အခန်း ၁၅၉

အခန်း (၁၅၉) - သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များ

ထိုစကားများကို ချန်ထားရစ်ပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် တံခါးဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျူးလင်သည်လည်း လျင်မြန်စွာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့၏။

မီးဖိုချောင်ထဲမှ မထွက်သွားမီ ကျူးလင်သည် လီချိုးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား လီချိုး... ကလေးတွေကို ဒီမှာပဲ စောင့်ရှောက်ပေးထားလို့ရမလား..."

လီချိုးသည် လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲပြီးကာစ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အနားယူရန် လိုအပ်နေပေသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျူးလင်သည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူ၏နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားလေသည်။

သူမသည် ဗီလာအိမ်ကြီးထဲမှ ထွက်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် မြေကြီးထဲမှ တိုးထွက်လာနေသော သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ရှို့ဝူသည် သာမန်လူများကို ဘေးလွတ်ရာသို့ စတင်ရွှေ့ပြောင်းပေးနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သဖြင့် ကျူးလင်သည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားချေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးအတွင်းသို့ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမ ရှာဖွေနေသည့်အရာကို တွေ့ရှိသွားပြီး ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် သေးငယ်သော အမည်းရောင် သစ်ကိုင်းခြောက်လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ကျူးလင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်အုပ်စုဆီသို့ မီးလုံးများဖြင့် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်နေသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိသွားလေသည်။

သူမသည် ထိုအမျိုးသားဆီသို့ ခပ်မြန်မြန် ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"တစ်ဆိတ်လောက်ရှင်... ဒီသစ်ကိုင်းလေးကို မီးညှိပေးဖို့ ကူညီပေးလို့ ရမလား..."

သူမ၏ ကြည်လင်သာယာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုအမျိုးသားသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အလှကြောင့် မှင်တက်သွားရရှာသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျူးလင်သည် ၎င်းတို့ဆီသို့ ဦးတည်ကာ တွားသွားလာနေသော အခြားသန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်အုပ်စုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုလေး... ဒီသန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်တွေရဲ့ စားသောက်တာကို မခံချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မကို ကူညီပြီး ဒီသစ်ကိုင်းလေးကို ရှင်ရဲ့ မီးစွမ်းအားနဲ့ မီးညှိပေးပါဦး..."

ထိုအမျိုးသားသည် သူမ၏ စကားများကို ကြားမှပင် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များသည် သူနှင့် အရမ်းနီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် လက်ညှိုးမှတစ်ဆင့် မီးတောက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး အမည်းရောင်သစ်ကိုင်း၏ ထိပ်တစ်ဖက်ကို မီးရှို့လိုက်၏။

သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း သစ်ကိုင်းကို မီးမကူးစေနိုင်သေးပေ။

ထိုအမျိုးသားသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်တော့သည်။

"ဒါက ဘာသစ်ကိုင်းမို့လို့လဲ... ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့တောင် မီးညှိလို့ မရရတာလဲ..."

၎င်းတို့သည် သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သော်လည်း ကျူးလင်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်၏။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ဒီသန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်တွေကို အရင်ဆုံး ရှင်းပစ်ကြရအောင်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် အဆင့်နိမ့် မီးဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မီးဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သူမ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကြားတွင် ညှပ်ကိုင်ထားရင်း ကျူးလင်က တည်ငြိမ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

"လောင်ကျွမ်းစေ..."

သူမ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ ရှေ့တွင် သေးငယ်သော ရွှေနီရောင် အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုအစီအရင်ထဲမှ ပြာလဲ့လဲ့ မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်အားလုံးကို ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းစေတော့၏။

စက္ကူတစ်ရွက်မှတစ်ဆင့် ပြာလဲ့လဲ့မီးတောက်များကို ကျူးလင် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီး ထိုအမျိုးသား မှင်တက်နေဆဲအချိန်တွင် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ အဝေးတစ်နေရာရှိ ထန်ဝေ့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရချေသည်။

ကျူးလင်သည် ထန်ဝေ့ဆီသို့ ပြေးသွားရင်း မီးဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဆက်တိုက် ပို့လွှတ်နေလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်အားလုံးကို ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့၏။

ထန်ဝေ့သည် သူမ ပြေးလာသည်ကို မြင်သဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..."

ကျူးလင်သည် သူ၏ရှေ့တွင် အမည်းရောင်သစ်ကိုင်းကို ပြသလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီသစ်ကိုင်းလေးကို ရှင့်ရဲ့ မီးစွမ်းအားနဲ့ မီးညှိပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး..."

ထန်ဝေ့သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ပြာလဲ့လဲ့မီးတောက်များ ဖြာထွက်နေဆဲဖြစ်သော မီးဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်မီး ရှိနေတာပဲကို... ငါ့မီးကို ဘာလို့ လိုအပ်တာလဲ..."

ကျူးလင်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီအဆင့်နိမ့် မီးဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့က ထွက်တဲ့မီးက ဒီသစ်ကိုင်းကို မီးညှိဖို့ အရမ်းအားနည်းလွန်းတယ်..."

“ရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်က အဆင့် (၄) ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ရှင့်ရဲ့မီးက ဒီသစ်ကိုင်းကို မီးညှိနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းမှာ သေချာတယ်..."

သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထန်ဝေ့သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှ အမည်းရောင်သစ်ကိုင်းကို ယူလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းကို မီးညှိရန် မီးတောက်တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်၏။

"ဒါက ဘာသစ်ကိုင်းမို့ မင်းရဲ့ မီးဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့နဲ့တောင် မီးရှို့လို့ မရရတာလဲ..."

ကျူးလင်သည် အခြားသန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်အုပ်စုကို ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းစေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဖီးနစ်ပင်ရဲ့ သစ်ကိုင်းခြောက်လေးပဲ... ဒီအဆင့်နိမ့် မီးဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့က ထွက်တဲ့ မီးတောက်တွေက သူ့ကို အပူပေးဖို့တောင် မတတ်နိုင်ရှာဘူး..."

ထန်ဝေ့သည် သူ၏လက်ချောင်းများကြားရှိ ငါးစင်တီမီတာခန့် ရှည်လျားသော အမည်းရောင်သစ်ကိုင်းလေးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း သစ်ကိုင်း၏ ထိပ်တစ်ဖက်ကို မီးဖြင့် ရှို့နေလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် သစ်ကိုင်းကို မီးညှိနိုင်သွားတော့၏။

ထိုဖီးနစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းခြောက်လေးထိပ်ဖျားမှ ပါးလွှာသော မီးခိုးငွေ့တန်းလေး ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ထန်ဝေ့သည် မီးခိုးငွေ့အချို့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ရာ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဖီးနစ်ကိုင်းခြောက်လေး၏ ထိပ်ဖျားမှ ပါးလွှာသော မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များသည် ထိုနေရာတွင်တင် တောင့်တင်းသွားကြလေသည်။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်အားလုံးသည် ထန်ဝေ့ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာကြတော့၏။ ထန်ဝေ့သည် သူရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဦးရေပြားများပင် ထုံကျင်သွားရရှာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာနေသော သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များကို မြင်သဖြင့် ကျူးလင်သည် ထန်ဝေ့၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ဖီးနစ်ပင်သစ်ကိုင်းကို လျင်မြန်စွာ လုယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် လမင်းတစ်ထောင်ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းကာ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

ထန်ဝေ့သည် သူမ ဘာလုပ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် ကျူးလင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အပန်းဖြေစခန်းအတွင်းမှ တိုးထွက်လာပြီး သူမနောက်သို့ ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသော သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက် ပင်လယ်ပြင်ကြီးသာ ဖြစ်ချေသည်။

ဘယ်ဘက်လက်တွင် သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များကို ဆွဲဆောင်ရန် ဖီးနစ်ပင်၏ အမည်းရောင်သစ်ကိုင်းခြောက်လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ညာဘက်လက်တွင်မူ နီးကပ်လာသော သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များကို လောင်ကျွမ်းစေရန် မီးဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကိုင်စွဲထားရင်း ကျူးလင်သည် အက်စ်မြို့တော်ဆီသို့ ဆက်တိုက် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် သူမသည် အက်စ်မြို့တော်၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များသည် သာမန်လူများကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်များကိုသာ ရွေးချယ်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကျူးလင်သည် ဤသန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံနေရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသွားတော့၏။

ဤဖီးနစ်ပင် သစ်ကိုင်းခြောက်လေး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များကို ဆွဲဆောင်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် အပန်းဖြေစခန်းအောက်ခြေရှိ မြေဆီလွှာအတွင်းမှ သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မည်ပင်။

ကျူးလင်သည် အက်စ်မြို့တော်၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွင် ယခင်တစ်ခေါက် သူမ လာရောက်ခဲ့စဉ်ကထက် ဖုတ်ကောင်များ ပိုမိုများပြားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူမသည် သန္ဓေပြောင်းအင်းဆက်များကို ပိတ်လှောင်ရန် အသုံးပြုနိုင်မည့် နေရာကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်လေသည်။