အခန်း ၁၅

အခန်း (၁၅) ချောကလက်ကို အမုန်းဆုံးပဲ

"မင်း... မင်း... ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

ယဲ့ထျန်းလုံက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ချူဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လုဝမ်၏ သတင်းပေးချက်အရ ဤကောင်က ဟင်းလျာများအားလုံးကို စားသောက်ပြီးဖြစ်ရမည်။ ထိုဟင်းလျာများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ထည့်သွင်းထားသည်ကို အဘယ်ကြောင့် ယခုတိုင် မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်သေးသနည်း။

ချူဟန်က ပြန်မဖြေပေ။

"ငါ မေးနေတယ်လေ"

ယဲ့ထျန်းလုံက ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အခြေအနေမျိုးသာ မဟုတ်ပါက လက်ထဲမှ မီးသတ်ပုဆိန်ဖြင့် ချူဟန်၏ ခေါင်းကို ခွဲပစ်လိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ချူဟန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှနေ၍ ခေါင်းခါလိုက်၏။

ရှန်ကျိုတီ ဆိုသော အမျိုးသမီး။ သူမ၏ နောက်ခံက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရင်ခေတ်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားများကို လုံးဝ မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးပုံရသည်။ မလိုအပ်သော တွေဝေမှုများကြောင့် မျက်စိရှေ့မှ လူခြောက်ဦးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှင်းလင်းနိုင်မည့် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံနေလေပြီ။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ ချူဟန်နှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူ ဝင်ပါစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

"ကောင်းပြီလေ။ သေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မင်း ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့။ ဟေ့ကောင်တွေ၊ ဝင်ပြီး အဲဒီကောင်တွေကို သတ်လိုက်"

ယဲ့ထျန်းလုံက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဤနေရာက သူ၏ ပိုင်နက်ဖြစ်သည်။ မည်သည့် သွေဖည်မှုကိုမျှ ခွင့်လွှတ်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်လာပြီး ဇွန်ဘီများ နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်လာကာ လူမှုရေး စည်းမျဉ်းများ လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကပင် ဤနားနေစခန်းငယ်လေး အတွင်း၌ ယဲ့ထျန်းလုံ၏ မာနကို အဆုံးမရှိ ကြီးထွားလာစေပြီး ဒေါတများကို တွန်းတင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျိုတီက တကယ်တမ်း ပစ်ခတ်ရဲမည်ဟု သူ အနည်းငယ်မျှ မယုံကြည်ပေ။ ခြိမ်းခြောက်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ ဤမျှ သေးသွယ်သော လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သေနတ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု အထင်သေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

"မလှုပ်နဲ့"

ရှန်ကျိုတီ၏ စူးရှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... ချပ်ခနဲ သေနတ်မောင်းတင်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အေးစက်သော သတ္တုသံကြောင့် ယဲ့ထျန်းလုံတို့ အဖွဲ့ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သူတို့ထံ ချိန်ရွယ်ထားသော မည်းနက်သည့် သေနတ်ပြောင်းဝကို စိုက်ကြည့်ရင်း မသိစိတ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

တကယ်... သေနတ်အစစ်လား။

"ဟား..."

ယဲ့ထျန်းလုံက မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဘေးတွင် ခေါင်းငုံ့နေသော ၁၈ ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက တစ်ခုခုကို ကလိနေပုံရ၏။

သူက ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ချိုသာသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"ယဲ့ထင်း... ထင်းထင်းလေး" ၁၈ ကို ချစ်စနိုးနဲ့ခေါ်လိုက်သည်။

၁၈ က မျက်လွှာကို ပင့်၍သာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ မပြန်ပေ။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ကျည်အိမ်ကို ကလိနေသဖြင့် သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေ၏။

ချူဟန်သည် အတွေးနက်နေဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။

ပထမဆုံး အချိန်ကတည်းက သတိပြုမိခဲ့သည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်၏ လက်ချောင်း လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လွန်းလှ၏။ ရှန်ကျိုတီထက် တစ်ဆခွဲခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ လက်စွမ်းမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှားပင်။

"ဒီမယ်... ထင်းထင်းလေး"

ယဲ့ထျန်းလုံက ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသော အဝါရောင် သွားများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။

"လက်ထဲက ကစားစရာ သေနတ်လေးကို ဦးဦးကို ပေးပါလား။ ချောကလက် ပေးမယ်လေ။ ချောကလက် အကြိုက်ဆုံး မဟုတ်လား"

"ချောကလက်"

၁၈ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ချောကလက်လေ။ တစ်ဘူးလုံး ပေးမယ်။ အဲဒီ ကစားစရာလေးကို ဦးဦးကို ပေးလိုက်နော်"

ယဲ့ထျန်းလုံက မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ စကားလုံးလှလှများဖြင့် ထပ်မံ သွေးဆောင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှန်ကျိုတီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားလုံးများကို ပြန်လည် မြိုချလိုက်သည်။ သူမက ချူဟန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဤ တင်းမာနေသော အခြေအနေကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေ၏။

ချူဟန်မှာ သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိထားသည်။ သို့သော် တိတိကျကျ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ မသိပေ။ အပြင်ဘက်တွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်သော အန္တရာယ်များ ပုန်းကွယ်နေပြီး အတွင်းဘက်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့ အခြေအနေ ဖြစ်နေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခွန်အားကြီးသူ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းခြင်းက အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

"ချောကလက်ကို ကြိုက်တာ နင်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ နင့်ရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံး ချောကလက် ဖြစ်သွားပါစေ"

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ကို ထိုးခွဲမတတ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကြီးက ၁၈ ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူမသည် အော်တိုမက်တစ် ရိုင်ဖယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်စရာ မရှိလောက်အောင် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်စွာ ရှုံ့မဲ့နေတော့သည်။

"ငါ့ကို ယဲ့ထင်းလို့ မခေါ်နဲ့။ ပြီးတော့ ငါက ချောကလက်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမုန်းဆုံးပဲ"

ချူဟန်သည် ၁၈ ရှိရာသို့ အလိုလို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ သေနတ် ကိုင်တွယ်ပုံမှာ အလွန်တရာ စံကိုက်ဖြစ်နေ၏။ ဒေါသပေါက်ကွဲနေသော မာဖီးယားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

"ငါ့နားစည်ကို ကွဲအောင် လုပ်နေတာလား"

ရှန်ကျိုတီက သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ခဏအတွင်း သာယာသော ရာသီဥတုမှ မည်းမှောင်သော မိုးတိမ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော ဒေါသများက ရင်ဘတ်ထဲမှ ပွက်ပွက်ဆူ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းတို့ အားလုံးကို ပြတင်းပေါက်ကနေ ပစ်ချပြီး ဇွန်ဘီစာ ကျွေးပစ်မယ်။ သောက်ခွေးမတွေ။ ငါ့ကိုများ အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့လေ"

ဒိုင်း...

ရုတ်တရက် သေနတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခန်းတွင်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အပေါ်ဘက်ရှိ ထုပ်တန်းတွင် မည်းနက်သော ကျည်ပေါက်လေး တစ်ပေါက် ထင်ကျန်သွားသည်။

ယဲ့ထျန်းလုံနှင့် တပည့်များမှာ လုံးဝ ကြက်သေ သေသွားကြပြီး ခြေထောက်များ ကြမ်းပြင်တွင် သံမှိုစွဲခံထားရသကဲ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရဲတော့ချေ။

"ဟေ့၊ ကျည်ဆန်တွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးနဲ့"

ရှန်ကျိုတီက တံတွေး တစ်ချက် ထွေးချလျက် ပြောလိုက်သည်။

၁၈ ချိန်ရွယ်ထားသော သေနတ်ပြောင်းဝမှ ယမ်းငွေ့မျှင်လေးများက ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျံတက်လာ၏။

ချူဟန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် အဘက်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် အလွန်တရာ ထူးချွန်လှသည်။ သို့သော် ခွန်အား မလုံလောက်မှုကြောင့် ပစ်မှတ် လွဲချော်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ စောစောက သူမ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်မှာ ယဲ့ထျန်းလုံ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ လွဲချော်သွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ဆိုလိုသည်မှာ... သူမက တကယ်တမ်းကို ယဲ့ထျန်းလုံအား တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပစ်သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အား... အား..."

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အနောက်မှ ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အကြောက်လွန်ကာ ညည်းတွားသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

တောက်... တောက်...

အမျိုးသား နှစ်ဦးဆိုလျှင် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဘောင်းဘီထဲ သေးပင် ပန်းချလိုက်ကြလေပြီ။

သေနတ်။ သေနတ်အစစ်ကြီးပဲ။

တရုတ်နိုင်ငံတွင် သေနတ်ကိုင်ဆောင်ခွင့်ကို အလွန် တင်းကြပ်စွာ ကန့်သတ်ထားသည်။ သူတို့လို လူမိုက်များပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မစတင်မီက သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြ၏။ အဝေးမှ သေနတ်ကို မြင်ဖူးခဲ့လျှင်တောင်မှ ဤမျှ အနီးကပ် နေရာမှ သေမင်း လွင့်ပျံလာသည့် ခံစားချက်မျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

လမ်းကြောင်း အနည်းငယ် လွဲချော်သွားပါက သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မျက်စိရှေ့ရှိ အန္တရာယ် မပေးနိုင်ဟု ထင်ရသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက သေနတ်အစစ် ကိုင်ဆောင်ထားမည်ဟု အနည်းငယ်မျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ပိုဆိုးသည်မှာ ပထမဆုံး ခလုတ်ဆွဲလိုက်သူမှာ ထိုကလေးမလေး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူမက အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ်လေးသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်လော။

"နေ... နေပါဦး။ စိတ်အေးအေး ထားကြပါ။ ဟုတ်ပြီလား။ စကားနဲ့ ပြောရင် ရပါတယ်။ စိတ်အေးအေးထားပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ငါက ချောကလက်ပါ။ ငါ့မိသားစု တစ်ခုလုံးက ချောကလက်တွေပါ"

အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်မှုကြောင့် လုံးဝ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသော ယဲ့ထျန်းလုံသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စကားများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေရင်း မသိစိတ်မှ နောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။

"အား..."

ထိုစဉ် အဝေးမှနေ၍ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆက်တိုက်ဆိုသလို တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသံများ၊ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အခန်းတွင်းရှိ တင်းမာနေသော လေထုမှာ ပို၍ပင် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရှန်ကျိုတီနှင့် ၁၈ တို့က ယဲ့ထျန်းလုံထံသို့ ချက်ချင်း သေနတ် ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။ ပစ်မှတ် မည်မျှပင် လွဲချော်စေကာ ဤအကွာအဝေးမှ ပစ်ခတ်ပါက ကျည်ဆန်အချို့ သေချာပေါက် ထိမှန်မည်သာ။

ချူဟန်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ လူများကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အပြင်ဘက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ... သူ၏ မျက်နှာထား တောင့်တင်းသွားတော့၏။

'အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ'

"ခေါင်းဆောင်၊ ခေါင်းဆောင်"

အမျိုးသားတစ်ဦး ကပျာကယာ ပြေးဝင်လာသည်။ သူက ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အင်္ကျီကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ နှာရည်များ၊ မျက်ရည်များ၊ တံတွေးများ ပေကျံလျက် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"ဇွန်ဘီတွေ၊ အပြင်ဘက်မှာ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီးပဲ"

အခန်းတွင်းရှိ လူအားလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အောက်သို့ အလောတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

နားနေစခန်း အပြင်ဘက် ကွက်လပ်တွင် အရပ်လေးမျက်နှာမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဇွန်ဘီများ အလုံးအရင်း ဝင်ရောက်လာကြ၏။ အောက်ထပ် ဝင်ပေါက်အနီးတွင်ပင် အကောင်တစ်ရာကျော် စုဝေးနေပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လျှင် ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ဇွန်ဘီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ဟေ့၊ အားလုံး နားထောင်ကြ"

ယဲ့ထျန်းလုံက အလောတကြီး လှည့်ကြည့်ကာ ရှန်ကျိုတီထံသို့ အကြည့်များ စူးစိုက်လိုက်သည်။

မိန်းမနှင့် ကလေး နှစ်ဦးစလုံး သေနတ် ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း ၁၈ မှာ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းလှပြီး စောစောက ပစ်ခတ်မှုအရ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည် အားနည်းကြောင်း သိသာနေသည်။ ထို့ကြောင့် လူကြီးဖြစ်သူ ရှန်ကျိုတီကသာ အကြီးမားဆုံးသော အန္တရာယ်ဟု သူ မသိစိတ်မှ ကောက်ချက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

အခန်းထောင့်တွင် သတိပြုမိစရာ မရှိလောက်အောင် ငြိမ်သက်နေသော ချူဟန်ကို သူ လုံးဝ မေ့လျော့နေတော့သည်။

" ‌သောက် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ နင့်မှာ ဝင်ပြောခွင့် မရှိဘူး"

ယဲ့ထျန်းလုံ စကားမဆက်နိုင်မီ ၁၈ က ရက်ရက်စက်စက် ဆဲဆိုလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဇွန်ဘီများ ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် ဤနေရာတွင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ပိတ်မိနေခြင်းကပင် လုံလောက်စွာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရပြီ။ ထိုဒေါသများကြောင့် ယခုချက်ချင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ပစ်သတ်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတော့သည်။

ရှန်ကျိုတီ၏ နားထင်ကြောများ ထောင်တက်လာသည်။ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆဲဆိုနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာသော်လည်း ဝင်ရောက် တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ၁၈ ကို အလွန်အမင်း လွှတ်ပေးထားကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

ချူဟန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။

၁၈ ၏ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော စရိုက်နှင့် ၎င်းကို တမင်တကာ လျစ်လျူရှုထားသော ရှန်ကျိုတီ၏ အပြုအမူ။ ထိုအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနှစ်ဦး၏ နောက်ခံနှင့် ပတ်သက်၍ ယူဆချက် တစ်ခု ချူဟန်၏ ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။