အခန်း ၂၃

အခန်း (၂၃) တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးမလို့လား

ဒုတိယထပ်ကနေ ငုံ့ကြည့်နေသော လူအများစုမှာ မျက်နှာလွှဲသွားကြသည်။ မကြာမီ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရဲကြပေ။ စောစောက လုဝမ်၏ အလောင်းမှာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း အသားစအနည်းငယ် တွဲလောင်းကျနေသော အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ချူဟန်လည်း ဤမျှများပြားသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲတွင် ငါးမိနစ်ပင် မခံဘဲ အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။

၎င်းမှာ လွယ်ကူစွာ ခန့်မှန်းနိုင်သော သေချာပေါက် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းပင်။

ကျန်းဇီယွီနှင့် ကူရှောင်ထုန်တို့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကြ၏။

ချူဟန်က... သူ ရူးသွားပြီလား။

“ဘော့စ်... ဘော့စ်... အား...”

ချန်ရှောက်ရယ်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို ကိုင်လျက် အသံကုန် အော်ဟစ် ငိုကြွေးတော့သည်။

ရှန်ကျိုတီက ၁၈၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ပေးလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲနေလေပြီ။

ချူဟန်သည် ယဲ့ထျန်းလုံ၏ သွေးများ ရွှဲစိုနေသော အိပ်ရာခင်းကို ကိုယ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားသည်။ ရင်ဘတ်ရှိ အော်တိုမက်တစ် ရိုင်ဖယ်မှာ လေးလံသော်လည်း လုံခြုံစွာ တပ်ဆင်ထား၏။

သူသည် ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အလောင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလျက် စိတ်ထဲမှ ရေတွက်နေသည်။

မြေပြင်သို့ ရောက်ရန် တစ်မီတာခန့်သာ လိုတော့သည်။

အခုပဲ။

ချူဟန်သည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အားကုန် သုံးလိုက်သည်။

ပထမအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြွက်သားစွမ်းအားမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်ပြီး

သာမန်လူများ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်နေလေပြီ။ သူက လေထဲတွင်

ဗဟိုခွာအားကို ယူလိုက်ပြီး သံလုံးပစ်သကဲ့သို့ ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အလောင်းကို အားကုန်

ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အလောင်းက ကန့်လန့်ဖြတ် လွင့်စင်သွားပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ

ကျဆင်းသွားသည်။ အလောင်းမှ လတ်ဆတ်သော သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေဆဲဖြစ်ရာ

ပြင်းထန်သော သွေးနံ့က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန့်နှံ့သွား၏။

ဇွန်ဘီများ ချက်ချင်း ရူးသွပ်သွားကြပြီး ပျားအုပ်ကြီးပမာ ထိုလတ်ဆတ်သော အသားတုံးကြီးဆီသို့

အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ချူဟန်က ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရ ယူကာ ငှက်မွေးတစ်ချောင်းပမာ ပေါ့ပါးစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့

ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သွေးစွန်းနေသော အိပ်ရာခင်းကို သေချာ ပိုက်ထားပြီး အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့်

ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ကမ္ဘာကြီး ခြောက်နာရီကြာ အမှောင်ဖုံးသွားပြီးနောက် ဇွန်ဘီများနှင့် မတူညီသော လမ်းကြောင်းမှ

ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှု။ လူသားများ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း အစပြုမှုဖြစ်ပြီး

ခေတ်သစ်တစ်ခု၏ မှတ်တိုင်လည်း ဖြစ်သည်။

ပထမအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ လူသားတို့၏ ကန့်သတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ကျော်လွန်သွားပြီ

ဖြစ်သည်။ ဤပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းပြီး ယုတ္တိတန်မှု လုံးဝ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း

ဇွန်ဘီများ တည်ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ငြင်းဆန်၍မရသော အမှန်တရား ဖြစ်သည်။

လူသားတိုင်းတွင် ဤစွမ်းရည်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ နိုးထလာရန် အချိန်တစ်ခု လိုအပ်ခြင်းသာ

ဖြစ်၏။

သို့သော် ချူဟန်တွင် ပြန်လည်စတင်ခြင်း စနစ် ရှိနေသည်။ မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ စောစီးစွာ

ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

၎င်းမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်သည်။

နားနေစခန်း ဒုတိယထပ်က ခုန်ချလိုက်သော်လည်း ချူဟန်မှာ အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့ချေ။

ပထမအဆင့် ဇွန်ဘီများကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။ ပထမအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ရှိသော

လူသားများသည် အဆင့်တူ ဇွန်ဘီများ၏ ဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်မှုကို ခံရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်ခုတည်းသော အန္တရာယ်မှာ ၎င်းတို့၏ အရေအတွက် များလွန်းခြင်းပင်။ ဗိုင်းရပ်စ်

မကူးစက်နိုင်လျှင်တောင်မှ ဤမျှ ထူထပ်သော အုပ်စုကြီးထဲတွင် အရိုးပင်မကျန်အောင်

ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အလောင်းက အရေးအကြီးဆုံးသော ကတ်ပြား ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များက ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ်သာ ရရှိမည်

ဖြစ်သော်လည်း သေတွင်းမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှသည်။

အပေါ်ထပ်ကနေ အောက်ဘက်သို့ ကြည့်နေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးမှာ

မယုံနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ချူဟန်သည် ပြုတ်ကျ မသေဆုံးခဲ့သည့်အပြင် အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲမှ ဖောက်ထွက်

ပြေးသွားနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အလောင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော

ဇွန်ဘီများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို အပြည့်အဝ ခံထားရလေပြီ။

နီညိုရောင် သွေးစက်များ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေပြီး ဇွန်ဘီများက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားကာ

ပြန့်ကျဲနေသော လူသွေးများကို ရူးသွပ်စွာ လျှာဖြင့် လျက်နေကြသည်။

ချူဟန် လွတ်မြောက်သွားပြီ။ ဇွန်ဘီများ၏ နှေးကွေးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ မီနိုင်တော့မည်

မဟုတ်ချေ။

ချန်ရှောက်ရယ်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေ၏။ သူ၏

ဝဖြိုးသော မျက်နှာကြီးမှာ နှာရည်များ၊ မျက်ရည်များဖြင့် ပေပွနေပြီး ရယ်စရာ လူပြက်တစ်ဦးနှင့်

တူလှသည်။

ရှန်ကျိုတီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လွင်နေပြီး ၁၈က ချူဟန်ရဲ့

ဝေးကွာသွားသော ကျောပြင်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။

အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးနေတော့သည်။

အံ့အားသင့်ခြင်း၊ သံသယဖြစ်ခြင်း…ဝမ်းနည်းခြင်း…ဝမ်းသာခြင်း။

သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော ရင်ကွဲဖွယ်ရာ အဖြစ်ဆိုးကြီး မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ ချူဟန်သည် သေချာပေါက်

သေဆုံးရမည့် အခြေအနေမှ အံ့သြဖွယ် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ချူဟန်၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဇွန်ဘီများ၏ စားသောက်နှုန်းကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ ယဲ့ထျန်းလုံ၏ အလောင်းမှာ

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရိုးပင်မကျန်အောင် ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခံလိုက်ရလေပြီ။

အသားမစားလိုက်ရသော ဇွန်ဘီများဆိုလျှင် ပြန့်ကျဲနေသော အရိုးများကို ကောက်ယူကာ

အသည်းအသန် ကိုက်ခဲနေကြ၏။

ချူဟန်သည် သွေးစွန်းနေသော အိပ်ရာခင်းကို ပိုက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော ဇွန်ဘီများက ဦးတည်ရာ ပြောင်းကာ ချူဟန်ကို

စတင် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။ လူသား အသားများနှင့် လတ်ဆတ်သော သွေးများကို

မက်မောလွန်းသဖြင့် ဆာလောင်စွာ ဟိန်းဟောက်နေကြ၏။

ဝူး...

တိုက်ခိုက်နေသော လေပြင်းများက ညအမှောင်ထုပမာ အေးစက်နေပြီး ပါးပြင်ကို ဓားဖြင့်

လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။

ဓာတ်ဆီဆိုင်၏ ဆီပန့်များကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချူဟန်သည် ပိုက်ထားသော

အိပ်ရာခင်းကို ဖြန့်ချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပစ်ချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

အော်တိုမက်တစ် ရိုင်ဖယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ကိုင်ဆောင်လိုက်၏။

သေနတ်မောင်းတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

ဒိုင်း...

ကျယ်လောင်သော သေနတ်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသော ကျည်ဆန်က ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်၏

ဦးခေါင်းထဲသို့ တည့်မတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

တစ်ချက်သာ ပစ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လုံးဝ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့်

ပြေးထွက်သွားတော့၏။

နားနေစခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေသော ဇွန်ဘီများ အားလုံးကလည်း ထိုသေနတ်သံကို ချက်ချင်း

ကြားလိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ အလုအယက် အပြင်သို့ ထွက်လာကြပြီး ရှေ့ဆုံးမှ အုပ်စုက မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျနေသော

အိပ်ရာခင်းကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့သွားကြသည်။ ထိုအရာတွင် နီညိုရောင် သွေးများ အပြည့်အဝ

စွန်းထင်းနေပြီး ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ လွှင့်ထုတ်နေ၏။

၎င်းတို့က ထိုအဝတ်စကို ရူးသွပ်စွာ ဆွဲဖြဲလိုက်ကြပြီး အလောတကြီး ပါးစပ်ထဲသို့

သွတ်သွင်းနေကြတော့သည်။ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သော ဇွန်ဘီ

များအတွက် ထိုအရာက လူသား

အသား မဟုတ်မှန်း မသိကြချေ။ ထိုအဝတ်စက အလွန်တရာ ကြီးမားသော သွေးဆောင်မှုများ

ပေးစွမ်းနေသည်ကိုသာ နားလည်ထားကြခြင်း ဖြစ်၏။

အပေါ်ထပ်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ငြိမ်သက်နေကြသည်။ ဤမျှ

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အသံထွက်ရဲမည့် အရူး တစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။

လှေကားကို ပိတ်ဆို့ထားသော အလောင်းနံရံကြီးမှာလည်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားလေပြီ။

ပြိုကျတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်နေသော်လည်း တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သော ဇွန်ဘီများက

ထိုနေရာမှ ဖောက်ထွက်ရန် လက်လျှော့လိုက်ကြပြီး တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲကာ အပြင်ဘက်

ကွက်လပ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

၎င်းတို့၏ မျိုးဗီဇ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှသည်။ ဦးနှောက်ထဲတွင် တိကျသော

ကြိမ်နှုန်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအရာက အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ပေးကာ မသိစိတ်မှ အုပ်စုဖွဲ့တတ်သော

အကျင့် ရှိကြ၏။

ဇွန်ဘီများမှာ ဆက်တိုက် တိုးပွားလာပြီး သွေးနံ့ စွဲနေသော အိပ်ရာခင်း အနီးသို့ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးပမာ

အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြသည်။ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရန် အသည်းအသန် တိုးဝှေ့နေကြ၏။

နားနေစခန်း အတွင်းမှလည်း ဇွန်ဘီများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

ပြတင်းပေါက်အနီး ရပ်နေသူများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြသည်။

အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက ကြီးမားသော မည်းနက်သည့် ရေဝဲကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ချူဟန်မှာ... ထိုတစ်ချက် ပစ်ခတ်ပြီးသည်နှင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ညအမှောင်ထုထဲတွင် ဤမျှများပြားသော ဇွန်ဘီများ လှုပ်ရှားနေသည့် အခြေအနေမျိုး၌

ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးသော သာမန်လူများ အနေဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လက်

စောင့်ကြည့်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အသက်ရှင်နေသလား၊ သေသွားပြီလား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ပေ။

“အောက်ဆင်းကြမယ်”

ရှန်ကျိုတီက မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ကာ သွားကြိတ်လျက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လုံးဝ အသံမထွက်စေနဲ့”

မည်သူကမျှ စကားမပြောရဲကြပေ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ခြေသံဖော့ကာ လှေကားဆီသို့

လျှောက်သွားကြပြီး မြင့်မားစွာ ပုံနေသော အလောင်းများကြားမှ တိုးထွက်သွားကြသည်။ သေမင်း၏

အန္တရာယ်ကို မျက်မှောက်ပြုနေရသဖြင့် ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့ဆိုးများနှင့် ကြေမွနေသော

အသားစများကို ဂရုစိုက်နေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှင်လျက် အသက်ရှူနေရခြင်းကပင် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မြေညီထပ် ဧည့်ခန်းဆီသို့ သတိထား ဆင်းလာကြပြီး ထွက်ပေါက်အနီးတွင်

စုရုံးနေလိုက်ကြသည်။ သို့သော် မည်ကဲ့သို့ ထွက်ပြေးရမည်ကို မသိကြချေ။ အပြင်ဘက်တွင် ဇွန်ဘီများ

ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆောက်အအုံ အတွင်းမှ ဇွန်ဘီများကို အပြင်သို့

ဆွဲထုတ်သွားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤနေရာက ဘေးကင်းသွားပြီဟု မဆိုနိုင်သေးပေ။

ဝူး...ဝူး...

ရုတ်တရက် ကားအင်ဂျင်၏ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြီးမားသော G55 ကားကြီးက အပြင်ဘက် လမ်းမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ

မောင်းနှင်သွား၏။ အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် သူတို့၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ မယုံနိုင်လောက်အောင် မှင်သက်သွားကြပြီးနောက်...

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ဒီ လူလိမ်ကောင်။ သူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားတာပဲ”