အခန်း ၂၁၉

အခန်း (၂၁၉) ချောက်ချားဖွယ်ရာ မြေအောက်နန်းတော်နှင့် ကိုးရောင်စင်္ကြံ

သူသည် အင်မော်တယ်ယောင်ချီရေကန်ထဲတွင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။

ဟေးကျောင်းလုံ၏ အမြင်တွင်ပင် ယခုချက်ချင်း အားမြောင်ကို အင်မော်တယ်ယောင်ချီရေကန်ထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန် စီစဉ်လျှင်တောင်မှ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ချေ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် အားမြောင်ကို အင်မော်တယ်အမွေအနှစ်အား အမြန်ဆုံး ရယူခွင့်ပေးရန်သာ အချိန်မီတော့သည်။

အားမြောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟေးကျောင်းလုံနှင့်အတူ အင်မော်တယ်မြို့တော်အတွင်း လျှောက်လှမ်းသွား၏။

ဟေးကျောင်းလုံက မြို့တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မြို့တော်က ရှေးကျပြီး ဆိတ်ငြိမ်ခြောက်ကပ်နေကာ အချိန်ကာလ၏ သဲလွန်စများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။

နှစ်ပေါင်း မည်မျှကြာမြင့်နေပြီကိုမူ မသိနိုင်ချေ။

ဟေးကျောင်းလုံမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အင်မော်တယ်မြို့တော်ထဲမှာ ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့ မြို့တော်ကြီး ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”

အားမြောင်ကလည်း ဟေးကျောင်းလုံ၏ စကားကို သဘောတူလိုက်၏။

ဤအင်မော်တယ်မြို့တော်သို့ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာခဲ့စဉ်ကလည်း အလွန်အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။

မကြာမီမှာပင် အားမြောင်က ဟေးကျောင်းလုံကို မြေအောက်နန်းတော်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

မြေအောက်နန်းတော်က အင်မော်တယ်မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟို၌ တည်ရှိသည်။

၎င်းက ဗဟိုရင်ပြင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဧရာမကျောက်ရုပ်တုကြီးတစ်ခု မတ်မတ်ရပ်လျက် ရှိနေ၏။

၎င်းက အရပ်မောင်းကောင်းပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

မြေအောက်နန်းတော်၏ ဝင်ပေါက်က ကျောက်ရုပ်တု၏ အောက်တွင် ရှိနေသည်။

“ရောက်ပြီ ဟေးကျောင်းလုံ... ဝင်သွားကြရအောင်...”

မြေအောက်နန်းတော်က အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့က မြေအောက်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

မြေအောက်နန်းတော်၏ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းများက မှောင်မည်းနေပြီး ထပ်တူပင် ရှေးကျလှ၏။

အလောင်းများစွာပင် ရှိနေသည်။

ထိုအလောင်းများက သေဆုံးနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာမြင့်နေပြီမှန်း မသိရဘဲ ဆွေးမြည့်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း အရိုးစုများကြားတွင်မူ အင်မော်တယ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်သည့် အင်မော်တယ်အလင်းတန်းများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကဆိုလျှင် ဤအလောင်းများမှာ သာမန်မဟုတ်ဟု အားမြောင် တွေးထင်ခဲ့မိမည် ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် ယခုအခါတွင် အားမြောင်က အင်မော်တယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ဖူးပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤအလောင်းများ၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုကို ပို၍ နားလည်လာခဲ့သည်။

ဤအလောင်းများက အင်မော်တယ်များ၏ ရုပ်အလောင်းများဖြစ်ရန် အလွန်ပင် နီးစပ်လှ၏။

“အားမြောင်... ဒီဟာတွေက သေဆုံးသွားတဲ့ အင်မော်တယ်တွေ ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အလောင်းတွေနဲ့ တူတယ်။ သေဆုံးသွားပြီးတာတောင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အင်မော်တယ်စွမ်းအင်တွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အထိ မပျောက်ကွယ်သေးဘူးဆိုတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ...”

“အင်း... ဒီမြေအောက်နန်းတော်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လို့ အင်မော်တယ်တွေ ဒီလောက် အများကြီး သေဆုံးနေရတာလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး...”

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်းများစွာက အားမြောင် မြေအောက်နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အင်မော်တယ်အမွေအနှစ်ကို မထင်မှတ်ဘဲ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အားမြောင်၏ မှတ်ဉာဏ်များက အလွန်ဝေဝါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ မြေအောက်နန်းတော်သို့ ရောက်လာသောအခါ အင်မော်တယ်အမွေအနှစ် ရှိရာနေရာ အတိအကျကို သူမ မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

ဟေးကျောင်းလုံနှင့်အတူ မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း ဆက်လျှောက်သွားကြ၏။

မြေအောက်နန်းတော်ကြီးက အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး နေရာအနှံ့အပြားတွင် အလောင်းများနှင့်အတူ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များက ပုန်းကွယ်နေသဖြင့် လူတို့ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေသည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်းလိုလို အလောင်းတစ်လောင်းကို တက်နင်းမိလျက်သား ဖြစ်နေ၏။

ဤနေရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းများရှိနေပြီး အားမြောင်ဖြစ်စေ၊ ဟေးကျောင်းလုံဖြစ်စေ တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

ဤမြေအောက်နန်းတော်ထဲတွင် အင်မော်တယ်မည်မျှ သေဆုံးခဲ့သည်ဆိုခြင်းကိုမူ ရေတွက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့၏ စိတ်နှလုံးများသာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မြေအောက်နန်းတော်ထဲတွင် မည်မျှ အလှမ်းဝေးအောင် လျှောက်လာခဲ့မိမှန်း မသိတော့ပေ။

ရုတ်တရက် မြေအောက်နန်းတော်ကြီးက အပြင်းအထန် တုန်ခါသွား၏။

ယင်းက အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့ကို လုံးဝမတ်တပ်မရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့က ပို၍ သတိထားနေပုံရပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက တည်ကြည်လေးနက်နေကာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲကြပေ။

ရှုပ်ထွေးယှက်နွယ်နေသော မြေအောက်နန်းတော် စင်္ကြံလမ်းများထဲတွင် အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့ လမ်းပျောက်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု သူတို့ မြေအောက်နန်းတော်၏ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကိုပင် မသိကြတော့ချေ။

“အားမြောင်... မင်းလိုချင်တဲ့ အင်မော်တယ်အမွေအနှစ်က အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာလဲ...”

ဟေးကျောင်းလုံက အားမြောင်ကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အားမြောင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဟေးကျောင်းလုံ... အင်မော်တယ်အမွေအနှစ်က ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိတော့ဘူး။ ဒီမြေအောက်နန်းတော်က နေရာတိုင်း အတူတူပဲလို့ ခံစားနေရတယ်။ ငါတို့ လမ်းပျောက်သွားပြီထင်တယ်...”

ဆက်လျှောက်နေသော ဟေးကျောင်းလုံက အားမြောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရပ်တန့်သွားပြီး အားမြောင်ကို ဆွံ့အလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

“အင်မော်တယ်အမွေအနှစ်ကို ရှာမတွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...”

အားမြောင် မျက်နှာရဲသွားကာ သူမ၏ ကြောင်နားရွက်လေးများကို အောက်ချ၍ အားနာစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဟေးကျောင်းလုံ... ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး...”

ဟေးကျောင်းလုံမှာ ပြောစရာစကား မရှိတော့သော်လည်း အားမြောင်ကို အပြစ်မတင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် သူမသည် မြေအောက်နန်းတော်နှင့် ပို၍ စိမ်းသက်သွားခြင်းက သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ သေချာလိုက်ရှာကြည့်ကြတာပေါ့

ဒါပေမဲ့ ဒီမြေအောက်နန်းတော်က အတော်လေး အန္တရာယ်များတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။ ဒါကြောင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့မရဘူး။ သတိထားမှဖြစ်မယ်...”

မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း ထပ်မံ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဟေးကျောင်းလုံနှင့် အားမြောင်တို့ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရ၏။

စင်္ကြံလမ်း၏ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လက်များနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ကြမ်းကြုတ်နေသည့် လူမျက်နှာများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်က အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေ၏။

သူတို့က ဤစင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး ရှေ့ဆက်တိုး၍လည်း မရ၊ နောက်ဆုတ်၍လည်း မရ ဖြစ်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် စင်္ကြံလမ်း၏ ဤအပိုင်းကို ကြည့်လိုက်လျှင် အလောင်းများ ပို၍ များပြားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းက ပို၍ အန္တရာယ်များလာနိုင်ကြောင်းပင်ဖြစ်၏။

မထင်မှတ်ဘဲ ထိုကဲ့သို့ ချောက်ချားဖွယ်ရာ စင်္ကြံလမ်းသို့ ရောက်လာခြင်းက အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့၏ စိတ်နှလုံးများကို ရုတ်တရက် လေးလံသွားစေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံ နှစ်ယောက်စလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည့် အရာတစ်ခုရှိနေ၏။

ထိုလက်မောင်းများက လှုပ်ရမ်းနေသော်လည်း အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့ကိုမူ ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။

သူတို့ထံတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရှိနေသည့်အလား ထိုလက်မောင်းများက လာမထိရဲကြပေ။

ထို့ကြောင့် အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် မြေအောက်နန်းတော်၏ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့က အလောင်းများကို အလွန်နည်းပါးစွာသာ တွေ့ရတော့၏။

အလောင်းအရေအတွက် အလွန်နည်းပါးသွားသော်လည်း အလောင်းတစ်ခုစီတွင် ပါဝင်နေသော အင်မော်တယ်စွမ်းအင်နှင့် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသည့် အင်မော်တယ်အလင်းတန်းများက အစောက သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အလောင်းများမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် အင်မော်တယ်စွမ်းအင်နှင့် အင်မော်တယ်အလင်းတန်းများထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အားကောင်းနေသည်။

ထို့အပြင် ဤသည်က ထိုအလောင်းများ၏ ခွန်အားမှာလည်း ပို၍ အစွမ်းထက်နေလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုနေ၏။

၎င်းက သူတို့ ဝင်ရောက်လာသော မြေအောက်နန်းတော်မှာ ပို၍ အန္တရာယ်များလာပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သက်သေပြနေသည်။

လူများကို မည်သည့် ပေါ့ဆမှုမျိုးမှ မပြုလုပ်ရဲအောင် ဖန်တီးထား၏။

အံ့ဩစရာတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ခရီးစဉ်တွင်မူ အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့က မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း မည်သည့် အန္တရာယ်နှင့်မျှ မကြုံတွေ့ရဘဲ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယင်းက အားမြောင်နှင့် ဟေးကျောင်းလုံတို့ကို တကယ့်အစစ်အမှန် မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် အားမြောင်က မြေအောက်နန်းတော်ထဲ၌ ရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကိုးရောင်စင်္ကြံတစ်ခု ဖြစ်၏။

ဤကိုးရောင်စင်္ကြံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားမြောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ဒီကိုးရောင်စင်္ကြံကို ငါ မှတ်မိတယ်။ အင်မော်တယ်အမွေအနှစ်က ရှေ့မှာ ရှိနေရမယ်...”