အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) အဲ့ဒီမိန်းမက အနှေးနဲ့အမြန် ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာမှာပဲ

ဒုန်း...

ချူဟန်သည် ဘာကိုမျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ရိုင်ဖယ်ကို ချက်ချင်းပင် မောင်းတင်လိုက်ရာ

ကျောက်မက်ဖွယ် သတ္တုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ဟန်က လေပြင်းတစ်ချက်ပမာ အခန်းတွင်းသို့ လျှပ်တပြက်

ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အခန်းတွင်း၌...

ကျားချွန်းကျဲ့သည် မိမိအကြံကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ရှန်ကျိုတီ၏ ခန္ဓာကိုယ် အင်အားမှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အသိစိတ်များ

ဝေဝါးလျက် ရှိ၏။ သူမသည် ဓားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ရန် ဝေးစွ၊ ဓားကို မြဲမြံအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်စွမ်းပင်

မရှိတော့ချေ။ နောက်ထပ် အနည်းငယ်မျှဆိုလျှင်ပင် မိမိအလိုသို့ ပါလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ ချူဟန်သည် မထင်မှတ်ဘဲ ဝုန်းခနဲ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ကျားချွန်းကျဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ရပ်တန့်သွားမတတ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

အသိစိတ်များ ဝေဝါးနေသော ရှန်ကျိုတီလည်း ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏

အကြည့်များက တံခါးဝဆီသို့ ပြိုင်တူ ကျရောက်သွားကြတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် ချူဟန်သည် မတ်မတ်ရပ်နေ၏။

ကျောပြင်တွင် စစ်သုံး ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားပြီး ညာလက်မှ ပုဆိန်ကြီးတွင် စက်ဆုပ်ဖွယ်

ကောင်းလှသော ဇွန်ဘီ သွေးမည်းများ စွန်းထင်းပေကျံနေသည်။

သို့သော်လည်း သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေသည်မှလွဲ၍

အပြင်သို့ မထွက်ခွာမီကကဲ့သို့ပင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

နဖူးမှ စီးကျလာသော ချွေးစက်များကြောင့် တိုတောင်းသော ဆံပင်များ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေရုံမျှသာ။

ထို့ပြင် သူ၏ ဘယ်လက်တွင် သေနတ်တစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

နက်မှောင်လှသော သေနတ်ပြောင်းဝက ကျားချွန်းကျဲ့၏ မျက်ခုံးအစုံအလယ်တည့်တည့်သို့ တိကျစွာ

အချိန်အကိုက် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ဟား..."

ကျားချွန်းကျဲ့သည် အသံထွက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလျက် ကုတင်ပေါ်မှ

အောက်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သွေးပျက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ချူဟန် ပေးစွမ်းနေသော ဖိအားမှာ သာမန်အချိန်များနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေ၏။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံမှ

ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ လူတစ်ယောက်ကို ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ

အေးခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်

ဒေါသ ထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျားချွန်းကျဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေရသည်။

အတိုင်းအဆမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုကြီးက သူ့အား လွှမ်းမိုးထားရာ ယင်းမှာ ဇွန်ဘီအကောင်ရေ

ရာနှင့်ချီ၍ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားခြင်းထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုဖိအားအောက်တွင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ပြိုလဲသွားရပြီ ဖြစ်သည်။

‘မဖြစ်နိုင်တာ... သူ ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလဲ’

ရှန်ကျိုတီလည်း အံ့အားသင့်ဖွယ် မျက်ဝန်းများဖြင့် ချူဟန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမသည် ရင်ထဲမှ အလွန်အမင်း အသက်ရှူချမ်းသာသွားရသကဲ့သို့ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုကို

ခံစားလိုက်ရ၏။ မိမိ အန္တရာယ်အကြီးမားဆုံး အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေသော

အချိန်၌ ဤအမျိုးသားက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူဟန်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်

ညင်သာစွာ လှမ်းလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော ရှန်ကျိုတီ၏ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မနေသည်ကို အတည်ပြုလိုက်ပြီး

သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသော စစ်သုံးဓားမြှောင်ဆီသို့ အကြည့် ရောက်ရှိသွားကာ မျက်ဝန်းအစုံ၌ လျှပ်တပြက်

အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သို့သော် ထိုအကြည့်က ချက်ချင်းပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်

ခွေလိပ်နေသော ကျားချွန်းကျဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အစ်... အစ်ကိုချူ... အစ်ကိုကြီးချူ"

ကျားချွန်းကျဲ့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလျက် အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာပေးရန် အသည်းအသန်

တောင်းပန်တော့သည်။ သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော အောက်ပိုင်းကိုလည်း နောက်သို့ ဆုတ်ကာ

ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းနေ၏။

‘မိသွားပြီ... တောက်... ငါ ဒီထက် ပိုမြန်မြန် လုပ်ခဲ့သင့်တာ။ အဲဒီဝတုတ်ကောင်ကို

အပြင်ဆွဲထုတ်နေရတာနဲ့တင် အချိန်တွေ အလကား ကုန်သွားတာပဲ’

ချူဟန်သည် အလျင်စလို မရှိဘဲ ကျောပိုးအိတ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အရင်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘယ်လက်မှ ရိုင်ဖယ်ကို ရှန်ကျိုတီထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်၏။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ချေ။ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်လွန်းလှသော သူ၏

မျက်နှာပြင်မှ မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်ကိုမျှ ဖတ်ရှု၍မရနိုင်သော မျက်နှာထားပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီးချူ... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ ကျွန်တော် တကယ် အမှားလုပ်မိတာပါ။

ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ အသက်ချမ်းသာပေးပါဗျာ။ နောက်ခါ ကိုကြီးမျက်စိရှေ့ကို ဘယ်တော့မှ

ပေါ်မလာတော့ပါဘူးလို့ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးက

လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။ အရင်ကလည်း ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား...

အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားတွေကို အကြောင်းမဲ့ မသတ်ဘူးလို့ အစ်ကိုကြီးပဲပြောခဲ့တာလေ"

ကျားချွန်းကျဲ့သည် အသည်းအသန် တောင်းပန်ရင်း ပါးစပ်ထဲရှိရာ အလိမ်အညာ စကားများကို တရစပ်

ရွတ်ဆိုနေတော့သည်။

သူသည် အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်၏။ ချူဟန်၏ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက မုန်တိုင်းမလာမီ

ငြိမ်သက်မှုနှင့် တူလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ချူဟန်သည် ခြေရင်း၌ ဒူးထောက်နေသော ကျားချွန်းကျဲ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို

အကဲခတ်သကဲ့သို့ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ ညာလက်မှ ပုဆိန်ကြီးကိုလည်း တင်းကြပ်စွာ

ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

ထိုစဉ်... ရုတ်တရက်။

သူ၏ ဘယ်လက်က လျှပ်တပြက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ကျားချွန်းကျဲ့၏ ဂုတ်ပိုးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သာသာယာယာ

မတင်လိုက်၏။ ယင်းမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦး မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ထူးခြားလှသည့်

ခန္ဓာကိုယ်အင်အားပင် ဖြစ်သည်။

"အား..."

ကျားချွန်းကျဲ့သည် ဝက်သတ်ရုံမှ ဝက်တစ်ကောင်ပမာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချူဟန်သည် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခေါ်လျက်

အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များက စင်္ကြံလမ်းအဆုံးသို့ ချက်ချင်း

ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

ကုတင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှန်ကျိုတီမှာ မှင်သက်နေမိသည်။

သူ... ဘာလုပ်မလို့လဲ။

မိမိလက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျည်အိမ်အတွင်း ကျည်ဆန်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို

တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ သတိဝင်လာကာ ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ဆင်းလိုက်သည်။

မူးဝေခြင်းနှင့် ခေါင်းကိုက်ခြင်းဝေဒနာများကြောင့် ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားသော်လည်း သူမသည် မိမိ၏

ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ယိမ်းထိုးနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် နောက်မှ အမြန်

လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ချူဟန်သည် ကျားချွန်းကျဲ့ကို သေဆုံးနေသော ခွေးတစ်ကောင်ပမာ ဆွဲခေါ်သွားပြီး

လှေကားထစ်များနှင့် တိုက်မိလျက် ရှိရာ ဒုန်း... ဒုန်း... ဟူသော အသံများ ကြမ်းတမ်းစွာ

ထွက်ပေါ်နေ၏။

ကျားချွန်းကျဲ့တွင် ပြန်လည်ခုခံရန် အင်အား မရှိတော့ဘဲ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လှေကားထစ်များနှင့်

နာကျင်စွာ တိုက်မိနေသည်ကိုသာ ငြိမ်ခံနေရတော့သည်။

ချူဟန်၏ ခြေလှမ်းများက အလွန် မြန်ဆန်လှသည်။

ဧည့်ခန်းဆောင်အတွင်း၌ ရောက်ရှိလာသော ဇွန်ဘီအနည်းငယ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ကျားချွန်းကျဲ့ကို

ဟိုတယ်အပြင်ဘက် လမ်းမလယ်ခေါင်သို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့၏။

ဘုန်း...

ကျားချွန်းကျဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကတ္တရာလမ်းပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားသည်။

ချူဟန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်တွင် ပုံမှန်

ခြေလှမ်းများဖြင့် လှည့်လည် လျှောက်လှမ်းနေတော့သည်။

တစ်လှမ်းချင်း၊ တစ်လှမ်းချင်း။

တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း။ ကျားချွန်းကျဲ့၏ ပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ လျှောက်လှမ်းနေရင်း လေးလံသော

ဖိအားများ ပါဝင်နေသည့် ခြေသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

အဝေးမှ ဇွန်ဘီအချို့သည်လည်း ဤနေရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်ကို

မြင်တွေ့နေရသည်။ သားကောင်ကို တွေ့သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကာ ယိမ်းယိုင်စွာ

လျှောက်လာရင်း လူသားအသားအပေါ် မွတ်သိပ်ဆာလောင်နေမှုကို ၎င်းတို့၏ ညည်းတွားသံများဖြင့်

ထုတ်ဖော်ပြသနေကြသည်။ ကျားချွန်းကျဲ့၏ အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ထားပြီး ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ချွေးစေးများမှာ ရေတံခွန်ပမာ

စီးကျနေ၏။ ပတ်ပတ်လည်မှ မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော ဇွန်ဘီများ၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ်သည့်

အော်ဟစ်သံများ။ ဘေးနားမှ လှည့်လည်နေသော ရက်စက်လှသည့် အမျိုးသား၏ ထွက်ပေါ်နေသော

ခြေသံများ။ ထို့ပြင် ထိုအမျိုးသား ကိုင်ဆောင်ထားသော ပုဆိန်ကြီးမှ တောက်တောက်

စီးကျနေသည့် သွေးစက်များ။

ထိုအရာအားလုံးက သူ့ကို အထွတ်အထိပ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး မိမိ၏ ရင်ခုန်သံကို

ဤမျှ ပြတ်သားစွာ မကြားခဲ့ဖူးချေ။ သေဆုံးခါနီးအချိန်တွင် မြင်တွေ့ရတတ်သော နောက်ဆုံး

အတိတ်မြင်ကွင်းများအလားပင်။

"မင်း... ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ကျားချွန်းကျဲ့သည် မျက်နှာကို အတင်းမြှောက်ကာ သွေးရူးသွေးတန်း မျက်ဝန်းများဖြင့် ချူဟန်ကို

စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှားလို့လဲ။ အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်နေပြီကွ။ ငါ ဘာလုပ်လုပ် ငါ့သဘောပဲပေါ့။ မင်း...

မင်းက အဲဒီမိန်းမရဲ့ ဘာမလို့လဲ"

ကျားချွန်းကျဲ့သည် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မိမိ၏ နာကျည်းမှု၊ ဒေါသများနှင့် ချူဟန်၏

အာဏာရှင်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုအပေါ် မကျေနပ်ချက်များကို အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲလိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ ကမ္ဘာကြီးက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဥပဒေနှင့် စနစ်ဟူသည်မှာလည်း

ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ မည်သည့် ရာဇဝတ်မှုမျိုးကိုပဲ ကျူးလွန်ပါစေ

ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ချူဟန်မှာ ထုံးစံအတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိနှိပ်ထားသော ထိုခြေသံများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျားချွန်းကျဲ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ

စိုက်ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ခြေသံများ ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျားချွန်းကျဲ့သည် ပိုမို

ရဲတင်းလာပြီး လည်ပင်းမှ အကြောများ ပြိုင်းပြိုင်းထလျက် ဆက်လက် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"အခုချိန်မှာ ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ မင်းက ဘာကောင်မလို့ ငါ့ကိစ္စကို လာစွက်ဖက်ရတာလဲ..."

အစ်...

ကျားချွန်းကျဲ့၏ အသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားရသည်။

ချူဟန်က သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်၍ မြှောက်ချီလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုကြမ်းတမ်းသော

လှုပ်ရှားမှုမှာ သာမန်အချိန်များတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေတတ်သော သူနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။

လက်ဖမိုးတွင် အကြောများ ပြိုင်းပြိုင်းထနေပြီး ကြီးမားသော လက်ဝါးပြင်မှ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော

စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ကျားချွန်းကျဲ့သည် အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

မျက်စိရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်မိရာ ထိုမျက်ဝန်းအစုံရှိ စိတ်ခံစားချက်မှာ လူသား တစ်ဦး

ပိုင်ဆိုင်သင့်သော အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော သတ်ဖြတ်မှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော

အလောင်းပုံကြီးများကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူသာလျှင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အကြွင်းမဲ့သော

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကြီးပင်တည်း။

"မင်း သူမကို မထိခဲ့သင့်ဘူး"

ချူဟန်၏ အသံမှာ တစ်လုံးချင်းစီ တည်ငြိမ်လှပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော အရှိန်အဝါများနှင့်

ပြည့်နှက်နေသည်။

"သူမက... မကြာခင် ငါ့မိန်းမ ဖြစ်လာမယ့်သူပဲ"

ရွှပ်...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြီးမားလှသော ပုဆိန်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းကျလာပြီး

လေပြင်းတစ်ချက်ပမာ မြန်ဆန် တိကျစွာဖြင့် ကျားချွန်းကျဲ့၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

သူ့အား ပြန်လည်ပြောဆိုရန် အခွင့်အရေး တစ်စက္ကန့်မျှပင် မပေးခဲ့ချေ။ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ

မရှိဘဲ လျှပ်တပြက် ကျရောက်လာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏။

ပြတ်တောက်သွားသော ဦးခေါင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ထွက်သွားသည်။ ကျားချွန်းကျဲ့သည်

မျက်စိမှိတ်ရန် အချိန်ပင်မရဘဲ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်း တကွဲတပြားစီ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ချူဟန်၏ တိုက်ခိုက်မှုက ညှာတာမှု ကင်းမဲ့လှပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှ၏။

သူသည် သေလူတစ်ယောက်အတွက် အချိန်ဖြုန်းရန် ဆန္ဒမရှိချေ။

ယိုင်နဲ့နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သော ရှန်ကျိုတီသည် အဆုံးသတ် လှုပ်ရှားမှုကို

မမြင်တွေ့လိုက်ရချေ။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော သူမက... မကြာခင် ငါ့မိန်းမ ဖြစ်လာမယ့်သူပဲ ဟူသော

စကားတစ်ခွန်းက သူမ၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နံရံကို မှီထားရင်း မျက်စိရှေ့ရှိ သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ရက်စက်မှု မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိသော

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဝုန်းခနဲ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားရတော့သည်။

လမ်းမလယ်ခေါင်၌ ကျားချွန်းကျဲ့၏ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းမှ သွေးနီရဲရဲများ ပန်းထွက်နေ၏။

ထိုပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့ကြောင့် ချဉ်းကပ်လာနေသော ဇွန်ဘီများသည် လျှပ်တပြက်အတွင်း

ရူးသွပ်သွားကြတော့သည်။ အော်ဟစ်သံများက ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး ထိုအလောင်းဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ

တိုးဝှေ့လာကြ၏။

ချူဟန်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ညစ်ပတ်ပေကျံမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျားချွန်းကျဲ့၏ အလောင်းနှင့် ဦးခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး

ကောက်ယူလိုက်ပြီး လေပြင်းတစ်ချက်ပမာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုနေရာမှ ဝေးရာသို့

ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

ဤနေရာသို့ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခြင်းကို သူ ဆန္ဒမရှိချေ။