အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄) မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်

ကော်ဖီဆိုင်အတွင်း ပုန်းအောင်းနေကြသော လေးယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဟိုလူက... လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား။

လှုပ်ရှားမှုက မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ဘာဖြစ်သွားမှန်း သူတို့ လုံးဝ မမြင်လိုက်ရချေ။ သူတို့ မြင်နေရသော

ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ချူဟန် တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ရသည်။ အများသုံးအိမ်သာ

အဆောက်အအုံမှာ မမြင့်လှသော်လည်း အနည်းဆုံး နှစ်မီတာခန့်တော့ ရှိပေလိမ့်မည်။

တစ်ချက်တည်း ခုန်တက်သွားခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်မည့်ကိစ္စ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

"ဒီကောင်က ဘယ်သူများလဲ"

ရှောင်ယွန်းဖေးမှာ ရင်တွင်းမှ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လိုက်ကာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်

တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

"သိုင်းပညာရှင်များလား"

အပေါင်းအပါတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အရူးလား"

ရှောင်ယွန်းဖေးက သူ့ကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း

"သိုင်းဝတ္ထုတွေထဲကလို ဖြစ်မလားကွ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားများ ဖြစ်နေမလား။ သူက ချူဟန်ထံသို့ အကြည့်များ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့ရှိ ထိုလူမှာ သာမန်ထက် အဆမတန် စွမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။ သို့သော်

သူသည် ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြေးလွှားပြီး ဇွန်ဘီအမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သော်လည်း

နောက်ဆုံးတွင် အများသုံးအိမ်သာအမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားရုံမျှသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ တကယ်တော့

ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။

လမ်းမအလယ်ရှိ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပစ်မှတ်ပျောက်သွားကြသည်။ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း

မရှိကြသော ၎င်းတို့မှာ တစ်ခဏမျှ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားပြီး ဦးနှောက်ချို့ယွင်းသွားသူများပမာ

ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သို့သော် စက္ကန့်ဝက်ခန့်အကြာတွင် ချူဟန်၏ တည်နေရာကို

ပြန်လည်အာရုံခံမိသွားပြီး အများသုံးအိမ်သာဆီသို့ အုပ်စုလိုက်ကြီး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

အကွာအဝေးမှာ သိပ်မဝေးလှချေ။ ဇွန်ဘီများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အိမ်သာဝန်းကျင်သို့

အိမ်သာအဆောက်အအုံကို အပြည့်အကျပ် ဝိုင်းရံလျက် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင်

တိုးဝှေ့နေကြတော့သည်။

ထူးခြားသော ဖြူနောက်နောက် မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့၏ အစာ ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး

ထက်မြက်သော လက်သည်း၊ သွားများဖြင့် နံရံကို မရပ်မနား ကုတ်ခြစ်နေကြ၏။ ပုပ်ပွနေသော

အသားစများ တွဲလွဲခိုနေသည့် လက်မောင်းများကို မြှောက်ကာ ချူဟန်ကို ဆွဲချရန် အသေအလဲ

လှမ်းဆွဲနေကြသည်။

ချူဟန်က ထိုအောက်ခြေမှ အခြေအနေဆိုးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် အများသုံးအိမ်သာအမိုးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ

တောင်တက်ကျောပိုးအိတ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော လေထီးချရိက္ခာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး အစားအစာ၊ ပြီးနောက် ဆေးဝါးများ။ ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော နေရာခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို

ယူထားသည်မှာ သေနတ်များနှင့် ခဲယမ်းများပင် ဖြစ်သည်။

ရိုင်ဖယ် နှစ်လက်နှင့် ကျစ်လျစ်သော လက်နက်ငယ် တစ်လက်။ ကျန်သည်မှာ

ကျည်ဆန်များသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုကြောင့် ချူဟန်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ ထိုသေနတ် သုံးလက်စလုံးတွင်

အသံတိတ်ပြောင်းများ တပ်ဆင်ထား၏။ အသံဆိုသည်မှာ ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့်

အဓိကအကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ အသံတိတ်ပြောင်း ပါရှိနေခြင်းက မလိုအပ်သော

ပြဿနာများစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

"အရူးကောင်၊ အဝိုင်းခံလိုက်ရပြီမလား"

အချိန်ပြည့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ရှောင်ယွန်းဖေးမှာ မျက်နှာမဲ့ကာ ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဇွန်ဘီများကို မြင်သည်နှင့် မည်သူမဆို ဦးစွာရွေးချယ်သည့်

လမ်းစဉ်မှာ ထွက်ပြေးခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယွန်းဖေးလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ချေ။ သို့သော်

ယခုအခါ သူ့ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ကျေနပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

ထိုမျှ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားလှသော အမျိုးသားပင်လျှင် များပြားလှသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးရှေ့၌

သူတို့နည်းတူ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ချေ။ ထိုအချက်က သူ့အတွက် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရစရာ

ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ရှောင်ယွန်းဖေး စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ကော်ဖီဆိုင်အတွင်းရှိ လူလေးယောက်စလုံး မျက်လုံးပြူးသွားကြပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်

မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်

သူတို့မျက်စိရှေ့၌ပင် ချူဟန်က လေထီးချရိက္ခာထဲမှ ချေမှုန်းရေးရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို

ထုတ်ယူလိုက်သောကြောင့်ပင်။

သူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျည်အိမ်ကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ သေနတ်ကို

ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားပုံမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှပြီး သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ထဲ၌

ကိန်းအောင်းနေသည့်အလားပင်။ ဆက်လက်၍ ချူဟန်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်

လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်တွင် အသေအလဲ ကုတ်ခြစ်အော်ဟစ်နေကြသော ဇွန်ဘီများကို

ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်ယွန်းဖေးတို့နှင့်မတူသည်မှာ ချူဟန်က ဇွန်ဘီများကို မကြောက်ပေ။

အတိတ်တွင်ဖြစ်စေ၊ အနာဂတ်တွင်ဖြစ်စေ ထွက်ပြေးရန်ဟူသည့်အချက်ကို သူ တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးချေ။

ယခုအချိန်တွင် ထိုဇွန်ဘီများအားလုံးမှာ သူ၏ ရမှတ် များသာဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်

ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားလာစေရန်အတွက် အရင်းအနှီးများသာ ဖြစ်လေသည်။

ကော်ဖီဆိုင်အတွင်း လူလေးယောက်စလုံးမှာ တစ်ခဏမျှ သေဆုံးသွားသူများသဖွယ်

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

"အဲ့နေရာမှာ သေနတ်ရှိနေတာလား။ တောက်... သောက်ကျိုးနည်း"

ရှောင်ယွန်းဖေးမှာ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။

အထက်တန်းလွှာတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများမှာ ဤစက္ကန့်တွင် လုံးဝ

လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဟိုအိမ်သာပေါ်မှာ သေနတ်ရှိနေခဲ့တာလား။ တခြားဟာမဟုတ်ဘဲ သေနတ်တဲ့လား။ ဤမျှ

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သေနတ်သာ ရှိခဲ့လျှင် ဤမျှတုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ပုန်းအောင်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ သေနတ်သာ

ရှိခဲ့လျှင် ရှီမြို့သို့ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကုန်ခံကာ ဘေးနားရှိ

အရူးသုံးကောင်ကို စည်းရုံးနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ရှောင်ယွန်းဖေးက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို အသေအလဲ ထုရိုက်ကာ ပါးစပ်မှလည်း

စက်သေနတ်ပစ်သကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများကို ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေတော့သည်။

မနာလိုမှုနှင့် နောင်တတရားများက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကို

ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

‘ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီသေနတ်က တကယ်ဆို ငါ့ဟာ ဖြစ်ရမှာ။’

‘ဟိုစစ်သုံးကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ဘာတွေပါသေးလဲ။ အစားအစာလား။ ကျည်ဆန်တွေလား။ မူလက ဒါတွေအကုန်လုံး ငါ့ဟာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရမှာကို။ တောက်...’

ရှောင်ယွန်းဖေးသည် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချူဟန်ကို

စိုက်ကြည့်နေသည်။ အခုချက်ချင်းပင် ထိုလူ၏ အရေခွံကိုဆုတ်ကာ အကြောများကို

ဆွဲနုတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် မုန်းတီးမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ကော်ဖီဆိုင်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော သုံးယောက်မှာ ရူးသွပ်နေသော ရှောင်ယွန်းဖေးကို ကြောက်ရွံ့စွာ

ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က တုန်ရီစွာဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"ဟို… ဟိုလူက စစ်တပ်ကများလား။ သေနတ်ကိုင်ထားပုံက အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေတယ်"

အပေါင်းအပါ၏ စကားကြောင့် ရှောင်ယွန်းဖေး၏ အသိစိတ်များ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကပ်လာသည်။

သူက ဆဲဆိုနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အခြေအနေကို

ပြန်လည်လေ့လာစောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟား..."

ရုတ်တရက် ရှောင်ယွန်းဖေးက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ကျန်သုံးယောက်မှာ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်ဘဲ တွေဝေသွားကြသည်။

"ငတုံးပဲ... သေချာပေါက် ငတုံးကောင်ပဲ"

ရှောင်ယွန်းဖေးက အော်ဟစ်ရယ်မောရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ချူဟန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလားပင်။

အားလုံးက မျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ အကြည့်များ ပြန်ပို့လိုက်ကြသည်။ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော

အများသုံးအိမ်သာ၏ အမိုးပေါ် ထိုနေရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ကြားမှလည်း မရပ်မနား

အော်ဟစ်ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဘယ်လို ငပိန်းကောင်လဲကွာ"

"အဲကောင် ဦးနှောက်များ မကောင်းဘူးလား"

ထိုအချိန်၌ ချူဟန်သည် အိမ်သာအမိုး၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေ၏။

သူက လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ရိုင်ဖယ်ကို အရန်အဖြစ်သာ

ဘယ်ဘက်လက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် ထိုကြီးမားလေးလံသော

သံပုဆိန်ကြီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

လေးလံသော ရိုက်ခတ်မှုနှင့် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် ပုဆိန်သွားကြီးကို အမြင့်သို့

မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အောက်ဘက်ရှိ ဇွန်ဘီများ၏ ဦးခေါင်းများဆီသို့

အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ရွှင်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားက ဇွန်ဘီအကောင်ရေများစွာ၏

ဦးခေါင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ပြည့်ကျပ်နေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး၊ ထို့ပြင် အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ရသော အကောင်းဆုံး နေရာယူမှု။

ချူဟန်သည် အင်အားကို အနည်းငယ်မျှ အသုံးမပြုဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ဆက်တိုက်

ခုတ်ပိုင်းနေလေသည်။

မူလကတည်းက သူကိုင်ဆောင်ထားသော သံပုဆိန်မှာ အထူးပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်

မီးသတ်ပုဆိန်များထက် အဆမတန် ကြီးမား၊ ရှည်လျားပြီး လေးလံလှပေသည်။

"ဒီငတုံးကောင်... ဟားဟားဟားဟား"

ရှောင်ယွန်းဖေးက အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့်

ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်များတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို မျှားခေါ်ပြီးတော့ ထွက်မပြေးဘဲ ပုဆိန်နဲ့

လိုက်ခုတ်နေတယ်ပေါ့လေ။ သေနတ်ရှိနေတာတောင် မသုံးဘူးဆိုတော့ မသုံးတတ်ဘူးပေါ့။

ဟားဟားဟား... ငတုံးကောင်ပဲ"

"ဟားဟားဟားဟား..."

အခြားသုံးယောက်ကလည်း ဗိုက်နှိပ်ကာ မရပ်မနား လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေကြသည်။

ရှောင်ယွန်းဖေးက ယုတ်မာသော မျက်လုံးများဖြင့် ချူဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

‘အဲဒီကောင် သေသွားရင် ငါထွက်သွားပြီး ဟိုသေနတ်ကို လုယူရမယ်’

သူက အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ကိုမျှ လက်လွတ်မခံဘဲ စိတ်ထဲ၌ အဆုံးမဲ့သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို

ပုံဖော်နေလေသည်။

သို့သော်... တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူလေးယောက်၏ ရယ်သံများမှာ တိုးဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ

ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကော်ဖီဆိုင်အတွင်း၌ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်မည့် တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းခြုံသွား၏။

ဖြန်း... ဂွပ်...

ဇွန်ဘီများ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်သော အသံများက မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေ၏။ လူသားများကို

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေကာ အော်ဟစ်စေပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစေရမည့် ဇွန်ဘီများမှာ ယခုအခါ

မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးပမာ ချူဟန်၏ ပုဆိန်အောက်တွင်

တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျနေကြသည်။

ပုဆိန်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း အနည်းဆုံး ဇွန်ဘီငါးကောင်၏ ဦးခေါင်းများမှာ

ပေါက်ကွဲလွင့်စင်သွားရသည်။

ချူဟန်သည် အချိန်ပင် သိပ်မယူလိုက်ရချေ။ အကြိမ်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သော ခုတ်ချက်များဖြင့်

အများသုံးအိမ်သာပတ်လည်တွင် ပြည့်ကျပ်နေသည့် ဇွန်ဘီအကောင်ရေ တစ်ရာကျော်ကို

မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည်ကို ရရှိထားပြီးဖြစ်သော သူ့အတွက် အားစိုက်ထုတ်ရန်

သိပ်မလိုအပ်လှပေ။ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းခြင်းမှာ ယခုလက်ရှိသူ့အတွက်

အလွန်အမင်း လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လုံလောက်နေပြီး ချူဟန်အတွက် အပြတ်အသတ်

အသာစီးရနေသော မြေပြင်အနေအထားပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ကျည်ဆန်များကို အလဟဿ

ဖြုန်းတီးလိုက်မည်ဆိုလျှင် ထိုသူကမှ တကယ့်ငတုံး အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အနက်ရောင် သွေးများ၊ ဦးနှောက်အရည်များ။ ထို့ပြင် အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော အလောင်းကောင်

အမြောက်အမြားနှင့် ပိန်လိန်ကြေမွနေသော ဦးခေါင်းများ။ ထိုအရာများက

အများသုံးအိမ်သာဝန်းကျင်တွင် ပြည့်နှက်နေပြီး အကြောက်တရားနှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းမှုတို့

ပေါင်းစပ်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ငရဲခန်း ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို ပြီးပြည့်စုံသွားတော့သည်။