အခန်း ၁၅၅

အခန်း (၁၅၅) ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မကောင်းဆိုးဝါးဦးလေးနှင့် ပုန်းကွယ်နေသော နဂါးနှင့်ကျားများ

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တိုက်ခိုက်နေကြသည့် မိန်နျင်၊ ရှဲပေါ်နှင့် တစ္ဆေသရဲများကို ဆင့်ခေါ်နေသော ကျွမ်းမင်တို့က ထိုကူချင်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဒါက တာအိုစွမ်းအားပဲ”

ဦးလေးရှဲ၏ အမူအရာက ချက်ချင်းပဲ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မိန်နျင်၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင်မူ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပုံရသည်။

*ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။ ဒီကူချင်သံရဲ့ တာအိုက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ ဘယ်သူတီးခတ်နေတာလဲ။ ဘာသီချင်းကို တီးနေတာလဲ။*

မိန်နျင်သည် မူလကတည်းက ကူချင်နည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်သူဖြစ်ရာ ကူချင်တာအိုအကြောင်းကို ပို၍နားလည်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ ကြားလိုက်ရသော ကူချင်သံသည် တောင်တန်းများနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေများကဲ့သို့ အသံတိုင်း အားပါပြီး ကြည်လင်လှပေသည်။ ကူချင်သံတစ်ချက်တိုင်းက သူမ၏ နှလုံးသားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်နေပေသည်။

ထိုအသံက သူမအား ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြား ဖုံးကွယ်နေသော စည်းတစ်ချက်တစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်မိသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း ဤအခိုက် သိသိသာသာ စတင်တိုးတက်လာခဲ့သည်။

*ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ကူချင်တာအိုလမ်းစဉ်က တကယ်ပဲ တိုးတက်လာတာပဲ။*

မိန်နျင်သည် အင်မော်တယ်အရှင်သခင်အဆင့် အလွှာ(၆)တွင်ရှိကြောင်း သိရပေမည်။ ၎င်းကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ထပ်မံတိုးတက်ရန် အလွန်ခက်ခဲလွန်းပေသည်။

လိုအပ်သည်မှာ တာအိုအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့် တာအို၏ အငွေ့အသက်များကို စုပ်ယူနိုင်မှုပင်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက မိန်နျင်အနေဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သို့မဟုတ် တစ်သောင်းကြာသည်အထိ ကျင့်ကြံပါစေဦး၊ နယ်ပယ်ငယ်လေးတစ်ခုကိုပင် မည်သည့်အခါမှ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ထင်ရှားပေသည်။ ဟွာလုံမြို့အတွင်းမှ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသော ကူချင်သံက အလွန်မြင့်မြတ်သော ကူချင်တာအိုများ ကိန်းအောင်းနေပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ကလည်း အဆုံးမဲ့လှပေသည်။ ထိုအရာက သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်နိုင်ပြီး များစွာအကျိုးပြုပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိန်နျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် စွမ်းအားများက တောင်ကျစမ်းရေကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

သူမ တကယ်ပင် အဆင့်တက်သွားပြီဖြစ်သည်။ အင်မော်တယ်အရှင်သခင် အလွှာ(၆) မှ အလွှာ(၇) သို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ဘုရားရေ...”

ဤမျှကြောက်စရာကောင်းသော တာအိုအငွေ့အသက်က သူမအား နယ်ပယ်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် အမှန်တကယ် ကူညီပေးခဲ့ပေသည်။

မိန်နျင်က လုံးဝကို ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူမက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူရှိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဒီဟွာလုံမြို့မှာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကူချင်သူတော်စင်တစ်ပါး ပုန်းအောင်းနေတာ အသေအချာပဲ”

“မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဆင့်တက်သွားတာလဲ”

မိန်နျင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ရှဲပေါ်သည် မိန်နျင် ရုတ်တရက် အဆင့်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အင်မော်တယ်အရှင်သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အင်မော်တယ်အရှင်သခင်နယ်ပယ်၏ အဆင့်အတန်း၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စည်းချက်များကို ခံစားသိရှိနိုင်ရန် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိပေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နယ်ပယ်ငယ်လေးတစ်ခုစီ အဆင့်တက်ရန်မှာ တစ်ကျော့ပြန်၍ အသစ်ပြန်စသည်ထက် ပို၍ ခက်ခဲပေသည်။

အလွန်တရာ ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။ ကောင်းကင်သို့ တက်ရသည်ထက် ခက်ခဲလွန်းပေသည်။ သို့သော် ယခုမူ မိန်နျင်က အမှန်တကယ် အဆင့်တက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ရှဲပေါ်မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် စကားလုံးဝမပြောနိုင်ဘဲ ဟွာလုံမြို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကူချင်သံမှာ မြို့ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏နှလုံးသားက လေးလံသွားသည်။

*ကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးမှာ ဒီလိုမျိုး ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ကျားတွေ၊ နဂါးတွေ ရှိနေတာပဲ။ ကမ္ဘာတိုင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က အစိမ်းရောင်ဆံပင်နဲ့ တစ္ဆေအင်မော်တယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရုံသာမက အခုလည်း နောက်ထပ်တုနှိုင်းမဲ့စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာပဲ။ ကူချင်အသံလေးကတောင် ကူချင်အင်မော်တယ်အရှင်သခင်တစ်ယောက်ကို အဆင့်တက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တာပဲ။ ဒီလိုမျိုး အင်မော်တယ်အရှင်သခင်အဆင့်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့သူက ကျိန်းသေပေါက် အင်မော်တယ်သူတော်စင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။*

ရှဲပေါ်သည် စိတ်ထဲမှ ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

*ဒါက ဘာလဲ။ ဒီကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးက နိမ့်ကျတဲ့နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလိုမျိုး ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ အရပ်မှာတောင် ဒီလိုမျိုး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အခြေချနေထိုင်နေတာလား။ အင်မော်တယ်နယ်မြေ တော်တော်များများမှာတောင် အင်မော်တယ်သူတော်စင်တွေ မရှိကြဘူးလေ။*

“အား…”

ထိုအခိုက်၌ ကျွမ်းမင်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကူချင်သံ၏ လှိုင်းလုံးများက မမြင်နိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများအဖြစ် သူ့ထံ တိုးဝင်လာကာ မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ ယခုအခါ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်က စတင်ပြိုကွဲနေပြီး သေဆုံးတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းက ဦးလေးရှဲကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် ကျွမ်းမင်၏ တာအိုစောင့်ရှောက်သူဖြစ်သလို စန်းလော့အင်မော်တယ်နယ်မြေ၏ အင်အားကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သော စန်းလော့ဂိုဏ်းမှ သခင်လေးလည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျွမ်းမင်သာ ဤနေရာ၌ သေသွားခဲ့ပါက သူ၏ခေါင်းလည်း မြဲတော့မည်မဟုတ်ပေ။

“ဦးလေးရှဲ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး”

ကျွမ်းမင်က ရှဲ့ပေါ်အား အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ ဦးလေးရှဲသည် မိန်နျင်နှင့် ဆက်မတိုက်ရဲတော့ဘဲ ကျွမ်းမင်ကို ကယ်ရန် အပြေးအလွှားသွားလိုက်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ ကူချင်သံက ပို၍ ပြင်းထန်မြန်ဆန်လာပြီး ရုပ်ဝတ္ထုလှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုအသံမှာ အားမာန်အပြည့်နှင့် ရန်သူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်တော့မည့်အလား ဖြစ်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျွမ်းမင်၊ ရှဲပေါ်နှင့် မိန်နျင်တို့မှာ ထိုလှိုင်းလုံးများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အခုအခါ အော်ဟစ်နေသူမှာ ကျွမ်းမင်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ ဦးလေးရှဲပင်လျှင် ထိုနည်းတူစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်နှာက အလွန်တရာ နာကျင်နေသည့်အလား အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်နေတော့သည်။

မိန်နျင်တစ်ယောက်သာလျှင် သက်သာရာရပေသည်။ သူမက မျက်လုံးကို အသာယာမှိတ်ကာ ကူချင်သံ၏ စည်းချက်များကို ငြိမ်သက်စွာ ခံစားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူမအတွက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားသော ကံကြမ္မာဖြစ်ပြီး တာအိုလမ်းစဉ်အပေါ် ပိုမိုနားလည်လာစေရန် ကူညီပေးသည်။ ၎င်းက မိန်နျင်ကို ပို၍မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။

ရှဲပေါ်နှင့် ကျွမ်းမင်တို့မှာမူ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ကူချင်သံတိုင်းက သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ခွဲပစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး အသက်စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှဲပေါ်နှင့် ကျွမ်းမင်တို့၏ အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်းတိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိပင်။

ထိုညတွင် ကူချင်သံသည် ဟွာလုံမြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားရာ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ကူချင်သံထဲ၌ စီးမျောနေကြသည်။ အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိလိုက်ဘဲ နောက်ဆုံး၌ ကူချင်သံက ရပ်တန့်သွားသည်။

ယန်ယွီမျှော်စင်၌ ချမ်ချန်ကန်းမှာ ချွေးများစိုရွှဲနေပြီး တစ်ခါမှမခံစားဖူးသည့် ပင်ပန်းမှုမျိုးကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအားများ မရှိတော့သလို ခံစားနေရပြီး စင်မြင့်ထက်၌ လှဲလျောင်းကာ အမောတကော အသက်ရှူနေမိသည်။ သူ့ရှေ့တွင်မူ ချမ်ချန်ကန်းသည် စစ်သည်တစ်ထောင်ချီတက်ခြင်း သီချင်းကို တီးခတ်ပြီးနောက် သစ်သားကူချင်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းလိုက်လဲ။ တကယ်ကို ပင်ပန်းလိုက်တာပဲ”