အခန်း ၉၀၂

အခန်း(၉၀၂) ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဆုံးရှုံးရခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် နန်ယွင်အား ခေါ်ဆောင်ကာ မြောင်ယွီလန်၏ အခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး တံခါးချပ်ကို ဖွဖွလေး တွန်းဖွင့်လိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကတည်းက မြောင်ယွီလန်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ များစွာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သော်လည်း ယင်းက ပြင်ပသို့ ထွက်လေ့ထွက်ထမရှိဘဲ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ဆီသို့သာ ငေးငေါင်စွာ ကြည့်နေတတ်ဆဲ ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့သော အမူအရာက စိတ်မကောင်းဖွယ် ဖြစ်တန်ရာသည်။

“ယွီလန်... ကိုယ် ပြန်လာပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်ချေသည်။

မြောင်ယွီလန်သည် ဦးခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော ချင်နန်ယွင်အား မြင်တွေ့သွားခဲ့သဖြင့် မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

“နန်ယွင်...”

မြောင်ယွီလန်သည် ငိုကြွေးလျက် ပြေးဝင်လာပြီး ချင်နန်ယွင်အား တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကာ ပြန်လည်လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့ချေသည်။

“အမေ မငိုပါနဲ့တော့၊ သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ချင်နန်ယွင်က သိတတ်နားလည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ယွီလန်သည် ဝမ်းနည်းပက်လက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိချေသည်။ ချင်နန်ယွင် ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသည့် အချိန်အတောအတွင်း မည်မျှလောက် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရမည်နည်းဟု တွေးတောရင်း ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ ထိုအရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

“နန်ယွင်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အမေ သမီးကို ဘယ်တော့မှ အပျောက်မခံတော့ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ချေသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီတစ်ကြိမ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ် တာဝန်ယူပါတယ်၊ ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို ထပ်ပြီး မနာကျင်စေရဘူး”

မိသားစုသုံးယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းခွင့် ရရှိခဲ့ကြပေရာ အားလုံး၏ ရင်ထဲ၌ ကြည်နူးဝမ်းနည်းမှုများ အပြည့်အနှက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ချေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် မြောင်ယွီလန်သည် နန်ယွင်အား ဖက်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ကြားမှပင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးယောင်သန်းလျက် ရှိချေသည်။

“အမေ မငိုနဲ့တော့လေ၊ အဖေက သမီးကို လက်ဆောင်ပေးထားတယ်”

နန်ယွင်လေးက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လက်တစ်ဖက်တွင် ရွှေရောင်လျှပ်စီးများကို လည်းကောင်း၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ခရမ်းရောင်မီးလျှံများကို လည်းကောင်း ပေါ်ထွက်လာစေရာ ယင်းက အလွန်ပင် ခန့်ညား အထာကျလှပေသည်။

မြောင်ယွီလန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်လိုက်ပြီး သူက မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်ကို တွေးတောမရ ဖြစ်နေချေသည်။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်အား ဆွဲခေါ်ကာ ထိုင်စေပြီး နန်ယွင်လေးအား ကယ်တင်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြနေခဲ့ချေသည်။ သူ၏ ပြောပြပုံက ရိုးရှင်းအေးဆေးလှသော်လည်း မြောင်ယွီလန်၏ ရင်ထဲတွင်မူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

“နန်ယွင်... အမေ့အပြစ်တွေကြောင့် သမီး အခုလို ဒုက္ခရောက်ရတာပါ” မြောင်ယွီလန်သည် နန်ယွင်လေးအား တင်းကျပ်စွာ ထပ်မံပွေ့ဖက်လိုက်ပြန်ချေသည်။

သို့သော် နန်ယွင်လေးကမူ များစွာ သိတတ်လှပေရာ မြောင်ယွီလန် စိတ်သက်သာရာရစေရန် ဆက်တိုက် နှစ်သိမ့်ပေးနေခဲ့သည်။

အတန်ကြာသောအခါ မြောင်ယွီလန်လည်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ချေသည်။ နန်ယွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ အသက်ဝိညာဉ်မှာ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုးထလာခဲ့သည့်နှယ် ဖြစ်တန်ရာသည်။

“မင်းတို့ သားအမိ ဒီမှာ ခဏနားနေကြဦး၊ ကိုယ် စီနီယာကျိုးထုံဆီ သွားပြီး အခြေအနေ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နန်ယွင်အား ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ စကားပြောနေခဲ့ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် မြောင်ယွီလန်သည် နန်ယွင်အား ဘေးသို့ တိုးတိုးလေး ဆွဲခေါ်ကာ လေသံနှိမ့်၍ မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။ “နန်ယွင်... သမီးအဖေနားမှာ တခြား ဘယ်သူတွေ ရှိသေးလဲ”

“ဟင်...” နန်ယွင်လေးက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး “လှလှပပ အမကြီးတွေ အများကြီးလည်း ရှိသေးတယ်မေမေ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“လှတဲ့ အမကြီးတွေ အများကြီး ဟုတ်လား...” မြောင်ယွီလန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားချေသည်။ “သူတို့က သမီးအဖေနဲ့ ဘာပတ်သက်လို့လဲ”

နန်ယွင်လေးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “သမီးလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အမကြီးတစ်ယောက်က သမီးကို နောက်ဆိုရင် တီတီ ဒါမှမဟုတ် အမေလို့ ခေါ်ရမယ်လို့ ပြောတယ်၊ တီတီ ဆိုတာ ဘာလဲဟင်”

မြောင်ယွီလန်၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး ထိုသူမှာ မုန့်ချီလော့ ဖြစ်ရမည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ချေသည်။

“ဟူး... နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါကပဲ သူ့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး သူကပဲ အသာစီး ရသွားခဲ့တာပေါ့လား” မြောင်ယွီလန်သည် မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်ကောက်ကာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်မိချေသည်။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားတန်ရာသည်။ သူသည် ကျိုးထုံ၏ အခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ယခုအခါ ကျိုးထုံ၏ အခြေအနေမှာ များစွာ ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယခင်ကကဲ့သို့ အဝတ်ဖြူများဖြင့် ပတ်တီး စည်းနှောင်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။

“စီနီယာကျိုးထုံ... ကျွန်တော် ပြန်လာပါပြီ၊ အဲဒီလူကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးထုံ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာကြောင့် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်မိချေသည်။ “ဘယ်သူလဲ...”

“ယမမင်းဘုရင်ပါပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သူက ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာ၊ ကံကောင်းလို့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး နန်ယွင်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာပါ”

“တကယ်ကို ကောင်းလှတာပဲ” ကျိုးထုံက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယွမ်ဖုန်း... မင်းက ငါတို့ ချင်ယွင်မျှော်စင်ရဲ့ ကံကြမ္မာ အာဃာတကို ကူညီပြီး ကောင်းကောင်းကြီး ကလဲ့စားချေပေးခဲ့တာပဲ၊ ဒီကျေးဇူးကို ငါတို့ ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး”

“စီနီယာကလည်း နောက်နေပြန်ပါပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ နန်ယွင်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာကတော့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အစအနပဲ ကျန်ရှိတော့ပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်”

“ဒီလိုကိုး...” ကျိုးထုံက ပြုံးလိုက်ချေသည်။ “သူ ဘာပြဿနာမှ ထပ်ပြီး မရှာနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်တာပဲ”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ လက်ရှိမှာ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီက အခြားဂိုဏ်းတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြတာမို့ သူ သေချာပေါက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့” ကျိုးထုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းအပေါ် တင်နေတဲ့ အကြွေးတွေက နည်းနည်းနောနော မဟုတ်ဘူး၊ နောက်နောင်ကျမှပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်ရတော့မှာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ချေသည်။ ကျိုးထုံတစ်ယောက် အတိတ်က စိတ်မကောင်းစရာ အရိပ်မည်းများထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေရာ ယင်းက ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီးသော အရာများက မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်သော်လည်း ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းခရီးကိုမူ ဂရုတစိုက် လျှောက်လှမ်းကြရဦးမည် ဖြစ်ချေသည်။

---

ကျိုးထုံနှင့် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့အနားသို့ သွားရောက်၍ အဖော်ပြုပေးချင်နေခဲ့သည်။

ဤအတောအတွင်း ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသည် အားလပ်နေခြင်း မရှိခဲ့ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများမှာလည်း စဉ်ဆက်မပြတ် တိုးပွားလျက် ရှိနေချေသည်။ သူ လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရနှင့် လဲလှယ်ရန် သုံးစွဲခဲ့သော ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး သန်းတစ်ရာမှာ ယခုအခါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ပြည့်တင်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြောင်းအရာများကို လူသိရှင်ကြား စတင်ဝါဒဖြန့် ချပြလိုက်မည်ဆိုပါက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများမှာ အဆုံးအစမရှိ ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ကို တွေးတော သိရှိနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ သူသည် မိမိယုံကြည်စိတ်ချရသော နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများ သို့မဟုတ် နဝမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များကို ရွေးချယ်၍ လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရများကို ခွဲဝေပေးအပ်ရမည် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုသို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင် အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်ပေရာ မိစ္ဆာနယ်မြေကိုလည်း ထပ်မံ၍ ကြောက်ရွံ့နေစရာ လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးနည်းတူပင် ထိုမဟာတိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းရှိ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှု အများစုမှာလည်း ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က နတ်ဆိုးဘုရင်ကိုယ်တိုင်ပင် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ စစ်တပ်အတွင်း၌ အင်အားအကြီးဆုံးဟု မသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုစဉ်က မိစ္ဆာနယ်မြေတွင် နတ်ဘုရားအဆင့်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီးများ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ယခုအခါ မည်သူက လက်ရှိ တုံ့ဆိုင်းနေသော အခြေအနေကို အရင်ဆုံး ချိုးဖျက်နိုင်သနည်းဟူသောအချက်ကသာ အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးအား အချိန်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံပေးမည်ဆိုပါက... ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အနည်းငယ်သော နှစ်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအဆင့် ပညာရှင် အစုအဖွဲ့ကြီး ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်ပေရာ သူတို့သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများကို ကြောက်ရွံ့နေကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းတစ်ယောက် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုများ အပြည့်ရှိနေပြီး ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ထျန်းချင်းသည် မှုံမှိုင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့ချေသည်။

“ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ပြဿနာတစ်ခုတော့ ဖြစ်ပွားနေပြီ”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ထျန်းချင်း၊ ငါတို့ ချင်ယွင်မျှော်စင်ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သလို ယမမင်းအဖွဲ့လည်း မရှိတော့ဘူးလေ၊ တခြား ဘာအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုး ရှိနေသေးလို့လဲ” ကျိုးထုံက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထျန်းချင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး “ဒီကိစ္စက ယမမင်းအဖွဲ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေက ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်ကို ရောက်ရှိနေကြပြီ” ဟု ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

“ဟူး... ငါလည်း ဒီသတင်းကို အတုအယောင် ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်မိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဂူစောင့်မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာကြတယ်လို့ ကြားရတယ်၊ အဲဒီလူကိုယ်တိုင် ငါ့ကို လာပြောပြတဲ့ သတင်းမို့ ဒါက သေချာပေါက် အမှန်တရားပဲ ဖြစ်ရမယ်” ထျန်းချင်းက ဆိုလိုက်ချေသည်။

“အဖေလား...” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆို အခု ဂူစောင့်မိသားစုက လူတွေ ဘယ်မှာလဲ”

“လင်ယင်းကျောင်းတော်မှာ ရှိနေကြတယ်၊ မကြာခင်မှာ ဒီသတင်းက တောမီးပမာ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ် ထင်တယ်၊ အခုလည်း တပည့်အချို့ကို ပင်လယ်ပြင်ဆီ စေလွှတ်ပြီး သွားရောက်စုံစမ်းခိုင်းထားတယ်” ထျန်းချင်းက ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျိုးထုံနှင့် ထျန်းချင်းတို့အား အလျင်အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်ချေသည်။ “ကိစ္စက အလွန်အရေးကြီးနေတာမို့ ကျွန်တော် အခုပဲ ခွင့်ပြုပါဦး”

“ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း ဒဏ်ရာတွေ မြန်မြန်သက်သာအောင် ကုသပြီး ငါ တတ်နိုင်တဲ့ ဘက်ကနေ ကူညီပေးရမယ်” ကျိုးထုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်၏ အခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ချေသည်။

“ယွီလန်... နန်ယွင်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ့်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို လိုက်ခဲ့ကြမလား၊ အခုအချိန်မှာ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာအချို့ ပေါ်ပေါက်နေပြီ ထင်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်စလို ပြောလိုက်တော့သည်။