အခန်း ၄၈၆

အခန်း (၄၈၆)

ဤအရာကို ရှောင်မို တကယ်ပင် ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပါချေ။

သူ လက်ထပ်ရမည့် ယန်မျိုးနွယ်စု၏ သမီးတော်မှာ ယခင်က သူ အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ထိုမိန်းကလေး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ တွေးမထားခဲ့ဖူးပေ။

ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ နန်းတော်တွင်း၌ သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကတည်းက ဤအချက်ကို သူ ရိပ်မိသင့်သည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ထိုအချိန်က မောင်းမဆောင်တွင်း၌ မယ်တော်ကြီးယန် တစ်ပါးတည်းသာ ရှိနေခဲ့ရာ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သော မည်သည့်အမျိုးသမီးမဆို မယ်တော်ကြီး၏ ဆွေမျိုး သို့မဟုတ် မိတ်ဆွေသာ ဖြစ်ရပေမည်။

ထို့အပြင် ထိုကိစ္စမှာ ယန်မိသားစုမှ သခင်မလေးနှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာပင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ရုရွှယ်တစ်ယောက် နန်းတော်တွင်းရှိ မယ်တော်ကြီးယန်ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသော ကိစ္စတစ်ရပ်သာ ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။

"တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ဖြစ်ကြတာ အတော်လေးတောင် ကြာသွားခဲ့ပြီနော်" ရှောင်မိုက ကျောက်စိမ်းချိန်ခွင်တံလေးကို ချထားလိုက်ပြီး ယန်ရုရွှယ်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။ "မင်းနဲ့ငါက တကယ်ကို ရေစက်ပါလာခဲ့ပုံပဲ"

ယန်ရုရွှယ်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများအောက်မှ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်၏ အတောင်ပံများ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်နေသည့်အလား ခပ်ဖွဖွ တုန်ခါသွားရှာ၏။

"နန်းတော်ထဲမှာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတာကို ကျွန်မဘက်က တမင်သက်သက် လုပ်ယူခဲ့တာလို့ အရှင်မင်းမြတ် မထင်ဘူးလား။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်း ဆုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်တွေမှာလည်း မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ကြိုသိနေတဲ့အတွက် ကျွန်မကို တမင်သက်သက် သတင်းပေးခဲ့လို့ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရဖို့အတွက် ကျွန်မက တိုက်ဆိုင်သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး လာတွေ့ခဲ့တာလို့ကော မတွေးမိဘူးလားရှင်"

"အဲဒီလိုတွေ လုပ်နေစရာမှ မလိုတာ"

ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ပြောဖို့ မလွယ်ကူလှဘူးဆိုပေမယ့် လူအများစုအတွက်တော့ ရှင်းလင်းနေပြီးသားပါ။ သာမန်ပြည်သူတွေတောင်မှ ဒီအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိထားကြတယ်လေ"

"မင်းကို ငါနဲ့ လက်ဆက်ပေးရတာ မင်းတို့ ယန်မိသားစုအတွက် အနည်းငယ် သိက္ခာကျစေတယ်လို့ ခံစားနေကြရတာလေ။ ထားပါတော့၊ မယ်တော်ကြီး စီစဉ်ပေးတဲ့ ဒီမင်္ဂလာပွဲကိုလည်း ငါက သဘောတူလက်ခံထားပြီးဖြစ်လို့ ဘယ်လိုမှ ပြောင်းလဲလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒီတော့ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို တမင်သက်သက် ရယူနေစရာ လိုတော့မှာလဲ"

ရှောင်မို၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ရုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကာ သူ၏စကားကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဝန်ခံလိုက်လေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားကို မည်သို့ဆက်ပြောရမည်မှန်း မသိတော့သဖြင့် အခန်းတွင်း၌ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးတစ်ခု ကြီးစိုးသွားခဲ့ချေပြီ။

ယန်ရုရွှယ်က စားပွဲပေါ်ရှိ သေရည်ခွက်များကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်တင်လိုက်ပေသည်။ "အရှင်မင်းမြတ်... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ။ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာသေရည် သောက်ရမယ့်အချိန် မရောက်သေးဘူးလားရှင်"

"ဟုတ်သားပဲ၊ အချိန်ရောက်နေပြီပဲ"

ရှောင်မိုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သေရည်နှစ်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်လေ၏။

ယန်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ လက်ထဲမှ သေရည်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူတို့၏ လက်မောင်းများ အချင်းချင်း ယှက်နွယ်သွားကြပြီးနောက် ကြည်လင်တောက်ပနေသော သေရည်များကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် အကုန်မော့သောက်လိုက်ကြလေတော့သည်။

သေရည်ခွက်များကို ချထားလိုက်ချိန်တွင် ယန်ရုရွှယ်က ခေါင်းငုံ့သွားရှာပြီး သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်လေးများထက်သို့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရှက်သွေးနီရောင်လေးများ တွယ်တက်လာခဲ့ပေ၏။

ယန်ရုရွှယ်တစ်ယောက် ပုံမှန်အားဖြင့် မည်မျှပင် တည်ငြိမ်ကျော့ရှင်းနေပါစေ သူမဘဝ၏ အရေးအကြီးဆုံးသော ဤညချမ်းအချိန်ကာလလေးတွင်မူ အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။

ထို့အပြင် မင်္ဂလာဦးညတစ်ညတွင် အချစ်ဦးဖူးပွင့်စ နှလုံးသားလေးနှင့်အတူ မင်္ဂလာဝတ်စုံနီကြီးကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

သာမန်ယောကျ်ားတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှောင်မိုသည်လည်း ယန်ရုရွှယ်၏ မျက်နှာဘေးတစ်စောင်းလေးကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပါချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ပြတင်းပေါက်တံခါးဘောင်မှတစ်ဆင့် ညလေညင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးများအားလုံးကို ငြှိမ်းသတ်သွားခဲ့လေ၏။

မှုန်ဝါးဝါး လရောင်များက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာပြီး ယန်ရုရွှယ်၏ ပါးပြင်လေးများထက်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ကုတင်၏ ခြင်ထောင်လိုက်ကာများကို သေချာစွာ မချိတ်ဆွဲထားမိ၍လားတော့ မသိပါချေ။ ပါးလွှာလှသော ပိုးဇာပုဝါနီလေးများက ချိတ်များပေါ်မှ လျှောကျလာခဲ့ပြီး တရွေ့ရွေ့ ပြုတ်ကျလာကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေတော့သည်။

ပြင်ပကမ္ဘာရှိ အရာခပ်သိမ်းမှာ ပိုးဇာပုဝါနီလေးများဖြင့် ပိတ်ဆို့ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည့်အလား။ သူတို့နှစ်ဦးသား ကုတင်ပေါ်တွင် ယှဉ်တွဲထိုင်နေကြစဉ် အခန်းတွင်းရှိ အငွေ့အသက်များက ပို၍ပို၍ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကောင်းလာခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်သွားလိုက်၏။ ယန်ရုရွှယ်က မျက်တောင်လေးများ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်သွားပြီးနောက် မျက်ဝန်းလေးများကို မှိတ်ချလိုက်ကာ သူမ၏ မေးစေ့လေးကို အနည်းငယ် မော့ထားလိုက်လေရာ နှုတ်ခမ်းနီများ ဆိုးခြယ်ထားသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးများမှာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေပေသည်။

ယန်ရုရွှယ်၏ ဖြူဝင်းနူးညံ့လှသော ပခုံးသားလေးများထက်သို့ ရှောင်မိုက သူ၏လက်များကို တင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်ကို သူ ခံစားသိရှိလိုက်ရလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ပိုမိုနီးကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မိုသည် ယန်ရုရွှယ်ထံမှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူငွေ့နံ့လေးကိုပင် ရှူရှိုက်မိနေချေပြီ။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော စစ်လီကမူ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိသွားလေသည်။

သူမ လှုပ်ရှားရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟု သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

အကယ်၍ သူမသာ ယခု ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ပါက သူမ၏ သခင်ဖြစ်သူမှာ ဤသာမန်လူသားအမျိုးသမီး၏ အပြည့်အဝ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိသွားပေသည်။

သို့သော် စစ်လီတစ်ယောက် မှော်ပညာတစ်မျိုးကို အသုံးပြုကာ ယန်မျိုးနွယ်စု၏ သမီးတော်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူမ၏ တာအိုနှလုံးသားက ရူးသွပ်မတတ် သတိပေးချက်တစ်ခုကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်လာခဲ့ချေပြီ။

စစ်လီမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဝိညာဉ်ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာမှာပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား အေးခဲသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းတွင်း၌ကား ရှောင်မိုက ယန်ရုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို ထိကပ်လုနီးပါး အချိန်လေးမှာပင်...

သူ၏ အသိစိတ်များက အလျင်အမြန် ဝေဝါးလာကြောင်းကို ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ယစ်မူးသွားသကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ရှောင်မိုတစ်ယောက် အသိစိတ်များ လွတ်ကင်းသွားခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ ခေါင်းက ရှေ့သို့ ကျဆင်းသွားပြီး ယန်ရုရွှယ်၏ နူးညံ့ကာ မို့မောက်နေသော ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသူကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျလှပသော လက်ချောင်းလေးများက သူ၏ ဆံကေသာများကို ယုယုယယ သပ်တင်ပေးနေရှာ၏။

သူမ၏ မျက်ခွံလေးများ အနည်းငယ် ပိတ်ကျသွားပြီး ရင်ခွင်ထဲရှိ ယောကျ်ားကို ကြင်နာယုယစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပေသည်။ သူမ၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော ရတနာလေးတစ်ပါးကို ငေးကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သူ ထပ်ပြီး ထွက်သွားမှာကိုဖြစ်စေ၊ သူ နာကျင်ထိခိုက်သွားမှာကိုဖြစ်စေ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား။

မွှေးပျံ့သော လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။ စစ်လီတစ်ယောက် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူမသာ မအိပ်ချင်ဘူးဆိုပါက သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုပြီး ခုခံတွန်းလှန်လိုက်ရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုသို့လုပ်ဆောင်လိုက်ပါက သူမကို သေချာပေါက် လူမိသွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

အကောင်းအဆိုးကို ချိန်ဆစဉ်းစားပြီးနောက် နင်ရွှယ်နန်းဆောင်သို့ မည်သူရောက်လာသနည်းဆိုသည်ကို သူမ မည်မျှပင် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေပါစေ နောက်ဆုံးတွင် စစ်လီက ခုခံတွန်းလှန်မှုကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုရနံ့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ တံခါးဝမှာပင် အိပ်မောကျသွားလေတော့သည်။

စစ်လီအပြင် အပြင်ဘက်၌ ကင်းစောင့်နေကြသော နန်းတွင်းအစေခံမလေးများမှာလည်း ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် လဲကျနေကြပြီဖြစ်ရာ သတိရှိနေသူဟူ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မကျန်ရစ်တော့ပါချေ။

"ဒီညလို အချိန်မျိုးမှာ ငါ့ရဲ့ နင်ရွှယ်နန်းဆောင်ကို လာရောက်လည်ပတ်ရတာက သခင်မလေးအတွက် အနည်းငယ် အချိန်အခါ မသင့်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား"

ယန်ရုရွှယ်က တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ အစမှအဆုံးတိုင် နူးညံ့ညင်သာနေဆဲပင်။

သူမ၏ အကြည့်များကမူ ရှောင်မို၏ မျက်နှာထက်၌သာ တည်ရှိနေပြီး တစ်စက္ကန့်မျှပင် ရွေ့လျားသွားခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။

ယန်ရုရွှယ်၏ စကားသံအဆုံးတွင် တံခါးပွင့်သွားခဲ့လေ၏။ ချင်စီယောင်က အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ယန်ရုရွှယ်၏အရှေ့၌ ရပ်လိုက်ကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "စီယောင်က အစ်မတော်ယန်ကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်"

ယန်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ကုတင်ပေါ်၌ ညင်သာစွာ လှဲသိပ်လိုက်ပြီး စောင်ခြုံပေးလိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဝမ်းဗိုက်အရှေ့တွင် ယှက်ထားလျက် ချင်စီယောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူရန် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပေသည်။

လရောင်အောက်တွင် အေးမြသော လေပြေတစ်ခုက ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားလေ၏။ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ စကတ်စွန်းများက ခပ်ဖွဖွ လွင့်ဝဲနေကာ ရှည်လျားသော ဆံကေသာများမှာ သွယ်လျသောခါးလေးများထက်တွင် နေရာယူထားကြပေသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ လရောင်အောက်မှ အလှပိုင်ရှင်များ၏ ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား ကျော့ရှင်းခမ်းနားစွာ ရပ်တန့်နေကြတော့သည်။

နှစ်ဦးသား ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုကြသော်ငြားလည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကြီးအတွင်း၌ စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

"ကောင်းပါပြီ၊ သခင်မလေးချင် ရောက်လာမှတော့ ထိုင်ပါဦး"

ယန်ရုရွှယ်က ကျေးဇူးပြု၍ ဟူသော ဟန်ပန်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေ၏။

"အစ်မတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ချင်စီယောင်ကလည်း ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ယန်ရုရွှယ်က ချင်စီယောင်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး သူမအရှေ့တွင် ချပေးလိုက်ပေ၏။

"တကယ်တော့ ရှင်က ကျွန်မကို အစ်မတော် လို့ မခေါ်သင့်ပါဘူး" ယန်ရုရွှယ်က ချင်စီယောင်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သခင်မလေးချင်ရဲ့ အသက်က ကျွန်မထက် အများကြီး ပိုကြီးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

ယန်ရုရွှယ်၏ စကားသံအဆုံးတွင် ချင်စီယောင်၏ မျက်ဝန်းများက ခဏတာမျှ မှင်သက်သွားသကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်သွားသော်လည်း သူမ၏ အပြုံးက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပိုမို၍ တောက်ပလာခဲ့ချေပြီ။

"အစ်မတော်ရုရွှယ်က ဘာတွေပြောနေတာလဲရှင်။ ကျွန်မ မွေးဖွားလာကတည်းကနေ အခုအချိန်အထိမှ အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် အစ်မတော်ထက် ပိုကြီးနိုင်မှာလဲ။ အစ်မတော်လို့ ခေါ်တာက အမှန်ကန်ဆုံးပါပဲ"

ချင်စီယောင်၏ ဆင်ခြေပေးစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ရုရွှယ်က သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်မနေတော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံကိုသာ သောက်လိုက်လေ၏။ "ညီမတော်စီယောင်က အဲဒီလို အခိုင်အမာ ပြောနေမှတော့ ကျွန်မလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နားလည်ထားရင်ပဲ လုံလောက်နေပါပြီ"

"ဒါပေမဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရမယ်ဆိုရင်တော့..."

ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ ဆံပင်တစ်စကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဖြူလွှလွှ ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ဓားရှည်တစ်လက်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ပြတင်းပေါက်တံခါးဘောင်ထက်၌ ထိုင်နေလေ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း ရောက်နေမှတော့ ဘာလို့ အဲဒီအပေါ်မှာပဲ ထိုင်နေရတာလဲရှင်။ အောက်ဆင်းလာပြီး ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် လာမသောက်ချင်ဘူးလား"