အခန်း ၉၀၁

အခန်း(၉၀၁)တံဆိပ်တော်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း

ဤအချိန်တွင် ဖေးရွှယ်၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပင် များစွာ ကြီးမားနေချေပြီ။

“ဒါက ငါ့သမီးလေး နန်ယွင်လေ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆို၏။

ချင်နန်ယွင်သည် စုစုစိုက်စိုက်ဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ဖေးရွှယ်၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ဖေးရွှယ်ကလည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုပေ။

“စီနီယာ အစောင့်အရှောက်နဂါးကြီး... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော် ပေးထားခဲ့တဲ့ ကတိအတိုင်း ဖေးရွှယ်ကို အပြင်ခေါ်သွားချင်ပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်၏။

အစောင့်အရှောက်နဂါးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖေးရွှယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဖေးရွှယ်၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရလေသည်။

“ငါ့သမီးကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ခေါ်လာဖို့ပဲ လိုတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်နဂါးက တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ “ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်... တာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူနှင့် ချင်နန်ယွင်တို့သည် ဖေးရွှယ်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြရာ ဖေးရွှယ်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ အတောင်ပံကြီးများကို ခတ်ခတ်ကာ တစ္ဆေလက်သည်းမြေသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားတော့၏။

အိမ်တော်မှ ပို့ဆောင်ပေးမည့် အစီအစဉ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက ငြင်းပယ်ခဲ့ပေသည်၊ အကြောင်းမူကား သူသည် သမီးဖြစ်သူအား လောကကြီး၏ အလှအပများကို လိုက်လံပြသချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူ့အမြင်တွင် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသည် နောက်ထပ် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့သကဲ့သို့ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူကြီးများ ကြိုတင်ခန့်မှန်းခဲ့ကြသော ကပ်ဘေးကြီးများလည်း ဖြစ်ပွားမည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် သမီးဖြစ်သူနှင့် အတူရှိနေရန် အချိန်ပိုမို ရရှိစေပေသည်။

အကူးအပြောင်း ကြားခံဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ကျိရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေချေပြီ။ နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ယနေ့ သွေးပူဇော်ခြင်းအတွက်သာ ရည်ရွယ်ပြီး မိစ္ဆာတပ်ဖွဲ့ကြီးကို သေတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

ဤသည်မှာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကြံစည်ခဲ့သော အစီအမံဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ တံဆိပ်တော် တည်ရှိနေသေးသဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင်သည် အခွင့်အရေး မရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုမူ အပြင်ဘက်၌ တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်သွားခဲ့ချေပြီ။ တံဆိပ်တော် ပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ကျိရှန့်သည် တံဆိပ်တော်၏ ရှေ့တွင် အစွမ်းကုန် ခုခံကာကွယ်နေသော်လည်း အဆုံးမရှိ စီးဆင်းလာသော မဟူရာ နီမြန်းသော အလင်းတန်းများကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

တံဆိပ်တော်သည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ကျိရှန့်သည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားရာ ဤနေရာသည်... မကြာမီ ကျဆုံးတော့မည် ဖြစ်တန်ရာသည်။

မဟူရာ နီမြန်းသော အလင်းတန်းများသည် တံဆိပ်တော်ကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေပြီး ကျိရှန့်သည် မတတ်သာဘဲ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

အဆုံးတွင် ဖန်ခွက် ကွဲအက်သွားသည့်အလား အသံနှင့်အတူ တံဆိပ်တော်သည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းမှု လမ်းကြောင်းကြီး ပွင့်သွားခဲ့ချေပြီ။

“ဟားဟားဟား... တကယ်ကို အားရစရာကောင်းတယ် ဒီနေ့ ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားတာက မင်းတို့ရဲ့ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးဟာ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်ထဲမှာ ပျက်သုဉ်းရမယ်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ” ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ကျိရှန့်၏ မျက်နှာသည် လွန်စွာ ညှိုးမှိန်သွားခဲ့ရသည်၊ အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် နတ်ဆိုးဘုရင်ကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာပြီး ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးရှိ လူသားအားလုံးအား မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများ ကျူးကျော်လာပြီဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ကျိရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ကာ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ၏ ကျွန်းစုကြီးတစ်ခုလုံးသည် လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေချေပြီ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုး၏ တံဆိပ်တော်သည် ကွဲအက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး တံဆိပ်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တံဆိပ်တော်သည်လည်း လုံးဝ ကွဲအက်သွားပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော မိစ္ဆာချီ အရှိန်အဝါများသည် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းမှ တိုးထွက်လာကာ မိုးကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်၍ မဟူရာတိမ်တိုက်ကြီးများအလား ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

“အို... ဒါက တကယ်ကို ဆိုးရွားလွန်းတာပဲ” ဟု ကျိရှန့်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူတို့သည် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသော်လည်း အပြင်ဘက် အစီအရင်က အရင်ဆုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

ကျိရှန့်သည် နေရာပြောင်းအစီအရင်ပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မိစ္ဆာတပ်ဖွဲ့ကြီး မရောက်လာမီ ဤသတင်းကို သူ အမြန်ဆုံး ဖြန့်ဝေလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကျိရှန့် ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင် နေရာပြောင်းအစီအရင်မှ လူရိပ်နှစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယင်းတို့မှာ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ ရောက်ရှိလာသော ကျောင်းဆရာနှစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် သူတို့ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွဲအက်နေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးနှင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နေသော မိစ္ဆာချီ အရှိန်အဝါများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ရင်သွားကြရသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာလဲ” ကျောင်းဆရာနှစ်ဦးသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ လွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခုဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ရောက်ရောက်ချင်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

“တံဆိပ်တော် ပျက်စီးသွားပြီ... မိစ္ဆာချီတွေလည်း ယိုစိမ့်နေပြီ။ ငါတို့ အကယ်ဒမီကို အမြန်ဆုံးပြန်ပြီး သတင်းပို့ရမယ်” ဟု အခြားကျောင်းဆရာတစ်ဦးက အလောတကြီး ဆိုလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ထုတ်ယူ၍ နေရာပြောင်းအစီအရင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြသော်လည်း လွန်စွာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသဖြင့် အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်ကာ အဖိုးတန်သော အချိန်များကို ဖြုန်းတီးမိနေကြသည်။

ထိုစဉ် ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူရိပ်မှာ အရပ် လေးငါးမီတာခန့် မြင့်မားသော လူသားဘီလူးကြီးတစ်ဦးနှင့် တူပြီး ဦးခေါင်းတွင် ရှည်လျားသော ဦးချိုနှစ်ခု ပါရှိကာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

“ဟီးဟီးဟီး... ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး... ငါ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့”

ဒီနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးဘုရင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူသည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတသော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသနေ၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသောင်းချီက သူသည် ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်ကာ ဆုံတွေ့သမျှကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင်မူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရဖူးသည်။

“တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းတယ် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလှပတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေပဲ အုပ်ချုပ်ခွင့်ပြုလိုက်ပါတော့” ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းဆရာနှစ်ဦးမှာမူ ပိုမို၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။ သူတို့၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရင်နေကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို စနစ်တကျ ထည့်သွင်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လေလေ အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်လေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

“မင်းတို့လို အကောင်မွှားလေးနှစ်ကောင်က... ငါတို့ မိစ္ဆာတပ်ဖွဲ့ကြီးကို ကြိုဆိုဖို့ မင်းတို့ရဲ့ သွေးတွေကိုပဲ အသုံးပြုလိုက်ကြစို့”

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဧရာမ မိစ္ဆာချီ အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းဆရာနှစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် ချည်နှောင်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

ရှီး...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းဆရာနှစ်ဦးမှာ ခုခံနိုင်စွမ်းပင် မရှိဘဲ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်ထဲတွင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရရှာသည်။ သူတို့၏ အသွေးအသားများသည် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးရေစက်များအလား မြေပြင်သို့ ကျဆင်းသွားတော့၏။

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ကျေနပ် အားရစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသည့်အလား လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဘေးဘက်သို့ လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲသို့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အရှိန်အဝါတစ်ခု ရောက်ရှိလာရာ နတ်ဆိုးဘုရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ ထရေယာ၏ ကျန်ရစ်ခဲ့သော နာကျည်းမှု အာဃာတဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဒါဆို ဒီနေရာက တံဆိပ်တော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မင်းပေါ့... ထရေယာ... မင်းဟာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ” ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နန်ယွင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖေးရွှယ်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ယန်ရုအင်ပါယာနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းပြီး တစ္ဆေလက်သည်းမြေရှိ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ အထက်တည့်တည့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဖေးရွှယ်၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အောက်ခြေရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားခဲ့၏။

“ဟို... ဟိုအရာက ဘာကြီးလဲ”

“နဂါး... အဲဒါ နဂါးပဲ။ လောကကြီးထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ နဂါးတွေ ရှိနေသေးတာပဲ”

“ဒုက္ခပါပဲ... ပျံသန်းနေတဲ့ နဂါးကြီး ဆင်းလာနေပြီ”

မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူများသည် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားကြရသည်။ ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါကြီး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားကြရခြင်း ဖြစ်၏။

ထျန်းချင်းပင်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဖေးရွှယ်ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သို့သော် ဖေးရွှယ်သည် မြေပြင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူများ၏ အသိဉာဏ်မရှိမှုကို လှောင်ပြောင်သည့်အလား မောက်မာသော အမူအရာကို ပြသလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နန်ယွင်ကို ပွေ့ချီကာ ဖေးရွှယ်၏ ကျောပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။

“ယွမ်ဖုန်း... မင်းကိုး... မင်းကတော့ ငါ့ကို လန့်သေတော့မှာပဲ” ဟု ထျန်းချင်းက အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဂိုဏ်းချုပ် ထျန်းချင်း... ဒါက ရှန်းဝူအကယ်ဒမီက ဖေးရွှယ်လေ” ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

“တကယ်ကို ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ နဂါးကြီးပါလား... ရှန်းဝူအကယ်ဒမီက တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပေတယ်... ဒီလို ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါကြီးကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်တာပဲ” ဟု ထျန်းချင်းက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... ဒါလေးက နန်ယွင်လေးလား”

ထျန်းချင်းသည် ချင်နန်ယွင်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “ဟုတ်ပါတယ်... ဒါ ကျွန်တော့်သမီးလေးပါ... ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါက တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာကောင်းတာပဲ. အထဲကို မြန်မြန်ဝင်ကြတာပေါ့... မိန်းကလေး မြောင်ယွီလန်လည်း အခုဆိုရင် စိတ်အေးသွားနိုင်ပြီလို့ ငါ ထင်ပါတယ်” ဟု ထျန်းချင်းက ဆိုလိုက်လေသည်။