အခန်း ၉၂၆

အခန်း(၉၂၆)

ကောင်းကင်ထက်၌ စူးရှတောက်ပသော ဗန်းမီးတစ်ချက် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ကျိရှန့်နှင့် ဝမ်ဝူးတို့သည် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်မိကြချေပြီ။

သို့သော်လည်း ယင်းပေါက်ကွဲမှုသည် ကြည့်ကောင်းရုံသာရှိပြီး အစွမ်းသတ္တိကား အားနည်းလှပေသည်။ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အစောပိုင်းက မာထျန်းကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်ထက်မှ ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ကျွန်းမကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခဲသွားစေလောက်အောင် ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

ထိုသူသုံးဦးသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ တွင်းကြီးတစ်ခုထဲ၌ အတူတကွ လဲလျောင်းနေကြရပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အရိုးများ ကြေမွပျက်စီးကာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ချေ။

၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ဘုရင်နယ်ပယ် ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယအဆင့်မျှသာ ဖြစ်ပေရာ နဝမအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာအား မည်သို့မျှ အနာတရဖြစ်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြပေ။

---

"နင်တို့ ဘာလို့ မပြေးကြတာလဲ" မာထျန်းသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အားအင်ဖြင့် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါတို့သုံးယောက် အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြတာပဲ၊ သေတော့လည်း အတူတူ သေကြတာပေါ့" ဝမ်ဝူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ကျိရှန့်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းတို့လို ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ သေရမယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး၊ တကယ်လို့ သေရမယ်ဆိုရင် ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ သေသင့်တာ"

"အိပ်မက်မက်မနေနဲ့" မာထျန်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့က ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်အေးချမ်းနေကြပြီး သေခြင်းတရားကို မကြောက်ရွံ့ကြတော့ပေ။ သို့သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်၌ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေရသည့် ခံစားချက်က ၎င်းတို့အား တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်စေသည်။

မိစ္ဆာသည် ကျွန်းပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ယင်း၏ မဖျက်ဆီးနိုင်သော အကြေးခွံအချို့ ကွာကျနေပြီဖြစ်ရာ ထိုလူနှစ်ဦး၏ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်သည် ထိရောက်မှုရှိခဲ့ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ၊ ကျောက်ခဲကို ကြက်ဥနဲ့ ထုသလိုပဲ" တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာက တည်ငြိမ်စွာ ကောက်ချက်ချလိုက်ပြီး "လူသားတွေအားလုံးက နင်တို့လိုပဲလား"

မာထျန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း "မင်း အစွမ်းထက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါ သေခါနီးမှာတောင် မင်းကို အမိအရ ကိုက်သွားဦးမှာ"

"ဒါကြောင့် မင်းတို့ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ တွေးနေတာက စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲ" ကျိရှန့်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်ကူးယဉ်တာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ နင်တို့ ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" မိစ္ဆာက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်ပြီး "နင်တို့ ဒီလောက်တောင် သေချင်နေမှတော့ ငါပဲ လမ်းပြပေးလိုက်မယ်"

မာထျန်း၊ ကျိရှန့်နှင့် ဝမ်ဝူးတို့သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး သေခြင်းတရားကို စောင့်ကြိုနေကြတော့သည်။

---

သို့သော်လည်း မိစ္ဆာက လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာချေပြီ။

မိစ္ဆာသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ရန် လက်မောင်နှစ်ဖက်ကိုသာ ယှက်ကွယ်လိုက်နိုင်ပြီး နောက်သို့ ကန်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအလင်းတန်းထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်း၏ ခြေထောက်များတွင် ပြင်းထန်သော ခရမ်းရောင်မီးလျှံများ တောက်လောင်နေပေသည်။

"ချင်... ချင်ယွမ်ဖုန်းလား" ကျိရှန့်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား"

"ဟားဟား၊ ဘာအိပ်မက်လဲ၊ တကယ်ကြီး ယွမ်ဖုန်းပဲ" မာထျန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါတို့အတွက် လမ်းစရှိပြီဟေ့၊ ဒီအချိန်မှာ ယွမ်ဖုန်း ရောက်လာတာ ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ ကောင်းကင်ဘုံက စေလွှတ်လိုက်တာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ "မင်းတို့ကတော့ တကယ်ကို ပြုပြင်လို့ မရဘူးပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ချန်ဖန်းနှင့် သူ၏ အဖော်တို့ ကပ်လျက် ပါလာကြသည်။

၎င်းတို့သည် တိုက်ကြီးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး လမ်းခရီးတွင် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ အကောင်သုံးဆယ်ကျော်ကို သုတ်သင်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံး၌ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချန်ဖန်းတို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက မာထျန်းတို့ သုံးဦးမှာ တကယ်ပင် အသက်ပျောက်သွားကြပေလိမ့်မည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ဖန်း၊ ဒီလူသုံးယောက်ကို ဆေးကုပေးပါဦး၊ ကျွန်တော် ဟိုမိစ္ဆာကောင်နဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ချန်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "သတိထားဦး" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

မာထျန်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး "ယွမ်ဖုန်း၊ အဲဒီကောင်က မင်းကို လာရှာတာ၊ သတိအလှည့်ကြီး ထားဦး၊ တကယ်လို့ မနိုင်ရင် ထွက်ပြေးပေတော့"

"မင်းတို့ ပုံစံက ကြည့်ရတာ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ မင်းတို့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်အင်္ကျီကို ပင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

---

ကန်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသော တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာသည် ပေအနည်းငယ်မျှ လွင့်စင်သွားပြီးနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားကာ ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ရေလှိုင်းရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်စေသည်။

မိမိ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် တောက်လောင်နေသော ခရမ်းရောင်မီးလျှံများကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာသည် မိမိထံသို့ ပျံသန်းလာသော ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လူသားနှင့် မိစ္ဆာသည် အလယ်ဗဟိုတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားပြီး အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။

"မင်းကို ငါတစ်ခါမှ မြင်ဖူးပုံမရဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"မှန်တယ်၊ ငါတို့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးဘူး" တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို လာရှာပြီး ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကို နာကျင်အောင် လုပ်ရတာလဲ"

"ငါ မင်းနဲ့ မဆုံဖူးပေမယ့် ဖုန်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကိုတော့ ကြားဖူးတယ်၊ မူလက ငါမင်းကို ရှာချင်ပေမယ့် ကိစ္စအချို့ကြောင့် နောက်ကျသွားခဲ့ရတယ်၊ ငါ န ထပ်ရှာတဲ့အချိန်မှာတော့ မင်းက လူသားဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေကနေ ထွက်ခွာသွားပြီလို့ ကြားခဲ့ရတယ်" တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာက အေးအေးဆေးဆေး ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် "မင်း ငါ့ဆီကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာလာ၊ ဒီနေ့တော့ မင်း တန်ဖိုးပြန်ပေးရလိမ့်မယ်"

"ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါက သွေးဆာမိစ္ဆာမင်းသားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ရှာလော့ ဖြစ်တယ်" တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှာလော့ ဆက်ပြောနေသည်ကို နားထောင်ရန် စိတ်ရှည်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ချေပြီ။

စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ရှာလော့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ယင်းစွမ်းအင်သည် ရှာလော့ထံသို့ မထိမှန်သေးသော်လည်း သူ့အား ချမ်းစိမ့်တုန်လှုပ်သွားစေပေသည်။

ဤအရာသည် ကျိရှန့် ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော ချီစွမ်းအင်နှင့် လုံးဝ ခြားနားလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဘုရင်နယ်ပယ် အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် အောက်တွင် သူ့အား အနိုင်ယူရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ရှာလော့သည် အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ရူးသွပ်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ကွေးလိုက်ပြီး ပန်ကာတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အရိုးစူးများသည် ဓားသွားများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိကြချေပြီ။

"ဒုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ အရိုးစူးနှစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကြောင့် ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက် စွမ်းအင်များလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှာလော့သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သော အမူအရာ ပေါ်လာကာ "မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်မှု ပေးနိုင်တာပဲ၊ ငါ အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး နင့်ကို လာရှာရတာ တန်ပါတယ်"

"စစ်အမိန့်ကို ဖီဆန်တယ် ဟုတ်လား၊ မင်းတို့ မင်းသား ပြန်လာရင် မင်းကို အပြစ်ပေးမှာ မကြောက်ဘူးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းခေါင်းကို ယူသွားနိုင်ရင် ငါ့ကို ဘယ်သူမှ အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှာလော့သည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မဟူရာအလင်းတန်းများ စုစည်းလာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် သုံးခွလှံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ထိုသူသည် မင်းသား၏ ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးသော လူယုံများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်တန်ရာသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့အား စောစောစီးစီး သုတ်သင်နိုင်ခြင်းသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးအတွက် ရန်သူတစ်ဦး လျော့နည်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခရမ်းရောင်မီးလျှံများသည် ပျက်စီးနေသော ဓားရှည်၏ ဓားသွားတစ်လျှောက် အထက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထူးဆန်းသော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာခဲ့သည်။

ရှာလော့သည် သုံးခွလှံကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

---

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို စတင်ကြချေပြီ။ မြောက်မြားလှစွာသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများနှင့် ကမ္ဘာဦးအစ စွမ်းအင်များသည် အချင်းချင်း ရောယှက်နေကြပြီး ကောင်းကင်ထက်၌ အလင်းတန်းနှစ်ခုသာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်ပတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရကာ တိုက်ပွဲအတွင်းရှိ ပုံရိပ်များကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့နိုင်တော့ပေ။

ပင်လယ်ပြင်သည် သမုဒ္ဒရာတစ်ခုလုံး မှောက်ခုံဖြစ်သွားတော့မည့်အလား ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွသောင်းကျန်းနေပေသည်။

ချန်ဖန်းသည် ဝမ်ဝူးတို့ သုံးဦးအား ဆေးလုံးများ တိုက်ကျွေးပြီးနောက် ကြေမွနေသော အရိုးများကို ပြန်လည် ဆက်ပေးလိုက်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် ခက်ခဲစွာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ဝေးကွာသော နေရာ၌ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် လူနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့် ပုံရိပ်များကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချမိကြတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ဖန်း၊ ဘယ်သူနိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ" မာထျန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချန်ဖန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ့ကို မေးရင်တော့ ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ မုချနိုင်မှာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် အားလုံးပင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။