အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) စွမ်းအားကြီးသော ကောင်းကင်ဘုံနဂါးမင်း၊ လောကကို စောင့်ရှောက်တော်မူသော မြေစောင့်နတ်ဘုရား၊ ဗားဂျရာ ဗုဒ္ဓများ၊ ဗားဂျရာ ကောင်းကင်ပါရမီ - ဗုဒ္ဓ၏ ကွပ်မျက်ခြင်း

မိုးကောင်းကင်ရှိ တိမ်တိုက်တို့က ကွဲအက်သွားပြီး ရွှေရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင်က ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အနှံ့ ပျံသန်းနေခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓ၏ ရောင်ခြည်က အဆုံးမရှိဘဲ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းတို့ကိုပါ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဤရွှေရောင်နဂါးသာ စိတ်ရှိတိုင်း တိုက်ခိုက်ပါက ကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အပြီးအပိုင်ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု လူတိုင်းက ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ချန်ချမ်ကန်း၏ “အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုဖြစ်သည်။

ထိုမှထွက်ပေါ်လာသော ခွန်အား၏ အရှိန်အဝါဖြစ်စေ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော တန်ခိုးစွမ်းအား၏ အငွေ့အသက်ဖြစ်စေ၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံသဏ္ဌာန်အရဖြစ်စေ၊ ဤစွမ်းအားကြီးမားသော နဂါးမင်းကို “အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”၏အောက်၌ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အထူးပြုလုပ်ချက်က အလွန်အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုနဂါးကြီးသည် ပင်လယ်နှင့်တူပြီး လှိုင်းလုံးများကို ရိုက်ခတ်နေသည်ဟု လူတိုင်းက ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအခြင်းအရာကြောင့် ကျင့်ကြံသူများအားလုံးက မျက်နှာများဖြူဖျော့ပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များပင် တုန်လှုပ်သွားနေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နတ်ဆိုးများသည် ဤကောင်းကင်ဘုံနဂါး၏ အရှိန်အဝါအောက်၌ ပို၍မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး မြေပေါ်၌ ဝပ်တွားခယကာ တုန်ယင်နေကြသည်။

ရွှေမြူခိုးအင်မော်တယ်သင်္ဘောအတွင်းမူ ကျန်းကန်က ဦးဆောင်လျက်ရှိပြီး သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ အမူအရာများမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပြီး စိတ်က လုံးလုံးလျားလျားကို ဗလာကျင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မူလက ရတနာတစ်ပါးအလား ခန့်ညားထည်ဝါသော သူ၏မျက်နှာက ယခုအခါ အဆုံးမဲ့ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤအခိုက် သူသည် ချန်ချမ်ကန်း၏ စွမ်းအားသည် မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းပြီး မည်မျှနက်နဲကြောင်း မသိတော့ပေ။ ဤသည်ကား ကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးတွင်ရှိသင့်သော စွမ်းအားမဟုတ်ပေ။ အင်မော်တယ်ဘုံတွင်ပင်ရှိသော စွမ်းအားလည်းမဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော ဗုဒ္ဓ၏နည်းစနစ်ကို သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်က သေးငယ်သော ကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးတွင် ရှိနေရပါသနည်း။

ကျန်းကန်၏ အမြင်အရ ချန်ချမ်ကန်း၏ လှုပ်ရှားမှုက သူ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ရုံသာမက ကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကိုပင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ သူ၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲ၌လည်း မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။

“ခလွမ်…”

ရုတ်တရက် ကျန်းကန်၏နောက်တွင်ရှိသော ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓ၏ ရူပါရုံပုံရိပ်က ကွဲအက်သွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ကမ္ဘာကြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လက်ရှိ၌ ကျန်းကန်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော ကမ္ဘာကိုတုန်လှုပ်စေသည့် မြင်ကွင်းမှ သူ့အပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသည့် စွမ်းအား၏ ဖိအားအောက်၌ သူသည် လုံးဝကို ခုခံလိုသည့်ဆန္ဒမရှိတော့ဘဲ သူ၏ခြေထောက်များလည်း တုန်ယင်ကာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲ၌ အမျိုးမျိုးသော နောင်တတရားများစွာ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

“ကမ္ဘာတိုင်း၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ” ချန်ချမ်ကန်းက ဤမျှအစွမ်းထက်သည်ကို သိပါက သူ့ကိုသတ်ပစ်မည်ဆိုလျှင်ပင် သူသည် ချန်ချမ်ကန်းကို ရန်စဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ချမ်ကန်းက အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲ၌ ကြိတ်၍ဝမ်းသာနေပေသည်။ ဤ”အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”၏ စွမ်းအားကို သူသည် အထင်သေးမိခဲ့ပုံရသည်။ ဤဘုန်းတော်ကြီး ကျန်းကန်ကိုပင် သေခြင်းတရားကို စောင့်မျှော်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော ပုံစံမျိုးဖြစ်အောင် ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ရွှေရောင်ကောင်းကင်ဘုံနဂါးကြီးက လောကတစ်ခွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ချန်ချမ်ကန်းသာ ဟေးကျောင်းလုံ၏ခေါင်းအထက်၌ ရပ်နေခြင်းကြောင့်သာမဟုတ်ပါက ဟေးကျောင်းလုံသည် “အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”၏ သက်ရောက်မှုကို ကြီးကြီးမားမား ခံစားရခြင်းမရှိပေ။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ဟေးကျောင်းလုံသည် ဤ”အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”ဖြင့် ဆင့်ခေါ်လိုက်သော ရွှေရောင်နဂါးကြီးကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားနိုင်ပေသည်။

ခြုံငုံပြောရလျှင် ဤအခိုက် ဟေးကျောင်းလုံသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ရှေ့မှာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများသည် ဟေးကျောင်းလုံအတွက် ထာဝရမမေ့နိုင်သော ကံကြမ္မာကို ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ တစ္ဆေပြည်နယ်တွင်ရှိသော ကျင့်ကြံသူအမြောက်အများကိုလည်း ထာဝရမမေ့နိုင်စရာအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ပေသည်။

ကျန်းကန်သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီး သေတော့မည်ဟုထင်ကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏စွမ်းအား၏ သက်ရောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ညည်းညူလိုက်မိသည်။ သူ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာသည်လည်း ပြာနှမ်းသွားကာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်း ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြသနေခဲ့သည်။

“အမိတ္တဘ…ကောင်းပါ၏၊ ကောင်းပါ၏။”

သို့သော် ထိုအခိုက် ဟွမ်ကျုံးဒါလူကဲ့သို့သော ကျယ်လောင်သည့် အော်ဟစ်သံက ကောင်းကင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

“ရဟန်း မင်းအမှားကို မင်းသိပြီလား။”

ကျန်းကန်၏ခန္ဓာကိုယ်က ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူရှေ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ချမ်ကန်းက မြတ်ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏အဆင်းသဏ္ဌာန်က ခမ်းနားထည်ဝါနေပြီး ဗုဒ္ဓ၏စွမ်းအားက ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံသန်းနေပေသည်။

သူ၏ဘေး၌လည်း မရေတွက်နိုင်သော ရောင်ခြည်တော်များ ကွန့်မြူးနေပြီး အဆုံးမဲ့သော ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓသံများက ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားကို ရွတ်ဆိုနေသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဗုဒ္ဓသုံးထောင်၏ အဆုံးမရှိသော ရှေးဟောင်းသံများကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ရွှေရောင်နဂါးကြီးသည် ကောင်းကင်ထက်တွင် ပျံသန်းနေပြီး ကျန်းကန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် ချန်ချမ်ကန်း၏ ဘေးပတ်လည်တွင်တော့ အဆုံးမရှိသော ဗုဒ္ဓ၏ ရောင်ခြည်တော်များက ကွန့်မြူးနေပေသည်။ ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တစ်ခုလောက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကျန်းကန် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းကန်သည် သူ အဘယ့်ကြောင့် ယခုထိ မသေဆုံးရသည်ကို မသိသော်လည်း သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် ဝိညာဉ်ခုနစ်ခုတို့က ကြာမြင့်သည့်အချိန်ကတည်းက ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ချမ်ကန်းကို အလွန်ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပြီး သူက အလျင်အမြန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ တုန်ရီသောအသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အရှင်ဗုဒ္ဓ ဒီတပည့်သားရဟန်းငယ် ကိုယ့်အမှားကိုယ်သိပါပြီ”

“အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”၏အောက်၌ ကျန်းကန်သည် ချန်ချမ်ကန်းကို ဗုဒ္ဓ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားသူဟု ကြာမြင့်စွာ မှတ်ယူထားပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းကန်က ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ချန်ချမ်ကန်းကလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤ”အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”က သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍အစွမ်းထက်ပုံရသည်။ သူသည် စက္ကူကျားတစ်ကောင်သာဖြစ်သော်လည်း သူ၏ခမ်းနားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါက ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ “အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”၏အောက်၌ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် သူတို့၏စိတ်နှလုံးမှာ တုန်ယင်နေပြီး ဘာမှလုပ်ဆောင်ဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မှန်ပေသည်။ ဤသည်က အတုအယောင်သာ ဖြစ်သော်လည်း “အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”၏ စွမ်းအားအောက်၌ ဖိနှိပ်မှုနှင့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းတို့က အလွန်အစစ်အမှန်ဖြစ်ပေသည်။

“ဒူးထောက်စမ်း”

ချန်ချမ်ကန်း၏ အမိန့်နှင့်အတူ ကျန်းကန်သည် ကြောက်ရွံ့တကြား မည်သည်ကိုမှ မတွေးဝံ့တော့ဘဲ ဒူးနှစ်ဖက်စလုံးကို ထောက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ သူ့အမှားကို ဝန်ခံသော ပုံရိပ်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ မာနကြီးပြီး မောက်မာသော အသွင်အပြင် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ သူသည် ရွှေမြူခိုးအင်မော်တယ်သင်္ဘောပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ ပြောဝံ့ခြင်းမရှိပေ။ ချွေးစေးများကလည်း တောက်လျှောက်စီးကျနေပေသည်။

ချန်ချမ်ကန်းသည် သူ၏အရှိန်အဝါကို အားကိုးရုံဖြင့် ကျန်းကန်ကို ဤကဲ့သို့ ပုံစံမျိုးအထိ ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက အမှန်တုန်လှုပ်စရာကောင်းပေသည်။ ချန်ချမ်ကန်း၏ မျက်လုံးများက အရေးမစိုက်သကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ကျန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကိုယ့်အမှားကိုယ် သိပြီဆိုမှတော့ ဒီအရှင်က မင်းအတွက် ပိုက်ကွန်ကို ဖွင့်ပေးရလိမ့်မယ်။ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးသတ်ပြီး လူဝင်စားခြင်းဘုံခြောက်ခုမှာ ပြန်လည်ဝင်စားပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်တယ်။ မင်းမလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီအရှင်က စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနဂါးမင်းကို မင်းအတွက် စေလွှတ်လိုက်မှာဖြစ်ပြီး သူက မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မထနိုင်တဲ့အထိ ထာဝရရိုက်နှက်နေလိမ့်မယ်”

ကျန်းကန်သည် ချန်ချမ်ကန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျေးဇူးတင်လွန်းပြီး ရိုသေစွာနားထောင်လိုက်သည်။

“ဗုဒ္ဓရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တပည့်သားရဟန်းငယ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးသတ်ပါ့မယ်”

ချန်ချမ်ကန်းသည် ကျန်းကန်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးသတ်ခိုင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသလို ကျန်းကန်ကလည်း ထိုစကားအတွက် တစ်စက်မှ အပြစ်မမြင်ခဲ့ပေ။ ချန်ချမ်ကန်း ဖန်တီးလိုက်သော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ကောင်းကင်ဘုံနဂါးမင်းနှင့် “အမှတ်ပြည့်အထူးလုပ်ဆောင်ချက်”၏အောက်၌ ဖန်တီးထားသော ဗုဒ္ဓ၏ရူပါရုံက ကျန်းကန်၏စိတ်အပေါ် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပေးခဲ့သည်။

ချန်ချမ်ကန်းက အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းမှာ ဒီလိုမျိုး အသိစိတ်ရှိတာ တကယ်ကောင်းတယ်”