အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) ခေါင်းကို ချိန်ပစ်ခြင်း

ရှန်ကျိုတီမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး ပြန်ပိတ်ရန်ပင်

မေ့လျော့နေတော့သည်။ မျက်တောင်များကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်မိ၏။ မျက်စိရှေ့တွင်

ဖြစ်ပျက်သွားသော အံ့မခန်း မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်အစစ်အမှန်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်

ဖြစ်နေသည်။ ရင်ခုန်သံများက ခေါင်းလောင်းထိုးနေသကဲ့သို့ မြန်ဆန်နေပြီး အချိန်မည်မျှပင် ကြာပါစေ၊

ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

ချူဟန်၏ ပခုံးကို ဖက်တွယ်ထားသော ဆယ့်ရှစ်မှာလည်း လုံးဝ ကျောက်ရုပ်ပမာ

တောင့်တင်းနေတော့သည်။ ငယ်ရွယ်သေးသော သူမအတွက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပြန့်ကျဲနေသော ဇွန်ဘီ

အလောင်းများနှင့် သေမင်းလက်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ရခြင်းက အလွန်အမင်း

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရက်စက်သော အပြုံးမှာ ရုတ်ချည်း အေးခဲသွား၏။ ဘယ်လိုလုပ်

ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီကောင်လေးက မောပန်းပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

ချန်ရှောက်ရယ်က တံတွေးများကို ဂလုခနဲ မြိုချလိုက်သည်။

'ဟီးဟီး၊ ငါ့ဘော့စ်က အရမ်းမိုက်တာပဲဟ'

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကိုယ်ကိုကျုံ့ထားသော ကျန်းဇီယွီနှင့် ကူရှောင်ထုန်တို့မှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့်

သံသယများ ရောယှက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ငေးမောနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော လေးရက်က

မင်ချူးမြို့၌ တွေ့ခဲ့ရသော ချူဟန်ကိုလည်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှပြီ။ ယခု ချူဟန် ပြသလိုက်သော

စွမ်းရည်နှင့် နာရီပေါင်းများစွာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံကို ကြည့်ပါက

အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

'ဒါက တကယ်ပဲ ချူဟန် ဟုတ်ရဲ့လား။ တစ်ခြားလူ တစ်ယောက်နဲ့များ တူနေတာများလား...'

ချူဟန်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အနားမယူဘဲ ပုဆိန်ကို ဆက်လက် လွှဲခုတ်နေခဲ့သည်။ လှေကားကို

ပိတ်ဆို့ထားသော ဇွန်ဘီ အလောင်းများမှာ ပိုမို မြင့်မားလာပြီဖြစ်သည်။

အရင်ဆုံး သတိပြန်လည်လာသူမှာ ရှန်ကျိုတီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယဲ့ထျန်းလုံတို့ဆီသို့

သေနတ်ပြောင်းကို တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်ပြင်းထန်သော

ဒေါသများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ဤလူယုတ်မာများကို ယခုချက်ချင်းပင် ပစ်သတ်လိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား

ပေါ်ပေါက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရှောက်ရယ်သည် ချူဟန်နှင့် ယဲထျန်းလုံတို့ကြားတွင် ဝင်ရောက်ပိတ်ဆို့ကာ သတိအပြည့်

ထားရှိနေသည်။

ယဲထျန်းလုံမှာ စောစောက ချူဟန်၏ ထူးကဲလှသော အမြန်နှုန်းနှင့် ပြတ်သားမှုတို့ကြောင့်

လုံးဝလွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ရှန်ကျိုတီ၏

သေနတ်ပြောင်းက သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ချိန်ရွယ်ထားပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ၁၈ ဆီမှ လုယူထားသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်တစ်လက်ရှိနေပြီး ကျည်ဆန်များလည်း

ထည့်သွင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် အစစ်အမှန် သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းမှာ

၎င်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် သူက လုံးဝ အရေးနိမ့်နေသည်။

အသုံးပြုပုံကို အကြမ်းဖျင်း သိသော်လည်း ရမ်းသန်း၍ မလှုပ်ရှားရဲချေ။

အကယ်၍ သူသာ ခလုတ်နှိပ်လိုက်ပါက မျက်မှောက်ရှိ ခက်ထန်နေသော မိန်းမ၏ ပစ်သတ်ခြင်းကို

ကျိန်းသေပေါက် ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ အလိုလိုသိလိုက်သော ယဲ့ထျန်းလုံသည် သေနတ်ပြောင်းကို

ဖြည်းညင်းစွာ ရွှေ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဇွန်ဘီများကို ဆက်တိုက် ခုတ်ထစ်နေသော ချူဟန်ထံသို့

ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။

ရှန်ကျိုတီသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ခလုတ်ပေါ်ရှိ လက်ချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ

အားပြုလိုက်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး

ပေါက်ကွဲလုမတတ် လေထုကြီးက လွှမ်းမိုးနေ၏။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး

သုံးလေးယောက်စီစုရုံးကာ တီးတိုး စကားပြောနေကြသည်။

ချူဟန်၏ အကြည့်များက လူသားဆန်မှုကင်းမဲ့နေသော တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

အလွန်အမင်း အာရုံစူးစိုက်ထားမှုကြောင့် မျက်နှာရှိ ကြွက်သားများ တောင့်တင်းနေသော်လည်း

သံပုဆိန်ကို စိတ်ကင်းမဲ့နေသူတစ်ဦးပမာ ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ မကြာမီတွင် စုပုံလာသော

အလောင်းများက လှေကားကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ ဇွန်ဘီများ ယာယီ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း

မရှိတော့သည်ကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

"ဟူး..."

လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပေကျံနေသော သွေးစနှင့် ညစ်ပတ်နေသည့်

အရာများကို ကြမ်းတမ်းစွာ သုတ်ဖယ်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချူဟန်သည် ယဲ့ထျန်းလုံထံသို့ အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပို့လိုက်၏။

"ဟေ့"

ယဲ့ထျန်းလုံသည် ၁၈ ဆီမှ လုယူထားသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး

ရှန်ကျိုတီ၏ ပုံစံအတိုင်း ချူဟန်ထံသို့ သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"ဟေ့လူ... ဒီလိုအခြေအနေကြီးမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေရမယ့်

အချိန်မဟုတ်ဘူးမလား။ ဇွန်ဘီတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လေကွာ"

၁၈ သည် ခေါင်းငုံ့ထားလျက် ချူဟန်၏ အနီးတွင် ရပ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟချေ။

ချန်ရှောက်ရယ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ရွှဲနစ်နေသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်ဘဲ

ယဲ့ထျန်းလုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချူဟန်ထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားသော ထိုအနက်ရောင်

သေနတ်ပြောင်းဝဆီမှ အကြည့်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

"ဘာလိုချင်တာလဲ"

ချူဟန်သည် ယဲ့ထျန်းလုံကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို

အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်မှာ အဆင့်တစ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ

ဖြစ်သော်လည်း အနီးကပ် ပစ်ခတ်လာမည့် ကျည်ဆန်ကို ရှောင်တိမ်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးချေ။

"အသက်ရှင်ဖို့ပေါ့ကွ"

ယဲ့ထျန်းလုံက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း"

ချူဟန်၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သို့သော် ထိုအသံ၏

နောက်ကွယ်တွင် နားလည်ရခက်သော အန္တရာယ်ငွေ့များ ကိန်းအောင်းနေ၏။

တီးတိုးစကားပြောနေကြသော ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း

နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အလောင်းများဖြင့် ကာရံထားသော အတားအဆီး၏ တစ်ဖက်တွင် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက လူသားအသားကို

ရှာဖွေလျက် လှုပ်ရှားနေကြပြီး အရိုးကျိုးသံ၊ အသားဆုတ်ဖြဲသံများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော

အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ မည်သူမျှ စကားမဟကြသော တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာတွင် ထိုထူးဆန်းသော

အသံများမှာ နားကွဲမတတ် ပီပြင်စွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး မိမိ၏ အသားကို တိုက်ရိုက်

ကိုက်ဖြဲခံနေရသည့်အလား ထင်ယောင်ထင်မှားပင် ဖြစ်စေသည်။

ချန်ရှောက်ရယ်သည် ချူဟန်က ၁၈ ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့

လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။ ထိုသို့သော စွမ်းရည်မျိုးမှာ အစကတည်းက

အခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းမထားလျှင် လုံးဝ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အခြားလူများ

သတိမထားမိနိုင်သော်လည်း ချန်ရှောက်ရယ်က သိရှိပေသည်။ ယခု ချူဟန်၏ လေသံမှာ

သတ်ဖြတ်ခြင်း ခလုတ်ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ချလိုက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆီပြင်များမှာ

တုန်ခါသွားတော့သည်။

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပမာ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေ၏။

"မင်းတို့ဆီမှာ သေနတ်ရှိသလို ငါ့မှာလည်း ရှိတယ်ကွ၊ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်စမ်း၊

အားလုံးကို အဖော်ခေါ်သွားပေးမယ်"

သို့သော် သူ့ကို အရာအားလုံးထက် ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်မှာ ချူဟန်၏

ထိုအေးဆေးတည်ငြိမ်လွန်းသော အမူအရာပင် ဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးတွင် လွင့်စင်နေသော

အန္တရာယ်မရှိသည့် အမှိုက်တစ်စကို စကားပြောနေသည့်အလား အထင်အမြင်သေးလွန်းသော လေသံကို

သူ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ချေ။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ နောက်တစ်လှမ်းမျှ မဆုတ်ကြဘဲ အကြည့်ချင်းဆုံတွေ့ရာ နေရာတွင် မီးပွားများ

လွင့်စင်နေသဖွယ် ရှိသည်။ အသက်ရှူကျပ်မတတ် တင်းမာနေသော အခြေအနေကြီးမှာ

ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ယဲ့ထျန်းလုံက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သေနတ်ကိုင်ထားသော လက်ကို အပေါ်သို့

အနည်းငယ် မြှောက်ကာ သေနတ်ပြောင်းဝကို ချူဟန်၏ ဦးခေါင်းအထက်ရှိ မျက်နှာကြက်ဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

"ဒီလို သုံးရတာ မဟုတ်လား"

ဒိုင်း...

ရုတ်တရက် တိကျပြတ်သားသော သေနတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူဟန်၏ ဘေးနားမှ လေပြင်းတစ်ခုလို ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဖြတ်သန်းသွား၏။

ကျောဘက်ရှိ နံရံပေါ်တွင် မည်းနက်နေသော ကျည်ဆန်ရာငယ်တစ်ခု ကျန်ရစ်နေသည်။

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မှာ အဆိုးရွားဆုံးပင်။ ချူဟန်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန်

ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ပစ်မှတ်မှာ ကြီးမားစွာ လွဲချော်သွားပြီး ကျည်ဆန်မှာ ချန်ရှောက်ရယ်၏

လက်မောင်းကို ရှပ်ထိကာ နံရံထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရှောက်ရယ်၏ လက်မောင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင်

နီရဲသွားတော့သည်။

"အမလေး..."

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဆီမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟား..."

ယဲ့ထျန်းလုံသည် ရူးသွပ်သူတစ်ဦးပမာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ကန်အားပဲဟေ့... ဟားဟားဟား"

ချန်ရှောက်ရယ်မှာ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ လက်မောင်းဆီမှ

အရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးများ

အများအပြား စီးကျနေ၏။ ဒဏ်ရာ မည်မျှနက်ကြောင်း မသိရသော်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု

အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျိုတီ၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးစေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် သွားကို

တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။

ဒိုင်း...

ကျည်ထိမှန်သံနှင့်အတူ ကျည်ဆန်သည် ယဲ့ထျန်းလုံ၏ ဒူးခေါင်းရိုးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရဲရဲတောက် သွေးစက်များ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"အား..."

ယဲ့ထျန်းလုံသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်လျက် ခွေကျသွားသည်။

ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှ ပန်းထွက်လာသော အတိုင်းအဆမရှိသည့် သွေးများ။ ထိုရဲရဲတောက်

အနီရောင်က သူ၏ အာရုံကြောများကို ပြင်းထန်စွာ ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဒူးခေါင်းရိုးမှာ လုံးဝ

ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်"

ဒေါသ၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်၊ ကြမ်းကြုတ်မှု စသည့် ခံစားချက်များက ချက်ချင်းပင် ယဲ့ထျန်းလုံ၏

ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

"သေကြစမ်း"

သူသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ချူဟန်တို့ထံသို့ ပရမ်းပတာ ခလုတ်ဆွဲပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း...

နားစည်ကွဲမတတ် ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်သံများနှင့်အတူ ရေတွက်မရနိုင်သော ကျည်ဆန်များ

လွင့်စင်လာသည်။ သေမင်းတမန်၏ အကြောက်တရားက ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို

ထပ်မံလွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။

"အား..." "ကယ်ကြပါဦး"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကြပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ

ပြေးလွှားကြတော့သည်။ သေနတ်။ သေနတ်ဖြင့် ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာလည်း

ဇွန်ဘီများကို မဟုတ်ဘဲ လူအချင်းချင်းဆီသို့သာ။ ယဲ့ထျန်းလုံသည် တကယ်ပင် အားလုံးကို

သတ်ဖြတ်ပစ်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

"ဝပ်နေ"

ချူဟန်၏ စူးရှသော အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ချန်ရှောက်ရယ်သည် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံကာ

သစ်လုံးတစ်လုံးပမာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ချလိုက်သည်။ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ၁၈ မှာ

မပြောရသေးမီကပင် ဗီရိုနောက်ကွယ်သို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းပြီး ဖြစ်၏။

သို့သော် ချူဟန်မှာ မိမိကိုယ်ကို ပုန်းအောင်းမည့်လမ်းကို မရွေးချယ်ခဲ့ချေ။ သူသည် ရှန်ကျိုတီထံသို့

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်ဝင်သွားကာ သူမကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ အောက်တွင်

ရောက်ရှိသွားသော အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့သည့် အထိအတွေ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ သူမ၏

လက်ထဲမှ သေနတ်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူလိုက်တော့သည်။

သေချာစွာ ချိန်ရွယ်နေရန် အချိန်မရှိချေ။ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်

ကိန်းအောင်းနေသော၊ ယခင်ဘဝက ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သွေးသားထဲစိမ့်ဝင်နေအောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည့်

သေနတ်ပစ် စွမ်းရည်... ထိုမှတ်ဉာဏ်များ နိုးကြားလာမှုအပေါ်တွင် အရာအားလုံးကို

ပုံအောလိုက်တော့သည်။

ဒိုင်း..........

တိကျပြတ်သားသော တစ်ချက်တည်းသော ပစ်ခတ်မှု။ ထိုနောက်တွင် ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပေါ်နေသော

ရိုင်ဖယ်သေနတ်၏ ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်သံကြီးမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဘုန်း...

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ

ပြိုလဲကျသွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ မာကျောသော ကြမ်းပြင်နှင့် ဆောင့်မိသွားသည်။ မကြာမီတွင်

ရဲရဲတောက် သွေးများ တဟုန်ထိုး ပန်းထွက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြမ်းပြင်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်

အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။

ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခြင်းပင်။ ဦးနှောက်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ပစ်ချက်။

အဝေးပြေးနားနေစခန်း၏ ဒုတိယထပ်မှာ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင်

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ မည်သူမျှ စကားမဟနိုင်ကြဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ပြင်းထန်သော

အသက်ရှူသံများသာ အခန်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်နေ၏။

ချူဟန်ဆိုသည့် ဤအမျိုးသားမှာ အမှန်တကယ် မည်သူနည်း။ ထိုမျှလောက် အလွန်အမင်း

တင်းမာနေသော အခြေအနေကြားထဲတွင် ယဲ့ထျန်းလုံ၏ ဦးခေါင်းကို တိကျစွာ ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်

မဟုတ်လား။ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းကို တည့်တည့်ပစ်ခြင်းမှာ ပြောသလောက် လွယ်ကူသောအရာ

မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်တော့သည်။