အခန်း ၉၁၇

အခန်း(၉၁၇)

ကျိုတိုက “ငါလည်းပဲ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဖွဲ့နိုင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့စကားကို နားမထောင်တဲ့လူတွေ မုချရှိလာလိမ့်မယ်၊ အဲဒီလိုအချိန်ကျရင်တော့ မင်းတို့လူတွေကိုပဲ အားကိုးရမှာပဲ” ဟု ပြောချေသည်။

“စိတ်ချပါ၊ မင်းတို့မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲက လူတွေကလွဲလို့ ကျန်တဲ့အင်အားစုအားလုံးကို ငါတို့ဆီသာ လွှဲထားလိုက်စမ်းပါ” နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အသံထဲတွင် သွေးဆာရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်နေသည့် ပြုံးယောင်သန်းခြင်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

“ဒါနဲ့... အခု မျိုးစေ့ချလိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းလည်း စိတ်ချသွားပြီမလား၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်းပဲ ပစ္စည်းတစ်ခုခု လိုချင်သေးတယ်” ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။

“ဘာလဲ” ကျိုတိုက အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားရချေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က ပြုံးလျက် “မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ မင်းတို့မြူနှင်းဂိုဏ်းက ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ရှိနေပြီး အဲဒီမှာ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ငါ အဲဒီတားမြစ်နယ်မြေကို လိုချင်တာ” ဟု ပြောသည်။

“တားမြစ်နယ်မြေ ဟုတ်စလား” ကျိုတိုသည် ထိုတားမြစ်နယ်မြေအတွင်း ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိသွားသည်။ ယင်းနေရာက ရုတ်တရက် သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ရှိသော်ငြား မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေအရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

“မှန်တယ်၊ ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်မှ မဟုတ်တာ၊ ငါ့ညီက အရင်တုန်းက မင်းတို့ရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေကနေတစ်ဆင့် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ ငါက အဲ့နေရာကိုပဲ လိုချင်သေးတာ” ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က ဆိုသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က ထိုတားမြစ်နယ်မြေကို ဘာအတွက် လိုချင်သည်ကို ကျိုတို မသိချေ။ အလွန်ဆုံး စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုကမ္ဘာငယ်လေးထဲရှိ တားမြစ်နယ်မြေ၏ ဟင်းလင်းပြင်နံရံများသည် အလွန်ပါးလွှာပြီး ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် မိစ္ဆာများ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု သူ ထင်မှတ်မိသည်။

သို့သော်ငြား သူတို့မြူနှင်းဂိုဏ်း ချန်ထားခဲ့သော ထိုတားမြစ်နယ်မြေက အသုံးဝင်မှု အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ အဲဒါကို မင်းဆီ ယူလာပေးမယ်” ကျိုတိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ချေသည်။

“သိပ်ကောင်းတာပေါ့၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရတာ ဝမ်းမြောက်စရာပဲ” နတ်ဆိုးဘုရင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျိုတိုနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျိုတိုသည် ဆက်၍ မနေတော့ဘဲ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုက ထိုသို့ဖြင့် ပြေလည်သွားခဲ့ရသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

---

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ကျိုတို ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကို... ဘယ်လိုလဲ” နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘုရင်က ရှေ့သို့ လှမ်းလာရင်း မေးမြန်းသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ ရွှေရောင်မျိုးစေ့တစ်ခုက ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်ငြား ထိုမျိုးစေ့သည် အမြစ်များစွာ ဖြာထွက်နေပြီး နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အသားစိုင်နှင့် ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ တွယ်ကပ်စိမ့်ဝင်နေဟန် ရချေသည်။

“ဒါ... လူသားတွေမှာ တကယ်ပဲ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ရှိပါလား” နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘုရင်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုမျိုးစေ့ကို ဖယ်ရှား၍ မရပါ၊ သို့မဟုတ်ပါက ကျိုတိုက မုချရိပ်မိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ကမ်းစပ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီးနောက် ရေခဲပြင်ကို အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီးနောက် မည်သည့်အသံမျှ ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာတော့ချေ။

သို့သော်လည်း နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘုရင်နှင့် အခြားလူများသည် ထိုအကျိုးဆက်ကို ကြိုတင်သိရှိထားကြသည့်အလား တည်ငြိမ်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီးသည်နှင့် အခြားသော နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးက ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

“ကံကောင်းလို့ ဒီတစ်ခေါက် အစားထိုးလဲလှယ်ခြင်းကို သုံးလိုက်ရတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ” ဟု နတ်ဆိုးဘုရင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“အစ်ကိုက တကယ့်ကို ပညာရှိတာပဲ၊ အဲဒီလူသားတွေက တကယ်ကို အသုံးမကျဘူး” သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားက ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ... မျိုးစေ့ကတော့ ချပြီးသွားပြီ၊ အခုကစပြီး မြူနှင်းဂိုဏ်းက ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲဆိုတာပဲ ကြည့်ရတော့မယ်” နတ်ဆိုးဘုရင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ချေသည်။

အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားခြင်းကို ဂုဏ်ပြုနေကြဟန် ရသည်။

“သူတို့ အချင်းချင်း ကိုက်ကြတာကိုပဲ ငါတို့က ထိုင်စောင့်ပြီး လက်ညှိုးစုပ် အမြတ်ထုတ်ရုံပဲပေါ့” သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ကျိုတိုက တားမြစ်နယ်မြေကို ဒီ ယူလာပေးတာနဲ့ ငါတို့ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို ပြန်သွားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရပြီ၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မိစ္ဆာဘုရင်လည်း ဒီကို ဘယ်တော့မှ လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ဆိုချေသည်။

သူတို့သည် ဘက်ခ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဆိုတာကို မသိကြသော်လည်း ရှုံးနိမ့်နိုင်ခြေ ရှိသည်ကိုကား ခန့်မှန်းမိကြသည်။

“အစ်ကို့မှာ တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတာပဲ” နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလျက် “ငါတို့မှာ လုံလောက်တဲ့ အင်အားရှိလာတာနဲ့ မိစ္ဆာနယ်မြေကို ချက်ချင်း ပြန်တိုက်ခိုက်လို့ ရပြီ” ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများအားလုံးသည် အောင်မြင်မှုက လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေသည့်အလား အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

---

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ လေးငါးလခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် မေနှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို အပြည့်အစုံ မစုဆောင်းနိုင်သေးချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေရပြီ ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးတွင် လဝက်ကျော်မျှ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အခြေအနေများ မည်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီလဲဆိုတာကို သူ မသိရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ကောင်းပြီ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးက မင်းထင်သလောက် ဆိုးရွားမသွားပါဘူး၊ ဒါတင်မကသေးဘူး လူသားတွေက အခြေခံမူဝါဒပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တွေနဲ့ ကြုံလာရရင် ယေဘုယျအားဖြင့် အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်ကြပါတယ်” ဟု ကျိရန်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလာသည်။

“ဒါပေမဲ့လို့ပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တတ်နိုင်ခြင်းမရှိစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂီလင်က မေ၏ အနားသို့ လာရောက်၍ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ “မိစ္ဆာဘုရင်... ငါတို့ အခုထိ ဟင်းလင်းပြင်ဖောက်ထွင်းကျောက်ကို ရှာမတွေ့သေးဘူး၊ နတ်ဆိုးဘုရင်က အရင်တုန်းက ဟင်းလင်းပြင်ဖောက်ထွင်းကျောက်တွေကို ဈေးကြီးပေးပြီး သိမ်းကျုံးဝယ်သွားခဲ့တာ၊ ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးနီးပါးကို သူ ဝယ်ယူသွားခဲ့တာပဲ” ဟု တင်ပြလာသည်။

မေက မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်လျက် “ဟင်းလင်းပြင်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ရင် ငါတို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလိုဆိုရင် နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ငါတို့ ဘယ်လို သွားတားရမှာလဲ” ဟု ဆိုချေသည်။

လူတိုင်းက နှုတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားရသည်။ အကယ်၍ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သာ ကြိုသိခဲ့လျှင် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးမှ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့မိမှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်၊ သို့ဆိုလျှင် အခုကဲ့သို့ ပြန်မသွားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အခြားသော နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးများကမူ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိကြပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒါက ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကမူ နတ်ဆိုးဘုရင် ဤနေရာသို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ခြင်းကိုပင် အမှန်တကယ် လိုလားနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အရှင်မိစ္ဆာဘုရင်... ကျွန်တော့်ကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ မသွားဘဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်၊ ငါတို့ ဒီဟင်းလင်းပြင်ကို ပိုပြီး ခိုင်မာအောင် လုပ်ထားလိုက်ရင် နတ်ဆိုးဘုရင်လည်း နောင်ကျရင် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး မဟုတ်လား” ဟု ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ပြောလာချေသည်။

မေ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ဝိုင်းစက်သွားရပြီး “ချင်ယွမ်ဖုန်းက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နေတာကို ခဏဖယ်ထားဦး၊ မင်းတို့တွေက တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးဘုရင်ဟာ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို ရရုံနဲ့ တင်းတိမ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“သူက တစ်နေ့နေ့ကျရင် ဒီကို မုချ ပြန်လာမှာပဲ၊ သူ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးမှာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာတာနဲ့အမျှ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူ့ကို ချန်ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေသလဲ”

ထိုစကားကြောင့် အကြံပြုခဲ့သူသည် ဆွံ့အသွားရပြီး တုံ့ပြန်ရန် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ။

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသို့ သွားရန်အတွက် အချိန်များစွာ အကုန်အကျခံကာ ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသာ ပို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့လျှင် မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လာကာ ကလဲ့စားချေရန် ကြိုးပမ်းလိမ့်မည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“မှန်ပါတယ်... မိစ္ဆာဘုရင်၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်” အကျိုးဆက်ကို နားလည်သွားပြီးနောက် ထိုနတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်စကား ဆိုလာသည်။

မေက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ “ဒီလိုစကားမျိုးကို နောင်ကို ထပ်မပြောပါနဲ့တော့၊ ငါတို့ မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ ကံကြမ္မာက အခုအချိန်မှာ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးနဲ့ တစ်ထိုင်တည်း ချည်နှောင်ထားပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ၊ ဘယ်သူမှ လွတ်အောင် ပြေးလို့ မရဘူး” ဟု ဆိုချေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့” ထိုနတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူက လေးနက်စွာ ပြောကြားလျက် “ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ဟင်းလင်းပြင်ဖောက်ထွင်းကျောက်ကို သွားရှာပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရင်ထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ကျေးဇူးတင်ရှိသွားရသည်။ အကယ်၍ သူ မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ လာခဲ့စဉ်က မေနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ရပါမူ အကူအညီရှာဖွေရန် သူ၏ လမ်းကြောင်းသည် အလုံးစုံ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ပင် ပြန်သွားနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မရေမရာ ဖြစ်နေရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် တစ်ခါတစ်ရံ၌ ကံကြမ္မာဟူသည်မှာ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ဖောက်ထွင်းကျောက်များသည် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ပစ္စည်းများ မဟုတ်ကြသော်ငြား နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အလုံးအရင်းဖြင့် သိမ်းကျုံးဝယ်ယူမှုကြောင့် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း အလွန်အမင်း ပြတ်လပ်သွားကာ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေရစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို သတိရသွားမိသည်။

ထိုဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းအပြင် မသေမျိုးဘုရင်သည်လည်း အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေပြီး ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ဖူးသေးသည်။

အကယ်၍သာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကြိုတင်ရှာမတွေ့ခဲ့ပါမူ မသေမျိုးဘုရင်သည် အောင်မြင်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်ပြီး မြူနှင်းဂိုဏ်းသည်လည်း ပထမဆုံး ဒုက္ခရောက်မည့် အင်အားစု ဖြစ်လာခဲ့မည်မှာ မုချပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးကို ဦးတည်သွားနိုင်မယ့် အခြားနေရာတစ်ခုကိုလည်း ငါ သိသေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်း ဆိုလာသည်။

သူသည် မေနှင့် အခြားလူများကို မသေမျိုးဘုရင်၏ အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ရာ လူစုသည် မသေမျိုးဘုရင်၏ နန်းတော်ရှိရာသို့ အလျင်အမြန်ပင် ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် တိကျသော တည်နေရာကို မသိရှိကြသဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာသာ ရှာဖွေသွားကြရုံ တတ်နိုင်ကြပေတော့သည်။