အခန်း ၂၄၉

အခန်း (၂၄၉) လေးယောက်မှ နှစ်ယောက်သို့၊ ရှက်သွေးဖြာနေသော ကျွမ်းရွှယ်

ချမ်ချန်ကန်းက မိုဝန်ထျန်းတစ်ယောက် ဖာထျန်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားကာ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်၏။

“ညီလေးမိုရဲ့ ခွန်အားကို ငါ အထင်သေးမိသွားတာပဲ... မူလက သူ ဖာထျန်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးလို့ထင်ပြီး ငါကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ...”

ဖာထျန်း သေဆုံးသွားပြီးနောက်။

ထိုအရာက အစစ်အမှန် သေဆုံးခြင်းဖြစ်၏။

ချမ်ချန်ကန်းက သူ့ကို ပြန်လည်ရှင်သန်လာစေရန် တစ်ခါမျှ မရည်ရွယ်ထားခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ချမ်ချန်ကန်းက နှုတ်ဟလိုက်သည်။

“စတုတ္ထမြောက်အုပ်စုရဲ့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ရလဒ် ထွက်လာပြီ... အနိုင်ရရှိသူက မိုဝန်ထျန်းပဲ...”

ချမ်ချန်ကန်း၏ စကားများကို။

ပိုင်ယွဲ့၊ ချင်းယွင်ဖေး နှင့် ကျွမ်းရွှယ်တို့ ကြားလိုက်ကြ၏။

အထူးသဖြင့် အင်မော်တယ်နယ်မြေမှ ပါရမီရှင် နှစ်ယောက်ဖြစ်သော ပိုင်ယွဲ့နှင့် ချင်းယွင်ဖေးတို့ပင်။

လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ပိုင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဖာထျန်း အရေးနိမ့်သွားတယ်...”

ချင်းယွင်ဖေး၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု လက်သွားသည်။

“အောက်ဘုံက ကျင့်ကြံသူက အထက်ဘုံက ပါရမီရှင်ကို တကယ်ကြီး အနိုင်ယူသွားခဲ့တာပဲ... ကြည့်ရတာ အဲ့မိုဝန်ထျန်းက သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ...”

ထို့နောက် ပါရမီရှင်လေးယောက်က သေခြင်းရှင်ခြင်းစင်မြင့်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

ရင်ပြင်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

ချမ်ချန်ကန်းက ပြုံး၍ ထိုလေးယောက်ကို မျက်နှာမူလိုက်၏။

“အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... နောက်ထပ် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲနှစ်ပွဲကျန်သေးတယ်... ကြိုးစားကြ...”

ထို့နောက် ပိုင်ယွဲ့၊ ချင်းယွင်ဖေး၊ ကျွမ်းရွှယ်နှင့် မိုဝန်ထျန်းတို့ကို ထပ်မံ မဲနှိုက်စေလိုက်၏။

မဲနှိုက်ခြင်းက မကြာမီ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ပိုင်ယွဲ့ နှင့် ချင်းယွင်ဖေး တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်၏။

ကျွမ်းရွှယ် နှင့် မိုဝန်ထျန်း တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဧရာမသေခြင်းရှင်ခြင်းစင်မြင့်ကြီးက ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ပိုင်ယွဲ့နှင့် ချင်းယွင်ဖေးတို့က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစင်မြင့်ပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ရင်ပြင်ထဲတွင် ချမ်ချန်ကန်း၊ ကျွမ်းရွှယ်နှင့် မိုဝန်ထျန်းတို့က သေခြင်းရှင်ခြင်းစင်မြင့်ကို လှမ်းကြည့်နေကြ၏။

ချမ်ချန်ကန်းက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ အမြင်အရ ပိုင်ယွဲ့နဲ့ ချင်းယွင်ဖေးတို့ရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ...”

ကျွမ်းရွှယ်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အထူးသဖြင့် ချမ်ချန်ကန်း၏ အကြည့်များက သူမဆီသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာက ရုတ်ခြည်း နီရဲသွား၏။

“စီနီယာ... ကျွန်မ... ကျွန်မ မသိဘူး...”

ဤကျွမ်းရွှယ်က ဤမျှ ရှက်တတ်သော အမျိုးသမီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချမ်ချန်ကန်းက ပြုံးလိုက်၏။

“စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့...”

ထင်မှတ်မထားစွာပင် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ကျွမ်းရွှယ်၏ မျက်နှာက ပို၍ပင် နီရဲသွားတော့သည်။

တကယ်ပါပဲ... သိပ်ကို ရှက်တတ်လွန်းလှ၏။

ဘေးနားရှိ မိုဝန်ထျန်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အလွန်ကြည်နူးနေ၏။

ဟွာလုံမြို့မှ ထွက်ခွာလာကတည်းက သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရှေ့မှောက်ရှိ စီနီယာ၏ တပည့် ဖြစ်လာရန်ပင်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စီနီယာက အလွန် မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် မိုဝန်ထျန်းတွင် စီနီယာ၏ တပည့်ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းချက် ရှိနေခဲ့သော်ငြားလည်း။

သို့သော်လည်း သူက ဤရည်မှန်းချက်မှာ လွန်ကဲသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေပြီး စီနီယာ၏ တပည့်ဖြစ်လာရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်ဟု ထင်ထားခဲ့၏။

ယခုအခါ သူက စီနီယာ့ထံသို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် နောက်ဆုံးတွင် လျှောက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စီနီယာက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာပင် မေးမြန်းနေသေး၏။

အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် နှစ်ပွဲ အနိုင်ရပါက သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

စီနီယာ၏ တပည့် ဖြစ်လာပြီးနောက် သူ၏ ချစ်လှစွာသော ညီမလေးရူဟွာကို သွားရောက် ခေါ်ဆောင်မည် ဖြစ်၏။

သူက မျက်နှာနီရဲကာ ရှက်သွေးဖြာနေသော ကျွမ်းရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ ပို၍ ပြည့်ဝလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော မိန်းမငယ်လေးမျိုးကို သူက လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဆယ်ယောက်လောက်ကို ရိုက်ပစ်နိုင်၏။

ထို့နောက် မိုဝန်ထျန်းက ချမ်ချန်ကန်းကို ရိုသေလေးစားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“စီနီယာ... ပိုင်ယွဲ့နဲ့ ချင်းယွင်ဖေးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အင်မော်တယ်နယ်မြေက ပါရမီရှင်တွေဆိုတော့ ဘယ်သူ နိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မမြင်နိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားကတော့ သိပ်မကွာလောက်ဘူး... ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာက သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းတွေပဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က အဲဒါကို မသိထားဘူးလေ...”

ချမ်ချန်ကန်းက တွေးတောနေဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“မင်း ပြောတာမှန်တယ်...”

မိုဝန်ထျန်းက ပြုံး၍ သူ၏ နောက်စေ့ကို ကုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ရှိသည်။

“စီနီယာ... တစ်နေ့ကျရင် စီနီယာနဲ့ ခုလို စကားပြောနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

ချမ်ချန်ကန်းက သူ၏ ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။

“မိုဝန်ထျန်း... မင်းရဲ့ ပါရမီက အရမ်းအားကောင်းတယ်... တိုးတက်မှုကလည်း မြန်ဆန်တယ်... ပိုပြီး အရေးကြီးတာက မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က လျင်မြန်ပြီး ဘာက မင်းအတွက် အကျိုးရှိလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်... ကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးမှာတော့ မင်းကို ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ယူဆလို့ ရပါတယ်... မင်း ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် အောင်မြင်မှုတစ်ခုခု ရလာလိမ့်မယ်...”

မိုဝန်ထျန်းမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်နှာပွင့်လန်းသွားသော်လည်း စီနီယာက သူ့ကို ဤသို့ ချီးကျူးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ချီးကျူးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ...”

ချမ်ချန်ကန်းက ပြုံးလိုက်၏။

အကယ်၍ သူသာ မိုဝန်ထျန်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကျန်းရှောင်ပိုင် မျက်နှာကို ပြသလိုက်မည်ဆိုပါက သူ့ကို သေလောက်အောင် ခြောက်လှန့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်၏။

မိုဝန်ထျန်းက အလွန်အားကောင်းပြီး လျင်မြန်ကာ မိမိကိုယ်ကို အားသာချက်ရှိသော အနေအထားသို့ မည်သို့ ရောက်အောင် လုပ်ရမည်ကို သိကြောင်း သူ အသိအမှတ်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်နည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်း၊ အကြံအစည်ကြီးခြင်းနှင့် လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်ခြင်းပင်။

မိုဝန်ထျန်းနှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ချိန်ကကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ အကူအညီကို ရယူရန်အတွက် မိုဝန်ထျန်းက ချမ်ချန်ကန်းကို လှည့်စားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ပြဿနာနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ သူက ချမ်ချန်ကန်းကို မပတ်သက်စေချင်ခဲ့ဘဲ သူ့အမှားကို ဝန်ခံရန် အင်မော်တယ်လျှို့ဝှက်ရတနာကိုပင် ပေးအပ်ခဲ့သေး၏။

ထို့ကြောင့် ချမ်ချန်ကန်းက မိုဝန်ထျန်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှ အသိအမှတ်ပြုမှုရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မိုဝန်ထျန်းက ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးချေ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစင်မြင့်ပေါ်၌။

ပိုင်ယွဲ့နှင့် ချင်းယွင်ဖေးတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြ၏။

ချင်းယွင်ဖေး၏ အမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နဂါးအကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း နဂါးအကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ သူက အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချင်းယွင်ဖေးက ယခင်က ပိုင်ယွဲ့နှင့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူး၏။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရေးနိမ့်စေခဲ့သည်။

ပိုင်ယွဲ့ တတ်ကျွမ်းထားသော ထိုက်ကျိက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်လှသဖြင့် သူ့အတွက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲစေ၏။

ချင်းယွင်ဖေးက နှုတ်ဟလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ငါတို့ ထပ်တွေ့ရပြန်ပြီ...”

“အင်း... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နင့်ရဲ့ မျက်လုံးစွမ်းရည်ကို ငါ သတိထားရမယ်...”

“ငါလည်း မင်းရဲ့ လက်သီးလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သတိထားရမှာပေါ့...”

“ကောင်းပြီ...”

သူတို့နှစ်ယောက်က အချိန်တိုလေးအတွင်း စကားပြောဆိုပြီးနောက် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။

တိုက်ပွဲက ချက်ချင်းပင် စတင်သွားသည်။

ပိုင်ယွဲ့က မည်သည့် လျှို့ဝှက်ရတနာကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ထိုက်ကျိကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆုံးအဖြတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှား၏။

ချင်းယွင်ဖေး ထိုနေရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ သူက ပိုင်ယွဲ့၏ တိုက်ကွက်မှာ ထိုက်ကျိဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးက လေးလံသွားပြီး မျက်နှာကလည်း အလွန်ကြည့်ရဆိုးသွား၏။

သို့သော်လည်း အခြားနည်းလမ်း မရှိချေ။ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး တိုးဝင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ချမ်ချန်ကန်း သင်ကြားပေးခဲ့သော ထိုက်ကျိနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှ၏။ ၎င်းတွင် ယင်နှင့်ယန်တို့ ပါဝင်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ချီစွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။

ယခင်တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ချင်းယွင်ဖေးက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မည့် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားထားခဲ့သော်ငြားလည်း။ ယခုအချိန်အထိ ပိုင်ယွဲ့၏ ထိုက်ကျိကို ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကို သူ မစဉ်းစားနိုင်သေးချေ။

စတင်တိုက်ခိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက အရေးနိမ့်သွား၏။

လက်သီးလေပြင်းများက လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လက်သီးပညာရပ်၏ နိယာမများ ပါဝင်နေသည့်အလား အဆုံးအစမဲ့သော အပြောင်းအလဲများ ရှိနေသည်။

တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ချင်းယွင်ဖေးမှာ အရေးနိမ့်သွားပြီး အတော်လေး ရှက်ရွံ့သွား၏။

ချမ်ချန်ကန်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။

“ပိုင်ယွဲ့က ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပဲ... သူမက ဘာမှ မပြောင်းလဲဘဲနဲ့ အပြောင်းအလဲ အားလုံးကို တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်… ထိုက်ကျိကို အားကိုးရုံနဲ့တင် ပြိုင်ဘက်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ခက်ခဲအောင်လုပ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ...”

သူကလည်း ပျော်ရွှင်နေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပိုင်ယွဲ့၏ ထိုက်ကျိက သူ ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုက မဆိုးလှကြောင်း ထင်ရှားသည်။

*နောက်နေ့ကျရင် သူမကို ထိုက်ကျိဓားသိုင်း သင်ပေးဦးမှပဲ…*

အလိုအလျောက်ပင် ချမ်ချန်ကန်းက အမြီးလေး ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံနေသလားဆိုသည်ကို သိရန် ဖေးရှန့်တောင်ဆီသို့ သူ၏ အာရုံကို လှည့်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ချမ်ချန်ကန်းက အမြီးလေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက ဗောဓိသစ်ပင်အောက်ရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး အလင်းကာကွယ်လွှာထဲမှ ပိုင်ယွဲ့နှင့် ချင်းယွင်ဖေးတို့၏ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖရဲသီးကြီးတစ်လုံးကို ပိုက်ထားပြီး ခြေထောက်လေးနှစ်ချောင်းကို လှုပ်ယမ်းကာ ကြည့်ရင်းနှင့် ဖရဲသီးကြီးကို အရသာခံ၍ စားသောက်နေသည်။

“တကယ်ပါပဲ... ပျင်းနေပြန်ပြီပဲ...”

ချမ်ချန်ကန်းက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ပြန်ရောက်ပါက ထိုပျင်းရိနေသော အမြီးလေးကို သေချာ ဆုံးမရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မိုဝန်ထျန်းနှင့် ကျွမ်းရွှယ်တို့မှာ ပိုင်ယွဲ့နှင့် ချင်းယွင်ဖေးတို့၏ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ အမူအရာများက အလွန် တည်ကြည်လေးနက်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ပိုင်ယွဲ့ အသုံးပြုနေသော ထိုက်ကျိက သူတို့ကို အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားရစေ၏။

အကယ်၍ သူတို့သာ ပိုင်ယွဲ့၏ထိုက်ကျိကို ရင်ဆိုင်ရပါက သူတို့ တားဆီးနိုင်ပါမည်လားဟု သူတို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

မိုဝန်ထျန်းက အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ မျက်စိတစ်ဖက်လပ်အင်မော်တယ်အင်ပါယာကို အသံနှိမ့်၍ မေးလိုက်၏။

“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ဘယ်လို ထင်လဲ...”

မျက်စိတစ်ဖက်လပ်အင်မော်တယ်အင်ပါယာက ပြန်မဖြေမီ တစ်ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သည်။

“အတော်လေး ခက်ခဲတယ်... အဲ့လက်သီးလျှို့ဝှက်ချက်က လက်သီးပညာရပ်ရဲ့ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါဝင်နေပုံရတယ်... ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ယင်နဲ့ ယန်တို့က အချင်းချင်း ရောယှက်နေတယ်... ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့သေးဘူး...”