အခန်း ၂

အခန်း (၂) ကမ္ဘာလောကကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော အမှောင်ထု

"အသွားသွေးပေးရမယ် ဟုတ်လား"

ဆိုင်ရှင်မှာ ချူဟန်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် မှင်တက်သွားတော့သည်။ ထိုလူငယ်သည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် 'အသွားသွေးပေးပါ' ဟု ပြောလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမျှလေးလံသော ပုဆိန်ကိုသာ အသွားသွေးလိုက်ပါက ၎င်း၏ အဖျက်စွမ်းအားနှင့် ထက်မြက်မှုမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်တယ်။ တတ်နိုင်သမျှ အထက်ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ"

ချူဟန်၏ လေသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ သူကိုယ်တိုင် သတိမထားမိသော်လည်း၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ဖြတ်သန်းရှင်သန်ခဲ့သည့် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများက စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

"ညီလေး... အဲဒါက..."

ဆိုင်ရှင် စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။

ကောင်တာပေါ်သို့ ဓားမြှောင်တစ်လက် ပစ်တင်လိုက်သည်။

"ဒီဓားကိုလည်း သွေးပေးပါ။ စုစုပေါင်း နှစ်ထောင် ပေးမယ်။ ညဘက် လာယူမှာမို့ ဒါက စရန်ငွေ တစ်ထောင်ပဲ"

ချူဟန်၏ စကားက ငြင်းဆန်ခွင့် လုံးဝမပေးပေ။ အမှန်တော့ ထိုဓားသည် အလွန်ဆုံး တန်ဖိုး နှစ်ရာခန့်သာ ရှိသည်။ မျှော်လင့်မထားသော ဈေးနှုန်းကြောင့် ဆိုင်ရှင်မှာ တံတွေးမျိုချလိုက်မိပြီး ငွေကို မငြင်းဆန်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ချူဟန်သည် ချက်ချင်းပင် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အခြားလိုအပ်သော ပစ္စည်းများဝယ်ယူရန် ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဈေးဆစ်ရန် အချိန်မဖြုန်းနိုင်ပေ။

ပုဆိန်က (ဇွန်ဘီ) များကို သတ်ရန်ဖြစ်သည်။

ဓားကတော့ (လူ) များရန်မှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်စအချိန်တွင် ကိစ္စမရှိသေးသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဇွန်ဘီများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသောအခါ လူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် လူသားဆန်မှုဆိုသည်မှာ အလွယ်တကူပင် ပြိုလဲသွားတတ်သည်။ ဘီစကွတ်တစ်ချပ်အတွက် မိသားစုတစ်စုလုံးကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်မည့်သူများ ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ဆာလောင်မှုကို မခံစားနိုင်သဖြင့် လူသားအချင်းချင်း ပြန်စားမည့်သူများပင် ပေါ်ပေါက်လာပေမည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် သာမန်ဓားထက် တိုက်ခိုက်ရေးဓားမြှောင်ကို ပို၍ လိုချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဈေးကွက်ထဲတွင် ရောင်းချနေသော တိုက်ခိုက်ရေးဓား အများစုမှာ အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းလှသည်။ ဒီဇိုင်းမှာလည်း သေချာမှုမရှိဘဲ လူ့ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိသောကြောင့် မူလစွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ မထုတ်သုံးနိုင်သည့်အပြင် လှုပ်ရှားမှုကိုပါ သိသိသာသာ အဟန့်အတား ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် စစ်သုံးလက်နက်များကဲ့သို့ပင် စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ရေးဓားမြှောင်များကို အလွယ်တကူ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ချူဟန် ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့သည်မှာ ရေစိုခံပြီး အကြမ်းခံသော တောင်တက်ကျောပိုးအိတ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခရီးရှည်သွားရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်ကလည်း မကြာမီ ကယ်ဆယ်ရေးတပ်များ စေလွှတ်လာမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် အလွန်နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် အန်းလော်မြို့ရှိ မိဘများကို သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်။

ကျောပိုးအိတ်တွင် ပါရှိသော အပိုကြိုးများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို အကုန်ဖြုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီများတွင် အကြားအာရုံရှိသည်။ အဆိုပါ အလှဆင်ပစ္စည်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုးညင်းသည့် အသံလေးကပင် အသက်အန္တရာယ်ကို ဒုက္ခပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်သော အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တစ်ထည်လျှင် ငွေတစ်ထောင်ကျော်တန်သော အရည်အသွေးမြင့် တောင်တက်အင်္ကျီဖြစ်သည်။ အညစ်အကြေးစွန်းထင်းမှု ကြမ်းတမ်းမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အလွယ်တကူ ခြောက်သွေ့လွယ်သည်။ အရင်ဘဝကလို ထွက်ပြေးနေစဉ် အင်္ကျီပြဲကာ ကိုယ်တစ်ပိုင်းဗလာကျင်း ဖြစ်ရသည့် အဖြစ်မျိုးကိုတော့ သူ လုံးဝ ထပ်မကြုံချင်တော့ပေ။

ထို့အပြင် ဆေးဝါးများနှင့် ပတ်တီးများကိုပါ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် အလွန်ရှားပါးသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်လာပေမည်။

ကျောပိုးအိတ်အတွင်းရှိ ရေဘူးကို ရေဖြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်ရှိသော ငွေများအားလုံးကို အသုံးပြုကာ စွမ်းအင်အတွက် ဘီစကွတ်များနှင့် အမဲသားခြောက်များ ဝယ်ယူ၍ အိတ်ထဲသို့ ပြည့်သိပ်နေအောင် ထည့်လိုက်သည်။

အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားရန် မလိုအပ်ပေ။ သူလိုအပ်သည်မှာ (အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်) သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကြာရှည်ခံသော ဘီစကွတ်များနှင့် အသားခြောက်များက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ငွေကြေး အကန့်အသတ်ရှိသည်က တစ်ကြောင်း၊ ဝန်ပိုလာပါက လှုပ်ရှားမှုကို နှေးကွေးစေပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့မည့် အန္တရာယ်ရှိခြင်းက တစ်ကြောင်း။

ပြင်ဆင်မှုအားလုံး ပြီးစီးသွားချိန်တွင် နေဝင်ရီတရောအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံ။ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်။ ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့အသက်မရှိသည့် လေထု။ သွေးများ စွန်းထင်းမနေသော ကတ္တရာလမ်း...။

လမ်းဆုံတွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီ နောက်ဆုံး နေဝင်ဆည်းဆာကို ငေးကြည့်ရင်း ချူဟန်၏ ရင်ထဲတွင် စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီး သုံးလအကြာတွင် (စွမ်းအားရှင်) ဟု ခေါ်သော လူများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ချူဟန်နှင့် အခန်းတူနေသူ သုံးဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဆယ်နှစ်ကြာသည်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူမှာ မည်သည့်စွမ်းအားမျှ မရှိသော ချူဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူသား တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ငရဲဘုံကို ဖြတ်သန်းရှင်သန်ခဲ့ရသည်။ ထိုဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း များပြားသော သွေးများနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်...

ဂျီ... ဂျီ

ရုတ်တရက် ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းလေး တုန်ခါလာသည်။ ထုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုန်းမကိုင်ထားသော အကြိမ်ရေ နှစ်ဆယ်နီးပါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားလုံးက လူတစ်ယောက်တည်းထံမှ ဖြစ်သည်။

"ဟယ်လို"

ချူဟန်က ဖုန်းလက်ခံခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

"ရှင် သေချင်နေတာလား"

ဖုန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံက နားစည်ကို လာမှန်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခွက်တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည့် အသံပါ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူဟန်သည် ချက်ချင်းပင် ဖုန်းကို နားနှင့် ခွာလိုက်ပြီး ဖုန်းစခရင်ပေါ်ရှိ အမည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တင်းရွှယ်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း 'တင်းရွှယ်' ဟူသော အမည်ဖြင့် မိန်းကလေး အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ် အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်လာခါစ အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ဤတင်းရွှယ်ဆိုသည်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ လုံးဝ မမှတ်မိပေ။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ချူဟန်က လမ်းလျှောက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ နေဝင်ဆည်းဆာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်နက်ဆိုင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ ဓားနှင့် ပုဆိန်ကို သွားယူရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်နေတာ အကြိမ်နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်ရတာလဲ"

ဖုန်းထဲမှ တင်းရွှယ်မှာ ယခုပင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဒေါသထွက်နေသည်။ ဟိန်းဟောက်နေသော ခြင်္သေ့မတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

"ဒီနေ့ စာမေးပွဲကို ဘာလို့ လာမဖြေတာလဲ။ စာမေးပွဲမဖြေရင် အစားထိုးပြန်ဖြေခွင့် မရှိဘူးနော်။ နောက်စာသင်နှစ်ကျရင် ဒီဘာသာကို ပြန်တက်ရတော့မှာပဲ။ ရှင်က စာသေချာသင်ဖို့ စိတ်မကူးဘူးလား။ ဘွဲ့မယူချင်တော့ဘူးလား။"

တရစပ် အော်ဟစ်နေသော တင်းရွှယ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချူဟန် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ငါ မှတ်မိပြီ...

တက္ကသိုလ်က အတန်းခေါင်းဆောင်ပဲ။ တင်းရွှယ်ဟူသော နူးညံ့သည့် အမည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ သူမ၏ စရိုက်က အလွန်ကြမ်းတမ်းသည်။ တစ်ကြိမ် ဒေါသထွက်ပြီဆိုလျှင် အင်္ကျီဗလာကျင်းနှင့် ယောက်ျားလေးများ သွားလာနေတတ်သည့် ယောက်ျားလေး အဆောင်သို့ပင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဝင်ရောက်အော်ဟစ်ရဲသော မိန်းမမျိုး ဖြစ်သည်။

"အတန်းခေါင်းဆောင်ကြီး... နေကောင်းရဲ့လားဗျ"

ချူဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယခင်ဘဝက သူမ မည်သို့ဖြစ်သွားခဲ့သည်ကို သူ မသိပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက တစ်ကြိမ်မျှ ပြန်မဆုံခဲ့ရချေ။ တစ်နေရာရာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလား၊ သို့မဟုတ် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီလားမသိခဲ့ပေ...

"နေမကောင်းစရာ အကြောင်းကို မရှိဘူး"

တင်းရွှယ်က နှာမှုတ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်လိုလူက နောက်စာသင်နှစ်ကျရင် ပြန်တက်ပြီး ဒုက္ခရောက်ဖို့ပဲ ကောင်းတယ်"

"အတန်းခေါင်းဆောင်... အစားအသောက်လေး နည်းနည်းပါးပါး စုဆောင်းထားတာ ပိုကောင်းမယ်နော်"

ချူဟန်က သံယောဇဉ် စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကိုပင် သေချာမမှတ်မိတော့လောက်အောင် မှတ်ဉာဏ်များ ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့က နှစ်နှစ်တိတိ အတန်းတူတက်ခဲ့သူများ ပင်ဖြစ်သည်။

"စကားလမ်းကြောင်း လာမလွှဲနဲ့"

အတန်းခေါင်းဆောင်ဟု ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ ချူဟန်၏ စကားနောက်သို့ အလွယ်တကူ မလိုက်နာ။

"အစားအသောက်နဲ့ သောက်ရေသန့်တွေ စုဆောင်းထားလိုက်ပါ"

ချူဟန် ထိုထက်ပို၍ မပြောတော့ဘဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။ လူ့အောက်ခြေတွင် တွားသွားလျက် အသက်ရှင်သန်ခဲ့ရသော ဆယ်နှစ်တာ ကာလကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဤမျှပြောပေးခြင်းကပင် လုံလောက်သော ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း ဖြစ်နေပြီ။

"ဟဲ့... ဟယ်လို"

မိန်းကလေးအဆောင်ရှိ သူမ၏ အခန်းထဲတွင် တင်းရွှယ်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများမှာလည်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

ရုပ်ရည်ရော ပညာပါ ပြည့်စုံသော သူမသည် အမှတ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်မှုစွမ်းရည်လည်း အပြည့်အဝ ရှိသည်။ ဖုန်းကို တစ်ဖက်သတ် ချပစ်ခြင်း၊ အခြားသူများကို အမိန့်ပေးခြင်းတို့မှာ သူမ၏ အခွင့်အရေးများသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အသုံးမကျသော ချူဟန်က သူမဖုန်းကို ချပစ်ရန် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ မရှိပေ။

"အာ... ဒီအရူး ချူဟန်"

ယခုအချိန်အထိ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော တင်းရွှယ်၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေသည် ပြတ်တောက်သွားပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများ ကျဆင်းလာတော့သည်။ ဤမျှ အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခံရခြင်းမှာ သူမ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး၊ အကြောင်းပြချက်မရှိသော နာကြည်းမှုက သူမ၏ ရင်ကို ဆို့နင့်စေသည်။

လက်နက်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာသော ချူဟန်သည် လက်ကျန်ငွေ တစ်ထောင်ကို ဆိုင်ရှင်အား ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပုဆိန်နှင့် ဓားမြှောင်ကို ယူလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဆိုင်ရှင်က လက်နက်နှစ်ခုလုံးကို အဝတ်ဖြင့် သေချာစွာ ထုပ်ပိုးပေးထားသည်။ အကယ်၍ ညာဘက်လက်တွင် ပုဆိန်ကို ထမ်းကာ၊ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဓားကို ကိုင်လျက် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေပါက ကမ္ဘာမပျက်ခင်မှာပင် မြို့တစ်မြို့လုံး အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အဆောင်အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချူဟန်သည် ရေနွေးအိုးတည်လိုက်ပြီး ကျန်နေသော ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူး နှစ်ဘူးကို စားသောက်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော အသင့်စား အစားအစာသည်ပင် သူ့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဝယ်လာသော တောင်တက်အင်္ကျီကို လဲဝတ်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် (ခြောက်နာရီကြာ အမှောင်ထု) အတွင်း ကျရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း လူသားများ အပါအဝင် သက်ရှိအားလုံး သတိလစ် မေ့မြောသွားကြမည်။ ထို့နောက် သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး လူသား ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ ဇွန်ဘီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုကာလတွင် အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့် အရာရာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေစေရန် ယခုကတည်းက တောင်တက်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးနောက် ပုဆိန်ကို လက်နှင့် အလွယ်တကူ လှမ်းယူနိုင်သော နေရာတွင် ချထားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယခင်ဘဝက သူ အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့် အနေအထားဖြစ်သည်။ သို့မှသာ အန္တရာယ်ကြုံလာပါက လက်နက်ကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဓားမြှောင်ကိုလည်း ခါးပတ်ကြိုးကို အသုံးပြုကာ ညာဘက် လက်ဖျံအပြင်ဘက်တွင် စည်းနှောင်ထားလိုက်သည်။

သူသည် (ညာဘက်လက်တွင် လက်နက်ရှည်၊ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဓားမြှောင်) ဟူသော တိုက်ခိုက်ရေးဟန်နှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ထားရှိခြင်းဖြင့် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဓားကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်နိုင်ရုံသာမက ညာဘက်လက်မောင်းကို ကာကွယ်ပေးသော အကာအကွယ်အဖြစ်လည်း အသုံးဝင်သည်။ ယခင်ဘဝကလည်း ဤကဲ့သို့ တပ်ဆင်ထားမှုကြောင့် လက်ပြတ်မည့် အန္တရာယ်မှ ကင်းလွတ်ခဲ့ဖူးသည်။

ပြင်ဆင်မှု အားလုံး ပြီးစီးချိန်တွင် အချိန်မှာ ညဆယ်နာရီ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ရန် နောက်ထပ် ရှစ်နာရီသာ လိုတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ညအချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီး နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ကမ္ဘာမြေကို အလင်းရောင် ပေးစွမ်းလာသည်။

ဖုန်းစခရင်ပေါ်ရှိ နာရီက နံနက် (၆:၀၀) ကို ပြသနေသည်။

ထိုအချိန်တွင်... ဖုန်းစခရင်မှာ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားသည်။

လင်းလက်စပြုနေပြီဖြစ်သော ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးမှာလည်း မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ အမည်းရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးရှိ မည်သည့် အချိန်ဇုန်များတွင်မဆို နေရောင်ခြည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆောင်စင်္ကြံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆူညံသံများ။

ရင်းနှီးနေသော ဇွန်ဘီများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ။ ထို့နောက်... မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ...

နေပါဦး... ယောက်ျားလေးအဆောင်မှာ ဘာလို့ မိန်းကလေး ရောက်နေတာလဲ။

နိုးထလာသော ချူဟန်မှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါကာ အတွေးကို ဖျောက်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်၊ ယနေ့အချိန်ကလည်း သူ ဤကဲ့သို့ပင် အံ့အားသင့်ခဲ့ဖူးမည် ထင်သည်။ သို့သော် သူ မေ့သွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခု ကြုံတွေ့ရမည့် ငရဲဘုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိန်းကလေးတစ်ဦး ယောက်ျားလေးအဆောင်သို့ ရောက်နေခြင်းမှာ အရေးမပါသော ကိစ္စလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထထိုင်လိုက်သော ချူဟန်သည် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် စခရင်မှာ မည်းမှောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပါဝါပွင့်လာမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။

သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ခြောက်နာရီကြာ အမှောင်ထု ကာလအတွင်း မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ဆိုသော အမှန်တရားကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ မသိရှိကြပေ။ ကမ္ဘာပျက်ပြီး ငါးနှစ်အကြာတွင် ပါမောက္ခတစ်ဦး တင်ပြခဲ့သော သီအိုရီ ကို မထုတ်ပြန်မီ အချိန်အထိပင်ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးက မူလအစသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ကမ္ဘာ့သံလိုက်စက်ကွင်းများ ကမောက်ကမဖြစ်သွားပြီး ရူပဗေဒနိယာမများနှင့် ဒေတာများအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အတိတ်က ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများအားလုံး ပျက်ပြယ်သွားပြီး လူသားများသည် ကမ္ဘာ့နိယာမများကို သုညမှစ၍ ပြန်လည်လေ့လာရတော့သည်။

လူသားများ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော ကမ္ဘာ့အခြေခံ သဘောတရားများအားလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းတွင် လူသားများ၏ မျိုးရိုးဗီဇပင် အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပြန်လည်တည်ဆောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကြီးမားဆုံးသော ကပ်ဘေးကြီးမှာ... လူသား ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဇွန်ဘီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းဟူသော အဖြစ်ဆိုးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများထဲမှ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုမှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

လူသားများ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းစွာ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် ထွက်ပေါက်တစ်ခုတော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ စွမ်းအင်တည်မြဲမှု နိယာမက ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး၊ မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းဖြင့် အနွေးဓာတ်ကို ရယူနိုင်ဆဲဖြစ်ကာ၊ ဓာတ်ဆီကိုလည်း အသုံးပြု၍ ကားများကို မောင်းနှင်နိုင်သေးသည်။

၀ုန်း… ၀ုန်း…

အခန်းတံခါးကို အပြင်ဘက်ရှိ ဇွန်ဘီများက ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်နေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထက်မြက်သော ဓားဖြင့် တံခါးကို ခြစ်ဆွဲနေသကဲ့သို့ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဇွန်ဘီများ၏ လက်သည်းများဖြစ်သည်။ လူသားများနှင့် မတူဘဲ ၎င်းတို့၏ လက်သည်းများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် ထက်မြက်ပြီး မာကျောလှသည်။

ချူဟန်သည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စွမ်းအင်ဖြည့်ရန် ဘီစကွတ်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ ခံစားချက်မဲ့စွာ စားသောက်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးက စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် စစ်ပွဲက စတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ ပထမဆုံး လုပ်ရမည့်အရာမှာ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် စွမ်းအင် ဖြည့်တင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် စင်္ကြံပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီများမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော (ပထမအဆင့်) ဇွန်ဘီများသာ ဖြစ်သည်။

လှုပ်ရှားမှု နှေးကွေးပြီး အာရုံခံစားမှုလည်း အားနည်းကာ ခွန်အားလည်း မရှိကြပေ။ ရုပ်အဆင်းသဏ္ဌာန် အနည်းငယ် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်မှလွဲ၍ လက်နက်တစ်ခုသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက အရေအတွက် နည်းပါးသော အုပ်စုကို ကြောက်လန့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် တက္ကသိုလ်သည် စာမေးပွဲကာလအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်။ ကျောင်းသားအများစုမှာ မိမိတို့ နေရပ်သို့ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်ပြီး ကျန်နေခဲ့သူများမှာ စာမေးပွဲ မပြီးသေးသော လူနည်းစုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤ မင်ချူးတက္ကသိုလ်သည် အခြား လူနေထူထပ်သော နေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ရွေးချယ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘီစကွတ် စားပြီးသွားသော ချူဟန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

နေမင်းကြီး ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှာ အုံ့မှိုင်းသော မီးခိုးရောင်အဖြစ် မည်းညစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အဆောက်အအုံအောက်တွင် ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးက (တစ်စုံတစ်ရာ) ကို အငမ်းမရ စားသောက်နေကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အသားစများနှင့် သွေးများ ပေကျံနေသော လူ့အရိုးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အဓိကရုဏ်းကြီး။ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ငရဲခန်း မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဇွန်ဘီများသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူသားများထက် ပို၍ စောစီးစွာ နိုးထ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ချူဟန်က ခံစားမိလိုက်သည်။

သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ သံပုဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ယခု လက်ရှိ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပုဆိန်ကို လက်တစ်ဖက်တည်း အသုံးပြုကာ လွှဲယမ်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယခင်ဘဝက စံနှုန်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ပုဆိန်မျိုးမှာ ကစားစရာ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ပုဆိန်အရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

ချူဟန်၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော မျက်ဝန်းများ၌ နက်ရှိုင်းမှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းလာသည်။

ကရုဏာကင်းမဲ့ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ သွေးဆာနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက်။ မိဘများနှင့် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း သုံးယောက်၏ အသက်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်အတွက်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့အနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။