အခန်း ၉၀၀

အခန်း(၉၀၀) နိုးထလာပြီးနောက်

ထိုအချိန်တွင် မုန့်ချီလော့သည် ကလေးဝတ်စုံတစ်စုံကို အလျင်အမြန်ထုတ်ယူကာ ချင်နန်ယွင်အား ဝတ်ဆင်ပေးလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ မုန့်ချီလော့က ပြုံးလိုက်၏။

"နင့်မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သိတုန်းက နန်ယွင်လေးအတွက် အဝတ်အစား ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ နောက်ကျမှ ပေးရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု မုန့်ချီလော့က ပြုံးလျက် ပြောဆိုသည်။

ချင်နန်ယွင်သည် မုန့်ချီလော့အား စုစုစိုက်စိုက် ကြည့်ရှုကာ "အစ်မကြီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်မကြီးက သိပ်လှတာပဲ၊ မေမေ့လိုပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် သဘောကျစွာ ရယ်မောရင်း "ငါ့ကို အစ်မကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ နောင်ဆိုရင် တီတီလို့ပဲ ခေါ်ပါ" ဟု ပြော၏။

ချင်နန်ယွင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ သဘောထား တောင်းခံသည့် အမူအရာ ပြုလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချင်နန်ယွင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုံးပုံတစ်ပုံနှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီး ဖြစ်ပေရာ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် နဝမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်နှင့် ယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ပြင် သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ်၌လည်း ပြောမပြတတ်အောင် ရင်းနှီးမှုကို ခံစားနေရ၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် လွန်စွာ ကျေနပ် အားရနေချေသည်။

"တီတီ" ဟု ချင်နန်ယွင်က ချိုသာစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့တက်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ချင်နန်ယွင်အား ပွေ့ချီကာ ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။ ဖခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ဆုံစည်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"နန်ယွင်လေး... နောင်ဆိုရင် ဖေဖေက သမီးကို သေသေချာချာ ကာကွယ်ပေးမှာမို့ ဘယ်သူ့ဆီကမှ နာကျင်အောင် မလုပ်စေရဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကတိသစ္စာ ပြုသည့်အလား ခိုင်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်နန်ယွင်က ခေါင်းညိတ်လျက် "ဖေဖေ... သမီး နားလည်ပါတယ်" ဟု ဆို၏။

"ဒါနဲ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်နန်ယွင်အား အလျင်အမြန် ပြန်ချပေးရင်း "သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်ကို တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပါဦး၊ တစ်ခုခု နေလို့မကောင်းတာ ရှိသေးလား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ချင်နန်ယွင်သည် ဝေခွဲမရဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်ချည်းပင် သူမ၏ လက်ဝဲဘက်၌ ရွှေရောင်မိုးကြိုးလျှပ်စီးလုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်ယာဘက်၌ ခရမ်းရောင်မီးလျှံတစ်ခု တောက်လောင်လာချေသည်။ ယင်းက ချင်နန်ယွင်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေ၏။

"ဖေဖေ... ဒါတွေက ဘာလဲဟင်... သမီးကို ကယ်ပါဦး" ဟု ချင်နန်ယွင်က ပြာပြာသလဲ အော်ဟစ်ရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် "မကြောက်ပါနဲ့သမီး... ဒါတွေက ဖေဖေပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ၊ သမီး စိတ်ကြိုက် သုံးလို့ရပေမဲ့ သမီးကိုတော့ နာကျင်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ချင်နန်ယွင်သည် လက်မောင်းများကို ဝေ့ယမ်းကြည့်ရာ ထိုစွမ်းအင်နှစ်ခုစလုံးသည် သူမ၏အပေါ်၌ လွန်စွာ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ လိုက်လျောညီထွေ ရှိနေကြောင်း သိရှိသွား၏။

"သိပ်အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ... ဖေဖေ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ချင်နန်ယွင်က ပြုံးကာ ဆိုသည်။

"သမီး သဘောကျရင်ပဲ ဖေဖေ ဝမ်းသာပါပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။ သူသည် ချင်နန်ယွင်က ဤလက်ဆောင်ကို သဘောမကျဘဲ နေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ချင်နန်ယွင်သည် အသစ်တစ်ဖန် ပြလည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံး၏ ဗတ္တိဇံကို ခံယူထားပြီး ဖြစ်ပေရာ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီသည် အထူးပင် ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ အဖိုးတန် ကျင့်ကြံခြင်း ပစ္စည်းအမြောက်အမြား၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် နောင်အနာဂတ်တွင် ချင်နန်ယွင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးလမ်းသည် အဆင်ပြေချောမွေ့နေတော့မည် ဖြစ်တန်ရာသည်။

"ရှောင်လင်... ငါ နန်ယွင်လေးကို စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် သင်ပေးလို့ ရမလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ မေးမြန်းလိုက်၏။

ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်လျက် "ရတာပေါ့... ဒါက အရှင်သခင်ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ပဲဥစ္စာ" ဟု အကြောင်းပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်နန်ယွင်၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။ ခန္ဓာကိုယ်အား ပြန်လည် ပုံသွင်းစဉ်က ချင်နန်ယွင် ယခင်က ရရှိထားခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အားလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ယင်းက အစမှအဆုံး ပြန်လည် စတင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

"နန်ယွင်လေး... ဖေဖေက သမီးကို ကျင့်စဉ်တစ်ခု သင်ပေးမယ်... ဒါက ဖေဖေ အခုထက်ထိ အသက်ရှင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ပညာရပ်ပဲ... အခု သင်ပေးမယ်နော်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်နန်ယွင်၏ နဖူးပြင်အလယ်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် တို့ထိလိုက်ရာ စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ် ကျမ်းစာသည် သူမ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

ချင်နန်ယွင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် လွန်စွာ အားကောင်းလှသဖြင့် အနည်းငယ်မျှသာ နာကျင်မှုကို ခံစားရပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ စတင် ကျင့်ကြံလေတော့သည်။

"တကယ့်ကို ပုံစံအကျသားပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ကြင်နာတတ်သော ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ မေတ္တာအပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သမီးဖြစ်သူအား ငေးကြည့်နေမိ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချင်နန်ယွင်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ဟလာချေသည်။ သူမအတွက်မူ ခွန်အား အနည်းငယ် ပိုရှိလာသည်ဟု ခံစားရရုံမျှ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့အတွက်မူ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ဤအချိန်၌ ချင်နန်ယွင်သည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော ပထမအဆင့် ပညာသင်နယ်ပယ်မှသည် တတိယအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းက ထိုစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းထက်ပင် သာလွန်ကာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေချေသည်။

မူလက စနစ်တစ်ခု ရှိထားသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ လိမ်ညာကျင့်ကြံနေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏သမီးဖြစ်သူကမူ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်လှသော ပါရမီရှင်ကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးတောမိပါအံ့နည်း။

ဤကဲ့သို့ ဒုံးပျံအလား မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် မုန့်ချီလော့မှာ ဆွံ့အလျက် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေရချေသည်။ သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တစ်ချက် ပြန်လည်ကြည့်ရှုမိပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ ဤသို့သော ဖခင်မျိုး ရှိနေမှတော့ ဤမျှအထိ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းမှာလည်း အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။

"နန်ယွင်လေး... ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။

"နေလို့ကောင်းပါတယ်... ကိုယ်လက်တွေ ပေါ့ပါးသွားသလိုပဲ... ပိုပြီးတော့တောင် မြန်မြန် ပြေးနိုင်မယ် ထင်တယ်" ဟု ချင်နန်ယွင်က ရိုးသားဖြူစင်စွာ ပြောဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချင်နန်ယွင်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "ဖေဖေ သမီးကို မေမေ့ဆီ ခေါ်သွားပေးရမလား... မေမေက သမီးအကြောင်း ဘာမှမသိသေးတော့ သိပ်ကို စိုးရိမ်နေမှာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... သမီး မေမေ့ဆီ သွားချင်တယ်" ဟု ချင်နန်ယွင်က အလောတကြီး ပြော၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် မတ်တတ်ရပ်ကာ မုန့်ချီလော့အား ကြည့်လိုက်ပြီး "ချီလော့... ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား" ဟု ဖိတ်ခေါ်သည်။

မုန့်ချီလော့က ခေါင်းယမ်းလျက် "ငါသူတို့ မိသားစု ပြန်ဆုံတာကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... နောက်မှပဲ ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံး အတူတူ ဆုံကြတာပေါ့" ဟု ငြင်းပယ်ရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် "ကောင်းပါပြီ... အခွင့်ကြုံရင် မင်းကို ငါ့ရဲ့ အဖေနဲ့ ဘိုးဘေးတွေဆီ ခေါ်သွားပြီး မိတ်ဆက်ပေးပါဦးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို မှာကြားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်နန်ယွင်အား ပွေ့ချီလျက် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ပိုင်ရှန်းနန်းတော်သည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ထဲ၌ ရှိနေစဉ် ကမ္ဘာငယ်လေး၏ ဟင်းလင်းပြင် လှုပ်ခတ်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် ယင်းကို သူမ၏ လည်ပင်းမှ ချက်ချင်း ဖြုတ်ယူလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချင်နန်ယွင်တို့သည် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြချေသည်။ နန်ယွင်လေးသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစွမ်းထက်လှသော ဝိညာဉ်သားရဲများကို ကြည့်ကာ လွန်စွာ စိတ်ဝင်စားနေရှာ၏။

ပိုင်ရှန်းနန်းတော်သည် ညဉ့်ကြောင်နက်ကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားလျက် "နင်တို့ ပြန်ကောင်းလာကြပြီလား... တော်တော် မြန်တာပဲ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

"ဟုတ်တယ်... သမီးလေးကို နောက်ဆုံးတော့ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ... အခု နန်ယွင်လေးရဲ့ မိခင်ကို သွားရှာမလို့ပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ အကြောင်းပြန်သည်။

ပိုင်ရှန်းနန်းတော်က ခေါင်းညိတ်လျက် "ကောင်းပြီ... အမြန်သွားတော့... သူမလည်း မစောင့်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်" ဟု ဆို၏။

"ဒါနဲ့ နန်ယွင်လေး... ဒီတီတီက သမီးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာမို့ အမြန်ပဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပါဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တီတီ.. နောင်ကျရင် သမီး တီတီကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်" ဟု ချင်နန်ယွင်က ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ပိုင်ရှန်းနန်းတော်တို့နှစ်ဦးစလုံးအား ရယ်မောသွားစေ၏။

ထို့နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်နန်ယွင်အား ခေါ်ဆောင်လျက် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဝမ်ချန်းတို့အပြင် အခြားသူများကိုပါ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။ ထို့ပြင် သူသည် မာထျန်း... ဝမ်ဝူး... ဟုန်ယဲ့နှင့် ကျိရှန့်တို့၏ အခြေအနေများကိုလည်း မေးမြန်းသိရှိခဲ့ရ၏။

ကျောင်းပင် မပြီးကြသေးမီအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် ဤမျှအထိ အရွယ်ရောက်နေသော သမီးတစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ အားလုံးက မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ထိုနေရာ၌ ဖေးရွှယ်သည် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့ထားရချေသည်။

ယခင်က ပိုင်ရှန်းနန်းတော်သည် ဖေးရွှယ်၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ထဲ၌ သီးသန့် နေထိုင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖေးရွှယ်၏ အမွှေးအတောင် အရောင်အသွေးများသည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး အရှိန်အဝါသည်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာကာ သူမ၏ဖခင်ဖြစ်သူ အစောင့်အရှောက်နဂါးကဲ့သို့သော လားရာသို့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေချေသည်။

"ကောင်လေး... မင်း ဖေးရွှယ်ကို ဘာတွေ တိုက်ကျွေးလိုက်တာလဲ" ဟု အစောင့်အရှောက်နဂါးက အေးစက်စွာ မေးမြန်း၏။

"သဘာဝ နတ်စမ်းရေပါ... ဒါက ဖေးရွှယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကိုလည်း တိုးတက်စေပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

အစောင့်အရှောက်နဂါးက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ ဤအချိန်တွင် သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တကယ့်ကို အသိအမှတ်ပြုသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖေးရွှယ်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဖေးရွှယ်သည် ရုတ်ချည်း နိုးထလာချေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ဆင့်မျှ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ... ဖေးရွှယ်... မင်း နိုးလာပြီပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်မိသည်။

ဖေးရွှယ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မြင်သောအခါ လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏အနားသို့ တိုးဝှေ့လာချေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် ချင်နန်ယွင်အား စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေတော့၏။