အခန်း ၄၈၂

အခန်း (၄၈၂)

မဟာကျိုးဧကရာဇ်မြို့တော်တစ်ခုလုံး၌ မောင်းသံ၊ ဗုံသံနှင့် နှဲသံများက နားကွဲမတတ် ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိနေပေသည်။

မဟာကျိုးဧကရာဇ်မြို့တော်၏ လမ်းမကြီးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သာမန်ပြည်သူပြည်သားများအားလုံးက မင်္ဂလာစီတန်းလှည့်လည်လာသော အဖွဲ့ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြလေ၏။ ထိုစီတန်းလှည့်လည်လာသော အဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံး၌ ရှောင်မိုက မြင်းနီကြီးတစ်ကောင်ကိုစီးနှင်ကာ ရှေ့သို့ဆက်လက် ထွက်ခွာလာချေပြီ။

ကျိုးတိုင်းပြည်၌ မင်္ဂလာဓလေ့ထုံးတမ်းများမှာ သာမန်မိသားစုများ၏ ဓလေ့များနှင့် ယေဘုယျအားဖြင့် ဆင်တူလှသော်လည်း နန်းတော်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း မင်္ဂလာလုပ်ငန်းစဉ်များကမူ တော်ဝင်မိသားစု၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအတိုင်း တိကျစွာ လိုက်နာဆောင်ရွက်ရပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုသည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နေလင့်ကစား သူ၏သတို့သမီးများကို သွားရောက်ကြိုဆိုရန်အတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်းစီးနှင်ရဆဲဖြစ်လေ၏။

မဟာကျိုးမြို့တော်ရှိ သာမန်ပြည်သူအများစုအတွက်မူ ၎င်းတို့၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့ရှိရမည့် သူတို့ဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဒါက အရှင်မင်းမြတ်လား"

"အရှင်မင်းမြတ်က သိပ်ချောတာပဲ"

"ဘယ်သူကများ အရှင်မင်းမြတ်က အရပ်ခြောက်ပေနဲ့ ပေါင်နှစ်ရာလောက် ဝတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလဲ။ အရှင်မင်းမြတ်က တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းလွန်းလှပါတယ်"

"ဟုတ်ပါရဲ့။ ငါလည်း အရှင်မင်းမြတ်က ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်လို အရမ်းခန့်ညားတယ်လို့ ထင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အရှင်မင်းမြတ်က စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူတယ်လို့ ထင်တာပဲ"

"ငါလည်း အရှင်မင်းမြတ်ကို လက်ထပ်ချင်လိုက်တာ"

"နင်တို့တွေ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောကြ၊ ဆင်ခြင်ကြစမ်းပါ"

"အရှင်မင်းမြတ်အကြောင်းကို ဝေဖန်နေတာတွေ ရပ်လိုက်ကြတော့၊ ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား"

အမျိုးသမီးများစွာသည် မင်္ဂလာသတို့သားဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော ရှောင်မိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ စွဲလမ်းကြည်နူးမှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သူတို့၏ အထင်အမြင်များထဲ၌ လက်ရှိဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် လူဝကြီးတစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု အမြဲတစေ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်းပင်။ ယခုလို အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားစွာ မွေးဖွားလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

အမျိုးသမီးများအပြင် စာပေပညာရှင်များစွာလည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အရှင်မင်းမြတ်သည် မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းရူးသွပ်နေပြီး နန်းတွင်းအစေခံမလေးများ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌သာ တစ်နေကုန်တစ်နေခန်း အချိန်ဖြုန်းနေတတ်သည်ဟု သူတို့ ကြားသိထားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော်ငြားလည်း အရှင်မင်းမြတ်၏ တည်ကြည်ခန့်ညားလှသော အသွင်အပြင်နှင့် အပြည့်အဝ တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော အငွေ့အသက်များကိုသာ အကဲဖြတ်ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင် သူသည် သေရည်နှင့် မိန်းမမုန်ိုင်းများကြားတွင် နစ်မွန်းနေသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝကို မတူညီနေပေ။

နန်းတော်မှ မင်္ဂလာစီတန်းလှည့်လည်သည့်အဖွဲ့ကြီး တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာလာချိန်တွင် လင်ရှင်းနန်းဆောင်ဘက်မှ အဖွဲ့သည်လည်း ရှီချောင်ကျေးရွာနှင့် ချင်တိုင်းပြည်သံအမတ်အိမ်တော်များဆီသို့ အသီးသီး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေ၏။

လင်ရှင်းနန်းဆောင်မှ နန်းတွင်းအရာရှိမများ၏ ဦးဆောင်လမ်းပြမှုအောက်တွင် သတို့သမီးနှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ မင်္ဂလာဝေါယာဉ်များပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ကျိုးတောင်ကြီးဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ဤတောင်ကြီးမှာ ကျိုးတိုင်းပြည်၏ ဆင်ခြေဖုံးဒေသတွင် တည်ရှိပြီး ကျိုးတိုင်းပြည်၏ နဂါးသွေးကြော အစပြုရာနေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျိုးတိုင်းပြည်ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သော ဘိုးဘေးကြီးသည် ဤတောင်ကြီးမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အင်ပါယာအုတ်မြစ်ကြီးကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။ ကျိုးတိုင်းပြည်အတွက် ဤတောင်ကြီး၏ အရေးပါအရာရောက်မှုမှာ သဘာဝအလျောက် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စံသတ်မှတ်ထားသော လုပ်ငန်းစဉ်များအရဆိုလျှင် သတို့သားသည် သတို့သမီးကို သွားရောက်ကြိုဆိုရန်အတွက် သတို့သမီး၏အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိဖုရားကြီးနှစ်ပါးစလုံးမှာ တူညီသော အဆင့်အတန်းရှိနေသောကြောင့် တစ်နေရာတည်းကို အရင်သွားရောက်ရန်မှာ မသင့်တော်လှဘဲ မလိုလားအပ်သော အတင်းအဖျင်းစကားများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနနှင့် လင်ရှင်းနန်းဆောင်တို့သည် ရှေးဟောင်းဓလေ့ထုံးတမ်းများကို အခြေခံကာ လုပ်ငန်းစဉ်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးသတ်မှတ်ခဲ့ကြလေ၏။ ယင်းမှာ ယန်ရုရွှယ်နှင့် ချင်စီယောင်ဟူသော မိဖုရားကြီးနှစ်ပါးကို ကျိုးတောင်ကြီး၏ခြေရင်း၌ စောင့်ဆိုင်းစေခြင်းပင်။ အရှင်မင်းမြတ်သည်လည်း ထိုကျိုးတောင်ကြီးဆီသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ကာ မိဖုရားကြီးနှစ်ပါးစလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ကြိုဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် အရှင်မင်းမြတ်အနေဖြင့် မိဖုရားကြီးနှစ်ပါးကို ဦးဆောင်ကာ ကျိုးတောင်ကြီးအား တစ်ပတ်ပတ်ရန်သာ လိုအပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်ကို ပူဇော်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် ဘိုးဘေးများကို အသိပေးကြေညာခြင်းဖြစ်ပြီး သတို့သမီးများကို ကြိုဆိုခြင်းလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးမြောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မကျေမနပ်ဖြစ်စေတော့မည် မဟုတ်ချေ။

နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် နန်းတော်မှ မင်္ဂလာစီတန်းလှည့်လည်သည့်အဖွဲ့ကြီးသည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။ မင်္ဂလာဝေါယာဉ်နှစ်ခုမှာ တောင်ခြေ၌ ရပ်နားထားနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ ရှောင်မိုရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပေသည်။ ရှောင်မိုက မြင်းပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး မင်္ဂလာဝေါယာဉ်နှစ်ခုကြားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

လူတိုင်း ကျက်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သော လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း သခင်မကြီးယန်က ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ဝေါယာဉ်၏ လိုက်ကာကို အနည်းငယ် မတင်လိုက်ပြီး ပန်းပွင့်ပုံစံ ပိုးဖဲကြိုးနီလေးကို အသုံးပြု၍ သူမ၏သတို့သမီးကို အပြင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်လာခဲ့လေ၏။

ချင်မုကျိုး၏ ဆွေမျိုးများအားလုံးမှာ ချင်တိုင်းပြည်တွင်သာရှိနေပြီး ကျိုးတိုင်းပြည်သို့ လာရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိသောကြောင့် မယ်တော်ကြီးယန် ကိုယ်တိုင်ပင် ချင်မုကျိုးကို ဝေါယာဉ်ထဲမှ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်ပေးခဲ့ရပေသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်မရဲ့ ရုရွှယ်လေးကို အပ်နှံပါတယ်" သခင်မကြီးယန်က မျက်ရည်များကို အတင်းအောင့်အည်းထိန်းချုပ်ထားရင်း ရှောင်မိုအား တောင်းဆိုလိုက်လေ၏။

"အရှင်မင်းမြတ်... မုကျိုးလေးက ချင်တိုင်းပြည်ကနေ ကျိုးတိုင်းပြည်ကို ရောက်လာခဲ့ရတာ။ အခုချိန်ကစပြီး ဒီသူစိမ်းနယ်မြေက မုကျိုးလေးရဲ့ အိမ်ဖြစ်လာတော့မှာပါ။ အရှင်မင်းမြတ် သူမအပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပေးရမယ်နော်" မယ်တော်ကြီးယန်ကလည်း မှာကြားလိုက်သည်။

"စိတ်ချယုံကြည်တော်မူပါ" ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "ရုရွှယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မုကျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးအပေါ် ကျွန်တော် ရိုးသားစစ်မှန်တဲ့ စေတနာနဲ့ ဆက်ဆံသွားမှာပါ။ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

ဤစကားများထဲတွင် မှားယွင်းနေသောအရာ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိသော်ငြားလည်း... ရှောင်မိုက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း "ရိုးသားစစ်မှန်သော စေတနာဖြင့် ဆက်ဆံမည်၊ ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သောအခါ အနည်းငယ်တော့ ထူးဆန်းနေသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သခင်မကြီးယန်နှင့် မယ်တော်ကြီးယန်တို့က သူတို့လက်ထဲမှ ပိုးဖဲကြိုးနီလေးများကို ရှောင်မိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။ ရှောင်မိုသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်လက်များတွင် ပိုးဖဲကြိုးနီလေးများကို တစ်ဖက်စီ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ကိုင်ဆောင်ထားသော ပိုးဖဲကြိုးနီလေးများမှာ ကြိုးနီလေးများအလား အသွင်ဆောင်နေပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက သူ့ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညွှန်ပြနေပေသည်။ ရှောင်မိုသည် သူ၏ ဇနီးသည်နှစ်ဦးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သတို့သမီး မျက်နှာဖုံးပုဝါနီကြီးများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော်ငြားလည်း... ခေါင်းငုံ့ထားကြသော သူတို့၏ ရှက်သွေးဖြာနေသည့် မျက်နှာအမူအရာလေးများကို ရှောင်မို ရေးတေးတေး ခံစားသိရှိနေဆဲဖြစ်လေသည်။

"သူတို့က အခု ငါ့ရဲ့ဇနီးတွေဖြစ်သွားကြပြီလား" ထိုအတွေးက ရှောင်မို၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏ နှလုံးသားထဲတွင် မင်္ဂလာဆောင်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် အလွန်တရာ ဝေးကွာလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဟု အမြဲတစေ ခံစားခဲ့ရဖူးလေ၏။ ထို့အပြင် ရှောင်မိုတစ်ယောက် အခြားအမျိုးသမီးများအတွက် တာဝန်ယူပေးရန် အပြည့်အဝ အဆင်သင့်မဖြစ်သေး၍လော သို့တည်းမဟုတ် လက်တွဲဖော်တစ်ဦးကို သေချာဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ပူပန်နေမိ၍လော မပြောတတ်ချေ... ရှောင်မို၏ ရင်ထဲ၌ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။

သို့သော် တကယ်တမ်း လက်တွေ့ကျကျ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ... မင်္ဂလာဆောင်ရခြင်းက သူထင်ထားသလောက် ကြောက်စရာကောင်းမနေခဲ့ပါချေ။

"အရှင်မင်းမြတ်... ကျိုးတောင်ကြီးကို ပူဇော်ကန်တော့ရမယ့် အချိန်ကျရောက်ပါပြီ" ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီး ဝန်ကြီးယန်ကျိန်းက ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ရှောင်မိုကို တိုးညင်းစွာ လျှောက်တင်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပိုးဖဲကြိုးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မိဖုရားကြီးနှစ်ပါးကို ဦးဆောင်၍ ကျိုးတောင်ကြီး၏ ခြေရင်းကို တစ်ပတ် လှည့်လည်လိုက်သည်။ ကျိုးတောင်ကြီး၏ ခြေရင်းကို တစ်ပတ်လှည့်လည်ပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် မိဖုရားကြီးနှစ်ပါး မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနက ယဇ်ပလ္လင်ကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေချေပြီ။

ရှောင်မိုနှင့် မိဖုရားကြီးနှစ်ပါးက နံ့သာတိုင်သုံးတိုင်စီကို ထွန်းညှိလိုက်ကြသည်။ သူက အရှေ့ဆုံး၌ ရပ်နေပြီး ယန်ရုရွှယ်နှင့် ချင်စီယောင်တို့က သူ့နောက်ရှိ ဘယ်နှင့်ညာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် နေရာယူထားကြလေ၏။

"အရိုအသေပေး"

ရိုသေလေးမြတ်ဖွယ် မင်္ဂလာတေးသီချင်းသံများကြားထဲတွင် ရှောင်မို၊ ချင်စီယောင်နှင့် ယန်ရုရွှယ်တို့က ကျိုးတောင်ကြီးကို ပူဇော်ကန်တော့ရန် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့သုံးဦးစလုံး မတ်တတ်ပြန်ရပ်လိုက်သည့် ထိုခဏမှာပင် ကျိုးတောင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားမှ အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ထိုးတက်လာခဲ့ပြီး မဟာကျိုးနန်းတော်ကြီးဆီသို့ သက်တံတစ်သွယ်အလား ချိတ်ဆက်သွားလေ၏။ သို့တိုင်အောင် မိုးစဲပြီးနောက် ပေါ်ထွက်လာသော သက်တံထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုလှပနေပေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းသွားသော နဂါးဟစ်ကြွေးသံကြီးများက မိုင်ရာပေါင်းများစွာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ ကျေးငှက်ရာပေါင်းများစွာကလည်း ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပျံသန်းဝဲပျံနေကြပြီး အလွန်တရာ ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်နေပုံရသော တေးဆိုသံများကို ဖန်တီးနေကြလေ၏။

ဤအရောင်အသွေးစုံလင်လှသော အလင်းတန်းကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မြို့ထဲရှိ သာမန်ပြည်သူများမှာ ကောင်းမြတ်သော နိမိတ်လက္ခဏာကြီးတစ်ခုဟု ကြွေးကြော်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အံ့သြချီးကျူးမှုများနှင့် ကြီးမားလှသော ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်မှုများ အပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ သို့သော် တကယ်တမ်း ရှောင်မို၏အမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနက ဖိတ်ကြားထားသော ကျင့်ကြံသူတချို့၏ လှည့်စားမှု အကွက်ငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော မင်္ဂလာနေ့ရက်ကြီးတွင် ကောင်းမြတ်သော နိမိတ်လက္ခဏာတချို့ကို မဖန်တီးထားလျှင် အဆင်ပြေမည်မဟုတ်ပါချေ။ အခြားသော နန်းတွင်းအရာရှိများနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများကလည်း ထိုနည်းတူ တွေးတောနေကြလေ၏။ ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများပင်လျှင် သူတို့၏ အထက်လူကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မသေမျိုးတွေကို ဖိတ်ကြားပြီး မင်္ဂလာနိမိတ်လက္ခဏာတွေ ဖန်တီးခိုင်းတာက သိပ်ပြီး တုပလွန်းရာကျတယ်လို့ ဝန်ကြီးက ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်ဘူးလား ဟု တွေးတောနေမိကြသည်။

ဝန်ကြီးက အတုအယောင်လုပ်ရပ်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး ဤမျှကြီးမားလှသော မြင်ကွင်းကြီးကိုပင် ဖန်တီးခဲ့သေးသည်ကိုး။

သို့သော် ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီး ဝန်ကြီးယန်ကျိန်း တစ်ဦးတည်းကသာ ဤမင်္ဂလာနိမိတ်လက္ခဏာကြီးကို တွေဝေငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပေသည်။ သူတို့အားလုံးက ဤနိမိတ်လက္ခဏာကြီးကို ဝန်ကြီးယန်ကျိန်း ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်းပင်။ သို့သော် တကယ်တမ်း၌ ယန်ကျိန်းသည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာတစ်ခုမျှ သိမထားပါချေ။ သူသည် အတုအယောင်ဖန်တီးရန် မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကိုမျှ ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ... ဤမင်္ဂလာနိမိတ်လက္ခဏာများအားလုံးမှာ အစစ်အမှန်များ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ အရှင်မင်းမြတ်က သူ၏သမီးဖြစ်သူနှင့် ချင်တိုင်းပြည်မှ ထိုမင်းသမီးကို လက်ထပ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် မဟာကျိုးသည် တကယ်ပဲ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြန်လည်နိုးထလာတော့မည်လား။

ကျိုးတောင်ကြီးကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် သခင်မကြီးယန်နှင့် မယ်တော်ကြီးယန်တို့က ယန်ရုရွှယ်နှင့် ချင်စီယောင်တို့ကို ၎င်းတို့၏ မင်္ဂလာဝေါယာဉ်များဆီသို့ အသီးသီး ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ နှဲသံ၊ မောင်းသံနှင့် ဗုံသံများ တစ်ဖန်ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရှောင်မိုက မြင်းပေါ်သို့ လွှားကနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မင်္ဂလာစီတန်းလှည့်လည်သည့်အဖွဲ့ကြီးမှာ ဧကရာဇ်မြို့တော်ဆီသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"သူတို့လာနေပြီ၊ သူတို့လာနေကြပြီ"

"အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ မိဖုရားကြီးနှစ်ပါး ရောက်လာပြီ"

"မြန်မြန်ကြည့်ကြ"

ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ ဂိတ်တံခါးများ၌ သာမန်ပြည်သူများက လမ်းတစ်လျှောက် တန်းစီကာ ကြိုဆိုနေကြလေ၏။ ရှောင်မို၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ မင်္ဂလာဝေါယာဉ်နှစ်ခုက ယှဉ်တွဲလျက် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။

ထိုမင်္ဂလာဝေါယာဉ်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း အမျိုးသားများစွာ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ မနာလိုအားကျနေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုသခင်မလေးယန်မှာ ကျိုးတိုင်းပြည်၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်အမျိုးသမီးအဖြစ် ချီးကျူးခံရရုံသာမက ကျိုးတိုင်းပြည်၏ နံပါတ်တစ် အလှပိုင်ရှင်အဖြစ်ပါ သတ်မှတ်ခံထားရသူ မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် ချင်တိုင်းပြည်၏ ထိုသက်တော်အကြီးဆုံးမင်းသမီးမှာလည်း သခင်မလေးယန်ထက် အလှအပရေးရာတွင် လုံးဝလျော့ကျမနေဘူးဟု ကောလာဟလ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေ၏။ ယခုအခါ အရှင်မင်းမြတ်က အလှပိုင်ရှင်နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အိမ်အပြန်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့ မည်သို့များ အားမကျဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

အမျိုးသမီးများ၏ အတွေးများမှာမူ အမျိုးသားများနှင့် ဆင်တူသော်ငြား ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေလေသည်။ အမျိုးသမီးများ မနာလိုအားကျနေရသောအရာမှာ မင်္ဂလာဝေါယာဉ်များထဲရှိ မိဖုရားကြီးနှစ်ပါးကိုပင်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းမြတ်သာ သူတို့ကို လက်ထပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် မည်မျှပင် ပျော်ရွှင်ရလိမ့်မည်နည်းဟု သူတို့ တွေးတောနေမိကြတော့သည်။