အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆) ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား

ရှန်ကျိုတီ၏ မောက်မာလွှမ်းမိုးမှုမှာ အပြင်ပန်းတွင်သာ လွှမ်းခြုံထားသော အငွေ့အသက် သို့မဟုတ် အခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်ရန် အသုံးပြုသော နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၁၈ က ထိုသို့မဟုတ်ချေ။ သူမသည် အစစ်အမှန် လက်တွေ့သမား တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဤနှစ်ဦးသည် တောင်ပိုင်းရှိ မာဖီးယားဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ဆယ့်ရှစ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရှန်ကျိုတီထက် ပိုမိုမြင့်မားကြောင်း သိသာလှသည်။ ယဲ့ထျန်းလုံကို ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ခတ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆဲဆိုနေပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခံထားရသော သခင်မလေး တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။ နာမည်တု အသုံးပြုခြင်းမှာလည်း မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

မာဖီးယားဂိုဏ်းကလား။

ချူဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။ ကပ်ဘေးကြီးမဖြစ်ခင် ခေတ်ကာလတွင် မာဖီးယားဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်မိပါက အလွန်တရာ ပြဿနာကြီးမားသော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများကသာ ပို၍ ကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ကြသည်။

ဤကဲ့သို့ အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုးတွင် စစ်တပ်က ပြည်သူများကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အရာအားလုံးက မိမိ၏ စွမ်းရည်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပြီး သေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်များဖြင့်သာ သွေးလမ်းကြောင်း ဖောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ...

ချူဟန်သည် တမင်တကာ ဝါကြန့်ကြန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ထားသော ရှန်ကျိုတီ၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှ ထူးချွန်သော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားနှင့် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်လို အမူအကျင့်များရှိသော အမျိုးသမီးမျိုးသည် မည်မျှပင် ရုပ်ဖျက်ထားစေကာ ပြဿနာများက သူမထံသို့ အလိုလို ရောက်ရှိလာမည်မှာ သေချာသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ယဲ့ထျန်းလုံသည် ၁၈ ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားမည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

အကျိုးအကြောင်းမသင့်သော အခြေအနေကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ မျက်စိရှေ့မှ ကလေးမကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်ဖွားလာသော်လည်း မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ခံထားရသဖြင့် မကျေနပ်ချက်များကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြဝံ့ခြင်း မရှိချေ။

သူသည် အရှက်ရမှုကို မြိုသိပ်ကာ ဟန်လုပ်ပြုံးလိုက်ပြီး အလွန် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အပြင်ဘက်မှာ ဇွန်ဘီတွေ ဝိုင်းနေပြီ။ ငါတို့အားလုံးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေချည်းပဲလေ။ အချင်းချင်း ပြဿနာမရှာဘဲ ဇွန်ဘီတွေကို အရင် ရှင်းကြတာပေါ့"

ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အကြည့်များက အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ကိုင်ဆောင်ထားသော သေနတ်များထံသို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။ လောဘရမ္မက်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ အကယ်၍ ထိုသေနတ်သာ သူ၏လက်ထဲ ရောက်သွားပါက မည်သူကမျှ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲမည် မဟုတ်တော့ချေ။ ယနေ့ကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် အဖြစ်မျိုးလည်း ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်ကျိုတီနှင့် ၁၈ တို့သည် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မတိုင်ပင်ထားဘဲ ချူဟန်ရှိရာသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အကြည့်များ ရွှေ့သွားကြသည်။

ရှန်ကျိုတီ၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။

ချူဟန်သည် သူတို့နှင့် ပုံစံတူသူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်မှုအရ ယာယီ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူနိုင်မည်ဟု တွက်ဆထားသည်။ သူမ၌ ခွန်အားရှိသော်လည်း ခေါင်းဆောင်မှု စွမ်းရည်မှာ အားနည်းလှ၏။ မဟုတ်ပါက ၁၈ ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများကြောင့် ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေမည် မဟုတ်ချေ။

၁၈ ၏ အတွေးမှာ ပို၍ပင် ရိုးရှင်းနေသည်။

သူမက ချူဟန်၏ မျက်နှာကို သဘောကျသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက တံခါးအနီးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ချူဟန်ထံသို့ အကြည့်များ စူးစိုက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ထျန်းလုံမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဒီ သောက်ကောင်က ခေါင်းဆောင်လား။

ဟင်… မိန်းမဆိုတာ မိန်းမပဲလေ။ အရေးကြုံလာရင် ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်တောင် မရှိကြပါလား။

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည် ကြီးထွားလာသည်။ ဤလူသုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီး သေနတ်နှစ်လက်ကို မည်ကဲ့သို့ လုယူရမည်နည်းဟု ခေါင်းထဲတွင် အကြံအစည်များ စတင် တွေးတောနေတော့၏။

"ဇွန်ဘီတွေကို အရင် ရှင်းမယ်"

ချူဟန်သည် ထိုစကားတစ်ခွန်းသာ ပြောပြီး အခန်းတွင်းရှိ လူများကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ယဲ့ထျန်းလုံ၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယဲ့ထျန်းလုံသည် ချူဟန်၏ နောက်စေ့ကို ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ချကာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ခွဲပစ်လိုက်သလို လုပ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်ဖွားလာသော်လည်း ချုပ်တည်းထားလိုက်ရသည်။ မျက်စိရှေ့မှ သေနတ်ပြောင်းဝ နှစ်ခုက သူ့ကို ချိန်ရွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဖုန်း...

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ခြေနင်းချက် တစ်ချက်က ချန်ရှောက်ရယ်၏ ဗိုက်ကို တည့်မတ်စွာ ထိမှန်သွားသည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲဗျ။ ငလျင်လှုပ်တာလား"

ချန်ရှောက်ရယ်သည် အလန့်တကြား ထခုန်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ထွက်ပြေးရန် လျင်မြန်မှုအပေါ် အနည်းငယ်မျှ သက်ရောက်မှု မရှိကြောင်း သိသာလှ၏။ သို့သော် ထခုန်လိုက်ချိန်တွင် မျက်စိရှေ့၌ ရပ်နေသော ချူဟန်နှင့် သူ၏ ပျော့အိနေသော ဗိုက်သားများကို နင်းထားသော ခြေရာကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘော့စ်"

ချန်ရှောက်ရယ်မှာ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဗျ။ အာ... ကျွန်တော် ဘာလို့ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ"

"မသေဘူးဆိုတော့ မင်းရဲ့ အစာအိမ်နဲ့ အူတွေက တော်တော်လေး ခိုင်ခံ့တာပဲ"

ချူဟန်က အပြုံးအရယ်ကင်းမဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး မီးသတ်ပုဆိန်ကို ချန်ရှောက်ရယ်၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

"သွားမယ်"

"သွားမယ်။ အခုချက်ချင်းလားဗျ။ ဘယ်သွားမှာလဲ"

ချန်ရှောက်ရယ်မှာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲပင်။

ချူဟန်က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံးတွင် လူသတ်ငွေ့များ လွှမ်းခြုံလာ၏။

"ဇွန်ဘီ သွားသတ်မလို့"

ကျယ်ဝန်းလှသော နားနေစခန်း တစ်ခုလုံးမှာ ဇွန်ဘီ အမြောက်အမြားဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော နေရာလေးတွင် ယခုအခါ ရင်လန့်ဖွယ်ရာ ဟိန်းဟောက်သံကြီးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

မည်သည့်အရာက ဆွဲဆောင်လိုက်သနည်း၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသနည်း မသိရချေ။

ရုတ်တရက် ရောက်ချလာသော ထိုအကောင်များသည် မြေညီထပ်ရှိ မှန်တံခါးရှေ့တွင် စုရုံးနေကြပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းများဖြင့် တံခါးကို မနားတမ်း ကုတ်ခြစ်ကာ ထုရိုက်နေကြ၏။

အမျိုးမျိုးသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ချွင်းချက်မရှိ အားလုံးမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး ခြောက်သွေ့နေသော သွေးနက်များ ပေကျံနေသည်။

နားနေစခန်း၏ ဒုတိယထပ်...

ယဲ့ထျန်းလုံသည် လူအားလုံးကို စုဝေးကာ အစည်းအဝေး လုပ်နေသည်။

သူ ဖမ်းဆီးထားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကိုလည်း လွှတ်ပေးထားလိုက်၏။ ထိုအထဲတွင် မထင်မှတ်ဘဲ ကျန်းဇီယွီနှင့် ကူရှောင်ထုန်တို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်အတွင်း မည်သည့်အရာများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသနည်း မသိရသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ ပိန်ချုံးနွမ်းနယ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကူရှောင်ထုန်ဆိုလျှင် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မျက်နှာများ ညစ်ပေနေပြီး စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် လုံခြုံအောင် မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။

"ချူဟန်... ချူဟန်လား..."

ကူရှောင်ထုန်မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ချူဟန်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်လျက် ငိုကြွေးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ချူဟန်။ ငါလေ... ငါပါဟာ"

ကျန်းဇီယွီမှာလည်း ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသော ကလေးတစ်ဦး မိဘအရင်းများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချူဟန်ကို ရူးသွပ်မတတ် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ချူဟန်က ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အောက်ဘက် အခြေအနေကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ အခြေအနေမှာ အလွန် အရေးကြီးနေသဖြင့် အခြားသူများကို ဂရုစိုက်နေရန် အချိန်မရှိချေ။

ဇွန်ဘီ အရေအတွက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် အကောင် နှစ်ရာထက် မနည်းရှိပြီး အရေအတွက်မှာလည်း ဆက်လက် တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဇွန်ဘီလှိုင်းပဲ။

ဤမျှ အရွယ်အစားရှိသော ဇွန်ဘီလှိုင်းမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီးနောက် ဆယ်နှစ်အကြာ ကာလတွင် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန်ပင် မလောက်ငှသော အသေးစားလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီး လေးရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်သော ယခုအချိန်တွင် ဤနားနေစခန်းရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ရန်အတွက် အလွန်တရာ လုံလောက်သော အန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်နေ၏။

ဂလု...

ယဲ့ထျန်းလုံသည် တံတွေးများကို အခက်အခဲဖြင့် မျိုချလိုက်သည်။

သူသည် ချူဟန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှန်ကျိုတီထံသို့ အကြည့်များ ရွှေ့လိုက်၏။

"မင်းတို့ဆီမှာ သေနတ်ရှိတယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျည်ဆန်ကို မနှမြောနဲ့။ ဘယ်လိုလဲ၊ မင်း အောက်ဆင်းပြီး ဇွန်ဘီ တချို့ကို ရှင်းပေးပါလား"

ရှန်ကျိုတီက အော်တိုမက်တစ် ရိုင်ဖယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကိုယ်တွင် ကျည်အိမ်များကို ပတ်ထားလျက် ယဲ့ထျန်းလုံကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို အသေခံခိုင်းနေတာလား"

"အဲဒီလို သဘော မဟုတ်ပါဘူးကွာ"

ယဲ့ထျန်းလုံက ရှန်ကျိုတီ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ကောက်ကျစ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

ယဲ့ထျန်းလုံက ရုတ်တရက် ၁၈ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီလို ကလေးလေးက သေနတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်တွယ်နိုင်မှာလဲ။ ပစ်ရင်လည်း ထိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီသေနတ်ကို ငါ့ကို ပေးပါလား"

၁၈ က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှင် နောက်ထပ် တစ်ချက် အပစ်ခံချင်လို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ပစ္စည်းတွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေချင်လို့ ပြောတာပါ"

ယဲ့ထျန်းလုံက အလောတကြီး လက်ခါပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဤနှစ်ဦးကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မည်ဟု အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း။ ဒီလောက်များတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက ဘယ်ကနေ ထွက်လာတာလဲ"

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် တံတွေး ထွေးချလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ဘေးရှိ တပည့်၏ ဆံပင်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"အောက်ထပ်မှာ ကင်းစောင့် ထားခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီကောင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ သတင်းမပို့တာလဲ။ မင်းက ငါတို့ကို အသေခံခိုင်းနေတာလား"

"ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်"

တပည့်ဖြစ်သူမှာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး အသည်းအသန် ရှင်းပြတော့သည်။ "စကားပြောစက်က နှစ်လုံးတည်း ရှိတာလေ။ နောက်တစ်လုံးက ခေါင်းဆောင်ဆီမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"စကားပြောစက်"

ယဲ့ထျန်းလုံသည် ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ နှိုက်ရှာကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"စကားပြောစက်ကော။ ငါ့ရဲ့ စကားပြောစက် ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"

"အခန်းထဲမှာ... ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်"

လုဝမ်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဇွန်ဘီများ မပေါ်လာမီလေးအထိ သူမသည် ယဲ့ထျန်းလုံနှင့်အတူ ကုတင်ပေါ်တွင်သာယာ နေခဲ့သည်။ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ထျန်းလုံသည် ဘောင်းဘီ ခါးပတ်ကိုပင် သေချာမတပ်နိုင်ဘဲ ပြေးထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ စကားပြောစက်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

"မင်းကြောင့်ပေါ့လေ"

ယဲ့ထျန်းလုံလည်း ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသွားဟန် တူသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရောင်များ လင်းလက်လာပြီး လုဝမ်၏ ဆံပင်များကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်တော့သည်။