အခန်း ၉၄၀

အခန်း(၉၄၀) ထောင်ချောက်

အိမ်တော်မှ ထုတ်ပြန်ထားသော တာဝန်အပြင် ယင်းက ခံစစ်ကြောင်းသို့ ပြန်လည်သွားရောက်၍ မဟာတိုက်ပွဲကြီးတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲရဦးမည် ဖြစ်ချေသည်။ အကြောင်းမူကား ခံစစ်ကြောင်းသာ ကျဆုံးသွားပါက ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေရာ။

သို့ရာတွင် မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ စောင့်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးအစုံအလင် ရှိနေသည်ကိုမူ ပန်ကျော့တစ်ယောက် သတိမမူမိခဲ့ချေ။

ပန်ကျော့နှင့် အလားတူ အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့နေရသည့် လူပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်မူ ထိုသို့သော အခြင်းအရာကို ရိပ်မိခြင်း မရှိကြချေ။

ပန်ကျော့သည် လူသူဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိသွားသည့် ခဏတွင်ပင် လူရိပ်အချို့က ရုတ်တရက် ၎င်း၏ လမ်းခရီးကို ပိတ်ဆို့လာကြချေသည်။

ထိုသူများသည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ကို ပန်ကျော့ ခံစားမိသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”

ပန်ကျော့က အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး... ပန်ကျော့ဆရာကြီး... ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ”

လူရိပ်တစ်ခုက အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖော်ပြလာချေသည်။

ယင်းက သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ပန်ကျော့အနေဖြင့် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ လုံးဝန်းသော အမာရွတ်နှစ်ခုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်ချေသည်။

“မိစ္ဆာလား”

ပန်ကျော့ လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နယ်မြေအတွင်း ထိုမျှလောက် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ၎င်းအနေဖြင့် ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေရာ။

ယင်းက မူလက ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် မျှသာ ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာခဲ့ချေသည်။ နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အဆင့်တိုးတက်စေရန် ကူညီပေးသည့် ဆေးလုံးများစွာကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ယခုတိုင် ပဉ္စမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် သို့သာ ရောက်ရှိသေးသည်။

သို့သော်လည်း ဤထူးဆန်းသော မိစ္ဆာမူကား အမှန်တကယ်ပင် အဋ္ဌမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ရှိသော အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေချေသည်။

ထိုမိစ္ဆာ၏ အနီးအပါးတွင် အခြားလူရိပ် သုံးခု ရှိနေသေးရာ နှစ်ဦးမှာ မိစ္ဆာများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးမှာမူ လူသား ဖြစ်ချေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် တတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤအခြေအနေက ပန်ကျော့ကို စိတ်နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။ ယနေ့ ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးရတော့မည်လော။ သိုင်းပညာရှင် အားလုံး တိုက်ပွဲဝင်ရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို လာရောက် ကယ်တင်နိုင်မည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိသလောက် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ပန်ကျော့ဆရာကြီး... မင်းရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို လွှဲပေးလိုက်ရင် မင်းကို ငါတို့ လွှတ်ပေးနိုင်ကောင်း လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်”

ဦးဆောင်လာသည့် မိစ္ဆာက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ”

ပန်ကျော့က ၎င်း၏ သိုလှောင်အိတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဤသည်က အိမ်တော်၏ တိုက်ရိုက် ညွှန်ကြားချက် ဖြစ်ပြီး နယ်စပ်သို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းပေါင်းများစွာကို ယူဆောင်သွားရန် ညွှန်ကြားထားခြင်း ဖြစ်ပေရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများထံသို့ မည်သို့လျှင် လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပါမည်နည်း။

“မပေးဘူး ဟုတ်လား... မင်းကို သတ်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ကို လုယူရင်လည်း အတူတူပဲပေါ့”

မိစ္ဆာက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ချေသည်။

ပန်ကျော့ သက်ပြင်းချရင်း ဓားရှည်တစ်လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်ကာ သေလဲသေ ရဲလဲရဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

“တိုက်ခိုက်ကြစို့”

ဦးဆောင်သည့် မိစ္ဆာက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ပန်ကျော့ထံသို့ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပြိုဆင်းလာချေသည်။

အခြားသုံးဦးကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်လာကြပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သားရဲကြီးများအသွင်သို့ ပြောင်းလဲကာ ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် ပန်ကျော့၏ လည်ပင်းကို လှမ်း၍ ကုတ်ဖဲ့ရန် ကြိုးပမ်းကြချေသည်။

---

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ မိုးကောင်းကင်ထက်မှ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး ပန်ကျော့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ချေသည်။ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်၏ လက်သည်းများသည် ထိုငွေရောင်အလင်းတန်းကို ထိမှန်သွားပြီး လွင့်စင်သွားရတော့သည်။

မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည့် တိုက်ကွက်ပင်လျှင် ထိုငွေရောင်အလင်းတန်းကြောင့် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရချေသည်။

ပန်ကျော့ မှင်တက်သွားရသည်။ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုငွေရောင်အလင်းတန်းသည် အမှန်တကယ်၌ ငွေရောင်ဒိုင်းကာငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး မှော်သားရဲတစ်ကောင်၏ အကြေးခွံများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရချေသည်။

မိစ္ဆာများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ပြုံးရွှင်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

“မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာကြပြီပဲ... နင်တို့ တော်တော် စိတ်လောနေကြတာပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုရင်း ပန်ကျော့၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာချေသည်။

ပန်ကျော့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရရှိသွားသည်။

“မိတ်ဆွေငယ် ချင်... မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”

“ဟာဟာ...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “အမှန်တော့ ဒါက ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သူလျှိုတွေကို ဖျားယောင်းသွေးဆောင်ဖို့ ကျောင်းအုပ်ကြီး သုံးခဲ့တဲ့ နည်းဗျူဟာပဲ... ငါတင်မကဘူး... အခြားသူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ဘုရင်နယ်ပယ် ပညာရှင် အများကြီးလည်း သွားကြတယ်” ဟု ဆိုချေသည်။

ပန်ကျော့က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး “ဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး... ကျောင်းအုပ်ကြီးက ငါတို့ကို ဒီအလုပ်တွေ ရုတ်တရက် ခိုင်းရတာ... အားလုံးမှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဒါပေမဲ့ ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ခံစစ်ကြောင်းဆီ ပို့ဖို့ လိုနေသေးတယ်... ကျောင်းအုပ်ကြီးက မင်းကို ဘယ်နေရာကို ပို့ရမလဲဆိုတာ ပြောပြပြီးပြီ ထင်တယ်” ဟု ဆိုချေသည်။

ပန်ကျော့က ခေါင်းညိတ်လျက် “စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ အရောက်ပို့ပေးပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိစ္ဆာများ၏ မျက်နှာများသည် လွန်စွာ ကြည့်ရဆိုးနေချေပြီ။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားရပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လှည့်စားခြင်း ခံလိုက်ရသည်ကို ရိပ်မိသွားကြသည်။

“လူခွဲပြီး ပြေးကြစို့”

မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ လှည့်ထွက်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤဘိုးဘေးနယ်ပယ် ရှိသော မိစ္ဆာအနည်းငယ် လွတ်မြောက်သွားပါက ယင်းက ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှပ်တပြက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားချေသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဦးခေါင်းတစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်တောက်ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထပ်ခါတလဲလဲ လျှပ်တပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ဦးတည်းသော လူသားကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ မသတ်ဘဲ အရှင်ဖမ်းဆီးလိုက်ချေသည်။

“မိတ်ဆွေငယ် ချင်ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ပိုပြီး တိုးတက်လာတာပဲ... တကယ့်ကို ချီးကျူးဖို့ ကောင်းတယ်”

ပန်ကျော့က မနည်းလှသော အားကျမှုများဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ဒါက ကံကောင်းလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲ၌ အဖမ်းခံထားရသော လူသားက အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ဆက်တိုက် တောင်းပန်နေတော့သည်။

“ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ... ငါက သူတို့ရဲ့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံထားရရုံတင်ပါ... ငါ သူတို့အတွက် အလုပ်မလုပ်ပေးရင် သူတို့က ငါ့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းပညာရပ် ကို အသုံးပြု၍ ထိုလူသား၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေလိုက်ချေသည်။ ထိုသူသည် ခြိမ်းခြောက်ခံထားရခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်စင်စစ် ကမ္ဘာသစ်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို ယင်းက သိရှိလိုက်ရတော့သည်။

၎င်းတို့သည် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်၌ ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖန်တီးရန် ဤနေရာသို့ အားသွန်ခွန်စိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

“ဟင်း... တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေနဲ့ အမှန်တကယ် ပူးပေါင်းတယ်ပေါ့... သူတို့ကတော့ တကယ်ကို ကယ်တင်လို့မရတော့ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးထက်တွင် ခရမ်းရောင်မီး များ လင်းလက်သွားပြီး ထိုလူသားကို ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းစေလိုက်ချေသည်။

“မိတ်ဆွေငယ်... မင်းမှာ နည်းလမ်းကောင်းတွေ ရှိနေတာပဲ... ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ”

ပန်ကျော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ပန်ကျော့ဆရာကြီး... မင်းခရီးဆက်ပါ... ငါ အခြားသူတွေကို သွားရောက် ကယ်တင်ရဦးမယ်” ဟု ဆိုချေသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို အချိန်မဆွဲတော့ဘူး... ငါ သွားပြီ”

ပန်ကျော့က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ နှုတ်ဆက်ကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း အခြားသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့ချေသည်။

ဤအချိန်တွင် နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ လူသူကင်းမဲ့နေသော နောက်ကွယ်၌ ထိုသို့သော ကိစ္စရပ်များသည် အဆန်းတကျယ် မဟုတ်တော့ပေ။

ချန်ဖန်းသည် မိစ္ဆာအချို့ကို အလွယ်တကူ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီး ၎င်း၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ထံသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့ချေသည်။

မာထျန်းနှင့် အခြားသူများလည်း အလားတူပင် ဖြစ်ကြသည်။

သို့ရာတွင် ဤလူများထဲ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသိအကျွမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သော ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် ပါဝင်နေချေသည်။

ယင်းက နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အိမ်တော်အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သဖြင့် လူအများစုသည် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် ရှိနေခြင်းကို သတိမမူမိကြချေ။

၎င်းအပြင် အခြားသော ဘုရင်နယ်ပယ် ပညာရှင် အများအပြားလည်း ရှိနေသေးရာ ၎င်းတို့၏ တည်ရှိမှုကို အိမ်တော်က နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခံထားရအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ယခုအချိန်သည် ထွက်ခွာလာပြီး မိမိ၏ နာမည်ကို ကျော်ကြားစေရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဘုရင်နယ်ပယ် ပညာရှင်ပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ထောင်ချီသော တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများအားလုံးကို သုတ်သင်ချေမှုန်းလိုက်ကြချေသည်။ ယခုအခါ နတ်မင်းစစ်သည်တော် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသွားလိမ့်မည် ဖြစ်တန်ရာသည်။

နောက်ကွယ်တွင် တည်ငြိမ်မှု ရှိမှသာလျှင် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်ရှိသူများသည် မည်သည့် အနှောင်အဖွဲ့မျှ မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။

တပ်မှူးများနှင့် ခေါင်းဆောင်များ ဘေးကင်းသွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များသည် နေရာပြောင်းအစီအရင် ကို အသုံးပြု၍ ခံစစ်ကြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြချေသည်။

မြင်တွေ့နိုင်သမျှ အရာအားလုံးသည် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများသာ ဖြစ်ကြသည်။ မိစ္ဆာများနှင့် လူသားများသည် လှိုင်းလုံးကြီးနှစ်ခုကဲ့သို့ ရောယှက်နေကြပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးပျက်စီးခဲ့ရကာ ၎င်းတို့၏ သွေးများသည် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို နီရဲစွာ စွန်းထင်းစေခဲ့ချေသည်။

“ဒါက စစ်ပွဲပဲ”

ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ၎င်း၏ လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း “ငါတို့ သွားကြစို့... ငါတို့ ဒီအတိုင်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်ကြည့်နေလို့မရဘူး” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။