အခန်း ၁၈၁

အခန်း (၁၈၁) ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကတ်၊ ကတုံးလေး

ချမ်ချန်ကန်းက လွှတ်ပေးလိုက်၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ချမ်ချန်ကန်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်က အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖေးရှန်းတောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ချမ်ချန်ကန်းလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

ပြိုင်ဘက်ကင်းနယ်မြေထဲတွင် မည်သည့် ထောင့်ကိုမဆို သူ အာရုံခံနိုင်၏။

ဤဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်က အန္တရာယ် တစ်ခုခုကို ဖြစ်စေလိုသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက အချိန်မရွေး တားဆီးနိုင်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤလက်နက်နှင့် ထိုအသားလုံးကြားက ဘာတွေ ဆက်စပ်နေသနည်း။

ချမ်ချန်ကန်းက ဖေးရှန်းတောင်သို့ ပြန်သွားရန် မလောပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက အင်မော်တယ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။

သူက နယ်မြေတန်ဖိုး ၂.၅ သန်း ရရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူက ကံကောင်းစွာဖြင့် ငါးဆားနယ် ရတနာသေတ္တာတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့သေး၏။

အလေးအနက် ပြောရလျှင် ဤသည်က ချမ်ချန်ကန်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကဲ့သို့ ငါးဆားနယ် ရတနာသေတ္တာကျလာခြင်းက ကံကြမ္မာအပေါ် လုံးဝမူတည်နေ၏။

“စနစ်... ငါးဆားနယ်ရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်...”

ချမ်ချန်ကန်းအတွက်မူ ငါးဆားနယ်ရတနာသေတ္တာထဲမှ အစွမ်းထက် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုကို ထပ်မံရရှိရန် သူ မျှော်လင့်မိ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အမြီးလေးဘက်တွင် သူမ၌ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ မရှိသေးပေ။

“စနစ်၏သတိပေးချက် - ငါးဆားနယ် ရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အတွက် ပိုင်ရှင့်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ နယ်မြေတန်ဖိုး နှစ်သိန်းနဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကတ်တစ်ခုကို ရရှိပါတယ်...”

“ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကတ်၏ရှင်းလင်းချက် - ပြိုင်ဘက်ကင်းနယ်မြေအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်မထားပါ။ အသုံးပြုပြီးနောက် ကျူးရှို့တိုက်ကြီးရှိ ကျင့်ကြံသူများကိုပါ ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်သည်။ အထက်ဘုံမှ အင်မော်တယ်များမပါဝင်ဘဲ လူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားသည်”

“ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်...”

ချမ်ချန်ကန်းက သူ့လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်ကတ်ပြားကို ကစားနေရင်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ငါးဆားနယ် ရတနာသေတ္တာထဲမှ ထွက်လာသည်မှာ အရာကောင်းတစ်ခုမဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချမ်ချန်ကန်း၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းနယ်မြေ ဗားရှင်း ၅.၀ တွင် သူ ရရှိခဲ့သော စွမ်းရည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ချမ်ချန်ကန်းတွင် ဤလုပ်ဆောင်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ အသိပညာအချို့လည်းရှိသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းက လက်ထဲတွင်ရှိနေ၏။

သေဆုံးသွားသူများကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေနိုင်သည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကတ်၏ အာနိသင်က စနစ် ဗားရှင်း ၅.၀ နှင့် ဆင်တူသည်ဟု ခံစားရ၏။

ထို့ကြောင့် ချမ်ချန်ကန်းက စိတ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ဤကတ်ပြားက သူ့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်လှပေ။

တစ်ခုတည်းသော အသုံးဝင်သည့်အချက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနယ်မြေအပြင်ဘက်တွင် အသုံးပြုနိုင်ခြင်းဖြစ်၏။

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူက သိပ်မတွေးတော့ပေ။

ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်းနယ်မြေထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် ကိစ္စများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရဟန်းအနန္တထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖိအားကြောင့် ကျင့်ကြံသူမည်မျှ ဒဏ်ရာရသွားမှန်း မသိတော့ပေ။

ချမ်ချန်ကန်းက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ အလုံးစုံသောသက်ရှိလုပ်ဆောင်ချက်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်မိုးရေများ ရွာကျလာ၏။

ဤဝိညာဉ်မိုးရေတွင် ကြီးမားသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်။

အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေ၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဝိညာဉ်မိုးရေက ဒဏ်ရာရနေသော ကျင့်ကြံသူများအပေါ် ကျရောက်သွားသောအခါ ထိုကျင့်ကြံသူများ ရရှိထားသောဒဏ်ရာများက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကြသည်။

မကြာမီ ရဟန်းအနန္တထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖိအားကြောင့်ရရှိခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားလေပြီ။

ရိုးရှင်းစွာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိပေ။

သူတို့တွင် သံသယ မရှိတော့ချေ။

ရုတ်တရက် ရွာကျလာသော ဤဝိညာဉ်မိုးရေက ဖေးရှန်းတောင်မှ စီနီယာ ယူဆောင်လာခြင်းဖြစ်ရမည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်ကို ဖေးရှန်းတောင်ပေါ်ရှိ အသားလုံးက ဆင့်ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

သက်တန့်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ဖေးရှန်းတောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျင့်ကြံနေသော လင်းပေါင်အာက ဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်ထံမှ အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်၏။

“ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်း စွမ်းအားလဲ... ဘာကြီးလဲ...”

လင်းပေါင်အာက အလွန်သိချင်နေမိသည်။

ဗောဓိပင်အောက်တွင် ရွှေရောင်အသားလုံးကြီးက ပို၍ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်နေ၏။

ယင်းအပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများက ပိုမို ထူထပ်လာပြီး အချိန်မရွေး ကွဲအက်သွားနိုင်သည့်အလားရှိနေသည်။

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်က ရွှေရောင်အသားလုံးကြီးဘေးရှိ မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်သွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဗားဂျရာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်ထံမှ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဗုဒ္ဓစည်းချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် အသားလုံးကြီးက ၎င်းကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

ထိုရွှေရောင် အသားလုံးကြီးထဲမှ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်က ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဗုဒ္ဓ၏ တရားဓမ္မအသံများနှင့် ခြံရံလျက် ဖေးရှန်းတောင် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ရွှေရောင် အသားလုံးကြီးထဲမှ နှလုံးခုန်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် တိုးညှင်းနေ၏။

ထို့နောက် ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

ရွှေရောင်အသားလုံးကြီးက ပေတစ်သောင်းမျှ ရှည်လျားသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

အသက်ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့် ကလေးငယ်တစ်ယောက် အသားလုံးကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤကလေးငယ်က ကတုံးလေးဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လိမ်ယှက်နေသော ဗုဒ္ဓသင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ယခင်က ဗုဒ္ဓမီးတောက်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံခဲ့ရသော ဗုဒ္ဓသားတော်နှင့် ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန် အလွန်ဆင်တူသည်။

ဤကလေးငယ်ပေါ်လာမှုနှင့်အတူ သူ၏ အနောက်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအို ဓမ္မအသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေပြီး ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓအရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ့နောက်တွင် ပေါ်လာ၏။

သူက ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း အင်မော်တယ်တံဆိပ်ကို ပြန်လည် မကျင့်ကြံထားပေ။

ယင်းက ဤကလေးငယ်သည် အထက်ဘုံမှ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

သို့သော် သူ မွေးဖွားလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဗုဒ္ဓစည်းချက်တစ်ခုရှိနေပြီး သာမန်မဟုတ်သည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအား အငွေ့အသက်များကလည်း အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓပုံစံများက ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေ၏။

ကတုံးကလေးလေးက လင်းပေါင်အာနှင့် အမြီးလေးတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းပေါင်အာက အန္တရာယ်ကို သဘာဝအလျောက် အာရုံခံမိလိုက်၏။

သူမက အမြီးလေးကို နောက်သို့ ပို့လိုက်သည်။

လက်ကို မြှောက်၍ ဆွဲယူလိုက်ရာ အပျက်အစီးစွမ်းအားများက မြင့်မြတ်အင်မော်တယ်ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

“နင် ဘယ်သူလဲ...”

ကတုံးကလေးလေးက လင်းပေါင်အာကို ပြန်မဖြေဘဲ လက်အုပ်ချီကာ အမိတ္တဘဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဘေးနားရှိ ဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်ကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်၏။

ဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်က ဗုဒ္ဓနှင့် တာအို၏ စွမ်းအားကြီးလက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်နှင့် အာဏာရှင်ဆန်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

လူတိုင်းက ၎င်းကို မကျွမ်းကျင်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်က သူ၏ လက်ထဲတွင် အဖမ်းခံလိုက်၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဗားဂျရာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်က လုံးဝခုခံခြင်းမရှိဘဲ ကတုံးကလေးလေးထံသို့ တိုက်ရိုက် အရှုံးပေးလိုက်သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

“နင် ဘယ်သူလဲ...”

လင်းပေါင်အာက ထပ်မေးလိုက်၏။

ကတုံးကလေးလေးက ဗားဂျရာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း သူတို့ နှစ်ခုကြားရှိ ကွာခြားချက်က သူ့ကို အလွန်ရယ်စရာ ကောင်းနေစေသည်။

ဗားဂျရာနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းတုတ်က အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွား၏။

သူက ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

“သခင်က မင်းကို ထွက်သွားခွင့် မပြုသေးဘူး။ မင်း ဒီမှာနေစမ်း...”

ဗောဓိက စကားဆိုလိုက်၏။

ကတုံးကလေးလေးက ဗောဓိပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤဗောဓိပင်အောက်တွင် သူ မွေးဖွားလာခြင်းက သူ့ကို ရင်းနှီးမှုတစ်မျိုး ခံစားရစေ၏။

သူက လက်အုပ်ချီ၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အမိတ္တဘ... သင်ပြောတဲ့ သခင်က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာတော့ ကိုယ်တော်မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တာအိုရောင်းရင်းက ကိုယ်တော်နဲ့အတူရှမီအင်မော်တယ်နယ်မြေဆီလိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓတရားကို ကျင့်ကြံဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား မသိဘူး...”

ကတုံးကလေးလေးက စကားမပြောလျှင် အဆင်ပြေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

စကားစပြောသည်နှင့် ဤဗောဓိပင်ကို သူနှင့်အတူ ဗုဒ္ဓတရားကိုကျင့်ကြံရန် လိုက်ပါစေချင်နေ၏။

ဗောဓိပင်လျှင် ဤသို့ဖြစ်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

“မလိုက်ဘူး... ဒါက ငါ့အိမ်ပဲ...”

“သင်က ကိုယ်တော်နဲ့အတူ ဗုဒ္ဓတရားကိုကျင့်ကြံဖို့ မလိုက်ချင်ဘူးလား...”

“သဘာဝကျကျပဲ မလိုက်ချင်ဘူး...”

ထို့နောက် ဗောဓိက ဆက်ပြောလိုက်၏။

“မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့... သခင်ရဲ့အဖြေကိုမရခင် ဖေးရှန်းတောင်ကနေ မင်း ထွက်သွားလို့မရဘူး...”

“မင်းပြောတဲ့ သခင်ကို ကိုယ်တော်သိတယ်... ဒါဆိုရင် သူ့ကို စောင့်နေတာပေါ့...”

ကတုံးကလေးလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓပုံစံများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ၏အမူအရာကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။

သူက ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါး တရားထိုင်နေသည့်အလား မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်၏။

သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးထဲတွင် အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အင်မော်တယ်စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ မျိုချနေသည်။

“အီ အီ အီ အီ...”

လင်းပေါင်အာ၏ နောက်ကျောတွင် အမြီးလေးက ကတုံးကလေးလေးကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

လင်းပေါင်အာက ကတုံးကလေးလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူက ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော်လည်းလင်းပေါင်အာကို အလွန် အန္တရာယ်များသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေ၏။

ချမ်ချန်ကန်း ပြန်မလာမီ သူမက အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲပေ။