အခန်း ၁၈

အခန်း (၁၈) လူသတ်ဖူးတယ်

"အားလုံး နားထောင်"

ချူဟန်က အံကြိတ်ကာ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်တွေ အပေါ်ကို မတက်လာခင် ငါတို့ ဖောက်ထွက်ရမယ်"

ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် သူ အစကတည်းက လုံးဝ အစီအစဉ် မရှိခဲ့ချေ။ အခန်းတွင်းမှ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အသက်ကိုပါ သူက တာဝန်ယူပေးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဇွန်ဘီ အရေအတွက်မှာ ပို၍သာ တိုးပွားလာမည် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်ရန်ကသာ အသက်ရှင်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်၏။

အသက်ရှင်သန်ရေးမှာ အခြားအရာအားလုံးထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်။

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ယဲ့ထျန်းလုံက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံတွင် ရန်လိုမှုများနှင့် အပြစ်တင်မှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေ၏။

"ဖောက်ထွက်မယ်။ ဇွန်ဘီတွေ ဒီလောက်များနေတာကို ဘယ်လို ဖောက်ထွက်မှာလဲ။ မင်းက ဒီလောက် ခွန်အားရှိပြီး သတ္တိလည်း ရှိနေတာ၊ ပြီးတော့ ရဲလား စစ်သားလား မသိဘူး။ ငါတို့ကို ထားခဲ့တော့မလို့လား"

ယဲ့ထျန်းလုံက လည်ပင်းသွေးကြောများ ထောင်တက်လာသည်အထိ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဒေါသတကြီး အော်သံက လှေကားတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အထပ်တစ်ထပ်လုံးသို့ ပြန့်လွင့်သွားတော့၏။

အောက်တန်းကျစွာ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်းပင်။ သူ၏ စကားများကြောင့် အခန်းတွင်း ကျန်ရစ်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့က ချူဟန်တို့ကို အပြစ်တင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။

ဟုတ်တယ်လေ။ မင်းတို့က သန်မာတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဟိုအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်မှာလည်း သေနတ်တွေ ရှိတယ်။ ရဲတွေလား။ စစ်သားတွေလား။ နိုင်ငံတော်က ငါတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

အခုတော့ ငါတို့ကို သေတွင်းထဲ ပစ်ချခဲ့ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်ပြေးမယ်ဆိုတာ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။

အောက်ထပ်တွင် အလောင်းကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေကြသော ဇွန်ဘီများက ထိုဆူညံသံများကို ချက်ချင်း ကြားသွားကြသည်။

အလောင်းအနီးသို့ မတိုးနိုင်ဘဲ အသားများကို မစားရသေးသော အပြင်ဘက်စက်ဝိုင်းမှ ဇွန်ဘီအချို့သည် လုဝမ်၏ အလောင်းကို ချက်ချင်း စွန့်ခွာလိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လျက် လှေကားပေါ်သို့ အလုအယက် ပြေးတက်လာကြတော့၏။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်မှ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကလည်း အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လှေကားဝင်ပေါက် တစ်ခုလုံး ဇွန်ဘီများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"သောက်ခွေး"

ချန်ရှောက်ရယ်က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"မင်း တမင်တကာ အသံကျယ်ကျယ် အော်လိုက်တာ မဟုတ်လား"

သို့သော် ချူဟန်က ယဲ့ထျန်းလုံကို တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်ပြီး ရက်စက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

ဒါက သူ၏ အကြံအစည်ပင် ဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီများ အလုံးအရင်း ဝင်ရောက်လာပါက မျက်စိနောက်စရာ လူများ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။ ထိုသူများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေချိန်တွင် သူက ထိုကလေးမလေးထံမှ သေနတ်ကို လုယူလိုက်ရုံသာ။ သေနတ်သာ ရသွားပါက ဇွန်ဘီများကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ချေ။ ထို့အပြင် အကာအကွယ် လုပ်ပေးမည့် တပည့်များလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထွက်ပြေးရန်အတွက် လုံလောက်သော လက်နက်များ ဖြစ်၏။

ချပ်...

ထိုအချိန်မှာပင် အေးစက်သော သတ္တုသေနတ်ပြောင်းဝက ယဲ့ထျန်းလုံကို ထောက်ထားသည်။

ဆယ့်ရှစ်၏ မျက်နှာထားမှာ သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းနေ၏။ အရပ်ပုသဖြင့် မော့ကြည့်နေရသော်လည်း ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် အကြွင်းမဲ့ လူသတ်လိုစိတ်များ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။

"နောက်ထပ် တစ်ခွန်း အသံထွက်ရဲ ထွက်ကြည့်စမ်း။ တစ်စက္ကန့်လေးမှာပဲ ရှင့်ရဲ့ နှလုံးကို ဖောက်ထွက်သွားစေရမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းအောင် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကြိုပြောထားမယ်နော်။ သမီးက လူသတ်ဖူးပြီးသား"

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။ သူသည် မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသများကို အသည်းအသန် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အသက်မပါသော ဟန်လုပ်အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

ဂါးးး...

ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးတက်လာသော ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်က အနားသို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။

ချူဟန်သည် ပုဆိန်ရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြွက်သားများကို အစွမ်းကုန် ကျုံ့ထားလိုက်သည်။

ချွန်ထက်သော ပုဆိန်သွားက လေထုကို ထိုးခွဲကာ အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်သွား၏။

ရွှင်း...

အားကုန် လွှဲခုတ်လိုက်သော ခုတ်ချက်က ဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းခွံကို တည့်မတ်စွာ ထိမှန်သွားသည်။

ဇွန်ဘီက အသံကျယ်ကြီးမြည်ကာ လဲကျသွားပြီး လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။ ထိုအရှိန်ကြောင့် အနောက်မှ လိုက်လာသော ဇွန်ဘီ အချို့လည်း တိုက်မိကာ တစ်ကောင်ပေါ် တစ်ကောင် ထပ်လျက် လဲကျကုန်ကြ၏။

ချူဟန်က ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

မနားတမ်း ပုဆိန်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။ ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် ဇွန်ဘီ အချို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွင့်စင်သွားကြ၏။ မသေသော်လည်း အချိန်အနည်းငယ် ဆွဲထားနိုင်ခဲ့သည်။

"တတ်နိုင်သမျှ သေနတ် မသုံးနဲ့"

ချူဟန်က ပုဆိန်ကို လွှဲခုတ်နေရင်း အနောက်ဘက်ရှိ ရှန်ကျိုတီကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဒီကောင်တွေက အသံကို တုံ့ပြန်တယ်"

"နားလည်ပြီ"

ရှန်ကျိုတီ၏ အဖြေမှာ တိုတောင်းပြတ်သားလှသည်။

ချန်ရှောက်ရယ်ကလည်း ချူဟန်၏ အနောက်မှနေ၍ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာသည်။ သို့သော် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေမှုကြောင့် လက်မငြိမ်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် လွဲချော်နေတော့၏။

ချူဟန်သည် လဲကျသွားသော ဇွန်ဘီများ ပြန်မထနိုင်မီ အကွာအဝေးကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ခွဲပစ်လိုက်သည်။

မည်းနက်သော သွေးများနှင့် အဝါရောင် ဦးနှောက်အရည်များက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး လှေကားမှာ ငရဲပြည် အလား ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ချူဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။

ထို့ထက်ပို၍ ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်နေရင်း ဘေးရှိ ချန်ရှောက်ရယ်ကိုပင် တည်ငြိမ်စွာ အကြံပေးနိုင်သေးသည်။

"ဖက်တီး... အရင်ဆုံး စိတ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထား။ ဒီကောင်တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက နှေးတယ်။ မင်း သတ်နိုင်ပါတယ်"

ချန်ရှောက်ရယ်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အနောက်ဘက်တွင် ဘာကြံစည်နေမှန်းမသိ မျက်နှာထား တင်းမာနေသော ယဲ့ထျန်းလုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသောအခါ ချန်ရှောက်ရယ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်တရာ အသုံးမကျသော အရူးတစ်ယောက်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။

မိမိ အဘယ်ကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားရသနည်း ဆိုသည်ကို ယခုအခါ သူ သေချာပေါက် နားလည်သွားလေပြီ။ ယဲ့ထျန်းလုံ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကိုလည်း ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်စက် နိုင်လှသော ချူဟန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုလျှင်။ နှစ်သိမ့်စကား တစ်ခွန်းမျှ မပြောဖူးသော်လည်း မိမိကို အန္တရာယ်ရှိသော နေရာသို့ တစ်ခါမျှ မတွန်းပို့ဖူးချေ။ ထို့အပြင် ယခုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နည်းများကို သင်ပေးကာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလတွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့်

နည်းလမ်းများကိုပါ လေ့ကျင့်ပေးနေသေးသည်။

အကယ်၍သာ ချူဟန် မရှိပါက မိမိလည်း လုဝမ်ကဲ့သို့ ဇွန်ဘီများ၏ အစာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဘော့စ်။ ကျွန်တော်... တစ်သက်လုံး ဘော့စ်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်တော့မယ်ဗျာ"

ရုတ်တရက် ချန်ရှောက်ရယ်က အံကြိတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

'ဒီကောင် ဘာတွေ ရုတ်တရက် ထဖြစ်နေတာလဲ' ဟု

ချူဟန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း သူ့ကို အဖက်လုပ်နေရန် အချိန်မရှိပေ။ ရှေ့မှ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးမှာ

တဖြည်းဖြည်း များပြားလာပြီး ဖောက်ထွက်သည့် အရှိန်ကို မမြှင့်တင်ပါက တကယ်တမ်း

ဖုံးလွှမ်းခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

လှိုင်းလုံးကြီးများပမာ တရစပ် ဝင်ရောက်လာသော ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီးက လှေကားတစ်လျှောက်

ကွက်လပ်မရှိ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပုပ်သိုးနေသော မီးခိုးဖြူရောင်

မျက်နှာများနှင့် မျက်လုံးများကိုသာ တွေ့မြင်နေရ၏။ ထို့အပြင် နှာခေါင်းကို

ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အော့နှလုံးနာဖွယ် အလောင်းကောင် အနံ့ဆိုးကြီး။

ဖောက်ထွက်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ ချူဟန်တို့သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် မတိုးနိုင်တော့ချေ။

ပုပ်ဟောင်နေသော အသားတုံး ဆူနာမီလှိုင်းကြီး၏ မျိုချခံရတော့မည့်အလား ပင်။

ဇွန်ဘီများသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မသိရှိကြဘဲ ပါးစပ်များကို အကြီးအကျယ် ဖြဲဟကာ အုပ်စုလိုက် ပြေးဝင်လာကြသည်။ အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသော ပုပ်ဟောင်သည့် လျှာများက တွဲလောင်းကျနေပြီး ၎င်းတို့၏ အစွယ်များမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပို၍ ချွန်ထက်လာကြ၏။

အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော လည်ချောင်းထဲမှ ရူးသွပ်သော ဟိန်းဟောက်သံများကို ထုတ်ဖော်နေကြသည်။ အချို့ဇွန်ဘီများဆိုလျှင် မျက်စိရှေ့မှ သားကောင်ကို မထိတွေ့ရသေးခင်မှာပင် လေထဲ၌ မေးရိုးများကို တကျွီကျွီ မြည်အောင် ကိုက်ခဲနေကြပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ရာ အသံများကို ဆက်တိုက် ဖန်တီးနေကြတော့သည်။

ချူဟန်သည် နတ်ဆိုးတစ်ပါးပမာ ပုဆိန်ကို မနားတမ်း လွှဲခုတ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများ၊ လက်နှစ်ဖက်၊ မျက်နှာ၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်း တစ်ဝိုက်တွင်ပင် ဇွန်ဘီများ၏ ပုပ်ဟောင်နေသော အသားစများနှင့် မည်းနက်သော သွေးများ ပေကျံနေ၏။

ချန်ရှောက်ရယ်မှာလည်း ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးပမာ မီးသတ်ပုဆိန်ကို ရမ်းခုတ်နေတော့သည်။

သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ရှေ့ဘက် လေဟာနယ်တွင် ယာယီ ကွက်လပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသလောက် ခွန်အားကလည်း သာမန်လူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေ၏။

ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားမှ ခွန်အားများ ပြည့်လျှံလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဘော့စ်နောက်ကို လိုက်ရင် အစားအသောက်ကောင်းတွေစားရမှာကွ'

တီ...

ရုတ်တရက် ချူဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြန်လည်စတင်ခြင်း စနစ်၏ စက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ချန်ရှောက်ရယ်၏ သစ္စာရှိမှု ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ ပွိုင့်ခွဲဝေမှု စနစ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ]

[ချန်ရှောက်ရယ်သည် ပထမအဆင့် ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်တိုင်း ပိုင်ရှင်သည် သုညဒသမနှစ် ပွိုင့် ရရှိပါမည်]

ချူဟန်၏ မျက်လုံးအိမ်များထဲတွင် အလင်းရောင်လေး တစ်ချက် လက်သွား၏။

သစ္စာရှိမှု ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ကျော်လွန်သော အဖော်က ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ပါက ငါ့အတွက်ပါ ပွိုင့်ရတယ်ပေါ့လေ။

သုညဒသမနှစ် ပွိုင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း တစေ့ချင်းစုစုလာရင် တောင်လောက်ကြီးနိုင်သေးသည်။

ဤကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အခြေအနေမျိုးတွင် လုံလောက်သော အားတက်စရာ တစ်ခုပင်။

ချူဟန်က ချန်ရှောက်ရယ်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်၊ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော အစားအသောက်မက်မောမှုကို ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်သော ချန်ရှောက်ရယ်၏ ခြေရင်းတွင် ဇွန်ဘီ အလောင်းများစွာ လဲကျနေလေပြီ။ စေးကပ်နေသော သွေးနက်များက သူ၏ ခြေသလုံးအထိ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် သွေးထွက်သံယို များကာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်လှ၏။

ချူဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။

‘ဒီဖက်တီးက ငကြောက်ဖြစ်ပြီး အသုံးမကျပေမဲ့ လုံးဝ အကျိုးမရှိတဲ့ကောင်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ’

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျန်းဇီယွီနှင့် ကူရှောင်ထုန်တို့သည် ချူဟန်တို့၏ အနောက်ဘက်တွင် ကိုယ်ကို ကျုံ့ကာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကြ၏။ လက်နက်ကိုင်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ ခေါင်းမော့ကာ ရှေ့သို့ ကြည့်ရန်ပင် သတ္တိမရှိကြချေ။ သို့သော် အသက်ရှင်ချင်သည် ဟူသော ဇွဲလုံ့လလေးသာ ရှိကြပြီး ချူဟန်ကိုသာ အသည်းအသန် အားကိုးနေကြတော့သည်။

၁၈ ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဆွတ်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ အပြည့်အမောက်

ထွက်ပေါ်နေ၏။

ကြောက်တယ်။ ရင်ထဲ အသည်းထဲကနေ ကြောက်တာ။ ဤဇွန်ဘီဆိုသော အမည်မသိ ဘီလူးများမှာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့် ကမ္ဘာကြီးက ဤကဲ့သို့ ငရဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသည် ဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။

သို့သော် ချူဟန်၏ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ထား ဟူသော စကားကိုသာ တိကျစွာ လိုက်နာလျက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ကာ သေနတ်ပြောင်းဝကို ယဲ့ထျန်းလုံ စီသို့သာ ဆက်တိုက် ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ဦးအနေဖြင့် သာမန်ထက် များစွာ သာလွန်သော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး နာရီအနည်းငယ် ကြာမြင့်သွားခဲ့လေပြီ။

ချူဟန်တို့သည် လှေကားတစ်ဝက်တွင် ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဇွန်ဘီများက တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာနေပြီး မည်မျှပင် သတ်ဖြတ်စေကာမူ လျော့နည်းသွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရချေ။ကျိုးပေါက်သွားသော ဆည်ကြီးထဲမှ ဒရဟော ဝင်ရောက်လာသော ရေစီးကြောင်းကြီး ပမာပင်။

အရေအတွက်မှာ အကောင် နှစ်ရာသာ မကတော့ချေ။ သေချာပေါက် သုံးရာကျော် နေပြီ ဖြစ်သည်။

လှေကားအောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ဖွယ်ရာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး ပြည့်ကျပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း။

ထိုစကားလုံးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ စိတ်နှလုံးများကို အမည်းရောင်ဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားစေတော့သည်။