အခန်း ၄၉၀

အခန်း (၄၉၀)

ရှောင်မိုက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ချင်စီယောင်၏နောက်မှ အိပ်ဆောင်တော်ဆီသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ဟန်ကျိုးနန်းဆောင်၌ လူသူကင်းမဲ့တိတ်ဆိတ်မနေဘဲ အတော်လေးပင် စည်ကားနေပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချင်စီယောင်က နန်းတော်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် နန်းတွင်းအစေခံမလေးအများစုမှာလည်း အလုပ်သိပ်မရှိကြသေးပါချေ။

သူတို့အထဲမှ အချို့မှာ စုရုံးကာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြပြီး အလုပ်အနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်ဆောင်နေကြ၏။

သို့သော် သူတို့၏သခင်မနှင့် အရှင်မင်းမြတ်တို့ ဟန်ကျိုးနန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ထွက်လာကာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြလျက် "အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ သခင်မလေးချင်မုကျိုး နန်းဆောင်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတာကို ကျွန်တော်မျိုးမတို့ လေးစားစွာ ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု တပြိုင်နက်တည်း ကြွေးကြော်လိုက်ကြလေသည်။

"ထကြပါ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူတို့ကို မတ်တတ်ရပ်ခွင့်ပြုလိုက်၏။

"ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ကြပါ။ ဟန်ကျိုးနန်းဆောင်မှာ သိပ်ပြီး တင်းကြပ်နေစရာမလိုပါဘူး၊ စည်းကမ်းတွေကို မဖောက်ဖျက်ရင် ရပါပြီ"

ချင်စီယောင်ကလည်း လက်ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်မလေးချင်မုကျိုးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု အစေခံမလေးများက တပြိုင်နက်တည်း ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်ကြသည်။

ချင်စီယောင်က သူတို့ကို ထပ်မံဂရုစိုက်မနေတော့ဘဲ ရှောင်မိုကို အခန်းတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေတော့သည်။

"အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်... အရင်ဆုံး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် သောက်ပါဦး"

ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုကို ထိုင်ရန် နေရာချပေးလိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ငှဲ့ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်ရှာ၏။

ရှောင်မိုက ချင်မုကျိုး၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာတွင် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်တချို့ ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။

"အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်က မုကျိုး အဆိပ်ခတ်ထားမှာကို စိုးရိမ်နေလို့လားဟင်" ရှောင်မို၏ အမူအရာကိုမြင်သောအခါ ချင်မုကျိုးက ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ် စိတ်ချပါ... မုကျိုးက အစ်ကိုတော့်ကို ထိခိုက်ခံရတာကို မြင်ရမယ့်အစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အဆိပ်ခတ်သတ်သေလိုက်ပါ့မယ်"

"ကိုယ်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မိဖုရားက အထင်လွဲနေပါပြီ။ ကိုယ်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မိဖုရားက ကိုယ်တော့်ကို အဆိပ်ခတ်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် စိုးရိမ်ရက်မှာလဲ။ ကိုယ်တော်က အခုအချိန်မှာ ချစ်လှစွာသော မိဖုရားလေး ဘာတွေတွေးနေမလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားနေမိတာပါ"

ရှောင်မိုက သူ့အရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက ချင်မုကျိုးကို ချစ်လှစွာသော မိဖုရား ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် ရင်းနှီးပုံပေါက်နေသော်ငြား တကယ်တမ်းတွင်မူ ပိုမိုဝေးကွာသော အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်စီယောင်သည်လည်း ရှောင်မို၏ လေသံထဲရှိ သတိထားစောင့်ကြည့်နေမှုကို သဘာဝကျကျ အကဲခတ်မိသွားပြီး သူက မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ရည်ညွှန်းနေမှန်း သိရှိလိုက်လေ၏။

သို့သော် ချင်စီယောင်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက်ပင် "ဒါဆို အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်က ကျွန်တော်မျိုးမ အခု ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိပြီလားဟင်" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကိုယ်တော် မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး"

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပေ၏။

"ဒီမနက်က နိုင်ငံတော်ဆရာကျန်း ကိုယ်တော့်ကို ပြောပြခဲ့တယ်၊ မုကျိုးနဲ့ ရုရွှယ် နှစ်ယောက်စလုံးက အရာတစ်ခုတည်းကိုပဲ လိုချင်နေကြတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တော် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးတာတောင်မှ ဒီနန်းတော်လေးထဲမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ဝင်စားလောက်စရာ ဘာများရှိနေနိုင်မလဲဆိုတာကို တကယ်ကို တွေးလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်"

"ဟုတ်ပါရဲ့"

ချင်မုကျိုး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုကိန်းအောင်းနေပြီး ရှောင်မို၏ မျက်ဝန်းများထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လာလေ၏။

"ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။ အဲဒါက တကယ်ကို ခန့်မှန်းရခက်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် ချစ်လှစွာသော မိဖုရားလေးက ကိုယ်တော့်ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်။ တချို့ကိစ္စတွေက ကံတရားအကျိုးဆက်တွေ အရမ်းကြီးမားလွန်းတဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးမက အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်ကို အခုချိန်မှာ ပြောပြလို့ မရသေးပါဘူး"

ချင်စီယောင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြစ်ရှိသလိုခံစားနေရသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။

အထူးသဖြင့် မနေ့ညက သဘောတူစာချုပ်ထဲတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် ရေးသားခဲ့သော အချို့အရာများကို ချင်စီယောင် ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်တချို့ကိုပါ အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော လေးနက်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လင်းလက်သွားတော့သည်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ချင်စီယောင်က သူမ၏မျက်ဝန်းများမှ ထုတ်ဖော်ပြသမိသော ခံစားချက်များအားလုံးကို ပြန်လည်ဖိနှိပ်ချလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမက အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်ကို အရာအားလုံး အခုချက်ချင်း ပြောပြလို့ မရနိုင်သေးပေမယ့် အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ် စိတ်ချပါရှင်။ တစ်နေ့ကြရင် ကျွန်တော်မျိုးမ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးသွားတဲ့အခါ အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်ကို သေချာပေါက် အားလုံးပြောပြပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်တော့ အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်က အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီးစောင့်ဆိုင်းပေးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်"

ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်ရှာ၏။

"ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြရအောင်၊ ကျွန်တော်မျိုးမ အဓိကကိစ္စကိုတောင် မေ့တော့မလို့" ချင်စီယောင်က စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်မျိုးမမှာ အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်ကို ပေးစရာ လက်ဆောင်တစ်ခုရှိတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"လက်ဆောင်..." ရှောင်မိုက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ သတို့သမီးပစ္စည်းလို့ မှတ်ယူလို့ရပါတယ်။ ခဏလေးစောင့်ပါဦး အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်စီယောင်က အခန်း၏ တစ်ဖက်ထောင့်သို့ လျှောက်သွားကာ သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ အရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်လေ၏။

သေတ္တာငယ်လေး ပွင့်သွားသောအခါ ရှောင်မိုက မျက်နှာဖုံးတစ်ခုနှင့် ရွှံ့ရုပ်သေးသေးလေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ထိုရွှံ့ရုပ်သေးသေးလေးနှင့် မျက်နှာဖုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အချိန်လေးမှာပင် ရှောင်မို၏ နှလုံးသားက ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်လာခဲ့ချေပြီ။

ဤပစ္စည်းနှစ်ခုကို သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ကြောင်းကို ရှောင်မို သေချာပေါက် သိရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့အပေါ် အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိနေပေသည်။

ဤပစ္စည်းနှစ်ခုက သူ့အတွက် အလွန်အမင်း အရေးပါအရာရောက်ကြောင်းကိုပင် ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤပစ္စည်းနှစ်ခုမှာ သူနှင့် သက်ဆိုင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤခံစားချက်မှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှပေသည်။

"ဒီရွှံ့ရုပ်သေးသေးလေးကို ကျွန်တော်မျိုးမ ကလေးဘဝတုန်းက ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားခဲ့တာပါ။ အခုချိန်အထိ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာလေ"

ရှောင်မိုတစ်ယောက် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များထဲ နစ်မျောနေစဉ်မှာပင် ချင်စီယောင်က ပြုံးလျက် ဆိုလာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမက တစ်နေ့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့အခါကျရင် ဒီရွှံ့ရုပ်သေးသေးလေးကို အနာဂတ်ခင်ပွန်းသည်ဆီကို လက်ဆောင်ပေးမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အဲဒီအခွင့်အလမ်းက နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီလေ"

"ဒီမျက်နှာဖုံးကတော့ အရှင်မင်းမြတ်... သူက နည်းနည်းလေး ဟောင်းနွမ်းနေပြီး သံချေးအစက်အပြောက်တချို့ ရှိနေပေမယ့် သိပ်ပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမျက်နှာဖုံးက သမိုင်းကြောင်းအတော်လေး ရှည်လျားပြီးတော့ ရှေးဟောင်းချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ရိုးရာမျက်နှာဖုံးအဆင်တန်ဆာတစ်ခုလို့ ကောလာဟလတွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်"

"ရှေးဟောင်းချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ပွဲတော်တွေမှာဆိုရင် ယောကျ်ားတွေက ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို တောင်းခံဖို့ ဒီလိုမျက်နှာဖုံးမျိုးကို ဝတ်ဆင်ပြီး စစ်ပွဲအကတွေကို ကပြဖျော်ဖြေလေ့ရှိကြတယ်လို့ ဆိုကြတယ်"

"ကျွန်တော်မျိုးမကတော့ တကယ်လို့ အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်သာ ဒီမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်မယ်ဆိုရင် အရမ်းကို ခန့်ညားသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ် တစ်ချက်လောက် စမ်းဝတ်ကြည့်ပါလားဟင်"

ထိုသို့ပြောရင်း ချင်စီယောင်က မျက်တောင်လေးများ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ ရှောင်မိုကို လွန်စွာ မျှော်လင့်တောင့်တနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရှာ၏။ စားပွဲပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက လက်လှမ်းကာ မျက်နှာဖုံးကို သူ၏မျက်နှာထက်သို့ တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းတွင်းရှိ ငွေရောင်မှန်ချပ်ကြီးထဲသို့ ငေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း တွေဝေငေးမောလာခဲ့ချေပြီ။

ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ရင်း ရှောင်မိုက သူ၏အတွေးများကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးကို ပြန်ဖြုတ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ပေသည်။

"အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ်၊ ခဏလေး..." ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ကြည့်ချင်သေးလို့ပါ" ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီလောက်တောင် ကြည့်ကောင်းနေလို့လား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"အင်း"

ချင်စီယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဝင်းသွယ်လျသော လက်လေးကို ဆန့်တန်းကာ ရှောင်မို၏ ပါးပြင်ကို ယုယုယယ ပွတ်သပ်လိုက်လေရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ နူးညံ့သောအလင်းရောင်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"အစ်ကိုတော်အရှင်မင်းမြတ် ဒီမျက်နှာဖုံးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားတာကလေ... တကယ်ကို လှပလွန်းပါတယ်..."

...

"ဒီနားကို။"

"ပြီးတော့ ဒီနားလည်း။"

"ဒီနေရာကိုလည်း လှည်းရဦးမယ်။"

"စားပွဲကိုလည်း သန့်ရှင်းအောင် သုတ်ရဦးမယ်"

နင်ရွှယ်နန်းဆောင်၏ အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းအတွင်း၌ ချွန်းယန်က နန်းတွင်းအစေခံမလေးများကို ခြံဝင်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ညွှန်ကြားနေလေ၏။

ချွန်းယန်သည် မနေ့ညက သူမ၏ သခင်မလေးနှင့်အတူ နန်းတော်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ သခင်မလေးအား အံ့အားသင့်သွားစေရန်နှင့် အရှင်မင်းမြတ် လက်ထပ်မည့် ယန်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးမှာ သူ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း သိစေရန်အတွက် ချွန်းယန်က သူမကိုယ်သူမ ကြိုဆိုရေးစီတန်းလှည့်လည်သည့် အဖွဲ့ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

အလုပ်များလွန်းသဖြင့် ခေါင်းမူးနေသော ရှောင်မိုက ချွန်းယန်ကို သတိမပြုမိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချွန်းယန်ကို နှမြောတသဖြစ်မိစေခဲ့သောအရာမှာ သူမ၏ သခင်မလေးက အရှင်မင်းမြတ်ကို အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းမြတ်က သူမသခင်မလေး၏ အိပ်ဆောင်တော်တွင် ညအိပ်ရန်ပင် စီစဉ်ထားခဲ့ပေသည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ထားဘဲ အရှင်မင်းမြတ်မှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သေရည်များလည်း အများအပြား သောက်သုံးထားခဲ့သဖြင့် အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်တဲ့လေ...

ထိုသို့သာမဟုတ်လျှင် မနေ့ညက သူမ၏ သခင်မလေးမှာ အရှင်မင်းမြတ်၏ တော်ဝင်မျိုးစေ့ကိုပင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်ကောင်း ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဟိုဘက်က သစ်ရွက်တွေကို မမြင်ဘူးလား။ မြန်မြန်သွားလှည်းစမ်းပါ"

ထိုအကြောင်းကို ပိုတွေးမိလေလေ ချွန်းယန်တစ်ယောက် ပို၍နှမြောလာလေလေဖြစ်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေးကို ဆူထော်လျက် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများကို စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆူပူလိုက်တော့သည်။

သို့သော် အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နင်ရွှယ်နန်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်မှ ရထားလုံးနှင့် မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"သခင်မလေး... ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

သူမ၏ သခင်မလေး နင်ရွှယ်နန်းဆောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချွန်းယန်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။

"အင်း" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ဘယ်လိုလဲ၊ နန်းတော်ထဲမှာ အရမ်းပျင်းစရာကောင်းနေပြီမလား။ ငါ မင်းကို ပြောခဲ့သားပဲ၊ နန်းတော်ထဲကို ငါနဲ့အတူ လိုက်လာစရာမလိုပါဘူးလို့။ တကယ်လို့ မင်း အခု ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါ မင်းကို အပြင်ကို ပြန်ပို့ပေးလို့ရသေးတယ်နော်" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး သခင်မလေးရယ်၊ လုံးဝ မပျင်းရပါဘူး" ချွန်းယန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်မက သခင်မလေးနောက်ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက လိုက်ပါလာခဲ့တာပါ။ သခင်မလေး ဘယ်မှာရှိနေပါစေ၊ ကျွန်မလည်း သဘာဝကျကျ အဲဒီမှာ ရှိနေမှာပါပဲ။ သခင်မလေးရယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ပြန်မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့နော်"

"မင်းက ဒီမှာနေဖို့ ဆန္ဒရှိနေမှတော့ ငါလည်း ပျော်ရွှင်မိပါတယ်။ ဘာကိစ္စနဲ့ မင်းကို ပြန်လွှတ်ရမှာလဲ" ဘိုင်ရုရွှယ်က ပြုံးလျက် ချွန်းယန်၏ နဖူးလေးကို ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်လေ၏။

"ဟီးဟီးဟီး..." ချွန်းယန်က သူမ၏ နဖူးလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သခင်မလေး၏ လက်မောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ကာ သခင်မလေး၏ အနောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ "သခင်မလေး... အရှင်မင်းမြတ်က သခင်မလေးနဲ့အတူ ပြန်မလာဘူးလားဟင်"

"အရှင်မင်းမြတ်က မိဖုရားကြီးမုဆီ သွားလောက်တယ်" ဘိုင်ရုရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ချွန်းယန်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး "အို... သခင်မလေးရယ်၊ အခု အရှင်မင်းမြတ်က မိဖုရားကြီးမုဆီ သွားပြီဆိုတော့ အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ မိဖုရားကြီးမုတို့က... တကယ်လို့ မိဖုရားကြီးမုကသာ နဂါးသားတော်လေးကို အရင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါက..."

"ရပါပြီ၊ ရပါပြီ" ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ အခန်းထဲပြန်ပြီး အနားယူတော့မယ်။ မင်းလုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားနော်၊ ဒီနန်းတော်က ယန်အိမ်တော်လိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ စည်းကမ်းတွေကို မဖောက်ဖျက်မိစေနဲ့... နားလည်လား"

"နားလည်ပါပြီ သခင်မလေး..."

ချွန်းယန်က ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ၏ သခင်မလေးက ဘာကြောင့်များ နည်းနည်းလေးတောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ မရသနည်းဟု တွေးတောနေမိရှာ၏။

မောင်းမဆောင်အတွင်း၌ မျက်နှာသာပေးခံရရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားရခြင်းက အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင်။ သူမက ပုံပြင်စာအုပ်များထဲတွင် မောင်းမဆောင်တွင်း အားပြိုင်မှုများမှာ အသက်အန္တရာယ်နှင့်ပင် သက်ဆိုင်နေနိုင်ကြောင်း ဖတ်ဖူးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော...

သို့သော် သူမ၏ သခင်မလေးကမူ အမြဲတမ်း ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမအရှေ့၌ မည်သည့်အရာကမျှ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမဟုတ်သကဲ့သို့ အမြဲတစေ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလွန်းလှပေသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အိပ်ဆောင်တော်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် အခန်းတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နတ်ဘုရားအာရုံစူးစမ်းလေ့လာမှုကို ပိတ်ဆို့နိုင်သော မှော်ဝင်္ကပါတစ်ခုက အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သောအခါ အပြာရောင်စကတ်ကို ဆင်မြန်းထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမအရှေ့တွင် ရပ်နေပေသည်။

"အစ်မတော်..." ရှောင်ချင်းက တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အရိပ်အယောင်တချို့ ပါဝင်နေလေ၏။

ရှောင်ချင်းသည် မနေ့က မင်္ဂလာစီတန်းလှည့်လည်သည့်အဖွဲ့နှင့်အတူ နန်းတော်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း အစ်မဖြစ်သူနှင့် သီးသန့်စကားပြောရန် အချိန်မရခဲ့သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် သေလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရချေပြီ။

"ဖြည်းဖြည်းပြောပါ၊ အရင်ဆုံး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ဦး" ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ စကတ်စွန်းများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရှောင်ချင်းအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်၏။ "အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည် ဘုရင်မက ဘာပြောလိုက်လဲ။ ငါတို့ရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို သူမ သဘောတူရဲ့လား"

လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်က မိစ္ဆာကမ္ဘာအတွင်း၌ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကြီးများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လေသည်။ အထူးသဖြင့် အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုင်းပြည်ငယ်လေးများကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး အနန္တဓမ္မလောကကို ကျူးကျော်ရန် ရည်ရွယ်ချက်များ ပြသလာခဲ့ခြင်းပင်။

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မက သူမ၏ အစီအစဉ်များနှင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို လာရောက်နှောင့်ယှက်မည်ကို တားဆီးရန်အတွက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်ချင်းကို အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည်သို့ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး လတ်တလောတွင် မည်သည့်ပြဿနာကြီးမျှ မဖန်တီးရန် သေချာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒီ အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည် ဘုရင်မက အရင်ကလိုပဲ အကြောင်းအကျိုးမသင့်ဆုံးပါပဲ။ သူမက သူမလုပ်ချင်တာကို လုပ်မှာပဲ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကိုမှ ခံမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်"

ရှောင်ချင်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

"ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဲဒီဘုရင်မက အခုလောလောဆယ်မှာ အနန္တဓမ္မလောကကို တိုက်ခိုက်မယ့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသေးပုံပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အဲဒီ အရှင်သခင်ကြီးရဲ့ မြေးမလေးလေ၊ အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ သေတမ်းစာဆန္ဒကို ဆက်ခံထားပြီး မိစ္ဆာကမ္ဘာရဲ့ တွဲဖက်အုပ်စိုးရှင်တစ်ပါးတောင် သွယ်ဝိုက်တဲ့နည်းနဲ့ ဖြစ်လာနေပြီ"

"ဒါနဲ့ အစ်မတော်... ပြီးခဲ့တဲ့ဘဝတုန်းက ရှောင်အစ်ကိုတော်က အဲဒီ အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည် ဘုရင်မအပေါ် ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ဘာလို့များ သူမက အဲဒီလောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မုန်းတီးနေရတာလဲ၊ တစ်ကြိမ် သတ်ပစ်လိုက်ရုံနဲ့ အားမရဘဲ အခုချိန်အထိကို အဆက်မပြတ် လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေပြီး ဘဝဆက်တိုင်း ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးရတဲ့အထိ ဖြစ်နေရတာလဲ" ဟု ရှောင်ချင်းက အစ်မဖြစ်သူကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

"အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေး မျိုးနွယ်စုက အချစ်ကြောင့် မွေးဖွားလာကြပြီး အချစ်ကနေတစ်ဆင့် တာအိုကို ကျင့်ကြံကြတာလေ။ ပြီးတော့ အချစ်ကြောင့် သေဆုံးသွားရသူတွေက ဘယ်နှယောက်တောင်များ ရှိနေပြီလဲ။ အက္ခရာရှစ်သောင်းထဲမှာမှ အချစ် ဆိုတဲ့ အက္ခရာတစ်လုံးတည်းကသာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနဲ့ နားလည်ရအကျပ်ခဲဆုံးပဲ"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး "အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးတိုင်းပြည် ဘုရင်မက ငါတို့နဲ့ သဘောတူညီချက်မယူချင်ဘူးဆိုမှတော့လည်း ထားလိုက်ပါတော့လေ။ ငါတို့ ဘာသာ ငါတို့ လုပ်စရာရှိတာသာ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးအတွက်ကတော့ ငါတို့ လိုအပ်တဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးရမယ်... နားလည်လား" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ အစ်မတော်"

ရှောင်ချင်းက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပေ၏။

သို့သော် ရှောင်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်နေပြီး သူမ၌ တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောစရာ ရှိနေသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည့်အလား ပုံပေါ်နေတော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာဖြင့် "ငါတို့ ညီအစ်မတွေကြားမှာ ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ မင်းရင်ထဲမှာ ရှိနေတာကိုသာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မတော်... အစ်မတော်က ရှောင်အစ်ကိုတော့်ကို အမှန်တရားတွေ ဘယ်တော့လောက်ကျမှ ပြောပြပြီး သူ့ကို ခေါ်သွားနိုင်မှာလဲ။ ကောင်းကင်တံခါးရဲ့ အပြင်ဘက် တိမ်တိုက်တွေရဲ့ အထက်မှာ ကျန်ရစ်သူနတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ"

"အစ်မတော်က အခုဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီလေ။ တကယ်လို့ အစ်မတော်က တာအိုကို ရရှိဖို့အတွက် ပင်လယ်လေးစင်းနဲ့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီကျန်ရစ်သူနတ်ဘုရားကတောင်မှ အစ်မတော့်ကို တကယ်ပဲ တားဆီးနိုင်ပါ့မလား" ရှောင်ချင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးများကို ကိုက်လျက် သူမ၏ သံသယများကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ရှောင်အစ်ကိုတော်က အစ်မဖြစ်သူကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက် အစ်မဖြစ်သူက သူသည် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း သိရှိသွားချိန်မှစ၍ သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပုန်းအောင်းသွားခဲ့ကာ နောက်ကွယ်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး စစ်ကျူကို ပင်လယ်လေးစင်း၏ အရှင်သခင်မအဖြစ် တာဝန်ယူစေခဲ့ခြင်းပင်။

စစ်ကျူမှာ ကံကောင်းသော အခွင့်အလမ်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် အစ်မဖြစ်သူ၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်းခံခဲ့ရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် လောကကြီးက ပင်လယ်လေးစင်း၏ အရှင်သခင်မကို မသေမျိုးအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိ နဂါးပြာတစ်ကောင်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့ကြချေပြီ။ ဂိုဏ်းကြီးများမှ အစွမ်းထက်လှသော သက်ကြီးရွယ်အို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး အနည်းငယ်ကသာ ပင်လယ်လေးစင်း၏ တကယ့်အရှင်သခင်မ အစစ်အမှန်မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြပေသည်။

အစ်မဖြစ်သူက ဤသို့ပြုလုပ်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ ထိုအချိန်က ရှောင်အစ်ကိုတော်သည် အစ်မဖြစ်သူအတွက် အသေခံပေးခဲ့သောကြောင့်ပင်။ အစ်မဖြစ်သူနှင့် ရှောင်အစ်ကိုတော်တို့အကြားရှိ ကြိုးနီလေးတစ်ချောင်းအလား ကံတရားအကျိုးဆက် သံယောဇဉ်ကို ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုကျန်ရစ်သူနတ်ဘုရားက သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။

နောင်တွင် အစ်မဖြစ်သူက သူမ၏ ကောင်းကင်ကို အာခံနိုင်သော စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ ဤကြိုးနီလေးကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ကြီးမားလှသော အားထုတ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရပေသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုကျန်ရစ်သူနတ်ဘုရားက ဤကြိုးနီလေးနောက်သို့ လိုက်ကာ ရှောင်အစ်ကိုတော့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ကို တားဆီးရန်အတွက် အစ်မဖြစ်သူအနေဖြင့် ရှောင်အစ်ကိုတော်နှင့် သူမ၏ ကံတရားအကျိုးဆက်ကို သိသာထင်ရှားစွာ ပြန်လည်ချိတ်ဆက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပါချေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဤကြိုးနီလေးသည် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနတ်ဘုရား၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှောင်ချင်း၏ အမြင်တွင်မူ အစ်မဖြစ်သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လွန်းလှပေသည်။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် အစ်မဖြစ်သူကသာ ဆန္ဒရှိမည်ဆိုပါက သူမသည် ပင်လယ်လေးစင်းနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဒုတိယနယ်ပယ်ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ပြီး ထိုအရာက မဖြစ်နိုင်သောအရာတော့ မဟုတ်ပါချေ။

အစ်မဖြစ်သူက အတုအယောင် နောက်ခံတစ်ခုနဲ့ ပေါ်ထွက်လာဖို့ တကယ်ပဲ လိုအပ်နေလို့လား။

"အရူးမလေး"

သူမညီမ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်ချင်း၏ နဖူးလေးကို ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်လေ၏။

"ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်သူနတ်ဘုရား တစ်ပါးတည်းသာ တကယ်ကျန်ရှိနေတော့တယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ"

"အစ်မတော်... ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲဟင်" ရှောင်ချင်းက မျက်တောင်လေးများ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှေးခေတ်ကာလတုန်းက အဲဒီဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတွေ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာ မှန်ပေမယ့် သူတို့က ထာဝရ သေဆုံးနေတဲ့အခြေအနေမှာပဲ ဆက်ရှိနေကြမှာတဲ့လား" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးနက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။

"ပြီးတော့ ရှေးခေတ်တုန်းက တိမ်တိုက်တွေအထက် မြင့်မားတဲ့နေရာမှာ ထိုင်နေကြတဲ့ အဲဒီကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေကို ဘယ်သူက သတ်ပစ်ခဲ့တာလို့ မင်း ထင်လဲ"

"တကယ်လို့ အဲဒီကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေသာ အသက်ရှင်နေကြမယ်ဆိုရင် သူတို့ အမုန်းဆုံးလူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲလို့ မင်း ထင်လဲ"

အစ်မဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများက တဖျတ်ဖျတ်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ လည်မျိုးက လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အသံထွက်၍ မပြောရဲပါချေ။

"ရှောင်ချင်း..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ အချိုးအစားကျနလှသော ပေါင်တံများထက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများက လောကတစ်ခုလုံး၏ နွေဦးရနံ့များကို သယ်ဆောင်ထားလေ၏။

"အစ်မတော်က သူ့ကို ထပ်ပြီး မဆုံးရှုံးချင်တော့ဘူး..."

"သူက အစ်မတော့်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ"

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့..."

"အစ်မတော့် အလှည့်ပဲ"