရှင် သတိပြုမိသင့်တယ်...”

လီချိုးသည် ဤစည်းမျဉ်းများကို သိရှိသလို မိမိကိုယ်တိုင် ချိုးဖောက်မိသွားကြောင်းလည်း နားလည်ပေသည်။ မိမိတွင် အပြစ်ရှိကြောင်း သိရှိသဖြင့် လီချိုးသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက သူကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဆိုတာကို သိသွားပြီဆိုမှတော့... သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဆိုတဲ့ မူလအမှတ်အသားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ပစ်ပေးစေချင်လား..."

သူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျူးလင်သည် ဤနဂါးနတ်ဘုရားနှင့် လက်မထပ်ခဲ့ရသည်မှာ တကယ်ပင် ကံကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ မဟုတ်ပါက သူမသည် သူ့ကြောင့် နေ့တိုင်း ခေါင်းကိုက်နေရပေလိမ့်မည်။

ကျူးလင်သည် သူမ၏ နားထင်ကို နှိပ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မလိုဘူး... ရှင် အဲဒီလိုမလုပ်သင့်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ သက်ရှိတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြောင်းလဲတာကို တားမြစ်ထားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေလို့ပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား လီချိုး... ကျွန်မ ရှင့်ကို မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်..."

လီချိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ မေးစရာရှိရင် မေးနိုင်ပါတယ်..."

ကျူးလင်သည် သူ့ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် လောကဘုံခြောက်ပါးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မှတ်မိသေးရဲ့လား... မိစ္ဆာလောကရဲ့ အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီစည်းမျဉ်းတွေကို မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်..."

သူမ ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်သောအခါ လီချိုး၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာသည် ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားပြီး ထို့နောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ၏ အမူအရာပြောင်းလဲမှုမှာ တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်သော်လည်း ကျူးလင်ကမူ မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်၏။

သူမသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား လီချိုး... ကျွန်မ ခန့်မှန်းတာ မှန်နေတာလား... ရှင် တကယ်ပဲ ဒီစည်းမျဉ်းတွေကို မမှတ်မိတော့ဘူးပေါ့..."

သူသည်လည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး လိမ်ညာ၍မရသဖြင့် လီချိုးသည် မျက်နှာလွှဲကာ ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ငြင်းဆန်လိုက်၏။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် သူမ၏ မေးခွန်းကို မဖြေကြားခြင်းကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကျူးလင်သည် အဖြေကို သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ မိစ္ဆာလောကရဲ့ အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုအခြေခံစည်းမျဉ်းတွေကို အလွတ်ရနေသင့်တာပေါ့..."

“ရှင်က ကျွန်မထက် အသက်ပိုကြီးတာတောင် ဒီစည်းမျဉ်းတွေကို မမှတ်မိတော့ဘူးဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ..."

“ရှင် အရင်က ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့တာလဲ… ဒီလောက်ရှည်လျားတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘာတွေလုပ်နေခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ် သိချင်မိတယ်..."

သူမ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လီချိုးသည် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီယုတ်မာတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား...”

“သူသာ ငါ့ကို ဒီပျက်စီးနေတဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းကျော်ကြာ ပိတ်လှောင်မထားခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အများစုကို မေ့လျော့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီချိုးသည် ဒေါသတကြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ရှို့ဝူကို ကာကွယ်ပေးနေသော ကျူးလင်ကို မကြည့်ချင်‌တော့ပေ။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တွေ့ရပြီး ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော သူ့စကားများကို ကြားရသောအခါ ကျူးလင်သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ချကာ အတွေးနက်သွားလေသည်။

'မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား လီချိုးကို ဒီကမ္ဘာမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာ တခြားအကြောင်းပြချက် ရှိပုံရတယ်...”

“တကယ်လို့ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား လီချိုးနဲ့ ငါ စေ့စပ်ထားလို့ဆိုရင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက နတ်ဘုရားလောကနဲ့ မိစ္ဆာလောကမှာ ပြဿနာရှာနိုင်သလို အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား လီချိုးကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လို့ရတာပဲ...”

“မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ အစွမ်းထက်မှုနဲ့ဆိုရင် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား လီချိုးက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်...”

“ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား လီချိုးကို မသတ်ခဲ့ဘဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဒီမှာလာပြီး ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအားလုံး နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်မလဲ...'

ကျူးလင်သည် သူမ၏ နားထင်ကို နှိပ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် တွေးတောလိုက်သည်။

'ငါသိတာ ပိုများလာလေလေ မေးခွန်းတွေ ပိုများလာလေလေပဲ... မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ဒီကမ္ဘာကို ဖန်တီးပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဒီကိုလာခဲ့ရတဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်နေသေးတာပဲ...'

ကျူးလင် စဉ်းစားနေစဉ် ရှို့ဝူသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာလေသည်။