အခန်း ၉၁၂

အခန်း(၉၁၂)

"ကျန်တဲ့ တပ်မှူးတွေက စစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့အသီးသီးကို သွားပါ။ မင်းသားတွေ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့အကြောင်းကို ကြေညာကြစမ်း။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဖုန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်တွေကို လူသိရှင်ကြား ဖြန့်ဝေပြီး လူတိုင်း ဖုန်းရဲ့ နာမည်ကို သိစေရမယ်" ဟု မေက ပြောကြားလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်များသည် မိစ္ဆာဘုရင်၏ စွမ်းဆောင်ချက်များအစား အဘယ်ကြောင့် ဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ချက်များကို မြှင့်တင်နေကြသည်ကို ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်ကြချေ။

ယင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မေတို့ ကြိုတင်တိုင်ပင် စီစဉ်ထားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ရှိတွင် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများကို လိုအပ်နေပြီး မိစ္ဆာများက ဖုန်း၏အကြောင်းကို သိရှိသွားပါက ကြီးမားသော ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ကို ထပ်မံရရှိစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဘာမှ ထပ်မမေးနဲ့၊ ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ကြ။ ကျန်တဲ့လူတွေက ငါနဲ့အတူ မသေမျိုးဘုရင်ကို လိုက်ရှာပြီး သူတို့ မှော်အစီအရင်ကို မတည်ဆောက်နိုင်အောင် တားဆီးရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားကြသည်။

မေသည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဆယ်ကျော်ကို ဦးဆောင်၍ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင် တစ်ဆယ်ကျော်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ဦးတည်သည့် ဟင်းလင်းပြင်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် ထိုနေရာသို့ တိုးဝင်သွားကြပြီးနောက် ယဇ်ပလ္လင်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ယဇ်ပလ္လင်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိခဲ့စဉ်ကနှင့် မတူညီတော့ချေ။ မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား အားအနည်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော ထိုနေရာတွင် ယခုအခါ၌ မဟူရာ အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့တစ်ခု လျှပ်တပြတ် တောက်ပနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး၊ အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ပြီးသွားပြီပဲ" မေ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ထိုဟင်းလင်းပြင်သည် ယခုအခါ၌ အလွန်အမင်း ခိုင်မာတောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကမ္ဘာဦး အပိုင်းအစများနှင့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းအချို့ကို အသုံးပြု၍ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖွင့်လှစ်ကာ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပူပန်သောက ရောက်သွားရသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်သွားပါက မေနှင့် အခြားလူများ ပြန်မသွားနိုင်ရုံသာမက ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်သွားနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

"တောက်... သူတို့က သူတို့အတွက် အသက်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ စစ်သည်တွေကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်သွားကြတာလား" နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးက သက်ပြင်းချကာ မတတ်နိုင်သလို ပြောလိုက်သည်။ သူတို့သည် မသေမျိုးဘုရင်အနေဖြင့် စစ်သည်များအားလုံး ဆုတ်ခွာပြီးမှသာ ထွက်ခွာလိမ့်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် အလွန်ပင် ရိုးအနုဖတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ရာ မသေမျိုးဘုရင်သည် ထိုစစ်သည်များကို စွန့်ပစ်ရန် စောစီးစွာကပင် ကြံစည်ထားပြီး ဖြစ်တန်ရာသည်။

သူတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ နတ်ဗိမာန်ကဲ့သို့ သာယာလှပလှသော ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... အချိန်မီသေးတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဗဟုသုတများထဲမှ အစီအရင်ကျမ်းစာများကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်တွေးတောရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဟင်းလင်းပြင်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဖို့ဆိုရင် အစီအရင်ရဲ့ ဗဟိုချက်တစ်ခု လိုအပ်တယ်"

"အစီအရင်ရဲ့ ဗဟိုချက် ဟုတ်လား" ဤနေရာရှိ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်များသည် အစီအရင်များနှင့် ပတ်သက်၍ အပေါ်ယံမျှသာ နားလည်ကြသဖြင့် ထိုအချိန်တွင် အားလုံး မျက်မှောင်ကုတ်သွားကြသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အစီအရင်မှာ တခြား အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိနေရဦးမယ်။ အဲဒီ အဓိကအချက်ကို မတည်ဆောက်နိုင်ရင် ဒီနေရာက မကြာခင် ပျက်စီးသွားမှာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုအစီအရင်၏ ဗဟိုချက်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရှိမည်ကို သူ စတင်တွက်ချက်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ တွက်ချက်မှုများအရ အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်မှာ အရှေ့ဘက်တွင် ရှိနေပေသည်။

"အစီအရင်ရဲ့ အဓိကအချက်ကို မတည်ဆောက်ရသေးဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ခုန်တက်ကာ အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ယင်းမှာ သူ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာ၌ ပိတ်မိနေပါက ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်နိုင်မည်ကို သူ မသိရှိနိုင်တော့ချေ။

မေနှင့် အခြားလူများသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြရာ ယင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းလမ်းလည်း ဖြစ်သည်။

---

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် လူစုသည် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာမှာ တောတောင်ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အကြွင်းမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကျောက်တုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တောအုပ်အတွင်း၌ ကာလရှည်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုများ ပြန်လည် ထင်ဟပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာပဲ၊ လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး။ ထိုမှော်အစီအရင် ပြီးပြည့်စုံဖို့ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ ဗဟိုချက်တစ်ခု တည်ဆောက်ရလိမ့်မယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောတောင်များအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

တောအုပ်အတွင်း၌ သန်မာထွားကျိုင်းလှသော မိစ္ဆာတစ်ဦးသည် မတတ်နိုင်သည့် အလား ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း "ဟူး... သူတို့ ရောက်လာတာ သိပ်မြန်တာပဲ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သန်စွမ်းဆဲ ဖြစ်ကာ ရင်ဘတ်ကို ဗလာကျင်းထားပြီး ကြွက်သားစိုင်ကြီးများပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘက်ခ်... နင်လား" မိစ္ဆာဘုရင်သည် ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘက်ခ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "မိစ္ဆာဘုရင်မကြီး... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်" ဟု ဆိုသည်။

မေသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဘက်ခ်မှာ သူမ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပေသည်။ "နင် ဘာလို့ သူတို့ကို ကူညီရတာလဲ"

ဘက်ခ်က ပြုံးကာ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ကျွန်တော် သဘောတူလို့ပဲ။ မိစ္ဆာတွေဟာ တို့ရဲ့ ကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာပြီး အလင်းရောင်အသစ်ကို ရှာဖွေသင့်တယ်မလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ လုပ်နေတာက တခြားကမ္ဘာက လူတွေဆီကို အမှောင်ထု ယူဆောင်ပေးနေတာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘက်ခ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လျက် "မင်းက ဖုန်း ဖြစ်ရမယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက မင်းက လူသား ဖြစ်နေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာ" ဟု ဆိုသည်။

ဘက်ခ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ထုဆစ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ထိုပုံရိပ်အထက်တွင် ဓားရှည်တစ်စင်း မျောလွင့်နေသည်။ ယင်းမှာ အစီအရင်၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်သော်လည်း ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိသေးချေ။

ဘက်ခ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့နှင့် စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် လက်ကို ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များမှာ ပိုမို၍ ပြီးပြည့်စုံလာခဲ့သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း" မေက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ် တောင်းပန်ပါတယ် မိစ္ဆာဘုရင်မကြီး၊ ကျွန်တော် နတ်ဆိုးဘုရင်နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး ငါတို့တွေဟာ ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ" ဟု ဘက်ခ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ဘက်ခ်... အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်" မေသည် ဘက်ခ်ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘက်ခ်သည် သူမ မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က သူမ၏ လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘက်ခ်က ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ချေ။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် စုစည်းလာကြပြီး ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်၏ နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကို ရေးဆွဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ညှိုးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မြောင်းတစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲလိုက်ရာ ရွှေရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုတစ်ချက်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များ၏ လားရာတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သဖြင့် အစီအရင်၏ စွမ်းအားများမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားရချေသည်။

"မင်း..." ဘက်ခ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်ကို အမြန်ဆုံး ပြောင်းလဲရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မေသည် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး တိုတောင်းသော ဓားမြှောင်နှစ်စင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ဘက်ခ်သည် မတားဆီးခဲ့ဘဲ ထိုဓားမြှောင်နှစ်စင်းအား သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာဘုရင်မကြီး... နင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ... တကယ် ကောင်းတာပဲ..." ဘက်ခ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားလူများမှာ အတန်ငယ် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် မိစ္ဆာဘုရင်အပေါ် တကယ်ပဲ သစ္စာစောင့်သိခဲ့ပါက အဘယ်ကြောင့် နတ်ဆိုးဘုရင်ထံ သစ္စာခံခဲ့ကြသနည်း။

သို့သော် မိစ္ဆာဘုရင်အပေါ် သစ္စာမရှိခဲ့လျှင် ထိုနောက်ဆုံးစကားစုမှာ အဘယ်အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်နေသနည်း။

"ဘက်ခ်..." မေသည် နာကျင်ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် ဓားမြှောင်ကို ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သွေးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးကျလာခဲ့သည်။

ဘက်ခ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျထိုင်ချလိုက်ပြီး လေပြင်းတစ်ချက် တိတ်တဆိတ် တိုက်ခတ်သွားရာ အတန်ငယ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

မေသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေပြီး သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းအတွက် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်နေမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

အစီအရင်၏ ဗဟိုချက် မရှိတော့သဖြင့် မသေမျိုးဘုရင် တည်ဆောက်ခဲ့သော မှော်အစီအရင်တွင် ဟာကွက်တစ်ခု ရှိသွားခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။

မေသည် ဘက်ခ်ကို ချက်ချင်းပင် သင်္ဂြိုဟ်စေခဲ့ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

တောတောင်များသည် စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး သက်ရှိများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ထိုနေရာတွင် အရိုးစုတစ်ခု မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် သူ၏ အရှင်သခင်ဟောင်း ရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်ချက် ရှိနေပေရာ မည်သူမဆို ရွေးချယ်ရန် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

ဘက်ခ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခုခံခြင်း မပြုခဲ့ဘဲ မေ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံယူခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ဘဝအတွက် သင့်တော်လှသော နိဂုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လူစုသည် ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည့် အတွေ့အကြုံ မရှိကြသလို ဤနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို မည်သို့ ချိုးဖျက်ရမည်ကိုလည်း မသိရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ အခု ဒီဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မှော်အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားကို လျှော့ချသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီနောက် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေပြီး ဒီဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ အကူးအပြောင်း ကြားခံဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ဝင်ရောက်ရမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။