အခန်း (၈၉၃-၈၉၄)

အခန်း(၈၉၃)

ယခု တိုက်ခိုက်မှုကား လက်ရှိကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်၍ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ အပြင်းအထန် အားထုတ်မှု ဖြစ်ပေရာ ယင်း၏ အစွမ်းသတ္တိကား အံ့မခန်း ကြီးမားလှသည် ဖြစ်တန်ရာ၏။

ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဓားသွားမှာ ချက်ချင်းပင် လွန်ကဲစွာ ကွေးညွတ်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကာ သူ့အား နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်၌ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာအမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်စေချင်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို အလင်းမဲ့ရွှေအဆင့် လူသတ်သမားက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မိမိရင်ဘတ်ကို ပြန်လည်ပုတ်ခတ်နေမိသည်။

သူမက မိမိအား ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် သေဘေးနှင့် အလွန်နီးကပ်သွားခဲ့ရပေသည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... ကျေးဇူးပဲ... ငါ လူမှန်ဘက်ကို ရွေးချယ်မိခဲ့ပုံရတယ်"

"ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့က တကယ်ပဲ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတစ်ကောင်အတွက်နဲ့ မင်းတို့အသက်ကို စွန့်စားချင်ကြတာလား... သူမ တကယ်အလိုရှိတာက မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေပဲ... သူမဘေးမှာ နေတာဟာ သေတွင်းထဲ သက်ဆင်းတာနဲ့ ဘာမှမထူးဘူး"

ဤအဖြစ်အပျက် ပြီးနောက်တွင်မူ လူသတ်သမား အများအပြားသည် မိမိတို့ဘာသာ အတွေးကိုယ်စီ ရှိလာကြပေတော့သည်။

သူတို့သည် အကျိုးအမြတ်များပြားသော လူသတ်သမား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်ကို မစွန့်လွှတ်ချင်ကြသလို အချို့မှာ ထိုအလုပ်၏ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အရသာကိုပင် နှစ်သက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မိစ္ဆာနှင့် လူသားအကြား ရွေးချယ်မှုကား အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

သို့ရာတွင် သူတို့ မထွက်ခွာရဲကြချေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင်လျှင် သူမ၏ မတော်တဆ ရိုက်ခတ်မှုကို မနည်းခုခံလိုက်ရသည် ဖြစ်ရာ သူတို့သာ ယခု ထွက်သွားပါက သေတွင်းထဲ သက်ဆင်းသည်နှင့် မခြားဖြစ်မည် မဟုတ်လော။

ထိုစဉ်မှာပင် ကျွမ်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပိုင်ရှန်းနန်းတော်တို့သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိမှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုအရှိန်အဝါ သုံးခုတို့သည် ပြင်းထန်စွာ လုံးထွေး ရိုက်ခတ်နေကြသော်လည်း နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးက သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် နှစ်ယောက်လား... ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် ငါ့ကို ဒီလို လာရှာရဲတာ မဆန်းတော့ဘူးပဲ" သူမက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း နန်ယွင်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်အပ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ဧကန်မုချ သတ်မှာပဲ" ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ရှန်းနန်းတော် သခင်မှာ လုံးဝခြားနားသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အသံ၌ ကြီးမားသော ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူမ ဖိနှိပ်ခံထားရသည်ကို မြင်လျှင် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ လူသတ်သမားများအားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်ရပ်တန့်ကြလေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ နောက်ကွယ်၌ ကိုးတစ္ဆေထဲမှ အချို့နှင့် ခေါင်းမာသော လူသတ်သမား အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"မင်းတို့ သွားနိုင်ပြီ... ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းဟာ ဒီနေ့ကစပြီး လောကမှာ မရှိတော့ဘူး... မင်းတို့အတွက် ထိုက်တန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခုကိုပဲ ရှာဖွေကြတော့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူသတ်သမားများသည် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်သွားကြပေသည်... ယခုမူ ၎င်းမှာ အလုပ်ပြုတ်ရုံမျှမကဘဲ အသက်ကိုပါ ကယ်တင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အသက်ရှင်သန်နိုင်သရွေ့ အလုပ်ပြုတ်သွားခြင်းက ဘာအရေးလဲ။

လူသတ်သမားများသည် အထူးပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေကမ္ဘာတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေမည့် သတင်းစကားကိုလည်း သယ်ဆောင်သွားကြပေသည်။

ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းကြီးသည် ယနေ့မှစ၍ ပျက်သုဉ်းသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

---

"ဟီးဟီး... ငါ့ရဲ့ အထောက်အထား ပေါ်ပေါက်သွားတဲ့တစ်နေ့မှာ လူတိုင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံရမယ်ဆိုတာ ငါ ကြိုသိပြီးသားပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့တွေ တကယ်ပဲ ကျန်နေရစ်လိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" သူမက ကိုးတစ္ဆေများကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ကိုးတစ္ဆေများက အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ကြသေးခြင်းလော။

သို့မဟုတ် ထိုသူများကပါ မိစ္ဆာများ ဖြစ်နေကြ၍လော။

"အို... ငါလည်း အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ ဒီလို ပွဲလမ်းသဘင်တွေမှာ ဝင်မရှုပ်ချင်တော့ဘူး... မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ ကိစ္စ ရှင်းကြတော့... ငါ သွားပြီ"

အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး သူမကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုး ရောက်ရှိလာပြီး အဘိုးအိုသူတောင်းစား ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ဆရာ... တော်သေးတာပေါ့" ရှောင်ဟန်ချိုးက အဘိုးအိုသူတောင်းစားထံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

အဘိုးအိုသူတောင်းစားက ပြုံးလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ "ကောင်လေး... မင်း နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြီးမြတ်တဲ့အရာတွေကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ... ငါ့အမြင် မမှားဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော့်အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ငါကတော့ မင်းတို့ လူငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်မပါတော့ပါဘူး" အဘိုးအိုသူတောင်းစားက ပြုံးလျက် ပြောသည် "ဒါပေမဲ့ ငါလည်း တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကိုတော့ လိုက်ရှာကြည့်ဦးမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့နဲ့ မျိုးနွယ်မတူတဲ့သူတွေဟာ စိတ်သဘောထားချင်း တူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ လောကအတွက် အကျိုးပြုသင့်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဆရာကြီးက တကယ်ပဲ အမြော်အမြင်ကြီးမားပြီး နားလည်တတ်သူပါပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ကျန်ရှိနေသော ကိုးတစ္ဆေများကို ကြည့်လိုက်သည်။

အစောပိုင်းက စကားပြောခဲ့သော မဟူရာစိမ်း တစ္ဆေအရှင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး "ငါကတော့ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေအတွက် ဆက်ပြီး အလုပ်အကျွေး မပြုနိုင်တော့ဘူး... ဒါဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အမည်းစက် ဖြစ်သွားမှာမို့... ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်တွင် မဟူရာစိမ်း တစ္ဆေအရှင်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်၍ ဝေးရာသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပေတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အခြားသော တစ္ဆေအရှင်များသည်လည်း ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သူတို့သည် ကိုးတစ္ဆေများအနေဖြင့် အတိတ်က အမှုကိစ္စများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြဖူးသဖြင့် နောင်တွင် ရန်ညှိုးအာဃာတများ လိုက်လံနှိပ်စက်ခြင်း ခံရမည်ကို မည်သူမျှ အာမမခံနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စတွင် ဝင်မပတ်သက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း အောင်မြင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းအရ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါကလည်း သူတို့သည် ကိုးတစ္ဆေများအဖြစ် ပြန်လည်ရပ်တည်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူတို့ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ အတူလက်တွဲ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော မိမိတို့၏ အထက်လူကြီးမှာ အမှန်စင်စစ် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့အား သတ်ပစ်ရမည်ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်ပြောဆိုပါက မည်သူမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မကြာမီပင် ယမမင်း ဌာနချုပ် ရှေ့၌ သူမ၏ ဘေးတွင် လူသတ်သမား အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူသတ်သမားများသည်လည်း အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး မည်သူမျှ တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ကြချေ။

ယခုမူ သူမသည် လုံးဝ အထီးကျန်ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။

"ဟားဟားဟား... မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြစမ်း... ငါ့ရဲ့ အထောက်အထား ပေါ်သွားပြီဆိုမှတော့ ဒီဘဝကို ငါလည်း မလိုချင်တော့ဘူး" သူမက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည် "ငါ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်တဲ့နေ့ဟာ မင်းတို့အားလုံးရဲ့ သေနေ့ပဲ"

"နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းဖို့လား... မင်းမှာ အဲဒီအခွင့်အရေး ရှိတော့မယ် မထင်ဘူး" ကျွမ်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ဟက်... မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား... လာလေ... ငါ မင်းတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်မယ်... ချင်နန်ယွင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်... ငါက သူမနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ငါ့ကို သတ်တာဟာ ချင်နန်ယွင်ကို သတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ... မင်းတို့ တကယ် လုပ်ရဲကြလို့လား" သူမက မောက်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သီးများသည် သွေးချင်းချင်းနီသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး သူ မည်သို့မျှ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။

လူတိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဟားဟားဟား... ငါ သိသားပဲ... မင်းတို့တွေ ငါ နတ်ဘုရားအဆင့် ရောက်တဲ့အထိပဲ စောင့်နေကြလိုက်ဦးပေါ့" သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလွန်ပင် ရန်စသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျွမ်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပိုင်ရှန်းနန်းတော် သခင် နှစ်ဦးစလုံး သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်... သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ သူ၏ သမီးဖြစ်သူကို မသတ်ရက်ကြချေ။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း သေသေချာချာ စဉ်းစားရမယ်... အကယ်၍ သူမ တကယ်ပဲ လွတ်မြောက်သွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် ဖမ်းမိဖို့က အလွန်ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်" ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ရှန်းနန်းတော် သခင်က ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နာကျင်ခံခက်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ "ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ရွေးချယ်စေချင်တာလဲ... အကယ်၍ ဒါဟာ မင်းတို့ရဲ့ သမီးဆိုရင်ကော သတ်ရဲကြမှာလား"

လူတိုင်း နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်... အကယ်၍ မိမိတို့သာ ထိုနေရာတွင် ဆိုပါက မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို သိကြမည် မဟုတ်ချေ။

"ဟူး..." ကျွမ်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ယခုကိစ္စ ပြီးနောက်တွင် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေရှိ လူတိုင်းကို အကြောင်းကြား၍ သူမ၏ ခြေရာလက်ရာများကို လိုက်လံရှာဖွေစေကာ သူမ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ မရောက်ရှိစေရန် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တားဆီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ ပျံသန်းထွက်ခွာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"သူမကို တားဆီးလိုက်ပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျွမ်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပိုင်ရှန်းနန်းတော် သခင်တို့ကို မော့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည် "ကျွန်တော် မင်းတို့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

ကျွမ်ယွမ်ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပိုင်ရှန်းနန်းတော် သခင် နှစ်ဦးစလုံး မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုမျှ ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ အလျင်အမြန် ပျံတက်ကာ ထွက်ပြေးနေသော သူမ၏ နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြလေတော့သည်။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရန်စလိုသဖြင့် တမင်တကာပင် အလွန်နှေးကွေးစွာ ပျံသန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရန်စထားနိုင်ခြင်းဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရန်သူတစ်ယောက် လျော့နည်းသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့ပေသည်။

အခန်း(၈၉၄) ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှု

သို့သော်လည်း ထရေယာသည် မိမိတို့နောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်လာသော စံအိမ်တော်ကြီးနှင့် ပိုင်ရှန်းနန်းတော်တို့ကို မြင်တွေ့ရသောအခါမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းပကားကို အစဉ်အမြဲ အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သဘောပေါက်သွားချေသည်။

"လူတစ်ယောက်က တခြားသူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မိမိရဲ့ သမီးအရင်းဖြစ်သူရဲ့ အသက်ကို တကယ်ပဲ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား"

ထရေယာသည် ဒေါသအဟုန် ပြင်းထန်နေမိရာ ယင်းက တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်းမှ ရုန်းထွက်လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ မှောင်မိုက်သော အမှန်တရားကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ရခြင်း ပေရာ။

သူမ၏ အမြင်၌မူ ဤလောကတွင် စစ်မှန်သော လူကောင်းဟူ၍ အလျင်းမရှိနိုင်ဟု မှတ်ထင်ထားသည် ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ဟွန်း... ချင်ယွမ်ဖုန်း... နင် ဒီအတွက် နောင်တရစေရမယ်"

ထရေယာသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှေ့သို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ပိုင်ရှန်းနန်းတော်တို့ ရောက်ရှိမလာမီ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားချေသည်။

သို့သော်ငြား ထိုဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကြီး ပြန်လည်မပိတ်ဆို့မီမှာပင် ပိုင်ရှန်းနန်းတော်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းကို လှမ်းဆွဲကာ ကျွမ်ယွမ်နှင့်အတူ နောက်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသုံးယောက်လုံး ဝေဟင်ထက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးမောကြည့်နေမိပြီး မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်အားလုံး အင်အားချိနဲ့သွားသကဲ့သို့ ယမမင်းဌာနချုပ် အဓိကခန်းမဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ငေးငိုင်နေဆဲဖြစ်သော ဝန်ထမ်းငယ်များကို ကြည့်လိုက်ချေသည်။

"အားလုံး အခုပဲ ထွက်သွားကြတော့... ယမမင်းအဖွဲ့အစည်းဆိုတာ လောကမှာ မရှိတော့ဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲချင်ကွေ့..." အာယောင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။

"ငါက ချင်ကွေ့မဟုတ်ဘူး... ငါ့နာမည်က ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာပင် ဆက်လက်၍ "မြန်မြန် ထွက်သွားကြတော့... ငါ မင်းတို့ကို မနာကျင်စေချင်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများသည် ရုတ်ချည်းပင် လှုပ်ရှားရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားကြပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြသည့်အလား နေရာပြောင်းအစီအရင်များကို အသုံးပြုကာ ယမမင်းဌာနချုပ်မှ ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ယမမင်းဌာနချုပ်ကြီး ပျက်စီးသွားသည့် သတင်းသည် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် တစ်ဟုန်ထိုး ပြန့်နှံ့သွားတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ချန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အသိစိတ်က ငါတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားပါတယ်... အနည်းဆုံးတော့ ငါသာဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"ဝမ်ချန်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး "ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်တောင် မကျေပွန်ခဲ့ရဘူး... သူ ကျွန်တော်မျက်နှာကိုတောင် မမြင်ဖူးသေးဘူးလေ..."

"အားလုံး ပြီးဆုံးသွားမှာပါ"ဝမ်ချန်းက ဖြေသိမ့်ပေးရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနှင့်နေပြီး ဖြစ်ချေသည်။

အကယ်၍ ချင်နန်ယွင်သည် တကယ်ပဲ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူသည်လည်း ဤလောကတွင် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေစဉ်မှာပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိမမူမိခင်မှာပင် ထိုအရိပ်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာခဲ့၏။

ထိုသူ၏ လက်ထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်ကာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်တိမ်းရန်ပင် မကြိုးစားတော့ဘဲ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို အရှုံးပေးထားသည့်အလား ငြိမ်သက်နေမိချေသည်။

ဝမ်ချန်း၏ မျက်နှာသည် ရုတ်ချည်းပင် ဒေါသမီးဟုန် တောက်လောင်သွားပြီး လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်စွာပင် လှည့်လိုက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းသည့် လူသတ်သမားကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တော့၏။

ဤသူသည် ထရေယာ၏ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လက်လျှော့ရန် အလိုမရှိသော လူသတ်သမားများအနက် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ထွက်ပြေးခြင်းမရှိဘဲ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သတ်ဖြတ်၍ အထက်လူကြီးများထံတွင် ကောင်းချီးခံစားရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

ရှုဝမ်ချန်းသည် မိမိ၏ မျက်မှန်ကို အသာအယာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး အစဉ်အမြဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

"ပိုးမွှားကောင်..."

ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုနှင့်အတူ ရှုဝမ်ချန်းသည် ထိုလူသတ်သမား၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်းပင် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စွမ်းအင်အရှိန်အဝါ တစ်ရပ်သည် လူသတ်သမား၏ ကိုယ်တွင်းသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ အသားစများနှင့် သွေးကြောအားလုံးကို အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်ချေသည်။

ထိုလူသတ်သမားသည် ရေဖြည့်ထားသော မိုးပျံပူဖောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သွေးနှင့် အသားစများကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အရေပြားအလွှာပါးလေး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယမမင်းနန်းတော်၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းကာ ကောင်းကင်ယံကြီးကို မော်ဖူးကြည့်နေမိချေသည်။ ပိုင်ရှန်းနန်းတော်တို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလားပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရှောင်လင်၏ လေသံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားစည်ထဲသို့ ရုတ်တရက် မြည်ဟီးလာခဲ့၏။

"သခင်...ကယ်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ကျွန်မဆီမှာ ရှိပါတယ်"

ထိုစကားလုံးများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေကာ မျက်လုံးများ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရပြီး "မြန်မြန်ပြောစမ်း... ဘာနည်းလမ်းလဲ" ဟု မေးလိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခုအကြိမ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်မိရာ ဘေးနားရှိ ရှုဝမ်ချန်းနှင့် အခြားသူများကိုပင် ထိတ်လန့်သွားစေချေသည်။

"ဒီနည်းလမ်းက အရမ်းကို အန္တရာယ်များပါတယ်... ပြီးတော့ အောင်မြင်မလားဆိုတာလည်း ကျွန်မ မသေချာဘူး" ရှောင်လင်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

".. မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ... ငါတို့ နောက်ကျသွားရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်နေမိတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လောဆော်လိုက်သည်။

ရှုဝမ်ချန်းနှင့် အခြားသူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိကြပြီး သူသည် မည်သူနှင့် စကားပြောဆိုနေသည်ကို တွေးတောမရ ဖြစ်နေကြချေသည်။

"ထရေယာ ပြောတာက သခင်မလေးရဲ့ ဝိညာဉ်က အခုထိ ချုပ်ငြိမ်းမသွားသေးဘူးတဲ့... အကယ်လို့ သူမက အဲဒီခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ သိမ်းပိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး သခင်မလေးရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်... ဒါကြောင့်မို့ သခင်က စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ကို အသုံးပြုပြီး သခင်မလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ယာယီ စုပ်ယူထားနိုင်ပါတယ်"

"ဒီလိုမျိုး တကယ်ပဲ လုပ်လို့ရနိုင်ပါ့မလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မှင်တက်စွာ မေးလိုက်မိ၏။

"လုပ်လို့တော့ ရနိုင်ချေရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင့်လိုမျိုး သွေးသားတော်စပ်တဲ့သူမှသာ သခင်မလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လက်ခံထားနိုင်မှာပါ... အဲဒီနောက်ပိုင်းကျမှ ထရေယာကို သတ်ပစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသကာ သခင်မလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်ထည့်ပေးရုံပါပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များ ပြန်လည်တောက်ပလာချေသည်။ သူ၏ စိတ်အခြေအနေသည် ယနေ့တွင် ရေပုံးတစ်ပုံးကဲ့သို့ အထက်အောက် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေမိရာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ အစွန်းဆုံးအထိ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရချေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ အခုပဲ သူတို့ကို သွားရှာတော့မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်... ကျွန်မလည်း ဒီနည်းလမ်းက အောင်မြင်မလားဆိုတာ မသေချာဘူး... ပြီးတော့ သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပြန်လည်ပြုပြင်လို့မရတဲ့ ဒဏ်ရာမျိုး မရရှိစေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်... မဟုတ်ရင် သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကုသနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနည်းလမ်းကို ဘယ်သူမှ မစမ်းသပ်ဖူးသေးပါဘူး" ဟု ရှောင်လင်က ဆိုချေသည်။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မျှော်လင့်ချက် အလင်းအစလေး တစ်ခု ပေးစွမ်းရန်အတွက်သာ ဤနည်းလမ်းကို အကြံပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဤကောက်ရိုးမျှင်လေးကို အသက်ကယ်ကြိုးအလား ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်းပင်။

ဤမျှော်လင့်ချက်သည် စစ်မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ယင်းက သူ၏ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်နေတော့သည်။

"နေဦး... ယွမ်ဖုန်း... မင်း ဘယ်ခရီးကို သွားမလို့လဲ" ရှုဝမ်ချန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်၏။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ အခြားသူတွေကို သွားရှာရမယ်... နန်ယွင်ကို ကယ်တင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်စလိုပင် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ဘယ်နေရာကို သွားကြလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား" ရှုဝမ်ချန်းက ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်ကာ "သူတို့က ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီး သွားကြတာ... အခုအချိန်ဆို ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို ရောက်နေနိုင်တယ်"

"ဒါဆို... ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် ပြန်လည်၍ ပျာယာခတ်သွားမိပြန်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ကို ရှာမတွေ့ပါက မိမိ၌ မည်မျှပင် ထူးချွန်သော နည်းလမ်းများ ရှိနေပါစေဦးတော့ အလဟဿသာ ဖြစ်ချေတော့မည်။

"ငါ တစ်ချက် စမ်းသပ်ကြည့်ပေးလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်ပဲ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား" ရှုဝမ်ချန်းက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ယုံကြည်ချက် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ငါတို့ အနည်းဆုံးတော့ စမ်းသပ်ကြည့်သင့်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှုဝမ်ချန်း၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။

ရှုဝမ်ချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို ကူညီမယ်"

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ရှုဝမ်ချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ သွေးနီရောင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည်လည်း တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာချေသည်။

ရှုဝမ်ချန်းသည် မူလက နဝမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ၌မူ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက ငါတို့ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းတံဆိပ်ပြားကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်... အဲဒီတံဆိပ်ပြားက ရှန်းဝူအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းသားတွေကို တည်နေရာရှာဖွေဖို့ အသုံးပြုတာလေ... အခုတော့ အသုံးဝင်သွားပြီပေါ့"

ရှုဝမ်ချန်း၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထက်မှ ကျောင်းတံဆိပ်ပြားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြုတ်လိုက်ချေသည်။

နောက်တစ်ကိုယ်တွင်မူ ရှုဝမ်ချန်းသည် ရုတ်တရက် တံခါးချပ်တစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည့်အလား သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို အားပြင်းစွာ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေရာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲခြင်းသည် သူ၏အတွက် လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်သည် ဖြစ်တန်ရာ၏။

သို့သော်လည်း ရှုဝမ်ချန်းသည် အားစိုက်ထုတ်ကာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲ ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်နိုင်ချေသည်။

"သွားတော့... ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ အခြားသူတွေက အဲဒီဘက်အခြမ်းမှာ ရှိနေကြတယ်" ရှုဝမ်ချန်းက ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် လှမ်းဝင်သွားတော့သည်။

ရှုဝမ်ချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ လက်လွှတ်လိုက်ရကာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည်လည်း ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားပြီး နုံးချိ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။