အခန်း ၁၁၄

အခန်း(၁၁၄)သူတစ်ပါးအသက်ကိုသတ်ပြီး အလောင်းကို မီးရှို့ရန် မွေးဖွားလာခြင်း

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်တစ်ခွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဗုဒ္ဓ၏အသံက အရပ်ဆယ်မျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ တိမ်များနှင့် မြူခိုးများပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ချန်ကန်းနှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့သည် ရွှေမြူခိုးအင်မော်တယ်သင်္ဘောကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအထဲ၌ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ရွှေအိုရောင်ဆံပင်ရှည်ကြီးက တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေပြီး သူ၏အသွင်အပြင်က ပိုလို့တောင် ထူးခြားနေပေသည်။ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဆွဲထားသော ဓာတ်တော်၁၀၈လုံး ပုတီးတစ်ကုံးလည်းရှိပေသည်။ ထိုဓာတ်တော်မှ ဗုဒ္ဓ၏အလင်းတန်းများက ဖြာကျနေပြီး ထိုရတနာက အလွန်မြင့်မြတ်သည့်ပုံပေါက်နေသည်။ ထိုသူက လက်ကိုပိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ထားသည်။

“ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး... “

ရွှေရောင်စက်ဝိုင်းက ဝန်းရံလာသောအခါ အနက်ရောင်ရေလွှမ်းမိုးနဂါးက နှာမှုတ်လိုက်ပေမယ့် သူက မကြောက်ရွံ့ပေ။ အနက်ရောင်ရေလွှမ်းမိုးနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရွှေရောင်စက်ဝိုင်းကို ရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေရာနှင့်ချီအကွာသို့ ရောက်သောအခါမှ အနက်ရောင်ရေလွှမ်းမိုးနဂါးက ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ စီနီယာတစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိနေတာတောင်မှ မင်းက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိတာလဲ”

ချန်ချန်ကန်းသည် ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုသူက ဘုန်းကြီးတစ်ပါး အသွင်အပြင်ရှိပေသည်။ သို့သော် သူ့၌ ရွှေအိုရောင်ဆံပင်ရှည်ကြီး ရှိနေသဖြင့် သူ၏ပုံသဏ္ဌာန်က ထူးဆန်းနေပေသည်။

ရုတ်တရက် ထိုရွှေရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ၏အကြည့်က အလွန်ထက်ရှသော ဓားတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရွှေရောင်သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားသည့်သူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ရာ သူ၏အသံက အလွန်ပြင်းထန်လှပေသည်။

“မကောင်းဆိုးဝါး နတ်ဆိုးနဂါး၊ ဒီဆင်းရဲသားရဟန်းက မင်းက သူတစ်ပါးအသက်တွေသတ်ပြီး မကောင်းမှုတွေအများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့တာကို မြင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မကောင်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လက်နက်ချပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကူးပြောင်းလိုက်စမ်း”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဟေးကျောင်းလုံက ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

*အမှိုက်တွေကို သတ်ရုံနဲ့ ငါ့ကိုလာပြီးစွပ်စွဲနေတာပဲ။ ငါ့ကိုတွေ့တာနဲ့ပဲ လာပြီးအပြစ်တင်နေပါလား*

*စီနီယာ့မျက်နှာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒီကောင်ကို ငါမျိုချလိုက်ရလိမ့်မယ်*

ထိုအခိုက် ချန်ချန်ကန်းခမျာ ထိုသူ၏စကားကို ကြားသောအခါ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားသည်။ ဤသူသည် သူ့ထက်ပင် မာနကြီးလွန်းသဖြင့် သူက စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရပေသည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အားနည်းတဲ့သူတွေကို အားကြီးတဲ့သူတွေက နိုင်စားတာပဲ။ လူတိုင်းမှာ မသတ်ဖူးတဲ့လူဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒီအရှင်က မင်းလည်း မကောင်းဆိုးဝါးတွေအများကြီးကို သတ်ခဲ့တာပဲမလား။ ဘာလို့ ဒီအရှင်အတွက် အပြစ်ကိုဝန်မခံတာလဲ”

ချန်ချန်ကန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ဟေးကျောင်းလုံက အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ စီနီယာက သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ရပ်တည်ပေသည်။

*ဒီမာနကြီးတဲ့ကောင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပါ စီနီယာ*

ရွှေရောင်သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားသည့်သူသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ရေလွှမ်းမိုးနဂါး၏ ခေါင်းထက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့်လူငယ်သည် ထူးခြားသော စိတ်နေစိတ်ထားရှိပေသည်။ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအငွေ့အသက်မှာ အတက်အကျမရှိသော်လည်း လူတို့အား နားမလည်နိုင်သော အရိပ်အမြွက်နှင့် ဖမ်းဆုပ်၍မရသော အရိပ်အယောင်ကို ပေးစွမ်းပေသည်။ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤလူက လွယ်ကူသည့်ပုံမရပေ။

ရွှေရောင်သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားသည့်သူက ဘာမှမထူးခြားဟန်ဖြင့် လက်အုပ်ကိုချီလိုက်သည်။

“ဒီဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ဘုန်းကြီးက ကျန်းကန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဝူကျိုးမှာရှိတဲ့ ဖူထျန်းဘုရားကျောင်းက လာခဲ့တာပဲ။ အလှူရှင်ကို မေးပါရစေ။ ဒီနတ်ဆိုးနဂါးက မင်းရဲ့စီးတော်ယာဉ်လား”

ချန်ချန်ကန်းက သာမန်ကာလျှံကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဘုန်းကြီးကျန်းကန် မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ဆင်းရဲတဲ့ဘုန်းကြီးလို့ ခေါ်ပေမဲ့ မင်းမှာ ဘာလို့ ရွှေရောင်ဆံပင်တွေက ရှိနေရတာလဲ။ မင်းက ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချောတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘုန်းကြီးလို ဟန်ဆောင်နေတာလား။ ဒီနတ်ဆိုးနဂါးက ဒီအရှင်ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ပဲ။ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

ရွှေရောင်သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားသည့်သူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချန်ကန်းကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အလှူရှင်၊ ဆင်းရဲတဲ့ရဟန်းက ဗုဒ္ဓရဲ့တရားတော်ကို ကောင်းစွာသိမြင်တယ်။ ဗုဒ္ဓရဲ့ကျေးဇူးကို မသိဘဲ လာမပြောနေနဲ့”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟေးကျောင်းလုံက ဒေါသဖြစ်သွားသည်။ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ သမုဒ္ဒရာမှ လှိုင်းများရိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ တလိပ်လိပ်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“မင်း ယုတ်ညံ့တဲ့ဘုန်းကြီး၊ စီနီယာကိုများ ဒီစကားများ ပြောရဲသေးတယ်”

ဟေးကျောင်းလုံ၏အမြင်အရ သူ့ကိုတိုက်ခိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းပေသည်။ သို့သော် ဤယုတ်ညံ့သောဘုန်းကြီးသည် သူ၏စီနီယာကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဝံ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက အလွန်ဒေါသထွက်သွားရသည်။ ဤသူသည် ဝူကျိုးသခင်နှင့် မည်သို့သော ဆက်ဆံရေးရှိပါစေ၊ ယနေ့၌ သူသေရပေမည်။

“စီနီယာ ဒီကောင့်ကို သွားပြီးမျိုခွင့်ပြုပါ”

ကျန်းကန်က ဟေးကျောင်းလုံနှင့် ချန်ချန်ကန်းတို့ စကားပြောသည်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အမိတ္တဘ အလှူရှင်က ဒီနတ်ဆိုးနဂါးကို ကာကွယ်လိုတဲ့အတွက် ဗုဒ္ဓဖြစ်လျှင်ပင် အနာဂတ်၌ အဆုံးမရှိတဲ့ လူသတ်မှုတွေ သေချာပေါက် ကူးစက်နိုင်ပေလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်၌ အဆုံးမရှိတဲ့ လူသတ်မှုတွေအတွက် သေချာပေါက် အလှူရှင်လည်း ကူးစက်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ရဟန်းက အလှူရှင်တို့နှစ်ယောက်ကိုသတ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးမယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချန်ကန်းတစ်ယောက် မပြောနိုင်ဘဲဖြစ်သွားရပြန်သည်။

“တကယ်ကို စိတ်ကြီးဝင်နေတဲ့ ဘုန်းကြီးပဲ။ သူက စိတ်ကြီးဝင်တဲ့အပြင် ယုတ္တိလည်းမရှိဘူး။ သူ့စကားအရဆိုရင် မင်းကိုယ်တိုင်က သူတစ်ပါးအသက်ကို သတ်တာက ရာဇဝတ်မှုမြောက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင်ရာဇဝတ်မှုမြောက်တော့ရော မင်းကိုယ်မင်း ဘာပြန်လုပ်မှာလဲ။ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကများ ကောင်းကင်ဘုံအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မှာမို့လို့လား”

ချန်ချန်ကန်း၏အမြင်အရ ဤဘုန်းကြီးသည် ဦးခေါင်းပြောင်မရှိသည့်အပြင် ဘုန်းကြီးဟုခေါ်ရန် အရည်အချင်းလည်း လုံးဝမရှိပေ။

ဟေးကျောင်းလုံက ချန်ချန်ကန်း၏စကားကို သဘောတူလိုက်သည်။

“အမှန်ပဲ။ ဘုန်းကြီးဆိုတာ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာနေပြီး တရားစာရွတ်ပြီး ဆွမ်းစားနေရုံပဲ။ စီနီယာကို ရန်စဖို့ တောင်ပေါင်းတစ်သိန်းတောင်တန်းကို ရောက်လာပြီး မောက်မာတဲ့စကားတွေ ပြောရမှာမဟုတ်ဘူး”

ကျန်းကန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာထက်တွင်လည်း ဒေါသအရိပ်အယောင်များရှိနေပြီး သူ၏ရွှေအိုရောင်ဆံပင်များက တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တိတ်စမ်း... နတ်ဆိုးသားရဲကများ။ ဒီဆင်းရဲတဲ့ရဟန်းဆိုတာက အစာရှောင်ပြီး မြတ်စွာဘုရားရဲ့တရားကို ရွတ်ဖို့ မွေးဖွားလာတာ မဟုတ်ဘူး။ လူကိုသတ်ပြီး သူ့ရဲ့အလောင်းကို မီးရှို့ဖို့ မွေးဖွားလာတာပဲ။ အမိတ္တဘ ဒီဆင်းရဲသားရဟန်းက အလှူရှင်တို့နှစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ဒီအရပ်၌ ရောက်ရှိလာတာပဲ”

ထိုအခိုက် အသံက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် မတ်တတ်ရပ်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် လှမ်းထိုးလိုက်သည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် ဗုဒ္ဓ၏အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ၏နောက်၌ ကြီးမားလှသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ခု တည်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဖြစ်ပြီး တောင်ကိုပင် အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည့် ဗုဒ္ဓ၏ဒေါသလက်သီးစွမ်းအားဖြစ်သည်။

စူးရှသော ဗုဒ္ဓအလင်းအောက်၌ ဗုဒ္ဓ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတို့က တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဟေးကျောင်းလုံလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

*ဒီလိုမှော်အစွမ်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ တကယ့်ကို စွမ်းအားကြီးတာပဲ။ ဒီရိုးရှင်းတဲ့ရဟန်းက အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေတာတောင်မှ တကယ့်ကို စွမ်းအားကြီးတာပဲ။ ဒီဗုဒ္ဓရဲ့ဒေါသလက်သီးစွမ်းအားက တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ဒီဘုန်းကြီးက တကယ်မလွယ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ကျောင်းမှာ ပါရမီရှင်ပဲဖြစ်ရမယ်။*